Short Fictions [DRAMIONE]

ตอนที่ 24 : ღ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    25 ต.ค. 62


———————————————————————


[1]

"เดรโกกก..." เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก ก็เห็นแฟนตัวเองเดินเข้ามา ซึ่งเขาก็อ้าแขนรับหญิงสาวผมลอนที่พุ่งมากอดตัวเขาแน่น หนุ่มบ้านสลิธิรีนหัวเราะในลำคอพลางลูบหลังเฮอร์ไมโอนี่เบาๆ เพื่อนผู้ชายที่เดินมากับเขา ตบไหล่อย่างเข้าใจพร้อมแซวเล็กน้อย 
"กระต่ายน้อยของนายมาแล้วว่ะ งั้นพวกเราไปก่อนนะ ให้นายสวีทกะแฟนไป..." 
"เออ เดี๋ยวตามไป" 
"คิดถึงนะ.." เธอเงยหน้าไปสบตาสีซีดพร้อมเสียงออดอ้อนที่ทำให้คนโดนกอดยิ้มออกมา "แฮรี่ กับรอน ไม่สนใจฉันเลยง่ะ..." 
สองหนุ่มที่เพิ่งโดนอ้างถึงก็เดินมาจากทางที่เฮอร์ไมโอนี่วิ่งมา เดรโกหรี่ตามองเพื่อนสนิทแฟนสาวอย่างจับผิด "นายไม่สนใจ..เฮอร์ไมโอนี่หรอ?"
รอนตบหน้าผากตัวเองที่มีเพื่อนขี้ฟ้อง แถมยังฟ้องแฟนหนุ่มที่ตามใจเธอไปเสียทุกอย่าง แฮรี่มองเพื่อนสาวที่อยู่ในอ้อมแขนขาวซีดนั้นอย่างหน่ายใจ "ให้ตายเถอะ...พวกฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย เฮอร์ไมโอนี่แค่อ้อนนายต่างหาก" 
"อะไร...พวกนายสนใจแต่แพนซี่กับจินนี่ ปล่อยฉันพูดคนเดียวเลยนะ " เฮอร์ไมโอนี่หันหน้ามาเถียงคำพูดแฮรี่ ซึ่งเดรโกก็ปล่อยกอดเธอแล้วมาจับข้อมือแทน 
"อย่านะ...เฮอร์ไมโอนี่ พอมีเดรโก เธอก็ลืมพวกเราเหมือนกันนั้นแหละ" รอนเถียงกลับอย่างรวดเร็ว ทำให้แฮรี่ปิดปากเพื่อนปากไวคนนี้ไม่ทัน 
"เดี๋ยวนะ..งั้น แสดงว่าพวกนายก็ยอมรับแล้วซิว่าไม่สนใจเฮอร์ไมโอนี่" เดรโกเอ่ยขึ้น รอนก็รู้สึกตัวว่าโป๊ะแตกเสียแล้ว 
"ก็ได้ๆ ฉันยอมรับ...แต่มันก็เป็นเรื่องปกติคนมีแฟนหนิ พวกเราก็เห็น นายหลงแต่เฮอร์ไมโอนี่เหมือนกัน" รอนเอาหัวข้อนี้มาช่วยเพื่อให้หนุ่มผมบลอนด์ใจอ่อนลงบ้าง ซึ่งแฮรี่ก็พยักหน้าพร้อมเอ่ยเสริมด้วย "เฮอร์ไมโอนี่ก็ติดนายแจเลยนะ นายก็รู้ว่าเวลารักใครมันจะเป็นยังไง" 
"เออๆ...นายก็สนใจเฮอร์ไมโอนี่หน่อยสิ เดี๋ยวเธอก็โกรธหรอก" เดรโกยอมรับ ทำให้สองหนุ่มโล่งอก พวกเขาไม่อยากมีเรื่องกะมัลฟอยหรอก ถึงเล่นๆก็เถอะ สลิธีรีนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์เลย
"โอเคๆ แต่ถึงยังไง เฮอร์ไมโอนี่โกรธ นายก็ช่วยพวกเราได้อยู่แล้ว" แฮรี่บอก เพราะตอนนี้เพื่อนสาวพวกเขา อะไรๆก็คือแฟนหนุ่มไปหมด 
"แล้วว เฮอร์ไมโอนี่ พวกเราจะสนใจเธอมากขึ้นกว่าเดิม โอเคไหม?" 
      เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้ารับคำพูดแฮรี่ ความจริงเธอก็ไม่ได้โกรธอะไรหรอก ซึ่งเพื่อนสนิททั้งสองคนก็รู้เช่นกัน เธอยิ้มกว้าง "อื้ม...ฉันแค่ล้อเล่นพวกนายเอง" 
      รอนเหนื่อยกับท่าทางเฮอร์ไมโอนี่เสียจริงๆ จนอดจะแซะไม่ได้ "อยากอ้อนแฟนก็บอกตรงๆนะคุณเพื่อน" 
"ไหน...ไม่มี๊" 
"ฮ่าๆ งั้นพวกเราไปหาแพนซี่ จินนี่ก่อนนะ " ทั้งคู่ขำในเสียงสูงของหญิงสาวผมน้ำตาล 
      "เจอกันที่ห้องโถงน้าาา"
เดรโกมองคนตัวเล็กที่ตะโกนแล้วโบกมือให้กับเพื่อนที่เดินออกไป ก่อนเธอจะหันมาซบแขนเขาอย่างออดอ้อน
      "คิดถึงนะคะ คุณชายมัลฟอย"
"ทำไม...ทำตัวน่ารักจังเลยคะ" เดรโกแกล้งจิ้มหน้าผากมนของเฮอร์ไมโอนี่ ซึ่งเธอก็ยิ้มหวานให้เขา 
"น่ารักแบบนี้ ก็ต้องรักเยอะๆน้าาา" เฮอร์ไมโอนี่ไม่วายจิ้มนิ้วไปที่หน้าอกข้างซ้ายของเดรโก "ที่สำคัญมากๆ คือห้ามใครมาอยู่ในใจของเดรโกเพิ่มนะ" 
เดรโกขำท่าทางส่ายนิ้วหรี่ตาของเฮอร์ไมโอนี่ เธอทำชีวิตให้เขามีสีสันจริงๆ "รับทราบครับ ตอนนี้เลือดทั้งหมดก็มีแต่คำว่าเฮอร์ไมโอนี่แล้ว" 
เฮอร์ไมโอนี่ฟังแล้วก็ยกนิ้วโป้งให้เขา "เยี่ยมที่สู้ดด" 
"หึๆ แล้วตอนนี้อยากไปไหนครับ?" 
"ว่าจะไปอ่านหนังสือก่อนอาหารเย็น เดรโกจะไปนั่งด้วยกันไหม?" 
เดรโกพยักหน้าตอบ ทำให้เธอยิ้มกว้างทันที 
"เย่ ไปนั่งให้กำลังใจกันเนอะ" เฮอร์ไมโอนี่ที่จะกำลังจะออกตัวเดิน แต่เดรโกก็รั้งตัวเธอไว้ก่อน
"แล้วตอนนี้ไม่อยากได้กำลังใจหรอคะ?" เขาเอ่ยถามแล้วดึงเฮอร์ไมโอนี่เข้ามาอยู่ในอ้อมแขน 
"?" 
เขามองดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความสงสัย ไล่ตามสันจมูกโด่งลงมาเรื่อยๆจนถึงริมฝีปากสวยที่เขาจูบกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อ เฮอร์ไมโอนี่รับรู้ถึงหน้าเดรโกที่เข้าหาเธอเรื่อยๆ ขนตาแพปิดดวงตากลมโตลง ริมฝีปากคุ้นเคยประทับลงบนริมฝีปากนุ่ม ความหวานกำลังก่อตัวระหว่างพวกเขา เฮอร์ไมโอนี่ชอบกำลังใจดีๆแบบนี้เป็นที่ไหน :) 






[2]

"เฮอร์ไมโอนี่ ไม่เอาหน่า"

"ไม่เป็นไรนะ ครั้งหน้าเธอเอาใหม่ได้"

          สองหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์กำลังช่วยกันปลอบเพื่อนสาวที่นั่งเศร้าอยู่ที่ม้านั่งกลางสวน เฮอร์ไมโอนี่นั่งแบบนี้มาสักพักแล้วหลังจากพวกเธอเรียนวิชาปรุงยาของศาสตราจารย์สเนป เหตุผลที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอปรุงยาไม่ทันเวลาที่กำหนดไว้

"เธอก็มีพวกเรานะ เดี๋ยววันหลังไปซ่อมกัน" แฮรี่เอ่ยพร้อมกับรอนที่พยักหน้าอย่างเห็นด้วย พวกเขาก็ไม่ผ่านคาบนี้เหมือนกัน

"ขอบใจนะ....แต่ฉันยังทำใจไม่ได้เลย"

น้ำเสียงของเฮอร์ไมโอนี่ ทำเอาเพื่อนสนิทอย่างแฮรี่กับรอนไม่สบายใจ ถึงแม้พวกเขาจะเข้าใจความรู้สึกเธอ แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้พวกเขาจะช่วยให้เธอหายจากอาการอารมณ์ดิ่งนี้ไม่ได้

"แฮรี่ เราจะทำยังไงกันดี" เสียงกระซิบของรอน ทำให้แฮรี่เท้าคางอย่างใช้ความคิดอย่างหนัก แล้วความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว เขารีบหันไปกระซิบกับรอน หนุ่มผมแดงยอมรับความคิดนั้น เพราะลองดูก็ไม่เสียหายอะไร และพวกเขาลืมกันไปได้ยังไง ?

"งั้นเดี๋ยวฉันไปเอง แฮรี่"

แฮรี่ที่ได้แต่นั่งข้างเฮอร์ไมโอนี่อย่างมีความหวัง เขารอรอนที่วิ่งออกไปสักพักแล้ว และการรอก็สิ้นสุดลง หนุ่มผมบลอนด์ที่วิ่งมาแต่ไกล แฮรี่ก็รีบลุกจากที่นั่งให้เดรโกเข้ามานั่งแทน ทันทีที่รอนไปบอกข่าวว่าเฮอร์ไมโอนี่ร้องไห้ เดรโกก็พุ่งตัวออกมาจากห้องเรียนทันที และรอนที่วิ่งตามมาทีหลังก็มาหยุดยืนหอบข้างๆแฮรี่

"ไอ้หมอนี่ วิ่งไม่คิดชีวิตเลย" รอนพูดไปหายใจไปด้วยความเหนื่อย แล้วเลื่อนสายตาไปที่เดรโกที่ดึงเฮอร์ไมโอนี่มากอดปลอบ ภาพนี้ทำให้พวกเขามั่นใจว่าเดรโกจะดูแลเฮอร์ไมโอนี่ได้เป็นอย่างดี

"เชื่อว่าที่นายหอบแบบนี้ คุ้มแน่นอน" แฮรี่ตอบพลางตบบ่าเพื่อนสนิทเบาๆ เขาภูมิใจในความคิดของตัวเองเสียจริง

"เห็นแบบนี้ค่อยหายเหนื่อยหน่อย มีแฟนดีก็ดีแบบนี้แหละเนอะ" รอนเอ่ย ซี่งแฮรี่ก็พยักหน้า แล้วพวกเขาก็ตัดสินใจเดินออกไปเพื่อไม่อยากรบกวน และหมดหน้าที่เพื่อนสำหรับพวกเขาแล้ว





"อยากร้อง ก็ร้องได้นะ" เดรโกเอ่ยพลางลูบหลังคนที่ซบหน้าอกเขาอยู่ เขาไม่ชอบที่เวลาเธอไม่สบายใจแล้วจะเก็บเงียบไว้คนเดียว เพราะเขาพร้อมจะเป็นคนที่รับฟังปัญหาอยู่เสมอ

"นะ..ที่รัก"

เฮอร์ไมโอนี่ที่พยายามไม่ร้องไห้อยู่นาน สุดท้ายเธอก็ยอมแพ้กับคนตรงหน้า คำพูดและการกระทำของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย เฮอร์ไมโอนี่รู้ว่าเหตุผลที่ทำให้เธอร้องไห้ มันอาจจะเป็นเหตุผลที่ดูฟังไม่ขึ้น แต่อารมณ์เธอมันเฟลไปหมด เธอพยายามจะดึงตัวเองไว้แล้ว แต่เดรโกก็ปล่อยให้เธอร้องไห้ไปโดยไม่พูดขัดเธอแม้แต่น้อยจนกว่าเธอจะหยุดร้องไห้ เขาทำแค่กระชับกอดให้แน่นกว่าเดิม พร้อมกับลูบหลังเธอเบาๆ

"ฮึ..ฮือ"

เฮอร์ไมโอนี่สะอื้นเล็กน้อย ก่อนจะเช็ดน้ำตาตัวเอง เดรโกก็คลายอ้อมแขนลง เขาก้มหน้ามามองเธอที่เงยหน้ามองเขาอยู่ หนุ่มผมบลอนด์ยิ้มให้พลางเช็ดน้ำตาให้เธอเอง

"ร้องไห้ แล้วดีขึ้นไหม?"

เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าก่อนจะเอาหน้าไปซบไหล่เดรโกอีกที เขาจึงกอดเธอไว้อย่างหลวมๆ

"นายว่าฉันอ่อนแอไหมอะ เดรโก" เธอเอ่ยถามปนเสียงสะอื้น "คือ..ฉันก็ไม่ได้อยากจะเฟลนะ แต่แบบ ทำไมแค่นี้ถึงทำไม่ได้"

เดรโกจับตัวเธอมานั่งมองตากับเขา "เธอเก่งแล้ว เฮอร์ไมโอนี่..ห้ามว่าตัวเองนะ ใครก็ห้ามว่าแฟนเดรโก มัลฟอยทั้งนั้น เข้าใจไหม "

เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะคำพูดของเขาเล็กน้อย เดรโกจับปอยผมทัดลงบนหูเธอ "เห็นเธอไม่สบายใจ มันทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีเลย ฟ้องร้องศาสตราจารย์ โทษฐานทำนักเรียนร้องไห้เลยดีกว่า"

"บ้า..หยุดเลยนะ"

เดรโกยิ้มเมื่อเห็นเฮอร์ไมโอนี่โต้ตอบมาบ้าง "หึๆ ถ้าไม่อยากให้ฟ้อง ก็ยิ้มกว้างๆให้ดูหน่อยครับ ที่รัก"

"ไม่เอา..ไม่อยากยิ้ม" เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้า ซึ่งเดรโกก็จับหน้าเธอไว้ ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆ  หญิงสาวตาโตกว่าเดิม สายตาสีซีดทำเอาเธอหวั่นไหวไปหมด

"ฉันรักเธอนะ เฮอร์ไมโอนี่" คำพูดของเจ้าของสายตาสีซีด มีผลต่อหัวใจของเธอเสียจริง รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าขึ้นสีของเจ้าของชื่อ พร้อมกับรอยจูบที่ฝังลงบนแก้มของเธอ เดรโกยกยิ้มเมื่อเห็นผลสำเร็จของเขา

"เธอน่ะ เหมาะกับรอยยิ้มมากกว่าน้ำตานะ ที่รัก" เขาเอ่ยก่อนจะจูบหน้าผากเธอเบาๆ เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกหลงรักเดรโกในตอนนี้เหลือเกิน ทั้งปกติเขาก็เป็นแฟนที่ดีอยู่แล้วก็ตาม

"นายน่ารักมากเลย ฮืออ" เธอพูดกับคนตรงหน้า "ขอบคุณนะ ที่รีบมาหาทั้งๆที่มีเรียนอะ"

"แฟนไม่สบายใจทั้งที รักมากขนาดนี้...อยู่เฉยไม่ได้หรอก" เดรโกบอกตามความจริง มันยิ่งทำให้เฮอร์ไมโอนี่ใจชื้นยิ่งขึ้นไปอีก เขาจับมือเธอขึ้นมากุมไว้ ก่อนจะมองเธออย่างจริงจัง

"ถ้าไม่สบายใจอะไรอีก ก็เรียกฉันไปหาได้เลยนะ พร้อมอยู่ด้วยเสมอนะ ที่รัก"

"เป็นไปได้ ทุกครั้งที่เธอร้องไห้จะกอดเธอไว้แน่นๆเลย"

"ส่วนตอนนี้...เดี๋ยวพาไปเที่ยวฮอกมี้ด อยากให้แฟนขี้อ้อนกลับมาเร็วๆ" เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มกว้าง หัวใจเธอพองโตไปหมด เธอเลือกคนรักมาผิดจริงๆ เฮอร์ไมโอนี่โน้มคอเขามาจูบด้วยความหวาน เดรโกยิ้มมุมปากก็จะจูบตอบกลับเธออย่างดูดดื่ม

"อืมม ถ้าอยากให้กลับมาเร็วๆ...งั้นนายก็ต้องเสียเงินเยอะแน่นอน" เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยหลังพวกเขาผละจูบจากกัน ซึ่งเขาก็ยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน                                        

"พร้อมเสมอเลยครับ"



———————————————————————






// ถ้าช่วงนี้หายไป คือพยายามหาแรงกำลังใจมาแต่งต่อนะ รู้สึกหมดไฟ ._.













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #99 nknikky (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 21:25
    ไรท์เก่งแล้ว สู้นะคะ
    #99
    0
  2. #98 toonfranktftftf (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 15:47
    น่ารักมากกกกก แต่งได้น่ารักมากเลย สู้ๆนะคะรออ่านอยู่ค่ะ เป็นกำลังใจให้ keep fighting!!
    #98
    0
  3. #97 หยดหมึก (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 02:25

    น่ารักกกกกกกกกกกที่สุดค่า เขินมากกกกกกกก ฟิคสนุกทุกตอนค่า รออ่านอยู่เสมอนะคะ สู้ๆค่า

    #97
    0
  4. #95 ☇ PROUD ♥ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 07:55

    เขินนนนนนนน
    #95
    0
  5. #94 เงาลดา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 09:13
    น่ารักมากเลย ฟิคเรื่องนี้เป็นหนึ่งในฟิคเดรไมโอนี่ที่เราชอบมากที่สุด อ่านแล้วยิ้มทุกครั้ง เป็นนิยายฟีลกู๊ดที่ฟินตัวจะแตก
    #กรี๊ดความคะขาของนางเดร -////-
    #94
    0
  6. #93 ผมไม่ชอบกินหมู (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 09:07

    ฟินจิกหมอนน

    #ลองหาอะไรที่ทำให้เราไม่หมดไฟดูสิคะ อย่างเช่นรูปหรือคลิปวีดีโอ หรือเพลงมันช่วยได้อยู่ สู้ๆน้าา

    #ทอมอัพคลิปตอนเด็กที่เล่นกับเอ็มคลิปนั้นก็น่ารักนะคะลองดูเผื่อมีไฟเน่อ สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้

    #93
    0
  7. #92 6800 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 01:54
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png สู้ๆคร้าาาาา
    #92
    0
  8. #91 6800 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 01:54

    สู้ๆค่ะไรท์ แต่งได้ดีมาทุกตอนเลย เดะให้ยืมเดรกโกไปกอดจะได้มีไฟขึ้นมา5555 สู้ๆค่ะ

    #91
    0
  9. #90 poysaiss (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 01:20
    เธอเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่าน้ำตา หื้มมมซึ้ง
    #90
    0