ซ่อนเงาพยัคฆ์(จบแล้ว)

ตอนที่ 2 : จุดจบของมุกดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,171 ครั้ง
    19 เม.ย. 64

                      เสียงฝนที่กำลังตกลงมาอย่างหนัก ส่งผลให้ร่างที่ผอมบางจนคล้ายหนังหุ้มกระดูกที่ผ่านการอดข้าวบางมื้อ ตามอารมณ์ของคนที่เธอคิดว่าเป็นครอบครัว อากาศที่เริ่มเย็นลงมากขึ้น ทำให้ร่างที่นอนอยู่บนผ้าบางๆคุดคู้ขึ้นมากกว่าเดิม เพราะความหนาวผ้าห่มที่มีไม่เพียงพอจะให้ช่วยอบอุ่นได้เลย เพราะผ่านการซักตากมาแล้วหลายปีจนบางแทบจะขาดออกจากกัน

      พื้นตรงทางเดินที่อาศัยนอนเป็นพื้นหินอ่อน หากว่าเป็นหน้าร้อนก็คงจะสบายกว่านี้ แต่ตอนนี้คือช่วงของหน้าฝนต้นหนาวทำให้เธอนอนแทบไม่ได้เลย เมื่อวานหลังจากรีดผ้าทำงานบ้าน เธอก็ได้นอนตอนเกือบจะเที่ยงคืน พยายามข่มตาลงให้หลับเพราะอีกไม่นาน เธอต้องไปตลาดตามเวลาที่ได้นัดหมายกับลุงวงคนขับรถตุ๊กตุ๊กเอาไว้ คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยสุดท้ายแล้วก็หลับไปจริงๆ

 

     "หนูมุกอันนี้รอบสุดท้ายแล้วใช่ไหม ลุงจะกลับไปรับลูก วันนี้ลูกลุงมาจากเชียงรายต้องไปรับที่ บขส ด้วย"

      "ใช่ค่ะลุง ครบหมดแล้ว"

      หญิงสาวอายุ 21 แต่เหมือนเด็กอายุ 13 คนนี้ ก็คือมุกดาหลานสาวแท้ๆของลุงกุ้ง ที่เป็นพี่ชายของพ่อเธอ ได้รับเอาเธอมาเลี้ยงตอนที่พ่อกับแม่ของเธอเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทั้งคู่ เธอจึงอาศัยอยู่กับย่า และครอบครัวของลุงกุ้งตั้งแต่อายุ 10 ขวบ

      ตอนนั้นเธอไม่ได้ต้องทำงานหนักเหมือนกับตอนนี้ เพราะมีย่าที่คอยดูแลช่วยเหลือเป็นอย่างดี ได้เรียนได้เที่ยวได้กินปกติ จนกระทั่งย่าจากไปด้วยอาการไตวายเฉียบพลัน ตอนนั้นมุกดาอายุได้ 13 ปี พึ่งเริ่มขึ้นมัธยมต้นหลังจากวันนั้นชีวิตของมุกก็เปลี่ยนไป

      เธอเริ่มมีหน้าที่มากมาย เพราะป้านวลบอกว่าพี่ๆที่เป็นลูกของป้าต้องเรียนหนัก ป้าจึงให้เธอมาช่วยทำงานบ้าน แล้วงานก็เพิ่มขึ้นจากแค่ทำงานบ้านเป็น จ่ายตลาด เตรียมของ เปิด ปิดร้านอาหารของป้าพออายุครบ 15 ปี ป้านวลก็ให้เธอมาจ่ายตลาดตอนเช้ามืดแบบนี้ เพื่อจะได้ของถูกและสดใหม่ ยังดีที่จ้างลุงวงให้มารับส่งเป็นประจำ ไม่อย่างนั้น แค่ลำพังตัวเธอเองคงขนของไม่ไหวแน่นอน

      พอมาถึงร้านเธอก็รีบเก็บผักกับเนื้อใส่ในตู้แช่ที่อยู่ภายในร้านจนเสร็จ จึงได้กลับไปนอนพักผ่อน ก่อนจะได้เริ่มงานอีกครั้งตอนตีสี่ เป็นแบบนี้ทุกวันจนเธอชินแล้ว แต่เหนื่อยกายก็อีกเรื่องนึง แต่อีกเรื่องที่สำคัญก็คือ วันพรุ่งนี้คือวันที่ต้องมอบตัวลงทะเบียนเรียนวันสุดท้าย

      เธอจะบอกกับป้านวลยังไง เพื่อทำให้ป้านวลยอมจ่ายเงินให้เธอไปเรียน โดยที่เธอไม่ต้องถูกตีเหมือนกับทุกวัน ที่ทำอะไรไม่พอใจป้านวลก็จะทำร้ายเธอเสมอ มุกดาได้แต่เศร้าใจ ทำไมเธอถึงไม่ตายไปพร้อมกับพ่อแม่นะ เหนื่อยกับชีวิตแบบนี้มากเลย ด้วยความอ่อนล้าทั้งร่างกายและจิตใจ ร่างเล็กก็หลับไปในที่สุด

      “อีมุก จะนอนกินบ้านกินเมืองหรือไง! ตื่นได้แล้วอย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำนะ!”

      “จ๋า~ป้า มาแล้วจ๊ะ”

      มุกดารีบลุกจากที่นอนทันที เมื่อได้ยินเสียงของป้าสะใภ้เรียก เสียงแบบนี้คงจะกำลังโมโหแน่นอน ร่างเล็กผอมบางดูคล้ายเด็กอายุ13 ปีคนนี้ คงไม่มีใครคิดว่าร่างนี้แท้จริงแล้วอายุ 21 ปีแล้ว มุกหรือมุกดา ตะเกียกตะกายขึ้นจากที่นอน ที่มีเพียงผ้าผืนบางๆปูเอาไว้ง่ายๆเท่านั้น เธอรีบพับผ้าห่มที่ผ่านการถูกซักจนบาง ที่แทบจะหาความอบอุ่นไม่ได้เลย รีบเก็บของไปจากตรงที่นอน ที่อยู่ตรงทางเดินของบ้านที่เธอใช้นอนมาตลอดหลายปี แล้วลงไปหาป้าเพื่อเตรียมตัวทำอาหาร

      ป้าสะใภ้ของมุกเปิดร้านขายข้าวแกง ทุกวันมุกต้องเตรียมวัตถุดิบล้างผักหั่นผักเตรียมทุกอย่าง ก่อนจะเริ่มทำอาหารแต่ละอย่าง ชีวิตประจำวันคือไปจ่ายตลาดตอนเช้ามืด ประมาณตีสองกับลุงวง ที่ขับรถตุ๊กตุ๊กรับจ้างประจำ ต้องรีบกลับมาเตรียมของตอนตี4 พอทำอาหารเสร็จจริงก็ประมาณเกือบ 6 โมงเช้าพอดี จากนั้นก็อาบน้ำไปโรงเรียน พอเลิกเรียนก็รีบกลับมาล้างจาน ซักผ้ารีดผ้า ทำความสะอาดบ้านที่เป็นตึกสี่ชั้น ชั้นล่างเปิดเป็นร้านอาหาร ส่วนที่เหลือสามชั้นแบ่งเป็นห้องของคุณเก่ง คุณก้อย คุณกันก็คือลูกชายลูกสาวของลุงกับป้าและห้องของลุงกับป้า เป็นหน้าที่ประจำที่มุกจะต้องทำทุกวัน

      หลังจากทำอาหารเสร็จแล้ว มุกก็เดินมาหาป้าที่หน้าร้านอาหารก่อนจะเปิดร้าน วันนี้คือวันสุดท้ายของการลงทะเบียนเรียน หากว่าวันนี้ไม่ไปทางมหาลัยจะถือว่าสละสิทธิ์ทันที มุกอยากจะขอป้าเรียนต่อ เพราะเธอพยายามเรียน กศน. จนจบมัธยมปลาย แล้วสุดท้ายก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยจนกระทั่งสอบติด แต่ก็กลัวว่าป้าจะโกรธจึงยังไม่พูดอะไร กระทั่งถึงวันท้ายที่ต้องไปรายงานตัว นั่นคือวันนี้พอดี

 

      “ป้าคะ มุกขอเงินไปจ่ายค่าเรียนได้ไหมคะ มุกจะสอบชิงทุนให้ได้ แล้วมุกจะเอาเงินมาคืนป้าแน่นอนค่ะ”

      “จะอะไรหนักหนาห่ะ! ไม่ต้องเรียน มาช่วยฉันทำงาน แกจะหาทางเลี่ยงงานฉันใช่ไหม บอกไว้ก่อนนะว่าอย่าหวังสูงนักเลย ลูกฉันยังไม่กวนใจฉันเหมือนแกเลย ไป! ไป๊! ไปเปลี่ยนชุด ฉันยุ่งจะตายห่าอยู่แล้ว”

      “ป้าคะ มุกกราบนะคะ ขอมุกไปเรียนเถอะนะคะ แล้วมุกจะรีบกลับมาทำงานเหมือนเดิมนะคะ”

      มุกลงไปไหว้ป้าที่พื้น เพื่อที่จะกราบขอร้องให้ป้าเห็นใจ ยอมให้เธอได้ไปเรียน

      “บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าให้โมโห มานี่ถ้าอยากไปก็มานี่ ห่างไม้ห่างมือไม่ได้เลยนะ ฉันไม่น่าเอาแกมาเลี้ยงเลย เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆเล้ยอีมุก!”

      เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

      ไม้แขวนเสื้อที่อยู่ใกล้มือ ตีลงมาตรงร่างเล็กผอมบางตรงหน้าไม่ยั้ง เท่านั้นไม่พอป้านวลทั้งดึงทั้งเตะร่างของมุกไม่หยุด จนกระทั่งป้านวลเหนื่อยถึงได้หยุดลง มุกร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดและเสียใจ เจ็บปวดร่างกายที่ถูกทำร้าย เสียใจที่เธอคงไม่ได้เรียนต่อแล้วจริงๆ

      “พอเถอะน่าแม่ เสียงดังน่ารำคาญจริง กันต้องตื่นเลยเนี่ย แกไปให้พ้นเลยเกะกะ”

      ลูกชายคนเล็กของป้า ที่อายุรุ่นเดียวกันกับมุก ใช้เท้าเตะร่างของเธอเต็มแรง จนเธอถึงกับจุก

      “พี่บอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าทำให้แม่โกรธ ไปขึ้นไปข้างบน เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น จะหาว่าแม่พี่ใจร้ายอีก”

      พี่ก้อยลูกสาวคนเดียวของป้าที่ดูเหมือนจะช่วย แต่แท้จริงแล้วมาทำให้ป้านวลไม่พอใจมุกมากกว่าเดิม เพราะว่าเคยมีคนมาต่อว่าป้าที่ทำร้ายมุกกลางตลาด ทำให้มีคนมาชี้หน้าด่าป้าใจร้าย จนทำให้ป้าต้องอับอายผู้คนตั้งแต่นั้นมา หากป้าจะตีมุกป้าจะตีช่วงที่ยังไม่เปิดร้านกับช่วงปิดร้านเท่านั้น เพื่อกันคนมาเห็นในตอนที่มุกถูกตี

      มุกดาค่อยๆคลานไปที่บันได ตอนนี้เธอเจ็บไปทั้งตัวแผลตามตัวมีเลือดซึมออกมาไม่น้อย ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่กับป้าเธอถูกทำร้ายแบบนี้ทุกวัน จนแผลตามตัวไม่เคยได้หายไปจากร่างกายเลยสักที พอจะหายก็โดนอีก เป็นอย่างนี้ซ้ำๆจนเธอเริ่มชินชา

      ร่างผอมบางนอนนิ่งอยู่ตรงระเบียงทางเดิน โดยที่ไม่มีคนจะสนใจว่าเธอจะเจ็บปวดแค่ไหน มุกดานอนร้องไห้ซุกตัวลงที่นอนเก่าๆของตัวเอง เธอคิดถึงย่า หากว่าเธอมีย่าอยู่ชีวิตเธอคงจะไม่เป็นแบบนี้ ร่างเล็กๆร้องไห้จนกระทั่งหลับไปด้วยพิษไข้

      หญิงสาวมารู้สึกตัวอีกที ก็รู้สึกเหมือนมีคนมาลูบคลำตามตัว เธอจึงฝืนลืมตาขึ้นมา ก็ตกใจเบิกตากว้างขึ้นเธอไม่อยากจะเชื่อเลย เมื่อเห็นคนที่ลูบตัวเธออยู่นั้นก็คือลุงแท้ๆของเธอเอง ฝ่ามือหยาบกร้านของลุงยื่นมาปิดปากเธอเอาไว้ไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา ก่อนที่ลุงจะพยายามถอดเสื้อผ้าของเธอออก มุกดากรีดร้องในลำคอ รวบรวมเอาแรงเฮือกสุดท้ายกัดลงไปที่มือของลุงจนสุดแรง ก่อนจะผลักตัวขึ้น ตะเกียกตะกายหนีออกจากตรงนี้ แต่ลุงก็ยังพยายามลากเอาตัวเธอมาที่ระเบียงอยู่ดี มุกดาหวาดกลัวสุดขีดจึงตัดสินใจคิดจะกระโดดลงจากชั้นสี่ของบ้าน ขนาดลุงแท้ๆยังคิดทำร้ายเธอได้ แล้วเธอจะยังอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน เธอไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว ตายดีกว่าที่จะต้องถูกลุงแท้ๆข่มขืน

      “ใจเย็นๆลุงไม่ทำแล้ว มุกมาหาลุงมา อย่าให้ป้าต้องไม่พอใจ มาเถอะอยากเรียนต่อไม่ใช่หรือไง เดี๋ยวลุงส่งเสียให้เรียนเอง”

      ลุงพยายามหลอกล่อให้มุกดายินยอม เขาไม่เชื่อว่าเด็กขี้ขลาดตาขาวอย่างมุก จะกล้าฆ่าตัวตายจริงๆ อย่างมากก็แค่เรียกร้องความสนใจเท่านั้น

      ส่วนมุกดาไม่ได้คิดแบบนั้น เธอสิ้นหวังจากโลกใบนี้ไปแล้ว เมื่อคนสุดท้ายที่เธอหวังจะพึ่งพาก็คือลุงแท้ๆของเธอ ได้กลายไปเป็นใครก็ไม่รู้ ที่เธอแทบไม่อยากเชื่อว่าเขาคิดจะข่มขืนเธอ ร่างเล็กจึงตัดสินใจเดินถอยหลังช้าๆแล้วหงายตัวลงจากระเบียงชั้นสี่

      ร่างผอมบางร่วงหล่นลงไปเลือดกระจายไปเป็นวงกว้างท่ามกลางความตกใจและเสียงกรีดร้องของผู้คนที่ออกมาดู เมื่อได้ยินเสียงบางอย่างตกลงไปด้านล่าง เสียงดังก้องไปทั่วบริเวณบ้าน ครั้นทุกคนได้สติจึงเห็นว่าร่างที่จมกองเลือดท่วมตัว คือคนที่ถูกทุกคนทำร้ายมาทั้งชีวิต ทุกคนตกใจรีบไปดูว่าเธอตายหรือไม่ พอมองไปใกล้ๆจึงได้พบว่า มุกดาได้เสียชีวิตไปแล้วจริงๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.171K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

528 ความคิดเห็น

  1. #524 Aeypanrada94 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:27
    หือออ สงสารรรรรมุกกกกกก
    #524
    0
  2. #520 PrissanaPanchu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 01:22
    อะไรคือมาถึงก้อซ่อนตอนแล้ว
    #520
    0
  3. #497 Lhubpui (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 19:49
    มันไม่สมเหตุผลเลยอ่ะ
    #497
    0
  4. #473 missprathumrat12 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 05:38
    อายุตั้ง21ทำไมไม่ออกไปหางานทำเรียนหนังสืออยู่ข้างนอก

    ทนทำไมสุดท้ายก็ตายอนาถ
    #473
    1
    • #473-1 rainy_blue_(จากตอนที่ 2)
      4 กรกฎาคม 2563 / 01:43
      แทนที่จะด่าคนกระทำ กลับมาเบลมเหยื่อ
      #473-1
  5. #449 K@NomJeeB (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 21:33
    น่าสงสารจัง แต่หลุดพ้นและ เตรียมตัวผจญภัย
    #449
    0
  6. #445 ไข่มุกมายา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 11:48
    เราก็ชื่อมุกอ่ะไรท์ พออ่านอีมุก! ทีไรนี่แบบ เหมือนโดนด่าเลย 555
    #445
    0
  7. #428 150221 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 15:39
    ชีวิตเธอจะเศร้าไปไหนมุก
    #428
    0
  8. #344 Shiixx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 17:22

    น่าสงสารเกินไปแล้วววว งื่ิอออ
    #344
    0
  9. #341 pmmild2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 08:21
    ดูจะเวอร์นิดนึงที่ยอมนอนบรพื้นหินอ่อนโดยไม่มีไรปู นอนบนกล่องลังก็ได้นะ ถ้าไม่ปูไม่น่ารอดตั้งแต่เด็กละ
    #341
    0
  10. #295 Mook.mook (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 18:25
    แหม่ใจร้ายอ่ะ แบบนี้น้องต้องงอนเอาคืนพี่หน่อยล้วมั้ง
    โทษฐานไม่ยอมช่วยเนี้ยยย หึ้มมม
    #295
    0
  11. #286 NARUEPANHAT (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 02:24

    ชีวิตน้องบัดซบมาก ไม่โทษใครโทษไรต์นี่แหละเล่นน้องซะแย่ตั้งแต่หัวเรื่องเลย

    #286
    0
  12. #277 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 15:55
    ได้หลุดพ้นจากชีวิตบัดซบซะทีมุกเอ้ย ชาติที่แล้วทำบาบทำกรรมอะไรไว้นะ ชาตินี้ถึงต้องมารับแบบนี้.
    #277
    0
  13. #10 Jira123 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 09:04
    ต้องแจ้งกรมแรงงาน แจ้งหน่วยคุ้มครองเด็กและสตรี อายุ21แล้วหนี้ไปแจ้งความเอาตำรวจมาจับ โอ้ย!!!มันมีช่องทางนะ //ไรท์บรรยายเห็นเป็นฉากๆ อินสงสารน้องงงงT_T
    #10
    1
    • #10-1 ploywendy(จากตอนที่ 2)
      1 เมษายน 2563 / 00:47
      เห็นด้วยเลย อยากให้พวกนี้ได้รับกรรม
      #10-1
  14. #3 ApMobile (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 16:56
    อันนี้นางก็โงไป
    #3
    0