(ลงขายที่งานหนังสือ18-29ต.ค.นี้ สนพ.hermit books) 1 Month รักนี้ ใครกำหนด รอภาค๒ [Yaoi]

ตอนที่ 15 : 1 MONTH--14(คือความเจ็บปวด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    20 ธ.ค. 57

ตอนที่ 14

ปวดประสาทว่ะ

โอย ปอแม่ง!

ตอนนี้ผมเหมือนซ้อมบี้ พาร่างอันไร้วิญญาณตัวเองเดินโยกเยกไปอย่างไร้จุดหมายหลังจากประตูโรงเรียนเปิด เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นและสั่นไหวดึงให้วิญญาณเข้ามาอีกครั้ง มือก็ล้วงกระเป๋าตัวเองยกมาดูเบอร์ที่โชว์บนหน้าจอทัชสกรีน เป็นรูปของไอ้ปอที่มันมือบอนมาตั้งไว้เองพร้อมเมมไว้เสร็จสรรพว่า ผัว ผมเพิ่งสังเกตเห็น ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยหรือผมชินกับคำนี้ของมันไปแล้ว

“เออ” ผมว่าหลังจากกดรับ พยายามลืมเรื่องเมื่อกลางวันแล้วคุยกับมันดีๆ

“รออยู่หน้าโรงเรียนนั่นแหละกูจะไปรับ” ผมนิ่งเมื่อได้ยินมันบอก จำได้ว่าเมื่อวานบอกให้มันรีบมารับ แต่ไหงวันนี้ถึงไม่อยากจะไปกับมันเลย

“ไม่เอา” ผมตอบ

“อย่ากวนตีน กูบอกให้รอก็คือรอ”

“อาจารย์สั่งงานไว้เยอะ กูรีบไปเคลียร์ แค่นี้นะ”

“ถ้ามึงวางกูจะตามไปลากมึงออกมาจากบ้านเลย มึงรู้ใช่ไหมว่ากูทำได้ ภีม” เสียงมันเย็นขึ้นมาทันทีเวลาไม่ได้ดั่งใจ นิสัยเดิมๆ นี่แฟนหรือว่าพ่อกันแน่วะ

ดวงตาผมมองหาทางหนีทีไล่เห็นศาลาหน้าโรงเรียนก็รีบกล่าวตอบไปทันทีว่า

“เออ กูรอตรงศาลา” คือกูไม่ได้กลัวมึงหรอกนะปอ แต่เหนื่อยที่จะมีปัญหา อีกอย่าง ผมอยากกอดมัน ให้มันนอนกอดไว้ทั้งคืนเผื่อจะเลิกนิสัยงี่เง่าสับสนนี่ซักทีถ้าถูกมันกอดจูบขอความรักบ้าง

ผมเป็นอะไรวะเนี่ย

“เชื่อฟังแบบนี้ค่อยรื่นหูหน่อย”

“ไอ้สัสอย่าลีลา กูขี้เกียจรอ” ผมบ่น

“กูกำลังขับออกไป มึงพูดไม่เพราะกับกูแบบนี้อยากโดนรึไงวะภีม มึงนี่จะพูดเพราะกับกูได้ก็ตอนจะโดนเท่านั้นใช่ไหม” ผมเบิกตาตัวเองนึกถึงหน้าตอนมันพูด นี่มึงจะเหี้ยมไปไหน

“มายัง” เปลี่ยนเรื่องดีกว่า

“แค่นี้แหละ” แต่แม่งไม่ยอมเปลี่ยนกับกู

ผมถอนใจฟังเสียงมันตัดสายก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง เป็นช่วงที่มันขับรถออกมาจอดตรงหน้าพอดี พอเงยขึ้นมามันก็บอกให้ขึ้นรถ ใจผมหายเมื่อเห็นสีหน้าของมัน ไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไหร่

ก็ใช่ เพราะตอนกลางวันผมไม่ยอมเคลียร์กับมันให้รู้เรื่อง วิ่งหนีแล้วมาทำหน้าระรื่นไม่รู้ร้อนรู้หนาวแบบนี้ไง เป็นใครคงต้องขึ้นบ้างละ

ผมนั่งเงียบบนรถไม่ได้ถามว่ามันจะพาไหนก่อนรึเปล่า เพราะถึงรู้แล้วแย้งยังไงถ้ามันจะพาไปผมก็เถียงอะไรไม่ได้อยู่ดี ชอบพาผมเข้าไปอยู่กับกลุ่มเพื่อน ไปโชว์ว่าเป็นหนึ่งในคอลเลคชันของมัน แต่น่าจะเลิกทำแบบนั้นแล้วแหละเดี๋ยวก็มีของเล่นอันใหม่แล้ว

 

ผมถอนใจมองมือตัวเองที่กุมกันในความเงียบนี้

“มึงคิดยังไง จนถึงตอนนี้” ผมหันไปมองมันจากด้านข้าง หลังจากเสียงของมันฝ่าความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงของมันเรียบและไม่รู้สึกรู้สา

“อะไร?” บอกตรงๆ ไม่เข้าใจความหมายที่มันว่า

“มึงตั้งใจจะรอให้ครบเดือนแบบที่ไม่ต้องเอากับกู”

ผมหันไปมองมันอย่างตกใจที่รู้ทัน “ปละ เปล่า”

“มึงรู้มั้ยทำไมกูถึงต้องไปเอากับคนอื่นทั้งๆ ที่ได้ชื่อว่ายังคบกับมึงอยู่ ก็เพราะว่ามึงไม่คิดจะเคยให้กูไง”

รู้ ผมรู้แล้วและรับผิดทุกอย่าง ตั้งแต่มันบอกผมคราวนั้น แตผมก็คิดจะยอมมันแล้ว แล้วมันวิ่งหนีผมไปทำไม

“แล้วมึงรู้ไหม อะไรที่ทำให้ความอดทนของกูสิ้นสุดวันนี้” ปอมันว่าเสียงเรียบ

 “ปอ กูอยากกลับบ้าน” ผมว่าเสียงเบา เมื่อเห็นมันเลี้ยวเข้าโรงแรม ผมคิดว่ายังไงมันต้องฟังผม

“มึงต้องฟังกูก่อนที่จะขัดขึ้นมา” มันหันมาว่า ร่างของผมสะดุ้งสุดตัวหันไปมองดวงตากร้าวๆ นั่น

“ปอ เป็นอะไร โกรธอะไรมา?”

“ยังจะมาถามอีกนะ เพราะมึงไงที่ทำให้กูโกรธ มึงคิดว่าจะมีใครทำให้กูโมโหได้ขนาดนี้งั้นเหรอ?!

มันหันมาก่อนจะดับเครื่อง เดินมาลากผมเข้าไปข้างในท่ามกลางสายตาของพ่อมันที่มองตามร่างของผมกับลูกชายตัวเองไม่ละ ใจผมสั่นด้วยหลายหลากความรู้สึก แต่สิ่งเดียวในใจคือกลัว

“ปอ” ผมว่าเสียงเบาให้มันหันมาสนใจความรู้สึกบ้าง มันโมโหขาดสติ ไม่สนเลยสักนิด มันเป็นอะไร มันโกรธเหรอที่รู้ว่าผมไม่เคยคิดจะยอมมัน

ใจผมหายไปดื้อ คนๆ นี้ไม่ใช่ปอที่ผมรัก

มันไม่ฟังอะไรทั้งสิ้นเหมือนตั้งใจโทรบอกให้ผมยืนรอเพื่อให้มันพาตัวเองมาโดนมันทำแบบนี้ ร่างของผมถูกดึงเข้าไปภายในห้องเดิมๆ ด้วยความไม่เต็มใจนัก ท้ายที่สุดมันก็ผลักผมให้ทรุดตัวลงนั่งบนปลายเตียง ผมมองหาทางหนีทีไล่ทั้งขมวดคิ้วเป็นก้อนบอกว่าตอนนี้ไม่เต็มใจ

“จะทำอะไร มันเจ็บนะ!

“เออ จะได้เข้าใจกูไง”

“เข้าใจอะไร มึงมัวแต่โมโหไม่ฟังเหตุ

“ที่กูโมโหเพราะจนแล้วจนรอดมึงก็ไม่ยอมบอกกูว่าจริงๆ แล้ว มึงไม่คิดจะยอมนอนกับกูตั้งแต่แรก! มึงสนุกมากไหมภีม เล่นกับความรู้สึกของกู เล่นกับความหวังของกู!

“ไม่ได้เล่น” ผมรีบตอบ ดวงตาจ้องมันไม่ละ รับรู้ถึงความเจ็บที่มันมองให้จากมือทั้งสองข้างที่กำต้นแขนและเขย่าร่างผมจนสั่นคลอน

“ปอ อย่าทำแบบนี้”

ผมกลัวมัน

“ทำไม ไหนบอกจะยอมกู หา!” มันว่า ผมยกมือกุมหน้าตัวเอง

“ภีมขอโทษ แต่ภีม

ผมตั้งใจจะยอมมันแล้ว ผมกลั้นน้ำตาตัวเองไม่อยู่ไม่อยากร้องไห้ให้มันเห็น

“เลิกสำออยได้แล้วภีม ก็ไม่หลงกลมึงอีกแล้ว มึงสนุกมากไหมที่กูยอมทุ่มทุกอย่างให้กับมึงไม่ห่วงแม้แต่ตัวกูเอง มึงคงภูมิใจมากล่ะสิที่ปั่นหัวไอ้สารเลวอย่างกูได้ ควบคุมกูได้!

ผมรีบส่ายหน้า

“กูอุตส่าห์รู้สึกผิดตอนที่มึงขอให้กูทำ กูอุตส่าห์ทนหันหลังวิ่งหนีมึงมา กูนอนทรมานคิดถึงมึงบนเตียงตัวเองทั้งคืน! ให้เกียรติมึงทุกอย่าง! มึงละอายใจบ้างไหมที่หลอกกูแบบนี้!” มันจ้องตาผมนิ่ง

ใจผมหายที่ได้ยินมันบอกถึงเหตุผลที่ทิ้งผมไปวันนั้น

น้ำตาผมไหลไม่หยุดไม่คิดว่ามันจะให้เกียรติผมในวันที่ผมสับสน

แต่ตอนนี้ แววตาของมันโกรธ มันแค้น

“เปล่านะปอ ภีมแค่คิดตอนแรก แต่

“แต่มึงก็เปลี่ยนใจ มึงคิดมากกูรู้ แต่กูไม่เข้าใจว่าทำไมมึงไม่บอกกู แต่กลับไปบอกไอ้พี เหอะ! ชอบใช่ไหมที่ทำกูขายขี้หน้าภีม!

ผมได้แต่ส่ายหน้ามองมันที่กล่าวต่อ “ก่อนเลิกมึงคงคิดแล้วล่ะสิว่าอยากให้กูซื้ออะไรให้ ไหนล่ะลิสต์รายการที่อยากได้ เอาออกมาสิ กูจะเอาไปซื้อมาฟาดหน้ามึง รึมึงอยากได้เงิน เอาไปให้พ่อมึงใช่ไหม เอาไปสิมึงอยากได้เท่าไ

ผมตวัดมือฟาดหน้ามันสุดแรงทั้งสะอื้น

“มากเกินไปแล้วนะปอ!

“มึงไม่มีสิทธิ์ทำกูแบบนี้ภีม!

ใบหน้ามันก้มมาจูบ รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ อารมณ์ฉุนเฉียวต้องการให้ผมรับความเจ็บ ผมเม้มปากไม่ยอมให้ทำตามใจง่ายๆ ส่ายหน้าหนี ซึ่งรู้แล้วว่าเป็นการยั่วโมโหมันอย่างมาก มือหนาของมันยกมาล้อคแก้มผมทั้งสองข้างและพยายามใช้ลิ้นแทรกเข้ามา

“อะ

มือของมันหยิกเอวผมเจ็บแสบ ร่างกายผมสะดุ้ง อีกไม่นานมันคงเป็นรอยช้ำขึ้นมาเพราะวัดจากความเจ็บ ในระหว่างที่เปร่งเสียงร้องมันก็แทรกลิ้นเข้ามาไล่ตามลิ้น ดูดเลียลิ้นของผมราวกับมันหอมหวานเหมือนเยลลี่ที่น่ากัดกิน

ตัวผมสั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ผมกลัวมันตอนนี้ ผมได้แต่ร้องไห้ โอดครวญและเปร่งเสียงอ้อนวอนให้มันหยุดการกระทำที่ใจร้ายแบบนี้ ผมอยากได้พี่ปอคนเดิมกลับมา พี่ปอที่แคร์ผม ฟังคำขอของผมทุกอย่าง

แต่มันไม่มีทางเป็นแบบนั้น

ปอเกลียดและโกรธผมมาก ผมรู้ผมผิดที่ไม่บอกมัน

“พะ พอได้แล้วปอ”

“มึงทำตัวเองภีม ถ้ามึงบอกกูตั้งแต่แรก ไม่ปั่นหัวให้กูปวดหัวมาตลอดมึงคงไม่มีจุดจบอย่างนี้หรอก”

ลมหายใจมันระจมูกผม ความร้อนจากริมฝีปากที่บดขยี้เข้ามา ความกลัวของผมไม่ได้จางหายออกไป ยอมรับว่าเรื่องแบบนี้มันเก่งเชี่ยวชาญมาก แต่ถึงอย่างไรผมก็รู้สึกกลัวอยู่ดี เพราะจูบของมันไม่ลดความรุนแรงลงเลยสักนิด

ผมบ่ายหน้าหนีไม่ให้มันจูบต่อ มือข้างหนึ่งมันล้อคคางผมไว้อีกครั้งพร้อมกับแนบความร้อนชื้นเข้าสู่ปากผม เสียงมันจูบผมดังไม่หยุด แต่ละครั้งที่แนบปากกันราวกับว่ามันได้ดูดเอาพลังที่มีในกายของผมไปด้วย ร่างกายผมอ่อนยวบพร้อมกับใจที่สั่น ใจผมหายเมื่อมันละใบหน้ามาแสยะยิ้มด้วยความสะใจ

“กูจะทำให้มึงไม่ลืมกูไปตลอดชีวิต”

ผมส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่เอา ผมไม่ชอบพี่ปอที่เป็นแบบนี้ ได้แต่คิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“คราวนี้ถึงมึงร้องไห้ยังไงกูก็ไม่หยุด”

มันว่าพลางมองมาที่ปากของผม ก่อนจะขยับหน้าเข้ามาใกล้อย่างที่ใจคิด จมูกโด่งชนเข้ากับจมูกของผม มันเอียงใบหน้าให้ได้องศาก่อนจะทำตามสิ่งที่ตัวเองบอก

จูบ กัดริมฝีปากจนเลือดซึมได้กลิ่นคาว อะไรทำให้มันทำผมแบบนี้ ผมได้แต่กลั้นสะอื้นให้ตัวเองเข้มแข็ง

ผมเช็ดคราบน้ำลายและเลือดที่เลอะปากหลังจากที่มันละออกแล้วหันไปอีกทาง เสียงสบถว่ารสชาติห่วยแตก ผลักร่างผมนอนลงบนเตียง ใช้สองเข่ากดร่างผมไว้ไม้ให้ขืน

มือของมันแกะกระดุมเสื้อเผยให้เห็นร่างกายที่ขืนสู้ของผม ใบหน้าของมันก้มโน้มลงมาใช้ลิ้นเลียที่ซอกคอ ลากลงมาจนถึงยอดอก ผมเม้มปากแน่นพร้อมกับลมหายใจที่สั่นระริกกับความร้อนของลิ้นสากๆ นั้น ดวงตามองเส้นผมตรงสลวยของมันก่อนจะหลับตาปี๋เมื่อมือไล่ไปทั่วทั้งตัว ระบายอารมณ์เกี้ยวกราดมาบนร่างกาย

ผมกุมมือมันแน่น

“อย่า ภีมเจ็บ!

มันละมามองตาผมที่ฉ่ำไปด้วยน้ำ น้ำตาอาบมาจนถึงไปหู ละไปมองด้านอื่นอย่างไม่ใยดี ผมผิดอะไรถึงทำให้เขาเมินผมได้ถึงขนาดนี้ พี่ปอไม่เคยทำกับผมแบบนี้

ผมได้แต่ส่งเสียงร้องไห้ แม้หลายครั้งมันจะก้มลงมาแนบปากจูบให้เงียบ ออกคำสั่งให้เลิกร้องไห้ ผมต้องการให้มันกอดและโอ๋ผมอย่างเคย ผมต้องการมันแบบนั้นจริงๆ แต่มันเอาแต่ทุบผมไหล่ผม จิกหัวผมให้เงยไปรับจูบ

แต่ผมเจ็บที่ใจมากกว่า

 

 

ลบจ้า เนื่องจากมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม เพื่อความปลอดภัย

 

เสร็จกิจแล้ว มันก็ถอนกายออกและหันไปทำความสะอาด ถอดถุงยางแล้วม้วนทิชชู่ลงถังขยะ เอื้อมไปหยิบอีกอันมาสวม ใจผมวูบหายเมื่อไม่ทันได้หายเจ็บก็ถูกดึงขึ้นไปนั่ง

“ใครบอกว่าจะจบง่ายๆ”

 “อะอื้อมะ ไม่

….

.

ร่างของผมล้มตัวลงนอนบนเตียงเมื่อมันผลักมา ไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลยแล้วเพราะมันเจ็บไปทั่วตัวและไม่มีความเจ็บไหนมาแทรกอีก มันทิ้งถุงยางลงถังขยะก่อนจะหันมามองร่างของผมที่ยังนอนนิ่งอยู่ท่าเดิม ร่างกายผมชาไปทุกส่วน ไม่มีแรงแม้แต่จะขยับขาเปลี่ยนจากท่าแสนน่ารังเกียจนี่มานอนดีๆ

ผมพริ้มตาไล่หยดน้ำให้ไหลอาบไปถึงหู ความรู้สึกจากความร้อนของมือหนาๆ นั้นแล่นเข้ามา มันกุมมือผมแน่นก่อนจะยกผ้าห่มมาคลุมตัวให้แล้วก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ผมพยายามรวบรวมแรงไปไว้ที่ขาสั่นๆ พร้อมกับพาร่างตัวเองลุกขึ้นนั่ง

ผมอยากไปนอนพักคนเดียวสักสองสามวัน

“ภีมจะกลับบ้าน”

มันหันมามองทั้งยังสวมเสื้อผ้า ใช่ อีกไม่นานจะเช้าแล้ว มันทำกับผมทั้งคืนโดยที่ไม่คิดจะสงสาร

 “นอนอยู่นี่แหละ”

“ไหนบอกจะแยกย้าย ไหนบอกจะเลิก” ผมเงยไปมองมันพร้อมกับยกมือเช็ดคราบน้ำตา คราบน้ำลายตอนที่มันจูบบนใบหน้าออก

“กูไม่ให้มึงไป รึมึงจะเอาอีกยกให้ลุกไม่ขึ้นถึงจะฟังกู”

น้ำตาผมหล่นแหมะลงเตียงอีกครั้งพร้อมกับก้มหน้า มันเดินเข้ามาผลักผมให้นอนลงบนเตียงเหมือนเดิมพร้อมออกคำสั่ง “นอน อย่ามาทำอวดเก่งกับกู กูไม่ชอบ”

“แต่

“กูเปลี่ยนใจแล้ว ช่วงสุดท้ายกูจะใช้ให้มึงคุ้มสุดๆ เลยภีม สมกับที่กูต้องอดทนถูกมึงปั่นหัวมานานไงล่ะ”

“ปอ ไหนบอกแค่ครั้งเดียว”

“ตอนนี้ก็อยู่เหนือมึง มึงเป็นของๆ กูแล้ว แล้วอย่าหวังว่าจะเดินไปจากกูง่ายๆ”

มันชี้หน้าว่า ผมนิ่งมองมันก่อนจะละใบหน้าไปทางอื่น ปล่อยให้น้ำตาไหล เพราะโทษคนที่ผิดก็ต้องโทษตัวเองที่ไปตกลงกับมันเอง ไปหลอกมันเอง หลอกตัวเองว่าจะเปลี่ยนมันให้ได้

ผมน่าจะยอมมันตั้งแต่วันนั้นเสียก็ดี เจ็บตัวตอนนั้นยังดีกว่าเจ็บทั้งสองอย่างแบบนี้ ทั้งตัวทั้งใจ และยิ่งเห็นว่าปอโกรธเรื่องที่ผมหลอกมัน ใจผมสั่นไหวไม่หยุดจากตอนที่มันบอกว่าตั้งใจจะให้เกียรติผม ผมจำใบหน้าตอนมันทุรนทุรายกุมกางเกงตัวเองได้ ทรมานและอยากปลดปล่อยใจจะขาดแต่กลับเลือกจะปกป้อง ไม่ทำร้ายด้วยการวิ่งออกไป ผมภูมิใจในตัวมันตรงข้อนั้น

ผมรังเกียจตัวเองตอนนี้ ปอมันเปลี่ยนแล้วก็จริง แต่สิ่งที่ผมทำก็เรียกนิสัยดิบของมันออกมาอีกเหมือนกัน

มันยังโกรธผมอยู่ ผมรู้ ถึงแม้จะได้ระบาย ได้โต้เถียงกับผม

ผมไม่ควรโกรธมัน ปอมันโตขึ้นแล้วจริงๆ

ผมนอนฟังเสียงฝีเท้าของมันที่เดินออกไปจากห้องพร้อมกับน้ำตาที่ยังไหลไม่หยุด และไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนตื่น ดวงตาผมมองออกไปยังนาฬิกา บางบอกเวลาทุ่มกว่าของวันถัดมาแล้ว และเห็นร่างของไอ้ปอที่นั่งอยู่ใกล้ๆ

มันโน้มตัวมาแตะหน้าผาก ดวงตามองมายังผม สีหน้าเดาไม่ออกเลยว่าคิดอะไรอยู่ แต่ดูรู้ว่ามันใจเย็นลง

“กินยาก่อนสิ มึงนอนหลับนานมากจนกูตกใจนึกว่าตายแล้ว”

ผมเม้มปากที่สั่นระริกของตัวเอง กลั้นน้ำตาเต็มที่กล่าวตอบมัน “กูไม่ได้เป็นอะไร ไม่ต้องกินก็ได้”

“อย่าดื้อ บอกให้กินก็กิน กินเสร็จแล้วจะได้มากินข้าว ยาแก้อักเสษนี่มึงต้องกินไม่งั้นมันไม่หายเจ็บ” ผมมองปอตอนมันออกคำสั่ง

มันรู้ด้วยเหรอว่าผมเจ็บ

เสียงของมันเย็นลงกว่าเมื่อวานตอนเย็นมาก ผมอ้าปากรับมายากินโดยง่ายพร้อมกับช้อนตามองมันที่กำลังป้อนน้ำไปด้วย คิดตบหัวแล้วลูบหลังเหรอ

หรือกำลังรู้สึกผิดจริงๆ

“กินข้าวซะ” มันว่าพลางยกข้าวต้มกลิ่นหอมมาให้ ผมรับมาถืออย่างไม่อิดออด แต่ถึงอย่างนั้นก็กินได้เพียงไม่กี่คำ เห็นสายตาที่ออกคำสั่งของมันรออยู่ก่อนแล้ว

“อิ่มแล้ว”

“กินอีก”

ผมส่ายหน้าพลางล้มตัวลงนอนเสียเฉยๆ รับมือของมันมือเอื้อมมาอังหน้าผากอีกครั้ง ไม่ได้จะบังคับผมให้ทำตามใจตัวเองอีกต่อไป ผมกลืนน้ำลายมองมันก่อนจะละใบหน้าไปทางอื่นไม่อยากร้องไห้ ไม่เข้าใจว่าจะมาโอ๋ผมทำไม ทั้งๆ ที่ตอนผมร้องปากแทบจะฉีกมันกลับไม่สนใจสักนิด แถมสะใจเสียด้วยซ้ำ

มันคิดว่าผมสนุกมากที่แกล้งมัน ตอนนี้มันก็คงสนุกมากเหมือนกันที่ได้เอาคืน!

ผมไม่ได้ไปเรียนในวันถัดไปเพราะตื่นขึ้นม่ารางกายก็ยังระบมไปทุกส่วนเหมือนเดิม ผมเห็นรอยเลือดของตัวเองแล้วใจหาย พยายามพาร่างที่ไม่มีแรงดึงผ้าปูเตียงออกให้ไม่มีรอยของตัวเองบนเตียงนี้ ผมทำความสะอาดมันนานเท่าไรไม่รู้แต่มันไม่ลบออกไปสักที

ดวงตาผมเอ่อไปด้วยน้ำ พร้อมกันนั้นร่างของไอ้ปอที่เพิ่งจะเลิกเรียนก็เดินตึงตังมากระชากผมให้หันไปหา “มาทำอะไรตรงนี้ ทำไมไม่ไปนอน”

ผมมองไปยังคราบเลือดที่ติดบนผ้าปูที่นอนบนอ่างล้างหน้าก่อนจะก้มหน้า และปอเองก็มองไปเช่นกัน มันละความรุนแรงออกจากข้อมือของผมและจ้องมองผมไว้แบบนี้ตลอดเวลา มือของมันยกขึ้นมาลูบผมของผมเบามือ เป็นครั้งแรกที่ทำแบบนี้หลังจากเกิดรื่อง

ผมไม่อยากคิดว่ามันกำลังรู้สึกผิด

“ไม่ต้องทำหรอก เดี๋ยวแม่บ้านก็มาเปลี่ยนใหม่” มันว่าเสียงเบา ราวกับกำลังปลอบโยน

“แต่มันเป็นรอย”

“เป็นรอยแล้วไง โยนทิ้งแล้วเอาผืนใหม่มาปูก็สิ้นเรื่อง!

“อ๋อ มึงทำแบบนี้จนชินสินะ!

ผมเงยขึ้นไปว่า ยกหลังมือปาดน้ำตา พาร่างที่สุดแสนระบมของตัวเองออกจากห้องน้ำ เสียงเท้าของมันเดินเข้ามาพร้อมกับดึงผมเข้าหา

“มึงเดินหนีกูอีกแล้วนะภีม!

“ไม่ กูไม่อยากคุยกับมึงแล้วปอ”

“ได้ คุยด้วยภาษาพูดไม่ได้ก็คุยด้วยภาษากายก็แล้วกัน” มันก้มลงมาแนบปากจูบพร้อมกับผลักให้ล้มลงนอนใต้ตัวมันบนโซฟา ผมดิ้นสู้พร้อมกับส่ายหน้าไม่ยอมให้มันจูบ

“ไม่!

ขาผมถูกจับอ้าออกจากกันพร้อมกับมันที่แทรกเข้ามากอดทับ แม้จะขืนแต่สู้แรงไม่ได้ ปอมันใช้แรงตัวเองและเอาเปรียบด้วยการรูดซิบกางเกงของตัวเองไม่ถอดเสื้อผ้า

ผมเจ็บ ทั้งเจ็บและปวดไปหมด

และเป็นอีกครั้งที่มันเอาเปรียบผมด้วยพละกำลัง ขนาดของร่างกาย และอารมณ์ความรู้สึก ผมสูญเสียให้ปอครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างช่วยไม่ได้ ผมไม่ได้ไปโรงเรียนเลยเพราะมันวุ่นอยู่แต่กับตัวของผม ทั้งวัน ทั้งคืน

ผมทิ้งร่างเปลือยเปล่าของตัวเองลงบนพรมขนสัตว์อย่างอ่อนแรงหลังจากถูกปอระบายอารมณ์ มันสอนผมทำทุกอย่างแบบที่ผมไม่ต้องการรู้ บังคับให้ทำในสิ่งที่มันต้องการ เปลี่ยนสถานที่ไปทั่วทั้งห้อง ใจที่ชื้นก็หล่นตุบเมื่อร่างถูกยกขึ้นเหนือพื้นไปวางลงบนเตียงอีกครั้ง

“อีกครั้งนะ” เสียงทุ้มของปอกระซิบข้างหูผม และแน่นอนว่าผมทำอะไรไม่ได้นอกจากทำตามคำสั่งของมันราวกับบ่าวผู้รอคำสั่งอย่างใจจดใจจ่อ

ร่างกายมันกับผมผสานกันอยู่แบบนั้นเนิ่นนาน เสียงมันพร่ำบอกกล่าวโทษผมด้วยน้ำเสียงกระเส่า น้ำตาผมไหลไม่หยุดพร้อมกับถูกจูบซับไปด้วย ไม่รุนแรงเหมือนครั้งแรก มันเรียกอารมณ์ความรู้สึกสนองตอบกลับไปได้ทั้งที่ตัวเองร้องไห้ ผมเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้

“ครั้งสุดท้าย” มันว่าเสียงแผ่ว

ผมพริ้มตาหลับและขอให้มันเป็นเช่นนั้น แล้วผมจะลืมมันไปทุกสิ่ง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมด

 

ใช่

 

ทั้งหมดนี้

 

 

มาอัพให้แล้วจ้า ชอบไหมเอ่ย เรื่องเริ่มจะมีดราม่าแล้วง่า

มาคอยลุ้นกันนะว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นต่อไป^^

คอมเม้นเป็นกำลังใจด้วยน้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

208 ความคิดเห็น

  1. #205 sssssstamp (@sssssstamp) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 17:48
    เจ็บจึ้กๆ
    #205
    0
  2. #137 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 00:05
    อ่ะ! ถ้าภีมจะเส็จปอแบบนี้ ..เราเกลียดแกนายพี!!!(^^^)..นายทำให้ปอเข้าใจภีมผิดไป หึ!!
    #137
    0
  3. #136 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 00:03
    ปอนางเก็บกดจิง ไรจิงอ่ะ สงสารภีมจังเรย ใช่ภีมนายต้องเข้มแข็งนะ เข้มแข็งเข้าไว้นะ ปอเราอยากให้นายรู้สึกแบบที่ภึมรู้สึกบ้างจัง หึ!!
    #136
    0
  4. #77 ลักส์ (@cagalli2) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 04:31
    พี่ปอออออ สงสารภีม
    #77
    0
  5. #64 Eyechanhaha (@hahacute123) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 12:07
    มาต่อเร็วๆนะค่าาา ><
    #64
    0
  6. #63 Flola (@nungogo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 11:35
    ฮึกกก ร้องแทนภีมมม อยากให้ภีมหนีไปหายไปเลยยย
    #63
    0
  7. #62 meena-may (@may-meena) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 23:14
    เงอะปอน่ากลัว อย่าทำร้ายกันเลย
    #62
    0
  8. #61 Lilly June (@lin-salintip) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 19:38
    โห พี่ปอโหดร้าย ทำไมทำกับภีมแบบนี้อ่า ใจร้ายที่สุด ภีมออกจะรักพี่ปอนะ #เพ้อ ไรต์สู้ๆนะคะ
    #61
    0