Short Fictions [DRAMIONE]

ตอนที่ 25 : *

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 580
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    27 ก.พ. 63

         


     เฮอร์ไมโอนี่เดินไปตามสวนสาธาณะขนาดย่อมของโรงเรียน ที่นี่ร่มรื่นเหมาะกับการนั่งอ่านหนังสือเป็นอย่างมาก ทางโรงเรียนจึงมีการจัดโต๊ะม้านั่งไว้รอบๆเพื่อนักเรียนโดยเฉพาะ เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นบุคคลที่กำลังนั่งอ่านหนังสือที่โต๊ะม้านั่ง หญิงสาวแอบยืนชมความหล่อเขา แสงแดดที่ส่องมากระทบกับผมบลอนด์เขานั้น และท่าทางที่เขาจดจ่อกับหนังสือเล่มหนา มันยิ่งทำให้ออร่าเขาพุ่งไปอีกเท่าตัว และเธอไม่รอช้าที่จะเดินไปหาเจ้าตัวที่เธอตามสนใจมาสักพักแล้ว

          “ขอนั่งด้วยนะ...” 

          เสียงใสเอ่ยขึ้นทำให้หนุ่มผมบลอนด์เงยหน้าขึ้นมาก็พบหญิงสาวที่ต้องปรากฏตัวให้เขาได้เห็นในทุกวัน เธอกำลังยิ้มกว้างให้เขาพร้อมกับชูถุงขนมเค้กในมือ เดรโกพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต ทำให้หญิงสาวยิ้มกว้างขึ้นไปอีกพร้อมกับนั่งม้านั่งตรงข้ามเขา

          “วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง แอบเหงาไหมที่วันนี้ไม่เห็นตัวฉันเกือบทั้งวันเลยนะ” เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยเพราะทั้งวันนี้เธอยุ่งกับงานกลุ่มที่ต้องทำจนเพิ่งเสร็จเมื่อกี้นี้เอง และตอนนี้โรงเรียนใกล้จะเลิกเรียนแล้วด้วย   

             “.....”

          เฮอร์ไมโอนี่มองหนุ่มตรงหน้าที่ไม่ได้ตอบเธอกลับมา เขากลับไปสนใจหนังสือเหมือนเดิม ซึ่งเธอก็ไม่ยอมแพ้หรอก “นายต้องแอบสงสัยบ้างแหละ ว่าวันนี้ฉันหายไปไหนเนอะ”

          “ไม่”

          คำตอบสั้นๆของเขาก็ยังไม่ได้ทำให้เธอยอมแพ้แต่อย่างใด เฮอร์ไมโอนี่แกะขนมเค้กออกมาพร้อมกับตัดเค้กเป็นคำเล็กๆคำหนึ่งใส่ช้อนยื่นไปตรงหน้าเดรโก เขาขมวดคิ้วก่อนจะเงยหน้าไปมองหญิงสาว

          “ฉันไม่เอา”เดรโกปฏิเสธแต่เฮอร์ไมโอนี่ก็ยังยื่นช้อนเล็กๆนั้นมาให้เขาอยู่เหมือนเดิม

          “นะ นะ นี้รสโปรดนายเลยนะ”

          “ฉันไม่หิว เธอกินเองสิ” เขาย้ำอีกรอบก่อนเผลอมองไปยังดวงตาสีน้ำตาลกลมโตที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ดูท่าว่าเขาจะแพ้ท่าทางแบบนี้อยู่เรื่อยเลย เดรโกถอนหายใจกับตัวเองก็จะยอมงับช้อนตรงหน้านั้น

          “มัลฟอย นายน่ะน่ารักที่สุดเลย ฉันรู้ว่านายช่วงนี้อ่านหนังสือหนัก ไหนจะซ้อมฟุตบอลอีก ถ้าเอาของโปรดมาให้ นายจะได้มีกำลังใจขึ้นมาอีก รวมถึงใบหน้าสวยๆของฉันด้วย รับรองนายมีกำลังใจขึ้นแบบเต็มที่เลย ” เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยพลางยิ้มหวานให้เขา เขาเกือบจะหลุดยิ้มกับความมั่นใจเต็มร้อยของเธอ

          "อ้อ แล้วก็น้ำเผื่อกินเค้กแล้วฝืดคอ"  ดีที่เธอหันไปหยิบน้ำให้เขา ไม่งั้นเธอต้องเห็นเขายิ้มแล้วแหละ เดรโกปฏิเสธไม่ได้ว่ามันก็รสชาติเค้กมันดีจริงๆ เธอยืนขวดน้ำที่เตรียมมาให้เขา ซึ่งเขาก็รับมาไปโดยดี

          “ทำไมนายต้องหล่อขนาดนี้ด้วยนะ” เสียงพึมพำของเฮอร์ไมโอนี่ขณะเท้าแขนมองเดรโกที่เปิดฝาขวดน้ำขึ้นกระดกดื่ม "แค่มองหน้านายก็รู้สึกได้ชาร์จพลังแล้ว"

          “ฉันน่ะชอบไหล่กว้างของนาย อกกำยำของนายมากๆเลยย รวมถึงใบหน้าหล่อๆของนายด้วย ดวงตาสีฟ้าน้ำเงินของนายนะ เสน่ห์ชั้นดีเลย” เดรโกถึงกับส่ายหน้าให้คำพูดของเธอ

          “เธอไม่อายไง มาพูดอะไรแบบนี้ให้คนที่เธอแอบชอบฟัง”

          เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหัวไปมาพร้อมกับทำหน้าจริงจังขึ้นมา “ไม่นะ นายจะได้รู้ว่าฉันชอบนายแค่ไหนไง และเผื่อนายมองการกระทำฉันไม่ออก คำพูดจะได้ชัดเจนขึ้นไปอีกไง”

           “แล้วตอนนี้....นายรู้สึกหวั่นไหวกับฉันบ้างยัง” เธอแกล้งยื่นหน้าไปใกล้ๆเดรโก ทำให้เขาผลักหน้าผากเธอออกไปเบาๆ ระยะตอนนี้มันเขตอันตรายเกินไปสำหรับเขา

          “โถ่ นายอะรู้ทันตลอดเลย ฉันแค่อยากมองหน้าใกล้ๆเอง” เฮอร์ไมโอนี่บ่นพลางแอบมองค้อนใส่เขา และเดรโกก็หยิบหนังสือที่กองอยู่บนโต๊ะยื่นไปให้เธอ เขาไม่อยากให้เธอเห็นว่าหน้าเขากำลังขึ้นสีจากที่เขาแอบสังเกตุใบหน้าสวยของเธอ ริมฝีปากสวยนั้น ถ้าใกล้เกินไปเขากลัวว่าจะห้ามตัวเองไม่อยู่

          “อ่านซะ จะได้เงียบๆบ้าง”

หญิงสาวบ่นมุบมิบก่อนจะยอมเปิดหนังสือนั้นอ่านอย่างไม่เต็มใจ แต่พอเธออ่านไปได้แค่หน้าเดียวก็รู้สึกเอียนตัวอักษร วันนี้เธอก็ทำงานทั้งวันจนสมองไม่อยากรับรู้แล้ว เฮอร์ไมโอนี่นอนฟุบไปกับแขนตัวเอง สายตาเธอเลื่อนไปมองคนที่จริงจังกับการอ่านหนังสือ ก่อนจะเลื่อนไปมองข้อมือเขาที่วางใกล้ๆตรงหน้าเธอ เฮอร์ไมโอนี่คิดอะไรบางอย่างออก เธอลุกขึ้นมาหยิบปากกาเมจิกในกระเป๋าตัวเอง หญิงสาวจับข้อมือเขาหงายขึ้นพลางอมยิ้มกับความคิดในหัวของเธอ

“นี้...” เดรโกกำลังจะเอ่ยห้าม แต่พอหันไปมองเธอที่กำลังตั้งใจกับศิลปะบนมือเขา หนุ่มผมบลอนด์เลือกจะหยุดพูดแล้วปล่อยผ่านให้เธอทำไป

.

.

.

.

.

เดรโกและเพื่อนๆหยุดซ้อมฟุตบอลตามที่โค้ชสั่ง ซึ่งซ้อมตั้งแต่เย็นกว่าจะได้หยุดก็เกือบดึกแล้ว

“โครตเหนื่อยเลย โค้ชจะเอาให้เราเหนื่อยจนตายกันหรอ” เบลสเอ่ยไปหอบไป ขณะพวกเขากำลังเดินที่นั่งข้างสนาม ที่ที่พวกเขาวางกระเป๋าสัมภาระไว้

“เออ อีกนิดคงได้หลับคาสนามแน่เลย” ธีโอบ่นเสริมอีกคน “วันนี้โค้ชโหดจริงแทบจะไม่ได้พักเลย”

“ไม่พอใจก็ไปบอกโค้ชดิ เผื่อเขาฟังพวกนาย” เดรโกพูดทำให้เพื่อนสนิททั้งสองส่ายหน้าปฏิเสธอย่างแรง เพราะโค้ชไม่ฟังแถมยังจะสั่งให้ฝึกเพิ่มขึ้นไปอีกน่ะสิ

 “อย่างนั้นคือการฆ่าพวกเราทางอ้อมเลยนะ เดรโก” เบลสทำหน้าสยองเมื่อนึกถึงหน้าโหดๆของโค้ช

“นายหยุดทำหน้าแบบนั้นเลย ฉันเห็นแล้วขนลุก”    ธีโอบอกทำให้เบลลสหันไปมองแรงใส่ทันที เดรโกนั่งดูเพื่อนทั้งสองคนที่กำลังจะเริ่มสงครามกันอย่างเหนื่อยใจ เขาหยิบขวดน้ำออกมาจากกระเป๋า สายตาเขาเหลือบไปเห็นตัวขวดน้ำที่มีเมจิกรูปหัวใจวาดอยู่ มันทำให้เขายิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะมองข้อมือตัวเองที่ยังมีหัวใจดวงเล็กๆประทับอยู่ รูปถ่ายล่าสุดในโทรศัพท์ก็เป็นรูปคนวาดที่เผลอหลับไปนั้นแหละ เธอน่ารักจนเขาจะต้านไม่อยู่แล้ว

“ไอ้เบลสบ้า....อย่ามาสาดน้ำใส่สิเว้ย” เสียงธีโอดังเข้ามาในโสตประสาท ก่อนเดรโกจะรู้สึกตัวว่าธีโอวิ่งมาหลบหลังเขา พร้อมกับน้ำที่สาดมาโดนตัวเขาเต็มๆ

“อุ้ย...พลาด” เบลสกำขวดเปล่าแน่น เขาหลับตาปี้พลางทำมือป้องกันตัวเองเมื่อเห็นเดรโกลุกขึ้นยืน แต่เขาก็ต้องหรี่ตาขึ้นมามองเมื่อไม่ได้รู้สึกถึงแรงกระทำของเพื่อนผมบลอนด์ เบลสกับธีโอมองเดรโกด้วยความสงสัย

เดรโกเช็ดน้ำจากข้อมือตัวเองก็โล่งใจประหลาดที่มันโดนน้ำแล้วยังไม่โดนลบ เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะมีมือตัวการมาจับข้อมือเขาขึ้นมาดู

“ว้าว หัวใจจากใครครับ คุณมัลฟอย” เบลสเอ่ยพร้อมกับธีโอที่เข้ามาดูด้วย

“มีสาวที่ไหน ไม่บอกเพื่อนเลยน้า” ธีโอรวมแซวด้วย “หรือว่าจะมาจากสาวผมน้ำตาลที่ตามจีบนายอยู่นะ”

“เป็นไปได้นะ....ดูท่าเพื่อนเราคนนี้จะหวั่นไหวกับเธอแล้วว่ะ” เบลสแปะมือกับธีโอที่ต่อประโยคกันได้อย่างไหลลื่น

“ไม่ใช่เรื่องที่ต้องมายุ่ง” เดรโกดึงแขนออกจากเบลส ก่อนเขาจะมองเบลสด้วยสายตาที่ธีโอเห็นแล้วยอมถอยออกมาดีกว่า “แล้ว....เมื่อกี้ใครสาดน้ำนะ....”

“เอ่อ...” เบลสจะถอยหนีแต่ก็โดนเดรโกจับไหล่ไว้  เช่นเดียวกับธีโอที่ไม่ทันจะก้าวขาก็ถูกดึงตัวไว้เหมือนกัน

“นายโกรธที่สาดน้ำใส่ หรือว่ากลัวว่าหัวใจนั้นจะเลอะหรอ”

“ไอ้เบลส ปากดีจังเลยนะ” ธีโออยากเข้าไปตบปากเพื่อนคนนี้จริงๆ ถึงแม้เขาจะเห็นด้วยกับคำพูดของเบลสก็ตาม แต่ก็ไม่ควรพูดเวลานี้มากๆ

“แทนที่สนใจเรื่องฉัน ไปสนใจคุยกับโค้ชเรื่องที่พวกนายบ่นๆกันไหม?

 

 

 

 

 

แถมๆ 555555

.

.

.

 เฮอร์ไมโอนี่ลืมตาขึ้นมา ให้เวลาตาปรับแสงสักหน่อยก็พบว่าคนตรงข้ามที่นั่งอยู่ไม่ใช่หนุ่มผมบลอนด์อีกต่อไป กลับเป็นเพื่อนสาวผมสั้นสีดำที่กำลังนั่งกินไอติมแทน

“อ้าว....ไหนมัลฟอยล่ะ” เฮอร์ไมโอนี่ลุกขึ้นมานั่งเหมือนเดิมหลังจากฟุบหน้าลงไปนอนดูหัวใจที่เธอวาดที่ข้อมือเขาจนเผลอหลับไปแน่ๆ

“เขาก็ไม่ได้มีเวลาว่างทั้งวันเหมือนเธอซะหน่อย ถึงเวลาซ้อมฟุตบอลเขาแล้วจ้า” แพนซี่ตอบเฮอร์ไมโอนี่ที่เสยผมตัวเองให้ไม่ให้ยุ่ง

“หมดกัน สภาพเพื่อนฉัน...ไหนจะมาเฝ้าผู้ชาย กลับเป็นนอนน้ำลายยืดให้เขาเห็นซะงั้น”

“จริงหรอ?!” เฮอร์ไมโอนี่รีบหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาเช็คสภาพตัวเองทันที “แพนซี่..เธอก็พูดไป ฉันก็ยังสวยเหมือนเดิมเถอะ”

“เห้อออ...สาวป็อปของโรงเรียน คิดยังไงจีบมัลฟอยกัน อะเอาน้ำส้มไปดื่มด้วย จะได้สดชื่น” แพนซี่เอ่ยอย่างไม่เข้าใจ ถึงแม้หมอนั้นก็จะป็อปไม่แพ้กันก็ตามเถอะ

“ขอบใจนะ เขาออกจะน่ารัก หล่อ เรียนเก่ง กีฬาเด่น ครบเครื่องจะตาย” เฮอร์ไมโอนี่หยิบขวดน้ำส้มขึ้นมาดื่มพร้อมกับคำตอบที่ทำให้แพนซี่กลอกตาเบาๆ

“เอาเถอะๆ อย่างน้อยเขาก็มีน้ำใจให้ฉันมานั่งเฝ้าเธอหลับ ตอนเขาจะออกไปซ้อมละกัน”

“อะไรนะ?! เขาบอกให้เธอมาเฝ้าหรอ เขาเป็นห่วงฉันหรอ จริงนะ” เฮอร์ไมโอนี่เอื้อมมือไปจับมือแพนซี่ด้วยสายตาที่เป็นประกาย แพนซี่จึงเคาะหัวเพื่อนสนิทไปทีหนึ่ง

“โอ้ย เจ็บนะ”

“เจ็บนะสิดี...อย่าคิดไปไกลค่ะคุณเพื่อน เขาอาจจะเวทนาก็ได้ และที่สำคัญเธอทำให้ฉันอดไปเดทกับผู้ชายนะ”

เฮอร์ไมโอนี่ลูบหัวตัวเองพลางมองเพื่อนสนิท ทำไมเธอจะไม่รู้นิสัยเพื่อนเธอที่คบกันมานาน “อย่ามาเวอร์ไปหน่อย...ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ทำให้ฟรีๆหรอก มัลฟอยจ่ายให้เธอใช่ไหมล่ะ”

“ฮ่าๆ สมกับเป็นเพื่อนฉัน” แพนซี่เอ่ย ตอนมัลฟอยเดินเข้ามาหาเธอ ยอมรับว่าแปลกใจมากที่ขอให้ไปนั่งเฝ้าเฮอร์ไมโอนี่ที่สวน เพราะเขาอยากให้เธอนอนพักยาวๆหลังจากอดหลับอดนอนทำงานกลุ่มมาหลายวัน แถมยังฝากเธอซื้อน้ำส้มของโปรดเฮอร์ไมโอนี่ให้อีกด้วย นั้นทำให้เธอก็แอบคิดว่ามัลฟอยต้องหวั่นไหวกับเพื่อนสาวเธอบ้างแล้วแหละ แต่เธอก็ยังไม่แน่ใจ ดังนั้น..พรุ่งนี้เธอค่อยไปสืบจากเพื่อนของมัลฟอยล่ะกัน......

 

// ห่างหายไปนาน วันนี้มานิดๆหน่อยๆ

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นน้า มันมีความหมายมากๆเลย กอดดดด 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #108 0979579380 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 09:16

    รรอให้มาต่ออีกน้ะค่าาาา

    #108
    0
  2. #107 nameQwQ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 17:03

    การกลับมา
    #107
    0
  3. #106 ieeeeeee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:16

    อยากพุ่งเข้าไปกอดเฮอร์ ฮืออออออออ น่ารักอ่ะ

    #106
    0
  4. #105 proudzaza-lovely (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:39
    คิดถึงนะคะ
    #105
    0
  5. #104 kwaniipp (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:24
    ไรท์มาแล้วว
    #104
    0
  6. #103 Woruwalan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:03
    คิดถึงไรท์มากเลย
    #103
    0
  7. #102 misakikawaichi68 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:54

    นั่งอ่านฟิคสั้นไรท์วนไปเวลาคิดถึงง ตะเดรกซึนจัง 5555

    #102
    0
  8. #101 benzz2121 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:53
    คิดถึงมากๆๆๆๆๆเลยค่ะ
    #101
    0
  9. #100 melody-fran (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:37
    งื้ออออ ทั้งโมเม้นท์ทั้งฟิคเรื่องนี้มาดามหัวใจเราเหลือเกินค่า //กดส่งหัวใจ
    #100
    0