นิยาย Murad x Airi : Ice vs Ice เมื่อเย็นชาทั้งสองต้องมาเป็นคู่หู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,468 Views

  • 22 Comments

  • 34 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    106

    Overall
    1,468

ตอนที่ 15 : (SS 2) Episode 2 : เตี่ยวเสี้ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    26 ม.ค. 62

ในการประชุมอยู่นั้น
“เราจะให้นักรบแนวหน้าเราไป ซึ่งนางจะเชี่ยวชาญด้านปืนเป็นพิเศษ ชื่อของเธอคือไวโอเล็ต เขาจะเป็นคนนำทางท่านไป”แวนที่ได้ยินก็ตกใจเล็กน้อย
‘ยัยติ๋มนั้นอ่านะ!!??’
สิ้นสุดการประขุม ไอริที่กำลังดื่มดํ่ากับธรรมชาติเขาก็ได้ยินเสียงพิณดังมาแต่ไกล ไอริก็หันไปตามเสียงนั้นก็เห็นหญิงสาวผมสีนํ้าทะเลยาวที่กำลังดีดพิณอยู่ ฟังดูไพเราะเป็นอย่างมาก
“เสียงพิณท่านชั่งไพเราะเสียจริง”
“หึหึหึ แน่นอนสิ เจ้าเป็นคนที่ใดรึมิเคยพบเห็น”
“ข้ามาจากอีกเมืองน่ะ”
“มาข่วยเมืองเราสินะ ขอบคุณมากเลย”เธอยิ้มมาให้บางๆก่อนที่เธอจะหายไปเพียงแค่แวบตา แล้วเสียงก็ดังมาจากข้างหลัง
“คุยกับใคร”
“อ๊ะ? มูราด”นั้นก็คือมูราดนั้นเอง
“รีบไปเถอะ เจารอเจ้าเนี่ย”ไอริก็พยักหน้าก่อนจะนั่งม้าตัวเดิมไปเช่นเดิม เมื่อไปถึงทางประตูใต้นั้น กลุ่มของมูราดไอริ (มีบัต นาครอท(อยากให้แกเป็นฝั่งดีอ่ะ)ลิโป้ เตี่ยวเสี้ยน)
‘อะไรกัน มีแต่คนสวยๆทั้งนั้นเลย’ไอริที่นั่งกระดุกไปมาผิดท่าทางภายนอก มูราดก็เบยสะกิดเบาๆ
“เป็นไรตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”
“เปบ่าหรอก ก็แค่เห็นคนอื่นดูงามมากเลยน่ะ”
“งดงาม? เหอะ! มิมีใครงามนอกจากเจ้าหรอก”

“!!!??”ไอริได้ยินก็แก้มแดงขึ้นมามูราดที่พึ่งรู้ว่าผิดไรออกมาก็รีบลุกพรวดเดินหนีสะงั้น
‘บ้าเอ้ยย!!’มูราดเดินมาหบุดที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งก่อนที่จะเหลือบเห็นสาวงามที่นัางอยู่บนต้น
“เตี่ยวเสี้ยน?”มูราดก็เอ่ยชื่อเธอคนนั้น
“โอ้….ท่านมูราด”เตี่ยวเสี้ยนก็ยิ้มให้บางๆ
“มารับข้าหน่อยสิ”มูราดก็ลังเลอเบ็กน้อยแต่ก็เดินไปใกล้และกางแขนออกก่อนที่เตี่ยวเสี้ยนจะค่อยๆหย่อนตัวลง มูราดก็ช้อนตัวเธอลงจากต้นไม้และปล่อยให้เธอยืนปกติ
“เหตุใดยังมิเลิกนิสัยลิงโหนต้นไม้อีก”
“เขาเรียกว่าหาที่พักผ่อนใจ”
“หึ!”มูราดก็เตรียมเดินไปอีกทาง
“ข้าคือคนที่ทำให้ท่านเปลี่ยนไปงั้นหรอ”มูราดที่ได้ยินก็ชะงัก
“……….”
“แสดงว่าใช่สินะ”เตี่ยวเสี้ยนยิ้มที่มุมปาก มูราดก็หันมาเกียงเล็กน้อยและใช้หางตามองเธอ ด้วยสายตาเรียบเฉย
“อย่าเข้าใจผิดไปสิ ข้าเป็นแบบนี้…ตั้งนานละ”มูราดก็เดินออกมาก่อนที่จะเจอไอริที่ยืนคุยอยู่กับซานิสอยู่ เขาจึงไม่ได้โพล่งเข้าไป แต่แอบฟังอยู่ไกลๆ
“……….”ไอรินั่งเงียบไม่ได้พูดไรแต่มีเพียงแค่ซานิสคุยอยู่ฝ่ายเดียว
“ข้าพูดไรมิยอมพูดด้วยเลยนะ”
“ทำไม?”
“….ทีเจ้าโจรนั้นคุยซะสนุกเลย สองมาตรฐานนิ”ซานิสพูดออกมาเล่นๆ แต่เพียงแค่นั้นก็สร้างปกติกริยาต่อไอริไม่น้อย
“เขามิใช่โจร เขาคือเจ้าชาย”ไอริหันมาส่งสายตาดุๆใส่
“อ๋อ…..ดูออกง่ายจังนะ ไอริเนี่ย”ซานิสลุกขึ้นก่อนจะบิดขี้เกียจ
“หมดธุระแล้วก็ไปเสีย”
จุ้บ….
“ทำบ้าไรของเจ้า!!!”ไอริรีบลุกพรวดถอยห่างเมื่อจู่ๆ ซานิสก็ลงประทับที่หน้าผากของไอริ
“เอาเถอะเจ้าจะตัดสินใจยังไง ก็เรื่องของเจ้าแค่นี้คงทำให้เจ้ารู้ละนะ ตลอดเวลาที่ผ่านมาถึง 4 ปี ที่ร่วมรพกับเจ้าก็เป็นช่วงเวลาที่ดีเหมือนกัน”ซานิสเดินมาใกล้ ไอริก็ถอยไปเรื่อยๆจนติดต้นไม้
‘ทำบ้าไรของมันวะ’มูราดที่แอบมองอยู่เริ่มทนไม่ไหว
“ซานิส! หยุดนะ!”ซานิสนั้นก็กำลังจะยื่นหน้ามาใกบ้ก็มีคมดาบพุ่งมาแทรกกลางนั้นจนซานิสต้องถอยออกมา
“อยากตายใช่มั้ย”มูราดนั้นยืนขวางไว้ ส่งสายตาเหมือนโกรธอย่างมากให้กับซานิส(มองแรง) ซานิสที่มองก็ชะงักเล็กน้อยก่อนจะยิ้มมุมปาก
“หึงแรงนิ แต่นะเจ้ายังมิได้เป็นไรกับไอริ”
“ระวังโดนคาบนะ”ซานิสยิ้มมุมปาก ทิ้งประโยคชวนตบของซานิส
“นี่เจ้าแอบฟังงั้นหรอ”
“…..”มูราดหยิบผ้าเช็ดหน้าตัวเองเช็ดหน้าผากไอริ
“ของข้าเพียงผู้เดียว”
“หา!!!?? 0///0”
“ก็- เพราะว่า..!! ข้าเป็นเพื่อนเจ้าไง!!”มูราดพูดคิดๆขัดแก้มแดงขึ้นมา
“ไอ่บ้ามูราด!!”ไอริเขินมากจนต้องหันหลังหนี
‘บ้าที่สุดๆๆ!!!!’ก่อนที่จะรู้สึกถึงความอบอุ่นที่กำลังครอบคลุมตัวเธอ มูราดเข้ามาสวมกอดไอริจากด้านหลังพร้อมเอาคางเกยที่ไหล่ของเธอ
“คิดถึงว่ะ”มูราดกอดแน่นขึ้น ไอริยิ่งแก้มแดงขึ้นมาอีก
“เอ่อรู้ ก็เจอกันแล้วเนี่ย”
“ขออยู่งี้สักพักนะ”ไอริก็ปล่อยให้มูราดทำตามใจตัวเองไป 
‘สัญญานี้ คงจะมิผิดมันหรอกนะ’ชายหนุ่มที่นั่งชันเข่ากุมมือข้างขวาของเธอ ทั้งคู่สบตากันสักพัก
‘ค่ะ’ชายหนุ่มลุกขึ้นมาก่อนจะเอามือมาประคองใบหน้าเธอตรงหน้า ฝ่ายหญิงก็หลับตาลงก่อนที่ฝ่ายชายจะแนบริมผีปากมา
“เตี่ยวเสี้ยน….”มูราดเผลอปล่อยชื่อเธอออกมา ไอริที่ได้ยินก็ตกใจที่ได้ยินแต่เขาก็เข้าใจชายหนุ่ม
“มีเรื่องไรก็เบ่าให้ข้าฟังได้นะ ข้ายินดีรับฟัง”
“…….”มูราดเงียบไปสักพัก

“ข้าเคยเป็นคนรักนางมาก่อน……แล้วนางเคยสัญญา นางทิ้งข้าไปเพราะตแนนั้น…ฐานะข้ามัน…”
“ผู้หญิงก็ไม่ได้เป็นซะทุกคนหรอกนะ ข้าคือหนึ่งในนั้น”ไอริก็ยิ้มให้มูราดที่เห็นรอยยิ้มของเธิก็อดใจที่จะยิ้มไม่ได้
“เจ้าก็เป็นคนเดียวนิแหละที่ข้ายิ้มให้เจ้ามากขนาดเนี่ย”
“แหม ข้าควรดีใจมั้ย”ไอริก็หันมากอดมูราดสร้างความตกใจให้มูราดอย่างมาก
“หึ! ผู้หญิงที่ไหนเป็นฝ่ายกอดขนาดนี้ ยัยบ้าเอ้ย”มูราดก็กอดเธอกลับ
“ทำแบบนี้จ้ามิไก้ชอบเจ้าหรอกนะ บอกแล้วไงมิยอมแพ้”มูราดก็สะดุ้งกับคำพูด เกือบลืมเรื่องนี้สซะสนิท
“คิดว่าข้าจะยอมรึไงหล่ะ เข้าไปข้างในเถอะ ยุงกัด”
“ข้ออ้าง แต่ก็ได้”ทั้งคู่ก็เดินเข้าไปนั่งในเต้นท์แทน ปล่อยให้นาครอทกับบัตยืนยุงกัด

“อืมมม….ง่วงงง”บัตที่เริ่มหัวผงกลงเรื่อยๆ นาครอทก็เดินมาพร้อมแก้วกาแฟ
“เราต้องเฝ้านะ อย่าหลับสิที่รัก”
“อืมมมม ก็มันง่วงอ่ะ”รับมาดื่มปุ้ป ตาสว่าง
“กาแฟบ้าไรเนี่ย ขมมาก!!!”
“อ่าว ข้าหยิบมาผิดแก้ว นํ้าบอระเพ็ด”
“ไอ้นาครอทททท!!!!!!”
“55555 ไปๆทนสองขั่วโมงเอง เดี๋ยวก็ตาเตี้ยวเสี้ยนเขา”นาครอทก็พูดปลอบใจ
“บรรยากาศชวนนึกถึงตอนเจ้าขอข้าแต่งงานจัง”ชันเข่าลง
“บัตข้าที่รัก หญิงงามใดมาเทียบเจ้าคงงามกว่าเหนือไหน แต่หากมองที่ใจเจ้านี้งามที่สุด โอ้ย! เขินจัง”บัตล้อเลียนคำพูดตอนที่นาครอทขอแต่งงาน ทำให้นาครอทกาแฟพุ่ง

(อยากได้ตอนพิเศษบอกได้นะจะเขียนเนื้อเรื่องตอนที่นาครอทกับบัตเจอกันครั้งแรก)
ทางด้านของคิวเลนที่นั่งอยู่ในห้องทำงานเขานั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง มองไปยังดวงจันทร์ที่เจิดจ้าฉายแสงออกมาผ่านหน้าต่าง ก่อนที่เสียงเปิดประตูจะดังขึ้น
“ท่านคิวเลน ท่านยังมินแนอีกรึ”
“……..”คิวเลนไม่ได้ตอบคำถามนั้น
“ข้าทำงานที่ท่านมอบหมายเสร็จแล้วค่ะ”ยื่นใบให้ คิวเลนก็หันเก้าอี้มาหา ก่อนจะรับใบมา
“เจ้าแข็งแกร่งขึ้นจริงๆ…..แต่ยิ่งเห็นเจ้าแกร่งเท่าไหร่ ข้ามักจะนึกถึงเอมิลี่เสมอ”คิวเลนพูดประโยคที่แทงใจดำเธอที่สุด สาวแว่นผมสีเพลิงกัดฟันกรอดแต่ก็จำใจก้มหัวให้
“งั้นข้าขอตัวก่อนนะคะ”
“เชิญ”เมื่อเธอออกจากห้องของอาจารย์ตน ก็ตรงไปยังห้องนอนของเธอเมื่อปิดประตูเธอก็ทรุดตัวลงกับพื้นเอาหัวพิงกับประตูถอนหายใจด้วยความท้อ
“เมื่อไหร่ท่านจะมองข้าในแบบตัวตนของข้า มิใข่เงาของเอมิลี่”


 
__________________________________

ลงเร็วเพราะไรท์ว่างตอนจะไม่ค่อยยาวเท่าไหร่นะ

เนื่องจากไรท์จะเขียนเนื้อเรื่องอีกคู่ไปเลยในตอนหน้า

เลยวางงี้เลยสั้นแต่ได้ใจความ แหะๆ กดหัวใจด้วยนะ!!!!!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

0 ความคิดเห็น