A Cinderella Story (Hermione~~Draco)

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 ข้อความที่ถูกลบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,318
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    23 ต.ค. 52

“อรุณสวัสดิ์”เธอทักทายเพื่อนทั้งสองคนทันทีที่หย่อนตัวนั่งลงที่โต๊ะเพื่อจะทานอาหารเช้า ในขณะที่ตายังคงจับจ้องอยู่กับหนังสือพิมพ์ในมือ

“เฮอร์ไมโอนี่...” รอนเรียกชื่อเธอเบาๆ เธอเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือพิมพ์พลางเลิกคิ้ว รอนอึกอัก

“คือ...เธอ...คือว่า...เรา...”รอนชี้ไม้ชี้มือมาที่ตัวเธอ สลับกับตัวเขาแล้วก็แฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่มองอย่างไม่เข้าใจแต่ก็พยายามทำความเข้าใจอย่างสุดความสามารถ

“เธอหมายถึง...เธอ...แฮร์รี่...”

“ไม่ใช่...ไม่ใช่แฮร์รี่”รอนพึมพำ

“หมายถึง เธอ กับแฮร์รี่... จะไปซ้อมควิชดิชกันเช้านี้ใช่มั้ย”แฮร์รี่พร่นลมหายใจพรืด รอนมีสีหน้าหงุดหงิด ก่อนจะเออออส่งๆให้กับความเข้าใจผิดๆของเฮอร์ไมโอนี่

“เออ...ใช่”

“ก็แค่นี้... ไม่เห็นต้องอึกอักเลย”เธอบ่นและก็ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ โดยที่ไม่รู้ว่า จริงๆแล้ว รอนอยากจะขอเธอไปงานเต้นรำวันคริสมาสต์

 

                ในห้องสมุด  เด็กหนุ่มผมบลอนด์เดินเข้ามาอย่างหยิ่งยโส โดยปราศจากแครบและกรอยส์ โดยปกติแล้วเขาจะไม่ย่างกรายเข้ามาที่นี่คนเดียว เพราะเขาเกลียดหนังสือ แต่ที่วันนี้เขาจำเป็นต้องมาก็เพราะ แพนซี่ พาร์กินสัน พยายามอ้อนวอนขอร้องให้เขาพาเธอไปงานเต้นรำวันคริสมาต์ด้วยกันกับเธอ คิดหรือว่าคนอย่างเขาจะยอม ดังนั้นเขาจึงต้องตัดความรำคาญ โดยเสียสละมื้อเช้า มาอยู่ที่นี่ ที่ที่พาร์กินสันคิดว่าเป็นที่สุดท้ายที่เขาจะมา เธอไม่มีทางหาเขาเจอแน่นอน

 

เขาเดินอย่างวางท่าไปนั่งตรงโต๊ะตัวเดิมที่เขาได้มานั่งเมื่อวาน เขาสลักข้อความไว้แล้วว่าโต๊ะตัวนี้เป็นของเขา คงไม่มีใครหน้าไหนกล้ามานั่งที่โต๊ะของเขา และคงไม่มีใครหน้าไหนกล้า...

 

หายไปไหนวะ มัลฟอยเอามือลูบคลำบนโต๊ะเพื่อหารอยสลัก “ที่สำหรับฉัน” ที่เขาได้สลักมันไว้เมื่อวาน สำหรับเป็นโต๊ะของเขา โต๊ะที่เขาจะเอาไว้นั่งคนเดียว เขาทุบโต๊ะดัง ปัง! ใครกันที่กล้าดีมาทำแบบนี้

 

เขาหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา ก่อนจะสลักข้อความลงบนโต๊ะตัวนี้เช่นเดิม แต่เป็นคำที่สลักด้วยความโกรธ ถึงคนที่กล้าดีมาลบข้อความจากโต๊ะของเขา

“เราจะได้เห็นดีกัน” เขาพึมพำ หลังจากที่เขาสลักข้อความเสร็จ เขาก็เดินปึงปังออกไปจากห้องสมุดทันที โดยมีสายตาของมาดามพินซ์มองไล่หลังไปด้วยความไม่พอใจ

 

หลังจากที่แฮร์รี่และรอนไปซ้อมควิชดิชที่สนามก่อนที่จะเริ่มเรียนวิชาปรุงยา เฮอร์ไมโอนี่ตั้งใจว่าจะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดอย่างเคย ในระหว่างทาง เธอเดินสวนกับเดรโก มัลฟอย เขามองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม ที่เธอชินชากับมันมาตลอด 5 ปี และเธอก็ไม่เคยเก็บเอามาใส่ใจเลยสักนิด

 

เธอเดินเข้ามาในห้องสมุดและนั่งลงที่เดิมอย่างเคย แต่คราวนี้ดวงตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ตัวอักษรบนโต๊ะ มากกว่าที่จะลงมืออ่านหนังสือที่หยิบมา

 

ถึง คนที่ลบข้อความของฉัน

 

                ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเป็นใคร  แต่ถ้าอยากลองดีกับฉันล่ะก็  ลองลบมันอีกสิ  ถ้าแน่จริง

 

“ประสาท”เฮอร์ไมโอนี่พึมพำ “ถ้าฉันลบแล้วจะทำไม” เธอโบกไม้กายสิทธิ์ให้ข้อความนั้นหายไปอีก และก้มหน้างุดอ่านหนังสือจนเกือบหมดชั่วโมงแรก และต้องเตรียมตัวไปเรียนวิชาปรุงยาซึ่งจะเริ่มเรียนในชั่วโมงต่อไป

 

“สายอีกแล้ว พอตเตอร์”เสียงนุ่มนวลของเสนปพูดขึ้นทันที ขณะที่แฮร์รี่เดินเข้าไปในชั้นเรียนพร้อมกับรอน “หักกริฟฟินดอร์ 5 แต้ม” แฮร์รี่พยายามที่จะไม่ต่อปากต่อคำและเดินไปยืนข้างๆ เฮอร์ไมโอนี่

“เธอมานานหรือยัง”แฮร์รี่กระซิบถาม

“เพิ่งมาก่อนเธอแค่แปปเดียว”เธอพึมพำตอบ แฮร์รี่หันกลับไปมองเสนปอย่างเกลียดชัง รอนเองก็เช่นกัน

“ฉันขอเตือนพวกเธออีกครั้งสำหรับภาระงานที่ฉันมอบหมายให้พวกเธอทำ”เสนปพูดเสียงเรียบ “ส่งภายในวันศุกร์ที่จะถึงก่อนวันคริสมาสต์นี้”หลังจากที่เสนปเตือนเรื่องรายงานเสร็จ เขาก็จัดการให้ทุกๆคนปรุงยา น้ำยาตายทั้งเป็น ที่จะต้องออกสอบ ว.พ.ร.ส. เขาสะบัดผ้าคลุมเดินตรวจไปรอบๆห้องอย่างเช่นเคย

 

“เฮอะ ฉันว่าเพียงเพราะไม่มีคู่ไปงานเต้นรำมากกว่า เลยให้พวกเราส่งงานก่อนวันคริสมาสต์”รอนว่าอย่างเผ็ดร้อน ในขณะที่เสนปยังเดินตรวจอยู่แถวสริธีริน “จะได้มีข้ออ้างบอกกับดัมเบิลดอร์ว่ายังตรวจงานไม่เสร็จ ขอบายเรื่องงานเต้นรำ”

“เออ แล้วเมื่อไหร่นายจะขอเฮอร์ไมโอนี่ไปงานเต้นรำล่ะ”แฮร์รี่ย้อนถาม

“ไว้ใกล้ๆวันก่อนดีกว่ามั้ง”รอนตอบ อย่างไม่ค่อยมั่นใจ

“แล้วถ้ามีคนอื่นชวนเธอไปก่อนล่ะ”แฮร์รี่รีบเตือน “นายจะทำยังไง”รอนนิ่งอึ้ง ไม่รู้จะตอบว่ายังไง พอดีกับที่เสนปเดินมายังหม้อปรุงยาของรอน เขาก้มลงมองก่อนจะยิ้มเยาะๆให้

“น่าสมเพศวิสลีย์...”เสนปเริ่มถากถาง “4 ปีที่ผ่านมาฉันไม่เคยสอนอะไรที่ทำให้เธอซึมซับลงไปในสมองได้เลยใช่มั้ย...พอๆกับลองบัตท่อม”เสนปพยักเพยิดไปทางเนวิล ที่กำลังขอร้องให้เฮอร์ไมโอนี่ช่วยบอกว่าจะต้องใส่ส่วนผสมอะไรลงไปต่อจากที่เขาทำอยู่  “หรือว่ามัวแต่คิดว่าจะใส่ชุดอะไรออกงานเต้นรำวันคริสมาสต์ดี”เสนปพูดต่ออย่างดูถุก หูของรอนแดงก่ำ แฮร์รี่อ้าปากจะเถียง แต่เฮอร์ไมโอนี่เหยียบเท้าเขาอย่างแรง มัลฟอยและเด็กบ้านสริธีรินพากันหัวเราะเยาะรอน

 

“ไอ้...”รอนสบถว่าเสนปทันทีที่หมดคาบเรียน แฮร์รี่ตบบ่ารอนเบาๆอย่างเข้าใจ “ฉันจะ...”

“พูดให้จบนะวิสลีย์... ฉันจะได้ไปบอกศาสตราจารย์ได้ถูกว่านายตั้งใจจะใส่ชุดอะไรไปงาน”เสียงของมัลฟอยพูดอย่างดูถูกมาจากด้านหลัง แครบกับกรอยส์หัวเราะตามที่มัลฟอยพูด

“กินขี้ซะมัลฟอย”รอนพึมพำ

“ถ้านั่นมันจะทำให้นายหาชุดอะไรดีๆใส่ล่ะก็นะ”มัลฟอยย้อนอย่างเจ็บแสบ รอนมองอย่างอาฆาตแค้น แต่แฮร์รี่ดึงแขนรอนไว้ก่อน ทำให้เขาไม่พุ่งใส่มัลฟอย

“ไปเถอะ รอน”แฮร์รี่เอ่ยปาก มัลฟอยหัวเราะไล่หลังอย่างสะใจที่กวนอารมณ์ของศัตรูได้

 

แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่เดินออกมาจากคุกใต้ดินและเดินตรงไปยังเรือนกระจก

“โธ่รอน อย่าไปใส่ใจที่มัลฟอยพูดเลยนะ”เฮอร์ไมโอนี่ปลอบใจ รอนยังคงหน้ามุ่ย

“นายยืมชุดฉันก็ได้รอน”แฮร์รี่พูด รอนทำท่าจะปฏิเสธ “เหอะน่า ไม่เป็นไรหรอก นายเพื่อนฉันนะรอน”รอนยิ้มกว้าง

“ขอบใจล้านๆหน แฮร์รี่”รอนอารมณ์ดีขึ้น แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่หันมายิ้มให้กันอย่างยินดี “แต่พูดจริงๆนะฉันไม่ใส่ใจอะไรกับคำพูดของมันหรอก ไม่เลยสักนิดเดียว”รอนพูดแต่กำมือแน่น เฮอร์ไมโอนี่กลอกตาแต่ก็ไม่พูดว่าอะไร ทั้งสามคนพากันเข้าเรียนวิชาสมุนไพรศาสตร์ ต่อจากนั้นก็ป้องกันตัวจากศาสตร์มืด และสุดท้ายของเฮอร์ไมโอนี่ก็คือตัวเลขมหัศจรรย์  แต่รอนกับแฮร์รี่ต้องเรียนวิชาพยากรศาสตร์

 

“น่าเสียดายที่เธอสองคนไม่ยอมเลิกเรียนวิชางี่เง่าแล้วหันมาสนใจวิชาดีๆอย่างตัวเลขมหัศจรรย์บ้าง”เฮอร์ไมโอนี่พูดหลังจากเดินออกมาจากชั้นเรียนป้องกันตัวจากศาสตร์มืด แฮร์รี่ยังคงหงุดหงิดไม่หายเกี่ยวกับอัมบริดจ์ เธอยังคงทำตัวน่ารังเกียจเช่นเดิม

“แต่ถ้าฉันทำได้ ฉันอยากเลิกเรียนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดมากกว่า”แฮร์รี่บอกอย่างใจร้าย

“เธอทำอย่างนั้นไม่ได้นะ”เฮอร์ไมโอนี่ห้ามปราม “ศาสตราจารย์มักกอลนากัลก็บอกเธอแล้วว่าให้เธอ...”

“อย่าหาเรื่อง... ฉันรู้แล้วเฮอร์ไมโอนี่”แฮร์รี่บอกอย่างเซ็งๆ

“แล้วเธอจะไปไหนล่ะ เธอว่างตั้งหนึ่งคาบแน่ะ”รอนถาม ขณะที่กำลังจะเดินแยกไปเรียนวิชาพยากรณ์

“ก็จะไป... ห้องสมุดน่ะสิ”เธอตอบอย่างสดใส

“ไม่น่าถามเลยเนอะ”รอนบอกกับแฮร์รี่ก่อนจะโบกมือให้เฮอร์ไมโอนี่เพื่อไปเรียนพยากรณ์ศาสตร์

 

เฮอร์ไมโอนี่เดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมที่เธอเคยนั่ง และก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีเมื่อเธอพบว่าไม่มีข้อความใดๆปรากฏอยู่บนโต๊ะ บางทีคนที่สลักข้อความไว้อาจจะสำนึกได้ว่าเป็นการกระทำที่ไม่สมควร หรือไม่บางที เขายังไม่กลับมาสำรวจว่าข้อความของเขาได้ถูกลบออกไปแล้ว  เฮอร์ไมโอนี่คิดก่อนจะละสายตาจากโต๊ะเดินไปดูหนังสือที่ชั้นเพื่อจะเอามานั่งอ่าน 



...........................................................................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

207 ความคิดเห็น

  1. #175 kuychai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 10:25
    5555555
    #175
    0
  2. #122 —★EmoMelody™ϟHP (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 03:19
    มันแบบว่า..กลิ่นอายแฮร์รี่ พอตเตอร์มาเต็ม นี่แหละแฮร์รี่ พอตเตอร์
    โอย ฟินนนนน
    (สมเพช เขียนงี้นะคะ)
    #122
    0
  3. #88 `เฮอร์ไมโอนี่ ♕ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 00:08
    ชอบบบบบ
    #88
    0
  4. #83 Love Tom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มีนาคม 2556 / 10:27
    สนุกมากเลย ชอบๆ
    #83
    0