นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

OS : แจไพร์ [DAEHYUN X YOUNGJAE]

โดย Moon Clover

เรื่องสั้น ของคนที่ไม่ทาสแมวแต่ต้องทาสแมว

ยอดวิวรวม

167

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


167

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 ธ.ค. 60 / 19:31 น.
นิยาย OS : [DAEHYUN X YOUNGJAE]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ DAEJAE


ก็แค่ผมไม่ใช่ทาสแมว ที่ต้องทาสแมวก็เท่านั้นเอง



สวัสดีค่ะทุกคน

ฝากตัวด้วยนะค่ะ


เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 ธ.ค. 60 / 19:31


OS B.A.P (DAEJAE) แจไพร์

 




“หนาวชะมัดเลย” มือสองข้างถูกถูให้เกิดความอบอุ่นก่อนจะถูกยกขึ้นไปแนบข้างแก้ม สองขายาวก้าวไปตามทางที่คุ้นชินแม้จะมีเพียงไฟทางสลัวๆ

“อยากถึงบ้านเร็วๆจังเลย...ง่วงนอนชะมัด...หิมะก็ตกอย่างกะฟ้าร่วง ไม่เห็นใจคนต้องทำงานพิเศษบ้างเลย.....จะแข.....”จู่ๆเสียงบ่นดินฟ้าอากาศก็หยุดลงกะทันหันแล้วตามมาด้วยเสียงวิ่งที่ดังก้องไปตามทางเดิน

“อะไรกันเนี้ย...ใจร้ายชะมัดเลยคนสมัยนี้....หิมะก็ตกอากาศก็หนาวขนาดนี้ เอามาทิ้งไว้ข้างทางแบบนี้ได้ยังไงกันเนี้ย”มืออุ่นโอบอุ้มเจ้าเหมียวตัวขาวโพลนที่หายใจรวยรินนอนจมกองหิมะขึ้นซุกอกภายใต้เสื้อโค๊ดตัวอุ่น พลางเร่งฝีเท้าให้กลับถึงบ้านพักให้เร็วขึ้น

“จริงดิ...ที่บ้านไม่มีอะไรให้เจ้านี้กินเลยนิ”เมื่อนึกได้ ขายาวก็ก้าวเลี้ยวไปอีกทางที่มีร้านสะดวกซื้อตั้งอยู่ โดยไม่ลืมกระชับเจ้าลูกแมวในอกที่ตอนนี้ตัวหายสั่นไปแล้ว ประตูออโต้เปิดออกพร้อมเสียงเดินเข้าไปข้างใน

“ยินดีต้อนรับค่ะ”

“แย่ล่ะ....แล้วเจ้านี้กินอะไรได้บ้างล่ะเนี้ย”..ขายาวเดินวนเวียนไปมาจนพนักงานเริ่มสังเกต

“คือ...มีอะไรให้ช่วยไหมค่ะ”

“อ๋อครับ...คือผมเก็บเจ้านี้มาจากข้างทางนะครับแล้วก็ไม่รู้ว่ามันกินอะไรได้บ้าง”มืออุ่นค่อยๆอุ้มเจ้าเหมียวออกมาให้พนักงานเห็น

“ตัวยังเล็กอยู่เลยนะค่ะ”

“ครับ....คนสมัยนี้แย่ๆจริงนะ พอดีผมกำลังเดินกลับบ้านแล้วเห็นมันนอนจมกองหิมะอยู่เลยเก็บมันมา คุณคงจะลำบากใจที่เห็นผมเดินไปมาในร้านอยู่นานแถมยังทำท่าแปลกๆสินะครับ”

“ต้องขอโทษด้วยนะค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับเป็นผม ผมก็คงทำแบบคุณหรือไม่ก็คงแจ้งตำรวจไปแล้ว....อืม...งั้นคุณช่วยผมหน่อยแล้วกันนะครับ”

“ค่ะ....”ไม่นานขายาวก็ก้าวออกจากร้านสะดวกซื้อพร้อมถุงเสบียงของเจ้าตัวเล็ก เพราะได้ความช่วยเหลือจากพนักงานในร้านที่ โชคดีว่าที่บ้านของเธอก็เลี้ยวสัตว์เหมือนกันเลยพอรู้อยู่บ้าง

“เอาล่ะ...เรากลับบ้านกันเถอะ”เสียงทุ้มเอ่ยกับเจ้าเหมียวที่หลับสนิทพลางกระชับตัวมันกลับอกของตัวเอง ดวงตาเล็กๆปรือเปิดมองคนพูดแล้วหลับลงอีกครั้งตัวเล็กๆซุกแนบไปกับความอุ่นที่แผ่ออกมาจากอก

 

 

“เฮ้ย........ถึงบ้านซะที.....”มืออุ่นวางถุงจากร้านสะดวกซื้อลงบนโต๊ะแล้วเดินตรงไปจะยังเตียงนอน แล้วเอื้อมหยิบผ้าห่มผืนหนามาคดคล้ายเบาะแล้วค่อยๆวางร่างเล็กที่ซุกอกตัวเองลงบนผ้าห่ม มันปรือตาขึ้นมาอีกครั้งจ้องมองคนตรงหน้าก่อนจะยกขาเล็กข้างหนึ่งขึ้นมาวางไปที่หน้าตัวเองแล้วหลับต่อ

“อะไรกัน...ทำท่าซะน่ารักเชียวนะ...ชอบล่ะสินะ วันนี้ก็นอนตรงนี้ไปก่อนแล้วนะ พรุ่งนี้วันหยุดของฉันพอดีเราค่อยออกไปซื้อที่นอนของแกกัน”นิ้วชี้ถูกส่งไปลูบหัวเบาก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก

 

 

ดวงตากลมเล็กปรือเปิดขึ้นอีกครั้งกลางความมืดมิดขาเล็กยันตัวมันขึ้นมาจากพื้นเบาะอุ่น มันนั่งจ้องเสี้ยวหน้าของคนที่นอนหลับสนิทก่อนมันเคลื่อนตัวเข้าใกล้ เขี้ยวคมถูกเผยให้เห็นชัดมันจ้องมองลำคอที่โผล่พ้นอยู่นอกผ้าห่มไม่วางตาเพื่อให้เป้าหมายไม่คาดเคลื่อน ก่อนมันจะกดคมเขี้ยวลงไป ชายที่คิดว่าหลับสนิทกลับพลิกตัวไปอีกข้าง เขี้ยวคมจึงพลาดเป้าลงไปจมกับพื้นฟูกแทน

“ฮึย...พลาด...ไม่เป็นไร”เจ้าเหมียวคิดในใจพลางเดินอ้อมไปอีกข้างเพื่อหวังจะกัดคออีกคนให้ได้แต่คนที่นอนหลับกลับพลิกตัวเปลี่ยนข้างในจังหวะที่มันจะฝักคมเขี้ยวอีกครั้ง หางคิ้วแมวเริ่มกระตุกแต่ก่อนที่มันโมโหไปมากกว่านี้มันก็ยกอุ้งเท้าเล็กๆขึ้นมาเลียสองสามครั้งแล้วเดินอ้อมไปอีกข้างแล้วทำแบบเดิมแต่เหมือนโชคจะไม่เข้าข้างมันสักนิดเพราะไม่ว่ามันจะเปลี่ยนไปข้างไหนอีกคนก็มักจะเปลี่ยนไปอีกข้างเสมอ เจ้าเหมียวหอบแฮ่กพร้อมความโกรธจัด มันรวบแรงครั้งสุดท้ายกระโดดขึ้นไปบนตัวคนที่นอนหงายไม่รู้เรื่อง

“นายหลับจริงๆ นะหรอ..นิๆๆๆ”มันใช้อุ้งเท้าตบไปมาที่แก้มคนหลับ ส่วนคนโดนกระทำก็ส่งเสียงคล้ายกำลังรำคาญในลำคอ

“หมอนี้หลับหรือซ้อมตายกันเนี้ย...แต่ก็ดีถือว่าเป็นโชคของฉันแล้วเป็นความซวยของนายก็แล้วกัน”เจ้าเหมียวตัวขาวโพลนค่อยๆใช้อุ้งเท้าตัวเองเอียงหน้าอีกฝ่ายให้หันไปช้าๆ มันจัดท่าทางให้เข้าทีแล้วเผยคมเขี้ยวขาว มันเหลือบมองเป้าหมายอีกครั้งเพื่อไม่ให้คาดสายตาอย่างไม่รีบร้อน

ขอบใจนายมากนะที่ช่วย ฉันจะไม่ลืมบุญคุณของนายครั้งนี้เลย”เจ้าเหมียวคิดในใจในจังหวะที่มันกำลังจะฝังคมเขี้ยวลงไปเท้าเล็กๆของมันดันลื่นเพราะผ้าห่มที่อีกคนห่มไว้ หน้าที่เคยเอียงหลบกลับหันมาตรงเหมือนเดิมแล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เจ้าเหมียวน้อยไม่อยากให้เกิดขึ้นก็มาถึงความซวยและโชคร้ายทั้งหมดทำไมต้องมาเข้าวันนี้.....ม่ายยยยยยย

ริมฝีปากเล็กๆที่สัมผัสลงไปบนริมฝีปากหนา ดวงตาที่ปิดสนิทของอีกคนเบิกกว้างเพราะแรงสัมผัสสายตาที่สบประสานกันก่อนที่จะเกิดเสียงระเบิดควันเล็กๆ ลอยฟุ้งคลุมตัวเจ้าเหมียวก่อนจะจากหายไปร่างกายเล็กๆเปลี่ยนเป็นร่างกายขนาดเท่าๆกันกับคนใต้ร่าง ผิวขาวเนียนละเอียด เส้นผมสีดำสนิท ดวงตาทรงเสน่ห์ที่สั่นระริก ริมฝีปากที่แนบชิดกันแต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือร่างกายข้างบนที่เปลือยเปล่า

“อ๊ากกกกกกก/อ๊ากกกกกกก”เหมือนตั้งสติได้ต่างฝ่ายต่างผละออกจากกัน มือบางไม่ลืมดึงผ้าห่มที่ครั้งหนึ่งอีกคนใช้ห่มมาคลุมตัว

“จบสิ้นแล้ว...ชีวิตของยองแจ....”คนที่ใช้ผ้าห่มคลุมตัวร้องไห้โวยวายเสียงดังทันที ราวกับเด็กๆที่ไม่ได้ของเล่นดังใจ

“ดะ...เดี๋ยวสิ...นาย...นายเป็นตัวอะไรเนี้ย...ผีหรอ...นายเป็นแมวผีหรอ......ไอ้บ้าแดฮยอนเอ๋ย...ทำไมโง่เก็บอะไรแบบนี้มาว่ะ”มือหนายกมือทึ้งเส้นผมตัวเองไปมา

“นายน่ะหยุดเลย!....นายต้องรับผิดชอบฉัน เพราะนายคนเดียวชีวิตปีศาจของฉันถึงได้จบลงแบบนี้ โถ่.....ทำไมชีวิตปีศาจของยองแจถึงได้สั้นขนาดนี้”

“.............”

“ยังจะทำหน้าเอ๋ออีก....ไปหาเสื้อผ้ามาให้ฉันใส่สิ...โง่จริง...”ร่างเล็กเดินลากผ้าห่มที่ใช้คลุมตัวแล้วไปทิ้งตัวลงกับพื้นเตียง ใบหน้าบูดบึ้งไม่สบอารมณ์จ้องมองอีกคนที่กำลังหยิบเสื้อผ้าออกมาจากในตู้

 

 

ติ๊ก...ติ๊ก....ติ๊ก....ติ๊ก

 

หลังจากเหตุการณ์กลับสู่สภาวะปกติก็คงมีเพียงความเงียบแล้วสภาพที่ดูยังไงมันก็ออกจะแปลกไปหน่อยที่เจ้าของบ้านกำลังนั่งนิ่งๆอยู่ที่พื้น ส่วนอีกตัวที่พึ่งกลายเป็นคนกลับนั่งกอดอกจ้องหน้าคนบนพื้นไม่พูดไม่จา แดฮยอนที่นั่งเงียบมานานเริ่มทนไม่ไหวกลับความกดดันที่แผ่ออร่าออกมา เค้าค่อยๆเริ่มขยับตัวอย่างช้าๆ ดวงตาที่จ้องมองก็หรี่ลงตามการกระทำ

“นายเป็นคนจริงๆหรอ...”

“....ก็ต้องเป็นคนสิ...แล้ว...”แดฮยอนพูดตะกุกตะกักแต่ยังพูดไม่ทันจบเสียงหวานของอีกคนก็พูดขึ้นก่อน

“ฉันเป็นปีศาจไพร์ แต่ตอนนี้มันจบลงแล้วเพราะนายคนเดียว ฉันถึงกลายเป็นคนแบบนี้”

“ฉัน?”

“ใช่นาย...เพราะนายจูบฉัน....”

“ฉันว่านายเป็นฝ่ายจูบฉันมากกว่านะ”

“นายกล้าเถียงฉันหรอ”

“ปะ..เปล่า...”ฉันพูดความจริงต่างหาก

“ต่อไปนี้นายก็รับผิดชอบฉันในสิ่งที่นายกระทำลงไป”

“.............”คือคำพูดนายมันแบบ...เสี่ยงจริงๆ

“เข้าใจนะ”

“.......”แล้วฉันพูดอะไรได้ไหมล่ะ

“เอาล่ะ...ถ้าเข้าใจดีแล้วก็ขึ้นมานอนได้”ยองแจขยับตัวขึ้นเตียงแต่ต้องหยุดลงเพราะเสียงของอีกฝ่าย

“เดี๋ยวสิ.....”แดฮยอนส่งเสียงเรียกด้วยท่าทางรีบร้อน

“นายเนี้ยเรื่องเยอะจริง....ว่ามาสิเร็วๆเลยฉันง่วง”

“ชื่อนายล่ะ..”

“ยองแจไง.....มีอีกไหม”

“ฉะ....”

“ฉันรู้ว่านายชื่อแดฮยอนฉันได้ยินตอนนายโวยวาย...มีอีกไหม”

“คือเตียงนอน....”

“เฮ้ย.....นายเนี้ยเยอะจริงๆเลย...นายก็มานอนตรงนี้เหมือนก่อนหน้านี้ไง ”

“แล้วนาย......”

“หมดคำถามนายขึ้นมานอนได้แล้ว”เพราะเสียงหงุดหงิดของอีกฝ่ายทำให้แดฮยอนต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงท้องแล้วขึ้นไปนอนแบบเดิม มือหนากระชับผ้าห่มให้ตัวเองแต่เหมือนจะสูงกว่าทุกครั้งเพราะครั้งนี้เค้าเหลือไว้เพียงดวงตาเท่านั้น แต่จู่ๆความเย็นก็แผ่เข้ามาพร้อมแรงเปิดผ้าแล้วแทนที่ด้วยความอุ่นจากคนที่ซุกตัวเข้ามา แดฮยอนเบิกตาโผล่ก่อนสบเข้ากลับดวงตาของอีกคน

“มองอะไรเล่า...ฉันเป็นของนายแล้วฉันก็ต้องนอนกับนายสิ”

“.........”ตายล่ะ พ่อครับ แม่ครับ....แดฮยอนยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ

“หยุดพูดมาก ฉันจะนอน”ยองแจซุกหน้าใบลงกับอกของคนที่นอนใจเต้นแรงตัวแข็งทื่อ ไม่นานลมหายใจที่เป่ารดของอีกคนก็กลายเป็นสม่ำเสมอผิดกลับเจ้าของห้องที่ตอนนี้นอนตาค้าง แดฮยอนเหลือบสายตามองคนที่ซุกอกตัวเองเงียบๆ ก่อนจะข่มตาหลับ

 

 

“นิ...ตื่นสิ...ฉันหิวแล้ว”แดฮยอนปรือตาขึ้นหลังได้รับแรงกระแทกที่แขน เรียกว่ากระแทกน่ะถูกแล้วเพราะคนปลุกเอานาฬิกาที่หัวเตียงมากระแทกน่ะสิ

“คร้าบๆ...”เจ็บตัวแต่เช้าเลย..แดฮยอนเอ๊ย

“ฉันหิวแล้ว....เมื่อกี้ฉันไปดูถุงที่นายถือมาเมื่อวานแล้วมีน้ำขาวๆขุ่นๆ อยู่กับกระป๋องอะไรสักอย่างแบนๆ”

“เอ่อ...น้ำขาวๆ ขุ่นๆนั้นเค้าน่าจะเรียกว่านมมากกว่านะ...แล้วก็กระป๋องแบนๆคงเป็นอาหารแมวแบบเหลว” เวร..แดอยอนเอ๋ยนายนั้นเล่นพูดจาเสี่ยงๆออกมาได้หน้าตาเฉย แถมยังทำท่าทางน่ารักอีกแดฮยอนจะบ้า พ่อครับแม่ครับแดฮยอนผิดอะไรหรอครับ

“งั้นกินได้สินะ....ไปสิไปเอามาให้ฉันได้แล้ว หิวไส้จะขาดแล้ว”ไม่พูดเปล่า ยองแจกระโดดไปเกาะแขนอีกคนแล้วช้อนสายตามอง

“....คร้าบๆๆๆ”น่ารักชะมัดเลย แดฮยอนจะบ้าตาย

ขายาวก้าวเข้าไปในห้องครัวพร้อมด้วยอีกคนที่เดินตามมาพร้อมกัน แต่สภาพของห้องครัวที่แดฮยอนเห็นมันผิดกับคำว่าดูของอีกคนมากๆเลย เพราะแบบนี้แดฮยอนเรียกว่ารื้อแล้วทำลายซากมากกว่า เศษกล่องกระดาษที่ใส่กระป่องอาหารมาถูกฉีกเป็นชิ้นๆ พร้อมเศษฉลากปิดรอบกระป๋องที่หลุดออกมาจากกระป๋อง ถุงพลาสติกที่ใส่ของมาก็กลายเป็นซาก ดีหน่อยที่ขวดนมไม่มีทั้งกระดาษไม่มีทั้งพลาสติกมันเลยอยู่ดีที่สุด

“เอ่อ...ยองแจ..เดี๋ยวนายดื่มนมรองท้องไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันเก็บของพวกนี้ก่อน”แดฮยอนยื่นขวดนมให้อีกคนแล้วชี้ไปที่เก้าอี้เพื่อสั่งให้อีกคนไปนั่งดื่มนมรอตรงนั้น ยองแจรับขวดนมจากมือแล้วเดินไปนั่งที่ตามที่อีกคนชี้ มือบางวางขวดนมตรงหน้าแล้วจ้องมองมันเงียบๆ...แล้วถอนหายใจเบาๆ แข่งกับเสียงท้องที่ลั่นโครกครากจนแดฮยอนที่กำลังเก็บเศษซากต่างๆต้องเงยหน้าขึ้นมามอง

“ทำไมไม่ดื่มล่ะ...หรือว่าไม่ชอบ”

“เปล่า...ฉันเปิดไม่เป็น”ยองแจใช้มือเท้าคางทั้งสองข้างแล้วจ้องขวดนมไม่วางตา คำตอบของยองแจทำให้แดฮยอนหลุดขำ เค้ารีบซ่อนรอยยิ้มแล้วเดินไปบีบเกลียวฝาให้แล้วเดินไปหยิบหลอดจากบนตู้มาเสียบ

“ทีนี้นายคงดื่มได้แล้วล่ะ....ดูดหลอดนั้นนะ”

“อืม...ขอบใจ”ยองแจยิ้มร่าแล้วคว้าขวดนมมาดูดอย่างสบายใจ แดฮยอนเหลือบมองแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ คงเพราะเป็นแมวสินะสายตาคมกวาดไปทั่วห้องครัวก็นี้มันพฤติกรรมแมวที่เค้าเห็นในสารคดีชัดๆเลย

เฮ้ย...เจ็บแขนนิดๆแฮะ สงสัยต้องไปหายาทาซะแล้ว

แดฮยอนเดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปโดยมีสายตาของอีกคนมองตาม ยองแจย้ายตัวเองมาจากห้องครัวไปที่โซฟาแทนตรงนั้นมีจอสี่เหลี่ยมสีดำกับกล่องเล็กๆที่มีปุ่มเยอะๆอยู่เค้าอยากรู้ว่ามันเอาไว้ทำอะไร

แดฮยอนเดินออกจากห้องน้ำด้วยชุดใหม่โดยไม่ลืมเดินไปหยิบกล่องยามาจากลิ้นชัก เค้าเดินช้าๆ ไปที่โซฟาเพื่อจะได้ทายาได้สะดวก แต่ยังไม่ทันนั่งลง

“อะไรอยู่ในมือนายน่ะ”มาแล้วคำถามขี้สงสัยของเจ้าเหมียวน้อย เพราะเริ่มจะจับจุดของอีกคนได้เค้าจึงไม่ตกใจกับคนขี้สงสัย

“ยาทาแก้ฟกช้ำนะ......”

“ฟกช้ำ?...นายไปเดินทำหน้าเอ่อที่ไหนมาล่ะ”

“......”ก็นายไม่ใช่หรอที่เอานาฬิกาปลุกมาฟาดแขนฉัน

“นิเมื่อเช้าฉันเก่งไหม..”

“เรื่องอะไรหรอ?”เรื่องดูของในถุงของนายหรือเรื่องเปิดขวดนมไม่เป็น แดฮยอนถามออกไปสั้นๆแล้วค่อยๆ ทายาลงบนรอยช้ำ

“ก็เรื่องปลุกนายไง...ฉันรู้ว่าไอ้นั้นเรียกว่านาฬิกาปลุกล่ะ ฉันเคยมาเที่ยวเล่นแล้วได้ยินคนเค้าพูดกันว่าไอ้นั้นเอาไว้ใช้ปลุก ฉันเก่งไหม”เพราะสายตาใสแจ๋วที่บ่งบอกว่าต้องการคำชมกำลังส่องประกายวิบวับจนคนถูกถามคิดไม่ตก เพราะถ้าบอกว่าเก่งมีหวังเค้าได้ช้ำไปทั้งตัวแน่ แต่ถ้าบอกว่าไม่เก่งเจ้าเหมียวนี้ก็ต้องอาละวาดแน่ๆ งั้นคงต้องใช้เทคนิค

“ใช่ไอ้นั้นเค้าเรียกนาฬิกาปลุกแต่ว่านาฬิกาปลุกของฉันมันพิเศษ เพราะว่ามันร้องเองได้”แดฮยอนเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วคว้านาฬิกาปลุกติดมือมาด้วย

“ร้องยังไงล่ะ..เมื่อเช้าไม่เห็นร้องเลย”

”มันจะร้องก็ต่อเมื่อฉันสั่งไง”

“นายเป็นพ่อมดหรอ..แต่เมื่อวานนายบอกฉันว่านายเป็นมนุษย์นิหรือว่าเจ้านั้นเป็นเหมือนฉัน...อืม..แบบนี้นิเอง ฉันเข้าใจแล้ว งั้นที่เมื่อเช้ามันไม่ร้องก็เพราะนายไม่สั่งสินะ แล้วปกตินายสั่งมันยังไงอ่ะ”

“ก็แบบนี้ไง”แดฮยอนกดปุ่มตั้งเวลาโดยเลือกเวลาให้ใกล้จะมาถึงแล้วส่งให้อีกคน

“อีกไม่ถึงนาทีมันจะร้อง”

ติ๊ดๆ...ติ๊ดๆ......ติ๊ดๆ.....ติ๊ดๆ

“ร้องแล้ว......นายเก่งกว่าฉันอีกอ่ะแต่ว่านะ....งั้นแสดงว่าไอ้นี้ก็เป็นของของนายก่อนฉันนะสิ.....”ยองแจส่งเสียงหงอยลง

“ไม่เชิงหรอก....เพราะเจ้านี้กับฉันแบบ....เป็นเจ้านายกันนะ”ก็บอกแล้วไงว่าพอจะจับจุดได้ เมื่อกี้เจ้าเหมียวก็แค่หวงเจ้านายเท่านั้นเอง

“งั้นฉันก็เป็นของนายคนเดียวน่ะสิ”

“ก็แบบนั้นล่ะมั้ง”

“งั้นต่อไปฉันจะปลุกนายเองดีไหม”ซวยแล้วแดฮยอน

“ไม่ต้องหรอ...ถ้านายทำแบบนั้นหมอนี้จะทำอะไรล่ะ ถ้าหมอนี้ไม่มีงานทำฉันก็คงต้องพาหมอนี้ไปไว้ที่อื่น”แดฮยอนแกล้งทำหน้าเศร้า

“จริงหรอ...งั้นฉันไม่ปลุกนายแล้วให้หมอนั้นทำไป”

“ดีมาก...”แดฮยอนยกยิ้มแล้วใช้ฝ่ามือลูบหัวอีกฝ่ายอย่างลืมตัว แต่ดูเหมือนอีกคนจะชอบเพราะนอกจากไม่โวยวายแล้วยังหลับตาพริ้มอีก

เป็นแมวจริงๆ สินะ แถมยังน้ารักน่าฟัดมากด้วย งั้นฉันจะยอมเป็นทาสแมวให้นายก็แล้วกัน เจ้าเมี๊ยวของฉัน









--------------------------------------------------------------------------------

มีแค่นี้จริงๆ //ร้องไห้ จริงๆคิดว่าจะเอาไปแปลงเป็นคู่อื่นแต่เราไม่อยากให้ความตั้งใจที่จะแต่งแนวนี้ให้คู่นี้ต้องเสียไป เราเลยกัดฟันอัพซะเลย เรื่องนี้จะได้เป็นของคู่นี้ต่อไป .... ถือว่าอ่านแก้เบื่อในคืนก่อนวันขึ้นปีใหม่นะค่ะ แต่งอยากจะงง ภาษาไม่ค่อยดีแต่ก็อยากให้ทุกคนได้อ่านกัน เราชอบคู่นี้เพราะเหมือนหมาแมวที่ทะเลาะกันแต่ก็รักกัน




สวัสดีปีใหม่นะค่ะ ลาก่อน 2017 เจอกันอีกครั้ง 2018 

 

 รักนะ

 

ผลงานอื่นๆ ของ Moon Clover

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น