A Cinderella Story (Hermione~~Draco)

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 ความทรงจำย้อนกลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,776
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    23 ต.ค. 52

“เลิกพูดบ้าๆ ซะที”เสียงแข็งกร้าวของเด็กสาวบ้านกริฟฟินดอร์ เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ดังขึ้น ดวงตากลมโตสีน้ำตาลคู่นั้นมองดูเด็กหนุ่มศัตรูคู่อาฆาตตรงหน้า ด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าอยากให้เขาไปๆให้พ้นๆหน้าเธอเสีย เธอพยายามที่จะเดินเลี่ยงแต่เขาก็เดินมาขวางไว้ตรงหน้าเพื่อไม่ให้เธอเดินหนีไป

 

“ฉันรู้นะว่าเป็นเธอ...”ดวงตาสีเทาอ่อนมองเธออย่างทะลุทะลวง “เกรนเจอร์ ได้โปรดบอกฉันว่าเป็นเธอ” เขาอ้อนวอน

เฮอร์ไมโอนี่เมินหน้าหนี เพราะไม่อยากให้เขาเห็นความเจ็บปวดภายในแววตาของเธอ...

 

.......................................................

ย้อนกลับไปก่อนวันคริสมาสต์  เมื่อ 2  เดือนที่แล้ว

.......................................................

 

“เฮอร์ไมโอนี่... เธอคิดว่าจะช่วยฉันกับแฮร์รี่ทำไอ้นี่เสร็จก่อนคริสมาสต์จะมาถึงได้ไหม”เสียงของรอนดังขึ้น

     ทำให้เฮอร์ไมโอนี่อดไม่ได้ที่จะละสายตาจากหนังสือ “100 ประสบการณ์ การแปลงร่างเป็นเอนิเมจัสที่ผิดพลาด โดย

เพตัน  ไตตัน” เธอวางหนังสือลงบนตัก แล้วเอามือเท้าคางจ้องหน้ารอน

 

“ช่วยทำอะไรของเธอรอน”รอนชูรายงานวิชาปรุงยาของเสนป ที่ยังไม่ได้เขียนสักตัวลงไป เธอสั่นศีรษะปฏิเสธ

“โธ่... ช่วยหน่อยเถอะนะเฮอร์ไมโอนี่”รอนรีบพูด ก่อนจะพยักเพยิดกับแฮร์รี่ให้ช่วยกันอ้อนวอนเธอ

“ช่วยตรวจทานให้เราหน่อยก็ยังดี”แฮร์รี่พูดบ้าง “เธอก็รู้ว่าฉันกับรอนต้องซ้อมควิชดิช”

“ควิชดิช!”เฮอร์ไมโอนี่ร้องเสียงแหลม “เธอทั้งสองคนสนใจแต่เรื่องควิชดิช ทั้งๆที่เราจะต้องสอบ ว.พ.ร.ส. กันในไม่อีกกี่เดือนข้างหน้านี่นะ”  รอนกับแฮร์รี่สบตากันในความหมายเดียวกันว่า กะแล้วเชียวว่าต้องพูดถึง ว.พ.ร.ส.

 

“อีกตั้ง 6 เดือนเฮอร์ใมโอนี่”รอนโอดครวญ

“แค่ย่ะ แค่ 6 เดือน”เธอสวนทันที รอนกลอกตา “เธอสองคนควรจะเอาเวลามาท่องหนังสือ ไม่ก็ทำการบ้านที่ค้างทั้งหมด”

“เฮอร์ไมโอนี่... เธอไม่เข้าใจหรอกว่าควิชดิชมันสำคัญกับพวกเรามากแค่ไหน”แฮร์รี่พูดอย่างจริงจัง เฮอร์ไมโอนี่มองตาเขียว

“ดี  ถ้าควิชดิชสำคัญมากนักล่ะก็”เฮอร์ไมโอนี่เด้งตัวลุกขึ้น แฮร์รี่กับรอนมองตามอย่างกลัวๆ “เชิญพวกเธอโดนเสนปกักบริเวณซะเถอะ”เธอพูดจบก็หันหลังเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นอย่างหัวเสีย  รอนหันมาโวยใส่แฮร์รี่

 

“ทีนี้ทำไงล่ะ... เฮอร์ไมโอนี่นะ เฮอร์ไมโอนี่”รอนเกาหัวอย่างหมดปัญญา

“ทำไงล่ะ ก็หยิบมานั่งทำสิรอน”แฮร์รี่บอก ก่อนจะเปิดหนังสือ “ตำราปรุงยาชั้นสูง ว่าด้วยยาอันตราย” และเริ่มต้นการเขียนรายงาน  รอนจึงถอนหายใจและหยิบรายงานของตัวเองขึ้นมาทำบ้าง

 

ทางด้านเฮอร์ไมโอนี่ หลังจากที่เธอโมโหใส่เพื่อนทั้งสองคนและออกมาจากหอกริฟฟินดอร์ เธอก็เดินตรงมายังห้องสมุดซึ่งเป็นที่ปกติของเธอที่เธอจะต้องมานั่งเป็นประจำหากมีชั่วโมงว่าง เพียงแต่วันนี้ห้องสมุดดูวุ่นวายเป็นพิเศษ มาดามพินซ์พยายามอย่างมากที่จะไล่พวกเด็กบ้านสริธีรินออกไปให้หมด

 เฮอร์ไมโอนี่แบะปากอย่างรำคาญใจ เมื่อเห็นว่าเป็นกลุ่มสริธีรินที่มี เดรโก มัลฟอย รวมอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย  พวกเขาต่างพากันทำสีหน้ารังเกียจใส่เธอ ขณะที่เธอกำลังเดินเข้าไปในห้องสมุด

 

“พอตเตอร์กับวิสลีย์ไปไหนซะล่ะ เกรนเจอร์”มัลฟอยถามเยาะๆ แต่เฮอร์ไมโอนี่ไม่ต่อปากต่อคำ เธอเดินเลี่ยงเข้าไปภายในห้องสมุด และไปนั่งที่โต๊ะมุมประจำของเธอ  เสียงตรงข้างหน้าทางเข้าห้องสมุดเงียบสงบเป็นปกติดีแล้ว เธอเดาได้ว่า คนพวกนั้นคงโดนมาดามพินซ์ไล่ออกไปข้างนอกอย่างเรียบร้อย

 

เฮอร์ไมโอนี่นั่งอ่านหนังสือเป็นเวลานาน นานพอที่เธอจะค้นพบว่ามันหมดเวลาทำการห้องสมุดเสียแล้ว เธอปิดหนังสือลงเบาๆ ก่อนจะบิดขี้เกียจเล็กน้อย แว่บหนึ่ง สายตาเธอเหลือบเห็นตัวอักษรเรืองแสงสลักอยู่บนโต๊ะที่เธออ่านหนังสือ มันสลักไว้ว่า

 

ที่สำหรับฉัน เฮอร์ไมโอนี่ขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ ใครกันที่มือบอนได้ถึงขนาดนี้ เธอโบกไม้กายสิทธิ์ลบประโยคที่สลักอยู่นั้นให้หายออกไปได้ภายในทันที เธอยิ้มให้กับผลงานของตัวเองก่อนจะเอาหนังสือไปคืน แล้วเดินออกจากห้องสมุด ตรงไปยังห้องโถงใหญ่

 

“ทำรายงานเสร็จหรือยัง”คำแรกที่เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นทันทีที่มาถึงโต๊ะกริฟฟินดอร์ เธอนั่งลงระหว่างแฮร์รี่กับจินนี่

“ยัง เธอจะทำให้ฉันกับแฮร์รี่บ้าตายรู้มั้ย”รอนบอกอย่างหัวเสีย เฮอร์ไมโอนี่หยิบเนื้อเสต็กตักใส่จานหน้าตาเฉย

“สมควรแล้วนี่”เธอบอกเสียงเรียบ ”งานนี้เขาสั่งให้พวกเธอทำมาเป็นชาติแล้ว”

“ถึงส่งไปยังไงฉันก็ได้ ล. อยู่ดี”แฮร์รี่พูดอย่างขมขื่น “วันไหนที่เสนปให้ฉันได้เกินกว่า พ. ละก็ ฉันคงสอบ ว.พ.ร.ส. ได้ดีเยี่ยมทุกตัว”รอนหัวเราะให้กับคำพูดของแฮร์รี่

“เธอทำได้นะ ถ้าเธอตั้งใจ”เฮอร์ไมโอนี่บอกเบาๆ รอนและแฮร์รี่ยิ้มให้กับความคิดผิดๆของเฮอร์ไมโอนี่

“เราทำได้นะ ถ้าเรามีสมองอย่างเธอ”รอนกระซิบ เธอตวัดสายตามองรอน

“ฉันได้ยินนะ” รอนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แฮร์รี่หัวเราะเบาๆ ให้กับท่าทางของเพื่อนทั้งสอง

 

ไม่นานนักอาหารทั้งหมดก็หายวับไป  ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ ลุกขึ้นยืนท่ามกลางเสียงช้อนส้อมที่กระทบกับจานทองเหลืองเงียบลง ทุกๆคน เงียบรอฟังว่าอาจารย์ใหญ่จะพูดอะไร

 

“ใกล้คริสมาสต์แล้ว... “เขาเริ่มเกริ่นด้วยน้ำเสียงสดชื่น พลางส่งยิ่มให้แก่นักเรียนทุกๆคน “ทางโรงเรียนมีเรื่องพิเศษจะประกาศให้ทราบ”

“หวังว่าคงให้พวกเรายกเลิกการสอบ ว.พ.ร.ส. นะ”รอนบอกกับแฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่หันมาทำเสียง จุ๊ๆ ใส่เขาเพื่อเตือนให้เขาเงียบเสียงลง รอนแอบเบ้หน้าใส่เธอขณะที่เธอหันกลับไปมองดัมเบิลดอร์

 

“ในวันคริสมาสต์ปีนี้...ทางโรงเรียน จะจัดงานเต้นรำฉลองวันคริสมาสต์ให้แก่นักเรียนทุกคน”เสียงหวีดหวิวดังไปทั่วห้องโถงใหญ่ แฮร์รี่หันไปสบตาโช ที่มองมาจากบ้านเรเวนคลอ อย่างมีความหมาย เฮอร์ไมโอนี่มีท่าทีครุ่นคิดอย่างหนักใจ ส่วนรอนเขามีท่าทางเซ็งๆกับข่าวดีของดัมเบิลดอร์

 

ดัมเบิลดอร์กวาดตามองปฏิกิริยาของเด็กนักเรียนที่ล้วนแต่ดีใจกันออกนอกหน้า อาจารย์บางคนมีสีหน้าไม่เห็นด้วยอย่างเปิดเผยตัวอย่างเช่น อัมบริดจ์ และเสนป ดัมเบิลดอร์ไม่พูดอะไรจนกระทั่งนักเรียนคนสุดท้ายได้หยุดพูดถึงเรื่องนี้

“แต่ถ้าใครจะไม่อยู่ร่วมการเฉลิมฉลองนี้ ก็สามารถลงชื่อกลับบ้านของพวกเธอได้ตามปกติ เอาล่ะ... ถึงเวลาแห่งการพักผ่อน ราตรีสวัสดิ์ ทุกๆคน” นักเรียนแต่ละบ้านพากันเดินทยอยออกจากห้องโถงใหญ่  รอนยังคงบ่นเรื่องประสบการณ์อันเลวร้ายของเขาจากงานเต้นรำตอนปี 4

 

“เขาต้องบ๊องไปแล้วแน่ๆ”รอนพูดขณะปีนเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นกริฟฟินดอร์ “ฉันหมายถึงดัมเบิลดอร์น่ะ”เขาเสริมกับแฮร์รี่ “นึกยังไงถึงได้จัดงานเต้นรำวันคริสมาสต์”

 

“เขาคงอยากจะให้นายควงผู้หญิงไปเต้นรำ”เฟร็ดกับจอร์ชที่เดินเข้ามา ล้อรอนอย่างอารมณ์ดี

“จูบเธอ”จอร์ชบอก

“โชว์ลีลาเต้นอันเร่าร้อนให้เธอเห็น”เฟร็ดเสริม “แต่คงยากหน่อยนะรอน  นายคงจะหาคู่เต้นได้ยากกว่าฉันสองคน”รอนถมึงตาใส่เฟร็ด แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่หัวเราะ

“ฉันจะกลับบ้านช่วงคริสมาสต์”รอนตอบ แต่จินนี่ที่เดินอุ้มครุกแชงค์ลงมาจากหอนอนพูดขัดเสียก่อน

“เสียใจด้วยนะ  แต่แม่ส่งจดหมายมาบอกให้พวกเราอยู่ที่นี่ช่วงคริสมาสต์ เขาจะไปเยี่ยมชาลีที่โรมาเนียกัน”เฟร็ดกับจอร์ชขำกลิ้ง เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของรอน

“ไม่จริง... ทำอย่างนี้ได้ยังไง”รอนโมโห เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้าขำๆ ก่อนจะหันไปบอกกับแฮร์รี่

“ฉันไปนอนก่อนนะแฮร์รี่...”เขาพยักหน้า เธอจึงค่อยๆเลี่ยงตัวเดินขึ้นไปนอน เมื่อเธอล้มตัวลงบนเตียง เธอก็พล๊อยหลับไปในทันที




...........................................................................................................................................................................................



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

207 ความคิดเห็น

  1. #195 cloudzel_ (@cloudzel_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 00:29
    รอนเอ่ยยย
    #195
    0
  2. #174 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 10:17
    โอ้ววรอนน
    #174
    0
  3. #160 Diary Me (@mook7202) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 12:31
    เนื้อเรื่องน่าสนใจจริงๆ...
    #160
    0
  4. #121 —★EmoMelody™ϟHP (@emo_melody) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 03:14
    อื้อหือ สำนวนแพรวพราวมากค่ะ
    กลับมาย้อนอ่าน ซึมซาบช่วงเวลาเก่า ๆ :)
    ว่าแต่ ผล็อยหลับ นะคะ
    #121
    0
  5. #95 susan D/Hr (@susan215) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 16:38
    ชอบๆๆๆๆๆๆ ^______^
    #95
    0
  6. #66 MissLavender (@gift-begins) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2553 / 20:44
    ชอบบบบบ
    #66
    0
  7. #64 PeaPea (@peavara) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 14:01
    หนุกมาก
    อัพต่อเหอะ
    #64
    0