คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic.Owari no seraph] Your warmth that I nostalgic so long

[Fic.Owari no seraph] Your warmth that I nostalgic so long [Mika x Yuu] เพื่อน ครอบครัว คนสำคัญและที่สุดของหัวใจ...มิกะ

ยอดวิวรวม

6,488

ยอดวิวเดือนนี้

109

ยอดวิวรวม


6,488

ความคิดเห็น


14

คนติดตาม


133
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 พ.ค. 58 / 02:22 น.
นิยาย [Fic.Owari no seraph] Your warmth that I nostalgic so long [Fic.Owari no seraph] Your warmth that I nostalgic so long | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 พ.ค. 58 / 02:22


Your warmth that I nostalgic so long

Fic Owari no seraph

[Hyakkuya Mikaela x Hyakkuya Yuijirou (สาย C)]

 

เรื่องเป็นเนื้อหาเกี่ยวกับชาย ชาย

รับไม่ได้โปรดกด X ที่มุมบนขวาของจอนะคะ

เรื่องนี้อิงจากเนื้อเรื่องในมังงะช่วงตอน 13 ก็จริง

แต่หลายส่วนเป็นมโนของผู้แต่ง

เช่นว่า น้องหนูยูจังเป็นสตรีเพศไรงี้

กรุณาอย่าเอาเนื้อหาสาระอะไรมาก

เพราะมันเป็นฟิค!!!

 

 

[ชินจูกุ]

 

สงครามระหว่างแวมไพร์และมนุษย์เริ่มขึ้นอีกครั้งหลังห่างหายมา ปี และครั้งนี้เป็นการลงสนามรบครั้งแรกของยูในฐานะส่วนหนึ่งของกลุ่มเก็กคิ

 

แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลกร้ายกับจิตใจของสองชีวิต ที่เป็นทั้ง

 

ครอบครัว เพื่อน คนสำคัญที่สุดในชีวิต

 

และ

 

ที่สุดของหัวใจ

 

“มิมิกะ…!!!

 

ดวงตากลมโตสีเขียวสดเบิกโพลงเมื่อบุคคลที่เข้ามาอยู่ในครองสายตานั้นคือคนที่หัวใจเฝ้าโหยหา คนที่แม้แต่ในฝันร่างบางก็ไม่เคยลืมเลือนจากใจได้

 

“ยูจัง!!!

 

“มัวทำอะไรอยู่ รีบยัดคำสาปใส่เจ้าแวมไพร์นี่แล้วฆ่ามันซะยู!!!” เสียงตะโกนสั่งของกุเร็นซึ่งเป็นทั้งผู้บัญชาการและพ่อบุญธรรมทำให้ร่างบอบบางผู้มีเรือนผมนุ่มสีดำสนิทยาวจรดเอวสะดุ้งสุดตัว

 

ทั้งจิตใจและร่างกายของร่างบางล้วนปฏิเสธคำสั่งของผู้เป็นพ่อที่ดูแลสั่งสอนมาตลอด 4 ปี ทำให้กุเร็นต้องเหวี่ยงดาบเข้าใส่ร่างสูงผู้มีเรือนผมสีทองแทน

 

ดวงตาคมสีฟ้าสด ใบหน้าคมคายหล่อเหลาและร่างสูงที่อยู่ภายใต้เครื่องแบบสีขาว นั้นบ่งบอกได้ชัดเจนว่าเขาได้กลายเป็นแวมไพร์ไปแล้ว

 

ร่างสูงกระโจนไปอยู่ข้างๆเฟริด แวมไพร์ชั้นขุนนางที่เป็นคนดูแลและสอนการต่อสู้ให้เขาเพราะถูกราชินีแวมไพร์คุรุรุ เทปส์สั่งแกมบังคับมา

 

“อะฮ่า นั่นคือยูจังสินะ แหม การพบพานแห่งโชคชะตา ช่างน่าซึ้งใจจังเลยนะครับ แล้วจะเอายังไงดีล่ะ”ร่างสูงโปร่งเรือนผมสีเทาพูดเย้าแหย่เด็กหนุ่มที่ราชินีแวมไพร์หวงนักหวงหนาราวกับลูกชายสุดที่เลิฟก็ไม่ปาน

 

“ก็ต้องช่วยออกมาแน่อยู่แล้ว” ดวงตาสีฟ้าจับจ้องไปที่ร่างเล็กบางอาภรณ์สีดำที่กำลังถูกเด็กสาวอีกสองคนยืนขนาบข้างอยู่

 

ดวงหน้าหวานเหยเกจวนเจียนจะร้องไห้อยู่รอมร่อนั้นกระตุกใจของชายหนุ่มอย่างแรง

 

ใจอยากจะพุ่งเข้าไปคว้าตัวร่างนั้นมากอดแน่นๆ อยากทำยังไงก็ได้ไม่ให้น้ำใสๆที่คลอดวงตาสีมรกตคู่สวยนั่นใหลลงมา

 

“แต่เธอเป็นมนุษย์นะ มนุษย์กับแวมไพร์ไม่มีทางเป็นพวกเดียวกันได้หรอกครับ อ๊ะ งั้นก็เอาอย่างที่คุลุลุทำกับเธอสิ ถ้ายังไงผมจะช่วยเปลี่ยนเธอเป็นแวมไพร์ให้ก็” คำพูดยียวนถูกหยุดด้วยน้ำมือของเด็กหนุ่มร่างสูงข้างตัว

 

“ถ้ายุ่งกับยูจังล่ะก็ฉันจะฆ่าแกซะ!!!

 

“หุๆๆๆ หายากนะเนี่ยที่เธอจะเดือดได้ขนาดนี้” ดวงตาสีโลหิตดูยียวนไม่กลัวตายสบกับดวงตาสีฟ้าสดที่จ้องมาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ดูจากน้ำหนักมือแล้วถ้าทำอย่างที่พูดจริงๆตัวเขาเองคงได้ตายด้วยน้ำมือเด็กหนุ่มตรงหน้าชนิดที่ต่อชิ้นส่วนใหม่ก็ไม่รอดแน่ๆ

 

“เอาเถอะ จะให้ยืมมือเอามั้ยล่ะครับ ผมจะหยุดมนุษย์คนอื่นเอาไว้เอง ส่วนเธอก็ไปพาตัวเจ้าหญิงคนสำคัญของเธอกลับมาดีมั้ยครับ”

 

หลังฟังข้อเสนอมือหนายอมปล่อยมือจากคอของเฟริด ดวงตาคมมองไปทางร่างบอบบาง

 

“นายนายคือมิกะใช่มั้ย”

 

เสียงหวานใสสั่นเครือที่เรียกชื่อทำให้ใจของร่างสูงสั่นไหวอย่างรุนแรง

 

“ฮึก มิกะฮึกๆ ใช่มิกะจริงๆใช่มั้ย”ดวงตาสวยที่ตอนแรกมีแค่น้ำตาคลอๆ ตอนนี้กลับกลายเป็นว่านองไปด้วยน้ำตา

 

“ยูจัง” เสียงทุ้มเรียกชื่อของร่างบางที่เฝ้าคิดถึงมาหลายปี

 

ภาพของสองคนที่โหยหากันทำให้คนรอบข้างแม้แต่กุเร็นที่ว่าใจแข็งยังแอบสงสาร แต่แล้วความใจอ่อนก็ถูกพับเก็บเข้ากรุเพราะร่างสูงในอาภรณ์ขุนนางอีกคนกระโดดมาหาเฟริด

 

“เห็นว่าเรียกผมเหรอครับท่านเฟริด”

 

“โอ้ รออยู่เลยโครี่คุง มีพวกเธออยู่ด้วยก็ปิดเกมส์เลยละกัน อย่าเพิ่งฆ่าล่ะ โดยเฉพาะสาวน้อยผมดำหน้าตาน่ารักคนนั้น” เฟริดพูดพลางหลิ่วตาไปทางเด็กหนุ่มผมทองที่ไม่ได้สนใจเขาสองคนเลยเพราะกำลังห้ามใจไม่ให้ตัวเองผลุนผลันเข้าไปในดงศัตรูเพื่อคว้าร่างนั้นมากอดปลอบ

 

“ของของคนอื่นผมไม่ยุ่งหรอกครับ ดูท่าจะสำคัญมากซะด้วย ลูกชายราชินีถึงแสดงสีหน้าอื่นนอกจากหน้าตายที่เห็นประจำได้” บุรุษนามโครี่มองสลับไปมาระหว่างเด็กหนุ่มข้างตัวกับเด็กสาวที่อยู่ฝั่งศัตรู

 

“เอาล่ะ ลงมือกันเถอะ”

 

สถานการณ์ตึงเครียดจัดกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนแล้วจากที่ฟังเหล่าแวมไพร์ทั้งสามพูดกัน

 

พวกนั้นต้องการตัวยู

 

กุเร็นคิดด้วยความหวาดหวั่น เพราะตอนนี้ร่างกายเขาเจ็บจนแทบจะขยับตัวไม่ได้แล้ว ไม่มีทางที่จะปกป้องยัยลูกสาวจอมแก่นที่หมดท่าเพราะความช็อคได้ และดูท่าเจ้าตัวคงไม่มีกะใจจะป้องกันตัวแล้วด้วย

 

ใจคงไปอยู่ที่เจ้าหนูแวมไพร์ผมทองนั่นแล้วสินะ

 

ไม่มีทางเลือกแล้ว

 

“ถอนกำลัง!!!!

 

เสียงดังประดุจฟ้าผ่าของพันโทกุเร็นกระตุ้นให้ทุกคนตั้งสติกันมากขึ้น แต่ยังไม่ทันที่จะได้ขยับตัวทำอะไรเสียงสั่นๆของเด็กสาวที่ห้าวที่สุดในกลุ่มก็ขัดคำสั่งแทบจะทันที

 

“เดี๋ยวก่อนเซ่!! ฝั่นโน้นยังไม่มิกะ

 

“งั้นแกคิดจะให้ทุกคนตายที่นี่เหรอ”

 

คำพูดนั้นแทงใจยูได้อย่างเจ็บปวดที่สุด เขาคนนั้นที่เธอคิดว่าเขาตายไปแล้ว เขากลับมาปรากฏตัวตรงหน้าเธอแล้ว สิ่งที่เธอเฝ้าภาวนาขอให้ได้เจอเขาอีกครั้งแม้รู้ว่าไม่อาจเป็นจริง มันเกิดขึ้นแล้ว เธอไม่อยากให้ภาพนี้หายไป ไม่อยากให้มิกะหายไป

 

แต่คงเป็นไปไม่ได้

 

“ถอนกำลัง!!! รักษารูปขบวนถอยเข้ากำแพงปราสาทชินจูกุ!!” เสียงสั่งเฉียบขาดดังขึ้นทั้งๆน้ำตารินรดแก้มใสของเด็กสาวผมดำ

 

แต่แล้วกลุ่มมิตสึบะที่กำลังจะถอนกำลังกลับถูกดักโดยเจ้าของเรือนผมสีเงิน

 

“ไม่ให้หนีหรอกครับ”

 

“อึก แก!!” คมดาบสีดำเรียวบางในมือของยูถูกตวัดออกไปอย่างรวดเร็ว

 

“เร็วดีนี่ แต่ก็ยังเป็นแค่เด็ก”

 

เฟริดหลบดาบที่ตวัดมาอย่างง่ายดายก่อนจะเอี้ยวตัวหลบคมดาบอีกเล่มที่ถูกตวัดมาจากทางด้านหลังของเขา

 

“ส่วนพ่อราชสีห์นี่พอบาดเจ็บก็ทื่อไปหมด” พูดพร้อมตวัดขาเข้าใส่ลำตัวกุเร็นอย่างจังจนกระเด็นไปไกลหลายเมตร

 

ยูที่เห็นแบบนั้นก็ร้องตะโกนชื่อของกุเร็น และทำท่าจะปราดเขาไปหาแต่กลับถูกเฟริดจับตัวไว้

 

“ก่อนอื่นเริ่มจากเธอก่อนดีมั้ย

 

ฉัวะ!!!!!

 

แขนของเฟริดขาดกระเด็นไปไกลด้วยคมดาบสีหิตในมือเด็กหนุ่มผมทอง

 

“แค่ล้อเล่นน่ะครับมิกะคุงอย่าโกรธขนาดนั้นซี่” เสียงระรื่นน่ารังเกียจสำหรับมิกะตอบกลับมาเหมือนไม่สนใจเลยว่าตัวเองแขนขาด

 

“มิกะ

 

“ยูจัง ทิ้งทุกอย่างแล้วหนีไปด้วยกันเถอะ!!

 

“ไอ้หนีนี่มันอะไร

 

“ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว!

 

แขนแกร่งจัดการรวบร่างบางขึ้นอุ้มแล้วเตรียมจะวิ่งออกจากสนามรบ

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!

 

“ชิโนอะ!!!” ร่างบางดิ้นออกจากอ้อมแขนแกร่งที่แม้จะยอมปล่อยให้ลงยืนแต่กลับไม่ยอมปล่อยจากวงแขนนั้น

 

ภาพที่เห็นคือคิมิซึกิกำลังถูกแวมไพร์ดูดเลือด มิตสึบะกำลังจะหมดสติ โยอิจิโดนจับตัว ชิโนอะโดนโครี่จับกดอยู่กับพื้น

 

และเฟริดกำลังจะฆ่ากุเร็น พ่อบุญธรรมของเธอ!!

 

“จงหยุดเดี๋ยวนี้!!!!” เสียงทรงอำนาจของใครคนหนึ่งดังก้องขึ้นกลางสนามรบ แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับร่างสองร่างที่เดินคู่กันมานั่นหรอก

 

เป็นไปได้เหรอที่คนอย่างพันเอกฮิอิรากิ คุเรโตะแห่งกองทัพอสูรจักรวรรดิญี่ปุ่นจะเดินตีคู่มากับราชินีแวมไพร์ คุรุรุ เทปส์ แน่นอนในทฤษฎีแล้วมันเป็นไปไม่ได้ แต่ตอนนี้

 

มันเป็นไปแล้ว!!!!!!!!!!!!!!

 

“จงหยุดซะเฟริด บาโทรี่ อย่าให้ฉันต้องลงมือเอง”เสียงใสๆของราชินีตัวน้อยเอ่ยขึ้น

 

ร่างเล็กๆที่เดินเข้ามาหาทำให้เฟริดยอมปล่อยมือออกจากคอกุเร็น

 

แหม ก็ยังไม่อยากถูกฆ่านี่นะ

 

“ไม่จำเป็นต้องสู้กันแล้วครับ เพราะสัญญาสงบศึกถูกตราขึ้นมาแล้ว” ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งอีกคนเดินตามหลังพันเอกมาพูดขึ้น สร้างความงุนงงให้กับทุกคนถึงที่สุด

 

“หมายความอึกว่าไง” กุเร็นถามด้วยเสียงแหบแห้งเพราะปอดเพิ่งได้สัมผัสกับอากาศ

 

“หมายความว่าพวกเราแวมไพร์กับพวกนายเหล่ามนุษย์ได้ทำสัญญาสงบศึกกันแล้ว” คุรุรุเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยี่หระ

 

“หรือถ้าอยากสู้ต่อก็เชิญนะ แต่ถ้าเซราฟทั้งสองคลั่งขึ้นมา ไม่ว่าแวมไพร์หรือมนุษย์ก็มีสถานะเดียวกันคือตายแน่” ดวงตาสีโลหิตคมสวยของราชินีแวมไพร์เหล่มองไปทางสองหนุ่มสาวที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่มาก ก่อนจะเอ่ยคำพูดต่อมาอย่างขำๆ

 

“ปล่อยสักแปบดีกว่ามั้ยมิกะ ดูท่าอยากมาหาเพื่อนจะแย่แล้ว”

 

” ถึงปากจะไม่เอ่ยอะไรตอบแต่วงแขนแกร่งค่อยๆคลายออกเหลือแค่จับมือเอาไว้แล้วพาเดินเข้ามาหาพวกพ้องของเด็กสาว

 

ยูรีบเข้าไปดูอาการมิตสึบะก่อนเพราะสาหัสที่สุด เมื่อเห็นว่ายังเสียเลือดไปไม่มากก็เอาผ้ามากดแผลห้ามเลือดไว้แล้วหันไปมองทางคิมิซึกิที่มีโยอิจิปฐมพยาบาลอยู่

 

ชิโนอะเดินเข้ามาสวมกอดยูเบาๆแล้วปล่อยให้ร่างบางเดินไปหากุเร็นโดยมีสายตาของมิกะมองตามไม่ห่าง

 

“ยังไหวมั้ย” คำถามห้วนๆของเด็กสาวจอมแก่นทำให้คิ้วของพันโทกระตุกนิดๆ

 

“เห็นว่าไหวมั้ยล่ะไอ้เด็กบ้า”

 

“ดุได้แสดงว่าไหว” คำพูดเล่นถูกกลืนหายไปพร้อมกับร่างเล็กพุ่งเข้ากอดร่างสูงใหญ่ของกุเร็น

 

เสียงสะอื้นไห้ราวกับเด็กๆดังอย่างไม่อายใคร

 

“ฮึก ไม่เอาแล้วนะพ่อ ฮึกๆ” ร่างเล็กสะอื้นไห้

 

“อืม ฉันไม่เป็นไร อย่าร้องน่ายัยลูกสาวสุดแสบ”

 

“เอาล่ะ หยุดฉากโศกไว้สักแปบนะครับ ผมว่าขออธิบายเลยดีกว่า” พันตรีชินยะพูดขึ้น ทำให้ใบหน้างามเงยขึ้นมาจากอกพ่อไม่แท้ที่เลี้ยงดูมา

 

“ก็ไม่มีอะไรมาก จากการทดลองเซราฟแห่งจุดจบของทางแวมไพร์ทำให้รู้อะไรหลายๆอย่าง อย่างเช่นว่า ถ้ามีอะไรกระทบกระเทือนร่างกายหรือจิตใจชนิดที่เซราฟนั้นทนไม่ได้ พลังจะคลั่งทันที ถึงตอนนั้นก็หยุดไม่ได้ด้วย จะฆ่าก็ไม่มีทางฆ่าได้อีกต่างหาก”

 

ร่างเล็กๆเรือนผมสีชมพูอ่อนเดินเข้าไปหายูที่แยกออกจากุเร็นแล้ว มือเล็กเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าของเด็กสาวผมดำที่ดูจะหวาดๆแวมไพร์อย่างเธอนิดๆ

 

“แล้วชะตาก็เล่นตลก ส่งให้เจ้าเฟริดมันนึกสนุกอยากปล่อยคนนึงหนีไป พอฉันตามไปเจออีกคนก็ปางตาย นั่นคือมิกะ”

 

พูดถึงตรงนี้น้ำตาที่หยุดใหลไปแล้วของยูกลับใหลลงมาอีก ทำให้หนุ่มร่างสูงข้างกายคว้ามากอดไว้แนบอก ร่างเล็กไม่ขัดขืนสัมผัสที่โหยหามานานแสนนาน มือเล็กๆที่ถูกสอนให้จับดาบตั้งแต่เด็กกำเสื้อด้านหลังของมิกะราวกับจะไม่ให้เขาหายไปใหนอีกแล้ว

 

คุรุรุเห็นอาการของเด็กสาวแล้วก็ได้แต่สงสาร

 

คงสะเทือนใจสุดๆเลยสินะ

 

“เพราะอย่างนั้นพวกเราจึงเจรจาร่างสัญญาสงบศึกขึ้น” คุเรโตะที่มองคุรุรุอยู่นานแต่เห็นเธอไม่พูดสักทีจึงพูดต่อแทน

 

“เพราะงั้นพวกเธอสองคนไม่ต้องแยกกันแล้วล่ะ”

 

ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วพื้นที่ แต่แล้วสัญชาตญาณแวมไพร์ของมิกะก็ร้องเตือน!!

 

ดวงตาคมตวัดไปที่ดาดฟ้าของตึกฝั่งตรงข้าม ร่างสูงผลักร่างบางออกจากอ้อมแขนอย่างแรง

 

ฉึก!!!

 

ดาบสีเงินเสียบเข้ากลางอกของเด็กหนุ่มผมทองท่ามกลางความตื่นตกใจของทุกคนในที่นั้น ไม่กี่วินาทีต่อมาเจ้าคนที่บังอาจขว้างดาบลงไปก็ตายด้วยน้ำมือของเฟริด โดยไม่สนว่าเป็นพวกเดียวกันหรือไม่

 

“มิกะ!!!!!!” เสียงกรีดร้องแทบขาดใจของยูสร้างความสะเทือนใจให้ทุกคนไม่เว้นแม้แต่พันเอกฉายาปีศาจร้ายอย่างคุเรโตะ

 

“คุณยูคะ เอาดาบออกก่อน!!” ชิโนอะที่ดูจะตั้งสติได้ดีรีบบอกให้เด็กสาวผมดำเอาดาบออกจากอกคนรัก

 

“ปลดคอเสื้อออกซะยู” คำพูดของคุรุรุทำให้บรรยากาศกระอักกระอวนมากขึ้น

 

“ห๊ะ เธอจะให้เจ้าหมอนี่ดูดเลือดยูเหรอ!!?” คิมิซึกิที่ใกล้จะหมดสติเต็มทีท้วงขึ้น

 

“มิกะเป็นแวมไพร์ แต่ไม่เคยสัมผัสเลือดมนุษย์ มีแค่เลือดฉันเท่านั้นที่เขาดื่มและมันทำให้เขายิ่งกระหายมากกว่าแวมไพร์ปกตืหลายเท่าตัว เพราะฉันเป็นแวมไพร์ไม่ใช่มนุษย์ มันช่วยอะไรไม่ได้มากนัก”

 

“อ๋อ เพราะอย่างนี้สินะครับถึงไม่เคยเห็นตอนมิกะคุงดื่มเลือดเลย”

 

“หุบปากซะเฟริด” เมื่อราชินีสั่งก็จำเป็นต้องเงียบ

 

หญิงสาวเจ้าของดวงตาสีมรกตไม่ฟังคำพูดใครอีกแล้ว มือบางปลดคอเสื้อตัวเองเผยผิวไหล่ขาวเนียนอย่างไร้ซึ่งความอายแล้วตอนนี้

 

เพราะชีวิตเธอได้เขาคนนี้ช่วยเอาไว้ถึงสองครั้ง เธอจะช่วยเขาบ้าง จะไม่ยอมให้เขาตายเด็ดขาด

 

“อึก!!” ความกระหายเข้าครอบงำร่างหนา มือใหญ่คว้าร่างบอบบางมากอดแน่นจนเจ้าของร่างเจ็บร้าว คมเขี้ยวฝังลงบนคอระหง เลือดในร่างกายกำลังถูกดึงออกไป

 

เขาต้องทนนานแค่ใหนกัน มิกะต้องอดทนมากมายขนาดใหนกัน

 

ไม่นานสติที่เคยมีของร่างบางก็หายไป

 

 

“อืมม” เสียงเล็กๆงัวเงียของเด็กสาวผมสีดำดังขึ้น เรียกขวัญกำลังใจให้เพื่อนๆที่เฝ้าอยู่รอบเตียงภายในห้องพยาบาลของหน่วยเก็กคิ โยอิจิ คิมิซึกิ มิตสึบะไม่เว้นแม้แต่เด็กสาวเรียบร้อยอย่างชิโนอะพากันเฮลั่นดังออกไปถึงนอกห้อง ทำให้คนแถวนั้นตกใจกันทั้งแถบ แถมยังเป็นการปลุกเด็กหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำที่ฟุบหลับอยู่ข้างๆเตียงตื่นด้วย

 

“มิกะ

 

“ยูจัง ผมอยู่นี่” เด็กหนุ่มประคองร่างที่พยายามจะลุกขึ้นมานั่งแต่การนอนนานๆแล้วลุกกระทันหันทำให้หน้ามืดจนเซจะล้ม

 

“ไม่เอาแล้ว ไม่ต้องมาปกป้องฉันแล้วนะ ถ้านายตายฮึก คราวนี้ฉันอยู่ ฮึก ไม่ได้แล้วนะ ฮือ”

 

 

“ผมจะอยู่ตรงนี้ ผมจะอยู่ข้างๆยูจัง จะไม่ไปใหนแล้ว”

 

วงแขนแกร่งรวบร่างบอบบางที่สั่นเทาเข้ามาในอ้อมแขน ซึมซับไออุ่นจากกัน ไออุ่นที่โหยหามานานแสนนาน ต่อจากนี้ จะไม่ให้หายไปใหนอีกแล้ว

 

THE END

 

 

แฮร่ เป็นความมโนขั้นโคม่าของคนแต่งเลยค่ะ >////<

มันเป็นอะไรที่อยากให้คู่นี้ได้กันเอง 555555555+

แลรู้สึกว่าน้องหนูยูขี้แยเนอะ

ไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ เราชอบใบหน้าแดงๆเปื้อนน้ำตาของน้องหนูมาก 55555+

ในนี้คนแต่งอิงส่วนใหญ่มากจากในมังงะตอนที่ 13

เป็นอะไรที่ฟินฉากที่มิกะอุ้มน้องยูหนีมากกกกกกก โฮรกกกกกก

ทำไมต้องท่าอุ้มเจ้าสาวคะ!!!!!!???

ไม่มีไรฟินไปกว่านี้อีกแล้ว อะหิๆๆๆ//โดนกองอวยคู่อื่นถีบ

 

ปล.เป็นฟิคเรื่องแรกที่แต่งค่ะ หนุกหรือไม่หนุกคอมเม้นต์ได้ ติได้ชมได้นะคะ ><

ผลงานอื่นๆ ของ Genesis_Silence

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

14 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 19:33

    แต่งคู่นี้อีกได้ไหมคะขอชายชายน่าคะ

    #14
    0
  2. #13 AK-Kan (@AK-Kan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 18:43

    โอ้ยยย เขินน~~~
    #13
    0
  3. #12 The black rabbit (@nongmikekea) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 11:04
    สนุกมากกกก
    แต่งอีกเรื่อยๆนะครับ
    #12
    0
  4. #11 AllGuren
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 19:24
    เป็นคุณแม่แทนเถอะนะคะพันโท~~~ //โดนเหล่าสาวกฆ่าหมกป่า
    #11
    0
  5. #10 YaOi
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 22:36
    กรี๊ดสลบคร้าฟินมากรี๊ดสลบคร้าฟินมากเลือพุ่งตลอดเลยขาดเลือดสูงมาก
    #10
    0
  6. วันที่ 19 มิถุนายน 2558 / 14:08
    แง่มๆรู้สึกโลหิตจางค่าาา สามารถไปรับเลือดได้ที่ไหนค่าาา=,.=?

    พูดคำเดียวเลยค่าาา ฟิน ฟิน ฟินนน!!

    เป็นตอนที่ลุ้นมาก หักมุมกะฉากหลังสุดๆ เอ๊ะ! นี่มันมหัศจรรย์มากก

    ตอนแรกไม่นึกว่าจะจบแบบนี้ เพราะนึกว่าดราม่า

    แต่จบแบบนี้ดีงามมากค่าาาาา!! เป็นอะไรที่อยากให้มันเป็นความจริงมว๊ากกก!!!

    #สาธุรัวๆๆ #ฮา
    #9
    0
  7. #8 เจ้าสาววว&#9825;
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 21:12
    อ๊อก!! สลบให้กับคู่นี้เลย ชอบยูจังตอนร้องไห้มากก บวกกับเลิฟท่าอุ้มของมิกะ♡♡ เพิ่งอ่านมังงะแล้วมโนไม่ออก พอมาเจอฟิคนี้นี่จอดเลยคร้าบบบ รักไรต์นะ จุ๊ฟ >3<♡(?)!!! แต่งมาเยอะๆน้าาาา
    #8
    0
  8. #7 เจ้าสาววว&#9825;
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 21:08
    อ๊อก!! สลบให้กับคู่นี้เลย ชอบยูจังตอนร้องไห้มากก บวกกับเลิฟท่าอุ้มของมิกะ♡♡ เพิ่งอ่านมังงะแล้วมโนไม่ออก พอมาเจอฟิคนี้นี่จอดเลยคร้าบบบ รักไรต์นะ จุ๊ฟ >3<♡(?)!!! แต่งมาเยอะๆน้าาาา
    #7
    1
    • 2 มิถุนายน 2558 / 18:53
      อร๊ายยยยยย ยูจังร้องไห้เป็นไรที่ดาเมจแรงมากจริงๆค่ะ >////<
      #7-1
  9. วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 18:06
    ขออีกนะคะ~~~~ ฟินมากกก~~~~ *0*
    #6
    1
    • 2 มิถุนายน 2558 / 18:51
      ได้ค่าาาาา จะจัดฟินๆมาให้เรื่อยๆ 55555+
      #6-1
  10. วันที่ 9 พฤษภาคม 2558 / 09:33
    กร๊าซซซซซซซซซซซซซ!!!! น้องยูน่ารักมาก อยากจะลงแส้ให้ร้องไห้จัง //เดี๋ยวสิฟ่ะ!!!
    จบสงครามนี้ก็ไปแต่งงานกันซะ! เชิญกระผมไปด้วยล่ะ จะได้ไปป่วน เอ๊ย!ไปยินดีด้วย
    #5
    1
    • 2 มิถุนายน 2558 / 18:47
      ป่วนเลยๆ เย้ ลงแส้เลยค่ะคนเขียนอยากเห็นน้ำตายูจังม๊ากมากกก ><
      #5-1
  11. #4 อะเมโกะ
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 16:59
    ไปเจอรูปยูร่าซีมา แล้วมาเจอฟิคงี้จิ้นตายคะ /ปกติก็จิ้นอยู่แล้ว
    #4
    1
    • 6 พฤษภาคม 2558 / 21:34
      จงจิ้นต่อไปค่ะ 555555+ ดี๊ดีมีคนมาจิ้นเป็นเพื่อนแล้ว เย้!! ><
      #4-1
  12. #3 GGATASS
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 06:15
    ยูจังตอนร้องไห้เป็นอะไรที่ดาเมจแรงมากค่ะฟฟฟ
    #3
    1
    • 6 พฤษภาคม 2558 / 21:32
      แรงมากค่ะ จนอยากเห็นอีกเยอะๆเลย >/////< // ซาดิสต์เรอะ!!
      #3-1
  13. #2 ผู้การหมี
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 01:32
    อร๊ากกกก ฟินมากกกก~ หาคนแต่งมิกะยูแบบนี้มานาน(ตั้งแต่อนิเมะไม่ออกหลายเดือนเลย) ถ้าเป็นไปได้อยากให้ไรต์แต่งอีก ฟิน >^ #2
    1
    • 6 พฤษภาคม 2558 / 21:28
      ได๊เลยคร้าาาาาาาาาาา เดี๋ยวไรท์จัดห้ายยยยยย >/////////< คิดพล็อตแปบ 555+
      #2-1
  14. #1 สาวจิ้น
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 21:36
    อร๊ายยย ตามหาฟิกแนวนี้นานมากค่ะ อยากอ่านของคู่นี้อีกจังเลยย >v<
    #1
    1
    • 6 พฤษภาคม 2558 / 21:21
      แนวใหนเอ่ย น้องยูสาย Cเหรอคะ ถ้าอันนั้นล่ะก็เดี๋ยวคนเขียนจัดห้ายยยยยย 55555+
      #1-1