{fic exo} คนแมน (kaihun)

ตอนที่ 22 : twenty-one -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    17 ส.ค. 57







Twenty-one

 

                        วันนี้จงอินและเซฮุนช่วยกันขายบะหมี่แทนป๊าเพราะรู้สึกไม่สบาย ร่างบางเดินเอาผ้ากันเปื้อนไปใส่ให้และใช้ผ้าสีขาวโพกบนหัวให้จงอิน คนเป็นแฟนกันการดูแลเอาใจใส่ถือเป็นเรื่องสำคัญ พวกเขาทั้งสองคนมักจะแสดงออกจากการกระทำมากกว่าคำพูด

                “น้ำซุปจะหมดแล้วอ่ะทำเพิ่มไหม ? ”

                “อืม...ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวปิดร้านเลยแล้วกัน”

                “เอางั้นก็ได้”

                คนเป็นพี่พยักหน้ารับรู้ก่อนจะหันไปต้อนรับลูกค้าที่เข้ามาใหม่  ชายหญิงสองคนยืนรออยู่หน้าร้านแล้วมองเข้าไปด้านในของร้านสายตาจับจ้องอยู่ที่โอเซฮุน หญิงสาวมองเซฮุนสลับกับหน้าของเขาจนจงอินต้องถามออกไปว่ามีอะไรหรือเปล่า เธอไม่ตอบแต่ยังคงมองอยู่แบบนั้น

                “จงอินโต๊ะสี่....แม่ พ่อ!!!

          ถึงแม้ว่าจะเคยเห็นกันผ่านรูปภาพแต่เซฮุนจำได้ดีว่าชายหญิงคู่นี้เป็นพ่อและแม่ที่ทิ้งเขาไว้กับป๊าตั้งแต่อายุได้สามเดือน เสียงของเซฮุนทำให้จงอินหันไปหา ร่างบางมีสีหน้าตกใจดวงตาเบิกกว้าง จงอินทำอะไรไม่ถูกนอกจากยื่นมือไปกุมมืออีกคนแล้วบีบเบาๆเพื่อเป็นการให้เซฮุนตั้งสติ ชายหญิงพยายามที่จะเดินเข้ามาหาลูกชายตัวเองแต่เซฮุนถอยหลังแล้วดึงจงอินมาบังหน้าเอาไว้ยกแขนข้างที่ไม่ได้ถูกกุมมือขึ้นมากอดเอวคนเป็นพี่เอาไว้หลวมๆ

                “เซฮุนลูก...”

                “อย่าครับ ..อย่าเรียกผมแบบนั้น”

                “แม่ขอโทษ...”

                จงอินรู้สึกได้ถึงแรงกอดที่แขน เขาบีบมือเซฮุนแล้วหันมาบอกให้อีกคนขึ้นไปบนห้องก่อนส่วนเรื่องร้านเขาจะจัดการเอง คนเป็นน้องพยักหน้าอย่างว่าง่าย จงอินรู้ว่าเซฮุนกำลังสับสนแฟนเขาเป็นคนใจดีและน่ารักแต่กับบางเรื่องมันอาจจะต้องใช้เวลา ยิ่งเรื่องครอบครัวด้วยแล้วเขาไม่คิดว่าโอเซฮุนจะยอมรับได้เพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมง

                “ผมจะคุยกับน้องให้แต่ตอนนี้พวกคุณช่วยกลับไปก่อนได้หรือเปล่าครับ ?”

                “นายเป็นใคร ?”

                “ไว้คุณรอถามน้องเองดีกว่านะครับ”

                “ฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าลูกชายฉันจะเชื่อฟังนาย”

                “เชื่อผมเถอะครับ”

                หญิงสาวหันไปมองสามีของเธอ เขาพยักหน้าเป็นเชิงว่าให้เชื่อในสิ่งที่จงอินพูด จากการกระทำเมื่อกี้ผู้ชายด้วยกันจะดูออก สายตาที่จงอินใช้มองเซฮุนมันมีมากกว่าความห่วงใย

                จงอินให้เวลาเซฮุนอยู่คนเดียวในห้องเกือบสองชั่วโมง ป๊าเซฮุนลงมาช่วยจงอินปิดร้านดูเหมือนว่าเขาจะรู้อยู่แล้วว่าพ่อและแม่ของเซฮุนจะเข้ามาในวันนี้ จงอินเก็บในส่วนของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ขอตัวขึ้นไปดูเซฮุนข้างบน

                เปิดประตูเข้ามาในห้องจงอินเห็นคนเป็นน้องนั่งก้มหน้าอยู่บนเตียง ไม่มีคำพูดหรือคำด่าแบบที่เซฮุนชอบทำเวลาที่เขาเปิดประตูเข้ามาในห้องโดยที่ไม่เคาะประตู  จงอินคุกเข่านั่งลงตรงหน้าเซฮุน เขาเห็นรอยแดงเต็มหลังมือเซฮุนเต็มไปหมด มือหนาค่อยๆจับมืออีกคนขึ้นมาแล้วเป่าลมลงไปมันไม่ใช่การปลอบแค่ร่างกายแต่เขาอยากให้เซฮุนรู้สึกถึงหัวใจ

                “มึงอย่าทำแบบนี้อีกนะ”

                “................................”

                “ไม่มีใครทนเห็นคนที่ตัวเองรักเจ็บปวดได้หรอก”

                “พูดจาโคตรพระเอกฟิคเลย”

                “เอ้า..ก็เรื่องนี้กูเป็นพระเอก”

                “จงอิน..ขอบคุณ”

                “อย่าร้องไห้นะเว้ย กูไม่ชอบเห็นน้ำตามึง”

                คนเป็นพี่ยืดตัวให้สูงขึ้นแล้วจับหัวเซฮุนกดลงบนไหล่ให้ซบหน้าลงมา ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบภายในห้องมีเพียงเสียงสะอื้นของคนร่างบางเท่านั้น จงอินเชื่อว่าความสัมพันธ์ของพ่อแม่ลูกไม่มีวันตัดขาดออกจากกันแต่ไม่ว่าเซฮุนจะเลือกทางไหนเขาก็จะอยู่ข้างๆเซฮุนตรงนี้

                “เลิกร้องไห้ก่อนเร็วเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่พาเที่ยวทะเล”

                “ไปทำไม ?”

                “จะพาไปเปลี่ยนบรรยากาศ ชายหาดบ้างก็ดีนะมึงว่าไหม ?”

                “หื้ม........ไปให้ไกลเลยนะ เคยมีเรื่องเครียดอยู่ในหัวบ้างไหมฮะ !!!!

         

 



 

 

                คยองซูเดินลงมาหาอะไรกินเพราะลู่หานกับแบคฮยอนกำลังสวีทหวานกันอยู่บนห้องจนรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน คนตัวเล็กยืนรอขนมที่สั่งไปอยู่สักพักก็มีรถสีดำเปิดประทุนคันหรูมาจอดอยู่ข้างหลัง เจ้าของรถถอดแว่นดำแล้วเอามือเท้าลงกับขอบประตู คยองซูหันมามองแบบงงๆแล้วเบะหน้าใส่หนุ่มผมทองที่มักจะตามเขาด้วยรถคันนี้เสมอ

                มืดขนาดนี้ยังใส่แว่นดำนี่พี่เขาบ้าหรือว่าไม่เต็มกันแน่ =_=

            “ไม่ทราบว่าน้องคยองซูพอจะมีเวลาไปนั่งรถเล่นกับพี่บ้างไหมครับ ?”

                “ไม่อ่ะหนาวขนาดนี้ให้นั่งรถเปิดประทุน”

                “เดี๋ยวพี่ปิดให้ก็ได้ครับ ไปกับพี่เถอะนะ..”

                “บอกมาก่อนจะพาไปไหน”

                “น้องอยากกินอะไรพี่พาไปหมดเลย อาหารญี่ปุ่นไทยจีนเกาหลีพี่ก็จะหามาให้”

                “โอเคตกลง”

                คิมจุนมยอนพาคยองซูขับรถมาจอดริมแม่น้ำฮัน คนตัวเล็กทำตาโตเกาะกระจกพร้อมกับมองออกไปข้างนอก คยองซูชอบเกาหลีตอนกลางคืนที่สุดเพราะนอกจากจะสวยแล้วยังมีของอร่อยมากมายให้เลือกกิน

                “เปิดประทุนออกให้หน่อยดิ” หันมายิ้มกว้างให้อีกคน

                จุนมยอนไม่ได้พูดอะไรเขาพยักหน้าแล้วกดปุ่มเปิดหลังคาตามที่คนตัวเล็กบอก คยองซูในตอนนี้เหมือนเด็กน้อยที่กำลังใช้มือสองข้างเกาะขอบประตูแล้วมองแสงสีที่กำลังส่องสว่างอยู่ทั่วไป ยิ่งใกล้เทศกาลคริสมาสต์แล้วบริเวณรอบก็เลยเต็มไปด้วยตุ๊กตาน่ารักมากมาย คยองซูยกมือขึ้นกอดตัวเองเพราะรู้สึกถึงอากาศเย็นแต่ไม่นานก็มีเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ลงมาคลุมตัวเอาไว้จนรู้สึกอุ่น

                “ห่มเอาไว้นะครับเดี๋ยวไม่สบาย”

                คยองซูไม่ได้หันกลับไปพูดหรือว่าขอบคุณอะไร คนตัวเล็กแอบอมยิ้มแล้วดึงเสื้อกันนั้นมาห่มตัวเองแล้วกอดเอาไว้แน่น

                มีคนรวยมาจีบมันดีแบบนี้นี่เอง ..








 

                 เป็นปกติอยู่แล้วที่คิมจงอินจะตื่นก่อนในทุกเช้าที่นอนด้วยกัน เมื่อคืนเซฮุนจำได้ว่าตัวเองร้องไห้หนักมากแล้วก็เผลอหลับไปในอ้อมกอดของจงอิน ร่างบางยันตัวเองลุกขึ้นจากเตียงเดินลงบันไดแล้วตรงไปที่ห้องครัวเพราะเขารู้ดีว่าจงอินต้องอยู่ที่นั่น

                เซฮุนยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับการทำอาหาร คนร่างบางหลุดขำกับภาพที่ตัวเองได้เห็นอยู่บ่อยๆในตอนเช้า จงอินมักจะคิ้วขมวดหน้ายุ่งทุกครั้งเวลาทำอาหารเมื่อรู้สึกไม่เข้าใจในตำราที่ตัวเองดู  แล้วสุดท้ายก็จับทุกอย่างใส่ในกระทะแล้วยำรวมกันหมด

                “ถ้ามันยุ่งยากก็หยุดเถอะเดี๋ยวไปซื้อร้านป้าหน้าปากซอยก็ได้”

ร่างบางพูดพร้อมกับเดินเข้าไปสวมกอดอีกคนจากด้านหลัง จงอินหันมามองคนที่กำลังเอาหน้าซบลงบนแผ่นหลังตัวเองด้วยรอยยิ้ม

“กูก็ทำให้มึงกินเกือบทุกเช้า ถึงหน้าตามันจะห่วยแตกแต่รสชาติมันก็พอแดกได้นะเว้ย”

เซฮุนไม่ได้พูดอะไรนอกจากยิ้มออกมาแล้วกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม เอาคางเกยไหล่อีกคนเอาไว้แล้วดูหน้าตาอาหารของจงอินวันนี้ ทั้งสองคนหยอกล้อกันตามภาษาคนรักโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนกำลังมองอยู่

“วันนี้แม่จะมาใช่ไหม ?”

“อืม”

จงอินดึงแขนที่กอดเอวตัวเองอยู่ออกแล้วหันหน้ามาหาเซฮุน คนร่างบางไม่ได้ร้องไห้แบบที่เขากังวลอยู่แต่สีหน้าก็ไม่ได้ดีไปกว่าเมื่อคืนมากนัก มันทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงมากกว่าเดิมกับคำถามและความคิดของเซฮุนที่จงอินไม่สามารถอ่านมันออกได้ มือหนาเลื่อนขึ้นไปจับแก้มคนเป็นน้องให้เงยหน้ามอง

“อย่าทำหน้าแบบนี้ดิ ไปข้างนอกไหม ?”

“ไม่เป็นไรหรอกเมื่อวานก็แค่ตกใจตอนนี้หายแล้ว”

“แล้วถ้าร้องไห้อีกจะทำยังไง..”

“เดี๋ยวให้ลงโทษเลย”

“มึงพูดแล้วนะ ไปเรียกป๊ามากินข้าวแล้วอย่าแอบไปร้องไห้นะ”

“รู้แล้วหน่า...ไม่ใช่เด็กขนาดนั้นนี่โตแล้ว”

จงอินยีผมของคนที่กำลังทำหน้าอวดดีใส่แล้วออกแรงผลักเบาๆด้วยความหมั่นไส้ เซฮุนย่นจมูกใส่คนเป็นพี่คืนแล้วรีบวิ่งหนีขึ้นไปบนชั้นสอง

                วันนี้ทั้งวันจงอินและเซฮุนช่วยกันทำความสะอาดอุปกรณ์และเตรียมเครื่องสำหรับการขายบะหมี่ในเย็นนี้แทนป๊าอีกวัน ร่างบางนั่งมองคนเป็นพี่นั่งขัดหม้อต้มแล้วก็นึกสงสัยว่าทำไมต้องมาทำอะไรให้ตัวเองเหนื่อยทั้งที่ตัวเองก็มีเงินมากมายแค่กระดิกนิ้วทุกอย่างก็พร้อมจะเดินมาหาโดยที่ไม่ต้องออกแรงอะไร

                “นี่จงอิน...เหนื่อยไหม?”

                “ไม่อ่ะก็ทำอยู่ทุกวัน นี่มึงเป็นอะไรเนี๊ย”

                “เปล่า....แต่ก็ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย”

                “กูทำด้วยใจเว้ยนี่เพราะรักเลยนะรู้ยัง ?”

                เซฮุนเบะปากคว่ำใส่คนเป็นพี่แล้วสะบัดน้ำใสจากนั้นก็ลุกเดินหนีไปหาอะไรทำแก้เขิน จงอินมองตามด้วยรอยยิ้มแต่ชั่ววูบหนึ่งความคิดบางอย่างก็ไหลเข้ามา

                มึงยังไม่เคยบอกรักกูเลยนะรู้ยัง ?

                เป็นธรรมดาอยู่แล้วที่ร้านบะหมี่โอจะคนเยอะ เซฮุนและจงอินช่วยกันขายบะหมี่ไม่นานก็หมด ตอนนี้ภายในร้านมีแค่พวกเขาทั้งสองคนเท่านั้นส่วนป๊าเซฮุนก็นอนอยู่ที่ห้อง พวกเขาช่วยกันเก็บร้านคนร่างบางจัดการตักน้ำซุปใส่ถุงเก็บเอาไว้ส่วนคนเป็นพี่ก็ดูแลความเรียบร้อยภายในร้าน

                ทุกอย่างหยุดชะงักเมื่อโอเซฮุนเหลือบมองไปเห็นสองคนที่เข้ามาอยู่ในหัวเขาตลอดทั้งวัน หญิงสาวยืนยิ้มอยู่ห่างโดยมีชายคนรักกำลังโอบไหล่เธออยู่ เซฮุนคิดมาตลอดว่าถ้าวันหนึ่งแม่กลับมาเขาจะบอกเธอสักครั้งว่าเขาดีใจที่ได้เจอ เขาไม่ได้โกรธที่พวกท่านทิ้งไปเพราะป๊าสอนเสมอว่าผู้ใหญ่ทุกคนมีเหตุผลของตัวเอง

                “แม่ขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหม ?”

                “ครับ”

                “งั้นผมขอตัวไปซื้อของข้างนอกก่อนนะครับ”

                จงอินพูดขึ้นก่อนจะเดินออกมาหน้าร้านแล้วตรงไปยังหน้าปากซอยเพื่อให้ครอบครัวเขาได้คุยกัน คนเป็นพี่เดินเอามือล้วงกระเป๋าเตะก้อนหินไปเรื่อย

                “เดี๋ยว ...” เสียงทุ้มใหญ่ดังขึ้นข้างหลัง จงอินหันกลับไปดูก็พบว่าผู้ชายคนนี้คือพ่อของเซฮุน

                “ครับ ?”

                “ฉันเองก็มีเรื่องะคุยกัยนาย”

                สองคนนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ยาว จงอินทอดสายตามองตรงไปข้างหน้าเช่นเดียวกับพ่อของเซฮุนพวกเขานั่งเงียบอยู่ตรงนี้มาได้สักพักแล้ว จงอินรอให้อีกฝ่ายเปิดประเด็นพูดก่อน

                “ฉันขอถามนายตรงๆเลยนะ....นายกับลูกชายฉันเป็นอะไรกัน ?”

                “ผมรักน้องครับและเราสองคนเป็นแฟนกัน”

 จงอินตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังและมั่นใจ ตั้งแต่เกิดมานอกจากคำแม่สอนก็มีประโยคนี้ที่เพิ่งหลุดออกจากปากนี่แหละที่ตัวเขามั่นใจมากที่สุดในชีวิต

“แต่ฉันกำลังจะพาลูกชายกลับไปอยู่ด้วยกัน”

เหมือนมีอะไรมากกระแทกหน้าสำหรับประโยคที่เขาได้ยิน จงอินมีสีหน้าตกใจก่อนจะปรับให้มันเป็นปกติก่อนจะพูดประโยคที่อาจจะโดนซัดหน้าหลังจากพูดจบก็ได้

“ไม่ครับ...ผมจะไม่ให้เซฮุนไปไหนทั้งนั้น”

“แต่เขาเป็นลูกชายฉัน”

“ผมเป็นคนนอกคงจะพูดอะไรมากไม่ได้แต่ตลอดเวลาที่ผมคบกับน้องมา ผมดูแลเขามาอย่างดีตลอดและคิดว่าผมจะทำได้ดีกว่านี้ในทุกวัน ผมจะไม่ยอมให้คุณพาเซฮุนไปไหนผมจะขอดูแลเขาต่อไปจากนี้ครับ”

“ดูจะมั่นใจกับคำพูดตัวเองจังเลยนะ”

“คุณไม่ต้องเชื่อผมตอนนี้ก็ได้ครับ”

“ไม่จำเป็นที่ฉันจะต้องเชื่อนายเพราะยังไงฉันก็จะพาลูกชายฉันกลับ”

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นทิ้งให้จงอินนั่งอยู่กับตัวเอง เกือบครึ่งชั่วโมงที่จงอินนั่งตากลมอยู่ตรงนั้นหิมะขาวเริ่มโปรยลงมาจากบนท้องฟ้า ร่างสูงลุกขึ้นเดินเตะกระป๋องแถวนั้นกระจัดกระจายไปหมด

“โอ๊ย เหี้ยเอ้ย !!!!

ไม่ทันได้ดูเผลอเตะก้อนหินก้อนใหญ่จนข้อเท้าเจ็บล้มลงกุมปลายนิ้วตัวเองเอาไว้ สบถด่าในความโง่ของตัวเองอยู่ไม่นานก็พบใบหน้าของคนรักที่วิ่งมาดูเขาด้วยท่าทางตกใจ เซฮุนย่อตัวลงแล้วถามด้วยความเป็นห่วงแต่จงอินกลับไม่ตอบแล้วหันหาหนี คนเป็นน้องถอนหายใจแล้วถอดรองเท้าจงอินออกพบว่ามันกำลังบวมแดง

“เดินไหวไหม ?”

“ไม่ต้องมายุ่ง”

“เป็นอะไร ?”

“เปล่า มึงกลับไปเถอะเดี๋ยวกูหาทางกลับไปเองอ่ะ”

“พ่อคุยอะไรด้วยทำไมเป็นแบบนี้”

“ก็บอกว่าไม่มีอะไรไง”

“งั้นก็นั่งอยู่ตรงนี้แหละ” เซฮุนลุกขึ้นยืนแต่แล้วข้อมือบางก็ถูกอีกคนจับไว้

“มึงจะไม่ย้ายไปอยู่กับพ่อแม่มึงใช่ไหม ?” ตอนนี้จงอินเหมือนกับเด็กที่กำลังร้องขออะไรสักอย่าง เขานั่งมองเซฮุนด้วยสายตาอ้อนวอน

ฉันกำลังขอร้องอ้อนวอนเธออย่าปายยยยยยย .....

“ไป...”

ง้อววววววววว กูไม่ให้มึงไปปปปปปปปปป ....

พอได้ยินคำตอบจงอินก็เบะปากก้มหน้าลงด้วยความสิ้นหวัง บางทีเขาก็อาจจะสำคัญตัวเองผิดไปคิดว่าเซฮุนจะยอมอยู่ด้วยกันที่นี่

“ไปได้ยังไงหัวใจอยู่ตรงนี้ J

คนเป็นพี่ยิ้มกว้างหลังจากได้ยินคำตอบแล้วดึงอีกคนให้ล้มลมมานั่งบนตัก หิมะเริ่มตกเยอะขึ้นแล้วแต่จงอินไม่สนเขาดีใจที่เซฮุนเลือกเขา อยากจับคนตรงหน้าเข้ามากอด จูบแล้วบอกรักจนกว่าเสียงตัวเองจะหายไป

“พูดใหม่อีกรอบดิกูอยากฟัง เสี่ยวใช่เล่นนะมึงเนี๊ย”

“ไม่ !

“โห่ไรวะ พูดอีกดิพูดอีกกกกกกกกกกกกกกก !

“เลิกดิ้นเป็นเด็กได้แล้ว กลับบ้านเยอะหนาว”

“กูลุกไม่ขึ้นอ่ะเจ็บหัวนิ้วโป้งตีนมาก”

“แล้วให้ทำไง ?”

“แบก...”

ทั้งที่สวนสาธารณะกับบ้านมันไม่ไกลกันมากแต่เซฮุนกลับรู้สึกเหนื่อยเหมือนตัวเองเดินวนรอบมหาลัยตัวเองมาสามรอบ คนเป็นพี่ที่กำลังขี่อยู่บนหลังเขาเอาคางเกยอยู่บนไหล่ก่อนจะแหกปากร้องเพลงรักแบบไม่กลัวว่าชาวบ้านแถวนั้นจะขว้างอะไรใส่

                “เลิกร้องเพลงได้แล้วหนวกหู”
 

แค่รู้ว่าฉันรักเธอ รู้แค่ว่าฉันรักเธอมันมากมายจนหยุดมันไม่ไหว
ไม่รู้ปลายทางเป็นอย่างไร ไม่รู้จะจบลงอย่างไร รู้แค่เพียงฉันนั้นรักเธอหมดใจ

                “รู้แล้วว่ารัก ..”

                                แค่รู้ว่าฉันรักเธอ รู้แค่ว่าฉันรักเธอ เมื่อรับฟังเธอคงจะเข้าใจ ให้ฉันนั้นรักเธอต่อไป

 ขอเธออย่า­งห้ามกันได้ไหมเพราะจากนี้ชีวิตของฉันไม่อาจรั­กใครได้อี­

 

“แล้วรู้หรือยังว่านี่ก็รักเหมือนกัน ?”

 

“รู้แล้วแต่อยากได้ยินอีก กูอยากได้ยินมึงบอกรักกูทุกวัน”

 

“โลภมากจริงๆ”

 

จงอินกอดคอเซฮุนแน่นขึ้นแล้วแอบขโมยหอมแก้มน้องฟอดใหญ่ เซฮุนพยายามหลบแต่ตัวเองเสียเปรียบเพราะเขาให้จงอินขี่หลัง แล้วทั้งสองคนก็หยอกล้อกันไปตลอดทางจนถึงบ้าน

 

“เออจริงสิพ่อฝากกระดาษนี่มาให้อ่ะ”

 

“อะไรวะ ?”

 

“ลองเปิดอ่านดูดิ”

 

 

 

 

ฉันฝากดูแลเซฮุนลูกชายฉันด้วยนะทำเหมือนกับที่นายพูดเอาไว้ ไอ้ลูกเขยร้านบะหมี่โอ..






 

________________________________________
ได้อัพแล้ววววววววววววววววว
จะร้องไห้กับชีวิตปีหนึ่ง ฮือออออออ

ขอให้ทุกคนฟินกับตอนนี้ ความจริงนี่คือตอนจบแต่เราแถมตอนหน้าให้อีกตอน 
55555555555555555555555555555

#ฟิคคนแมน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

858 ความคิดเห็น

  1. #845 mook (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 14:49
    อีพี่จงอินแกหล่อมากแล้วก็แมนมากเลยให้น้องแบกขึ้นหลังกลับบ้านเนี้ย555555
    #845
    0
  2. #823 Dyokyungsoosehun (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 06:41
    พระเอกแมนมากค่ะพรี่ขี่หลังงน้องเนี่ย
    #823
    0
  3. #812 อัญมณีสีสวย (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 15:54
    โอ้ยยย นึกว่าจะได้กินมาม่าแทนบะหมี่ แต่ก็แอบสงสารคุณพ่อคุณแม่นะ แต่ทำไงได้อะ เซฮุนเองก็ผูกพันกับคนที่นี่
    #812
    0
  4. #808 แฟนไค94ไลน์ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 14:39
    เกลียดความจงอินอ่ะ ม่างงงอะไรคือขี่หลังน้องเซก็แมนเกิ๊น555555
    #808
    0
  5. #709 Plub'Ploy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 04:14
    จงอินนี่มันจงอินจริงๆนะ
    #709
    0
  6. #587 OhSEN 'iissue :)) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 01:36
    จงอินดูหล่อขึ้นมากเลยนะ พ่อเซฮุนเรียกว่า ไอลูกเขย
    กลัวดราม่ามากเลย แต่ไม่ งืออ รู้สึกดี
    มีร้องพงร้องเพลงจีบกัน จ้าาา หวานกันสุดๆ
    ในที่สุดก็ได้รู้ซะทีว่าชายปริศนาของคยองคือใคร พี่จุนคนรวยนี่เอง


    #587
    0
  7. #565 yoyeahs (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2557 / 02:26
    แต่ให้น้องแบกนี่อย่างแมนเลย ฉากนี้ตราตรึงสุด ไหนบอกจะดูแลเค้า นี่ยังต้องให้เค้ามาแบกอีก แมนๆ ปรมมือ1สเตปให้เลย... :)
    #565
    0
  8. #563 •Seoraemon• (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 12:53
    วรั้ยยยยยยยยย นึกว่าจะดราม่าซะและะะ แต่พอดีคนแมนเค้าคุยกันตรงๆเสี่ยวๆอ่ะนะ 555555555555555555

    คุณพ่อน่ารักจังเลยค่ะ จุดพลุฉลองงงงง ><
    #563
    0
  9. #562 Luhan~ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 00:18
    เอาอย่างงี้เลยหรอ เสี่ยววววววว555555555555555555555555
    #562
    0
  10. #561 Think_out (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2557 / 14:14
    เอางั้นสินะ เซฮุนจะอยู่กับจงอินใช่ม้าาาา
    #561
    0
  11. #560 fujikozung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2557 / 13:37
    จบแล้วหรออออออออออออออ ไม่นะ

    พอน้องฮุนตอบแบบนั้น จงอินนี่คือทำตัวเป็นเด็กเลย 55555555555 น้องยังพูดไม่ทันจบเลยนะ
    #560
    0
  12. #559 sqpiign (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2557 / 01:37
    จบเร็วจัง งื้อออออ
    #559
    0
  13. #556 onlyshn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2557 / 00:41
    ลูกเขยร้านบะหมี่โอ กรี้ดจงอินนนนนนน
    #556
    0
  14. #555 hankyusoo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 23:40
    ลูกเขยร้านบะหมี่โอ แอร๊ยยยย ตายๆๆ
    #555
    0
  15. #554 คนขายผักบุ้ง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 23:23
    แม่ข่า!!! อัพแล้ววว เยป! หูยตกใจ..นึกว่าจะเกิดมาม่า.. แต่ไม่เกิดดีล้า(?)5555555 ตอนแรกนึกว่าพ่อฮุนจะไม่ยอม.แต่สุดยอทก็ยอม 55555 ความเสี่ยวจองเซฮุนนี่ติดมาจากใครคงไม่ต้องถามละ รู้ๆกันอยู่(?)จงอินนี่โครตลูกผู้ชายอ่ายอมรับจริงว่าเป็นอะไรกันแล้วรู้สึกยังไง ขอคนแบบนี้สักคนสิ.. #ไปฝันเอานะ555555 ที่แท้คนที่มาจีบคยองก็คือพรี้จุนนั้นเอง..มีคนรวยมาจีบก็ดีอย่างนี่เนอะ 555555
    #554
    0
  16. #553 •Seoraemon• (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2557 / 01:03
    วรั้ยยยยยยยยยยย คนรักกันมันก็ต้องงี้อ่ะนะ พี่จงอินโคตะระแมนเลยแกเอ๊ย >///<

    ขำคยองซู คนรวยก็งี้ ทำไรก็ได้ใจ 5555555555555555
    #553
    0
  17. #552 Luhan~ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 21:41
    แหม่ คยอง..
    #552
    0
  18. #551 Spongebob (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 20:48
    ขำคยองซู55555555
    #551
    0
  19. #550 Think_out (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 09:38
    มีคนรวยมาจีบก้ดีงี้ 555
    #550
    0
  20. #547 _fwmk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2557 / 23:23
    แมนมาจากไหนก็แพ้หัวใจอย่างเธออออ
    เราไม่แมนยังแพ้เลยข่าาา ทั้งละมุนทั้งทะเล้น อยากด้ายยยย
    มีคนแบบจงอินอีกมั้ยคะ แต่ขอเซฮุนด้วยได้มั้ยคะ อยากได้แพคคู่เลยฮอลลลล
    #547
    0
  21. #546 hankyusoo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2557 / 22:34
    จงอินละมุน และกะล่อน 555555
    เรื่องนี้น้องคยองมาวิน คนรวยจีบ ขรรม
    #546
    0
  22. #545 ByuByu03 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2557 / 22:18
    พี่จงอินหล่อมากอะ ><
    #545
    0