{fic exo} คนแมน (kaihun)

ตอนที่ 21 : twenty -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,747
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    9 ส.ค. 57







Twenty

 

                มันไม่ใช่เรื่องเล่นเลยสำหรับการรวบรวมคนหล่อของมหาวิทยาลัยแห่งนี้มาลงแข่งฟุตบอลด้วยกัน ผู้คนมากมายต่างก็ให้ความสนใจรวมตัวกันมานั่งชิดขอบสนามเพื่อดูการแข่งขัน ชานยอลและจื่อเทาดูจะจริงจังกับการแข่งขันมากผิดกับจงอินและลู่หานที่ยังคงทำท่าทางสบายตีกลองร้องเพลงราวกับว่ามั่นใจในฝีมือตัวเองแล้ว แต่สองคนที่หนักใจมากที่สุดก็คงหนีไม่พ้นโอเซฮุนและบยอนแบคฮยอนที่ยืนดูอยู่ข้างสนาม

                “มันไม่มีวิธีคุยกันที่ดีกว่านี้แล้วอ่อวะเนี๊ย” แบคฮยอนพูดขึ้นอย่างหัวเสีย

                “มันก็ดีกว่าให้สองคนวางมวยกันนะครับ”

                “เออก็จริงแล้วเจอบอลถาปัตย์กับวิดวะงี้จะเชียร์ถูกเหรอ ?”

                “ผมอยู่สถาปัตย์ก็จริง...”

                “.................................”

                “แต่หัวใจผมอยู่วิดวะนี่ครับ

                “ห่างกันบ้างก็ได้นะกับไอ้ไคน่ะ อยู่กับมันมาเกินไปแล้ว”

                พอโดนแบคฮยอนแซวโอเซฮุนถึงกับยิ้มเขินแลบลิ้นเลียริมฝีปากแล้วยกมือขึ้นเกาหัวแก้เก้อที่เผลอพูดจาอะไรเสี่ยวๆออกไป หลังจากนั้นเพียงแค่สิบนาทีเสียงนกหวีดเรียกตัวนักกีฬาให้ลงสนามก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงรัวกลองและเสียงกริ๊ดของสาวๆ ไม่มีใครรู้เหตุผลของการแข่งขันครั้งนี้นอกจากพวกเขา...

                มันไม่ง่ายเลยสำหรับการแข่งขันฟุตบอลทั้งชุดนักศึกษาแบบนี้ จงอินและลู่หานพยายามวิ่งตามเพื่อแย่งลูกบอลจากชานยอลและจื่อเทาอย่างเอาเป็นเอาตาย ลู่หานสบถคำด่าใส่ชานยอลที่นอกจากจะทำหล่อให้สาวกริ๊ดแล้วยังทำหน้าตากวนประสาทใส่เขานับครั้งไม่ถ้วน

                ผ่านไปครึ่งแรกสถาปัตย์นำวิศวะไป 3-0 ตอนนี้จงอินและลู่หานดูเหนื่อยหอบมากเพราะลูกทีมของพวกเขาเล่นได้ไม่ดีเท่าที่ควร ส่วนเซฮุนและแบคฮยอนที่ยืนให้กำลังใจอยู่ข้างสนามต่างก็เฝ้ามองคนของตัวเองด้วยความเป็นห่วง จนเหลือสิบนาทีสุดท้ายวิศวะก็ยังทำลูกไม่ได้ ลู่หานกำหมัดแน่นที่ตัวเองทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง เขาหันไปมองแบคฮยอนที่กำลังทำสีหน้ากังวลอยู่แต่พอได้สบตากันคนตัวเล็กปรับสีหน้าเป็นปกติแล้วยิ้มตาหยีให้ทันที

                “แบคฮยอนมันเป็นห่วงพี่มากนะ”

                “มึงคิดแบบนั้นเหรอวะ ?”

                “เออดิ เลิกงอนมันได้แล้ว”

                “เออรู้หน่า ถ้าวันนี้กูทำประตูไม่ได้มึงเรียกกูไอ้เหี้ยลู่ได้เลย”

                “เอองั้นไปทำ เหนื่อยแล้ว” จงอินโบกมือให้ลู่หานวิ่งไปสู้ส่วนตัวเองก็นั่งลงตรงกลางสนาม

                ลู่หานใช้ความเร็วที่มีอยู่วิ่งเข้าไปทางชานยอลแล้วแย่งบอลมาจากนั้นก็เลี้ยงลูกไปจากถึงอีกฝั่ง ตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่นานเขาจึงตัดสินใจเตะลูกบอลไปตรงข้างหน้าสุดแรง

                ปิ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด...

                บอลลูกสุดท้ายฝีมือลู่หานถูกยิงเข้าไปอย่างสวยงาม วิศวะเฮกันลั่นถึงแม้ว่าจะแพ้แต่ตีไข่แตกแล้วทุกอย่างก็โอเค แบคฮยอนเป็นคนแรกที่วิ่งเข้าไปหาลู่หานที่กำลังนั่งอยู่บนสนามหญ้า คนตัวเล็กหยุดอยู่ตรงหน้าพร้อมกับมองตาคนเป็นพี่ คุกเข่าลงช้าๆให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน ชานยอลที่ยืนอยู่ไม่ไกลถึงกับต้องเบือนหน้าหนี ยกมือขึ้นยีผมที่ชุ้มไปด้วยเหงื่อแล้วเดินออกไปจากตรงนั้น

                ใจคอมึงจะหล่อไม่แบ่งกูเลยหรือไง กูก็พระเอกอีกคนของเรื่องนะ รู้ยัง ...

            “ งี่เง่า ! เป็นคำพูดที่แบคฮยอนพูดออกมาหลังจากที่นั่งมองหน้าลู่หานอยู่นาน คนเป็นพี่ก้มหน้าลงไม่รู้จะตอบอะไรออกไปเพราะเขาเป็นแบบที่แบคฮยอนด่าทุกอย่าง

                “ไปหาไอ้ชานยอลดิ ปล่อยคนขี้แพ้นั่งอยู่ตรงนี้แหละ”

                “คนโง่”

                “เอออยากด่าอะไรก็ด่ามาเลย เอาให้เต็มที่เลยครับน้องแบคฮยอน”

                “ลู่หานคนกากทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องไหนว่าเก่งบอลไงแล้วทำไมแพ้”

                “จบยัง ? !” ลู่หานใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเองแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

                “ลู่หาน....” น้ำเสียงของแบคฮยอนอ่อนลง คนตัวเล็กใช้มือทั้งสองข้างประคองหน้าคนเป็นพี่เอาไว้ ลู่หานไม่ได้พูดหรือขัดขืนอะไรเขาตั้งใจรอฟังว่าแบคฮยอนจะต่อว่าอะไรเขาอีก

                “อย่าหายไปแบบนี้อีกนะ”

                “ทำไมคิดถึงเหรอ ?”

                “ก็คิดถึงดิ”

                “คิดถึงแล้วรักด้วยป่ะ ?”

                “ก็รักดิ”

                “งั้นเป็นแฟนกันได้ยังอ่ะ ?”

                “เป็นได้ตั้งนานแล้วนะ”

                “จริงอ่ะ !!!!! ไอ้ไคพื่อนมึงยอมเป็นแฟนกูแล้วนะโว้ยยยยยยยย แบคฮยอนเป็นแฟนกูแล้ว !!!!

                คราวนี้ลู่หานตะโกนเสียงดังจนคนรอบสนามหันมามอง แบคฮยอนก้มหน้าลงด้วยความเขินอายผิดกับลู่หานที่ยังแหกปากไม่ยอมหยุดแถมยังทำหน้าตากวนประสาทใส่ชานยอลที่ยังไม่ได้ไปไหนไกล

                “เออดีใจด้วย คราวนี้จะได้เรียนจบสักที !!!

                จงอินตะโกนกลับมาทำเอาฮากันทั้งสนาม ลู่หานดีดนิ้วให้รัวกลองก่อนจะเดินเซิ้งเข้าไปที่สแตนของตัวเองแล้วเรียกจงอินให้มาโชว์เพลงที่ซ้อมด้วยกันมาตั้งแต่ตอนบ่าย บรรยากาศรอบข้างดีขึ้นจนทุกคนต้องเข้ามาร่วมสนุกด้วย เสน่ห์ของวิศวะไม่ใช่กีฬาดีเด่นหรือหล่อนิ่งเย็นชาเหมือนพระเอกนิยายแต่เป็นความกากกรังและความเสี่ยวที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวต่างหาก

                “ป้อกเท่งป้อกเท่งป้อกเท่งป้อก ฮิ้วววววววววววววว ” ลู่หาน ft. จงอิน

                “ไหนว่าคิดไม่คิด ไม่คิดแล้วไมต้องซื๊ด” ลู่หาน

                “อะนี่ฉันซื๊ด ดังไปใช่ไหมอะ” จงอิน

                “ไหนว่าไม่รัก ไม่รักหรือว่าไม่รู้” ลู่หาน

                “ก็หนูไม่รู้ แค่ชู้ทางไลน์” ลู่หานและจงอิน

                แบคฮยอนและเซฮุนถึงกับนิ่งค้างไปตามกัน นี่ตกลงที่ไม่ยอมซ้อมบอลเพราะมัวแต่วุ่นวายกับการแสดงนี่ใช่ไหม..

                “เจอแบบนี้กูปวดหัวเลยเพื่อนก็บ้าแฟนก็ไม่ปกติ”

                “เปลี่ยนใจตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วนะครับพี่ ฮ่าๆ”

 





 

 

                 เซฮุนขอตัวแล้วเดินเลี่ยงออกมาจากตรงนั้นเพื่อตามหาเพื่อนสนิทของตัวเอง จื่อเทานั่งอยู่ไม่ไกลจากสนามมากนัก คนร่างบางเดินไปนั่งลงข้างๆสายตาของทั้งคู่ยังคงทอดมองออกไปยังเบื้องหน้า บรรยากาศรอบกายยังคงกดดันเพราะไม่มีใครพูดอะไรออกมา

                “กูขอโทษที่ไม่ได้บอกเรื่องมึงมีแฟน" โอเซฮุนตัดสินใจทำลายความเงียบ

                “มันไม่ใช่ความผิดของมึงหรอกมันคือความงี่เง่าของกูเองอ่ะ”

                “แต่มึงยังเป็นเพื่อนสนิทของกูเหมือนเดิมนะ”

                “เป็นคำยืนยันสถานะที่เจ็บสัส..”

                “อ่าวกูขอโทษ”

                “ช่างมันเหอะมึง ยังไงมึงก็เพื่อนกูยังไงเราก็เพื่อนกัน”

                “มึงโอเคกูก็สบายใจ”

                จื่อเทาโยกหัวเพื่อนสนิทไปมา ถึงแม้เขาจะรู้สึกเจ็บปวดและเสียใจแต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากให้มันมาทำลายมิตรภาพที่มีให้กันมาตลอดหลายปี

                “เห้ยๆๆ มึงทำไรแฟนกูวะ”

                คิมจงอินรีบเดินเข้ามาดึงเซฮุนเข้าหาตัวเองแล้วโอบไหล่ร่างบางเอาไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ จื่อเทาเบะปากใส่กับท่าทีหวงก้างของจงอินแล้วเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะพูดประโยคประจำตัวของพระรองที่กำลังจะยอมแพ้ยกนายเอกที่เฝ้าดูแลมาตลอดให้กับพระเอกตัวจริง

                “ถ้าพี่ทำเพื่อนผมเสียใจ พี่เจ็บตัวแน่และผมจะเอาเซฮุนคืน....”

                “ไม่มีวันนั้นหรอก โว้ยยยยย !!!

 

 






 

                ลมพัดเย็นตรงริมระเบียงห้องคอนโดจงอินไม่ได้ทำให้เซฮุนคิดอะไรดีๆออกเลยสักนิด แต่มันก็ยังดีกว่าการนั่งคิดงานอยู่ในห้องที่อุดอู้ อากาศเริ่มเย็นขึ้นตามอุณหภูมิและเวลาที่เปลี่ยนไป คิมจงอินเลื่อนประตูกระจกมากอดจะโผ่กอดคนร่างบางเอาไว้จากด้านหลัง เซฮุนตกใจจนเผลอทำดินสอในมือตกเขาฟาดลงบนแขนแกร่งเบาๆแล้วหันไปเอ็ดคนเป็นพี่ที่เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง

                “ถ้าเผลอขีดงานพังจะว่ายังไง”

                “อย่าโมโหดิก็เห็นทำหน้าเครียดอยู่เลยอยากให้ยิ้ม”

 “ก็ไม่ได้เครียดขนาดนั้นหรอกหน่า..”

คิมจงอินกระชับอ้อมแขนตัวเองเมื่อรู้สึกว่ามีลมพัดแรง ทั้งที่เตือนแล้วว่าให้เข้าไปคิดงานข้างในแต่เซฮุนไม่ยอมแถมยังดื้อจะออกมาข้างนอกบอกให้ใส่เสื้อฮู้ดอีกตัวทับลงไปอีกแต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมแล้วยังเถียงอีกว่าใส่เสื้อไหมพรมมาแล้ว ไม่รู้ว่าป๊าเซฮุนซื้อเสื้อเผื่อโตหรือว่ายังไงเพราะมันตัวใหญ่จนมันตกลงไปอยู่ที่ไหล่หนึ่งข้าง

“เข้าไปข้างในได้ยังตัวมึงเย็นหมดแล้วเดี๋ยวก็ไม่สบาย”

“ขออยู่ต่ออีกพักไม่ได้เหรอ ?”

เรื่องทำหน้าอ้อนเป็นลูกแมวเนี๊ย โอเซฮุนชนะเลิศ ..

“ไหนมาดูมือหน่อยเดี๋ยวนวดให้”

จงอินจับมือคนเป็นน้องมาบีบเล่นแล้วหยิบแหวนที่ตัวเองสั่งทำเป็นคู่มาสวมลงบนนิ้วของโอเซฮุน คนเป็นน้องหลุดยิ้มเมื่อเห็นแหวนอีกวงที่มีลักษณะเหมือนกันสวมอยู่บนนิ้วของจงอิน

ไม่มีคำพูดอะไรนอกจากอ้อมกอดที่แสนอบอุ่มและสองมือที่ยังกุมกันไว้แน่น  จงอินกดริมฝีปากลงบนไหล่ขาวแล้วจูบซับอย่างอ่อนโยนไปตามลาดไหล่

“เซฮุน ....พรุ่งนี้ไม่มีเรียนใช่ไหม ?”

“อื้ม ....ดะ..เดี๋ยวจงอิน”

“หื้ม ?”

“จะทำตรงนี้เหรอ ?”

“ไม่หรอกแค่อยากลองเปลี่ยนบรรยากาศดูแต่เดี๋ยวพาเข้าไปข้างในกูหวงมึงเกินกว่าจะยอมให้ใครมาเห็นสีหน้าน่ารักที่กูเห็นได้แค่คนเดียวน่ะ”

“แต่อื้อ.....” 
 

 




 



 

ความรู้สึกแรกของการตื่นขึ้นมาในวันถัดไปนั้นคืออาการปวดเอว เซฮุนยันตัวเองลุกขึ้นมามองตัวเองที่ตอนนี้อยู่ในชุดนอนชุดใหม่แล้วและสภาพห้องก็ไม่ได้เละแบบเมื่อคืน เสื้อผ้าที่ถูกโยนลงไปจากเตียงเมื่อคืนถูกใส่ในตะกร้าเรียบร้อยแล้ว ข้างเตียงของเขาว่างเปล่าถ้าให้เดาจงอินน่าจะทำอะไรสักอย่างอยู่ในครัว

“เออแล้วนี่เซฮุนไปไหนวะ ?”

“นอนอยู่ข้างในยังไม่ตื่นเลย มึงเบาเสียงลงหน่อยเดี๋ยวรบกวนแฟนกู”

“แหม่ะ ไอ้ห่านี่มีแฟนแล้วทำเป็นดุเพื่อนนะ อ่าวนั่นไงเซฮุนมาแล้ว”

จงอินรีบเดินเข้าไปพยุงแฟนตัวเองให้เดินมาที่โต๊ะ แบคฮยอนไม่ได้ใสถึงขนาดไม่รู้ว่าเซฮุนไปทำอะไรมาถึงได้ปวดเอวขนาดนั้น นึกด่าเพื่อนตัวเองในใจที่ไม่รู้จักเบามือกับน้องแบบนี้

“โห่ส่าดดดดดดด เดินจับเอวมาเลย ไอ้เหี้ยไคมึงเบามือกับน้องบ้างดิวะ”

“เออรู้แล้วหน่า มานั่งบนนี้มาเดี๋ยวป้อนให้”

เซฮุนเดินไปนั่งบนตักจงอินอย่างว่าง่าย แบคฮยอนและลู่หานมองทั้งสองคนด้วยสายตาล้อเลียน จนเซฮุนต้องก้มหน้าหนีด้วยความเขิน

“คิดเหมือนกันป่ะว่าน้องเซฮุนคนแมนหายไปแล้ว”

“สงสัยจะโดนปราบ”

“บอกแล้วไงว่าแมนแค่ไหนพี่ก็เอาอยู่ โอ๊ย ...อย่าหยิกสิครับที่รัก”

“เงียบไปเลยถ้าไม่อยากโดนถีบ !!!

“ครับๆ”

55555555555555555555555555555

__________________________________________________

หัวใจอยู่ในไบโอ @qbearjy
เหลือแค่ตอนหน้าอีกตอนเดียวนะ จบแล้ว T.T


#ฟิคคนแมน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

858 ความคิดเห็น

  1. #844 mook (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 15:38
    เค้ากินกันอีกแล้วอ่าาาาาน่ารักที่สุด
    #844
    0
  2. #821 jaeminnoona (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 10:51
    ความกากของอิพี่ไคกับพี่ลู่นี้ยอมจริงๆ 5555555
    #821
    0
  3. #708 Plub'Ploy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 04:02
    ความฮาคัมแบคแล้ว 5555555555 โครตฮาอ่ะ ไม่คิดว่าจะเต้นเพลงนี้แล้วคือแบบร้องด้วย ซ้อมมาอีก 5555555 วิดวะคือความกากจริงๆ
    #708
    0
  4. #544 EXOSHIPPER (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 21:22
    น้องฮุนคนแมนหายไปแล้ว 55555555555555555555555
    #544
    0
  5. #541 paboya pabo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 22:58
    ตัวอยู่ถาปัตย์แต่ใจอยู่วิดวะ โอ้ยยยยย น้องฮุนกะเอาให้พี่ตายอ่ะ
    แต่ชู้ทางไลน์คือประทับใจสุด 55555555555 กรากกรังจริง พี่หาน ฟิท พี่ไค 5555555555
    แล้วเซิ้งเข้าแสตนคือร่ะ จิบร้ากับพี่หานจริง 555555
    จงอินถนอมน้องหน่อยนะ รู้ว่าน่าฟัด พกรี๊ดดดดดด
    #541
    0
  6. #538 •Seoraemon• (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 21:06
    คนแมนหายไปจริงด้วยแฮะะะะะ 55555555555555555 ตอนหน้าจบแล้วหรอคะ ฮืออออออออ T.T
    #538
    0
  7. #537 Luhan~ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 19:42
    น่ารักชิบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
    #537
    0
  8. #536 Aegyoo (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 18:35
    คนแมนไม่มีแล้วมีแต่แมวน้อยขี้อ้อนชื่อน้องงุนนน >.<
    #536
    0
  9. #535 TMcrazily (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 16:45
    รวมเล่มๆๆ เอาตอนพิเศษเยอะๆๆๆ
    ฟินจะไม่ไหวแล้วนะ ฟปผหกกฟดหดดด
    #535
    0
  10. #533 Think_out (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 10:31
    คนแมนจะกล้าถีบพี่จงอินหรอค้าบบบ 5555
    #533
    0
  11. #532 OhSEN 'iissue :)) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 07:16
    พี่ลู่เลิกเล่นตัวได้แล้วเหรออออ
    พอมีแฟนแล้วดี๊ด๊ามาก ฮาอ่ะ ทั้งไคทั้งลู่
    ส่วนไคฮุน งือออ เค้ากินกันอ่ะ >< ถึงกับปวดองปวดเอว

    #532
    0
  12. #531 Mjjejy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 06:31
    รวมเล่มเถอะน้าาาาาาา~~~~~~~~

    #531
    0
  13. #530 qswif (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 00:27
    เขินอ่ะ พี่จงอินขราT_T//////
    #530
    0
  14. #529 ByuByu03 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 00:03
    ใจหายอะ
    #529
    0