ข้าเป็นตัวประกอบที่ไม่ได้อยู่อย่างสงบ

ตอนที่ 15 : ออกเดินทาง-ต่อ(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 807 ครั้ง
    31 ม.ค. 63

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่หน้าประตูเมืองฉางซื่อ สองข้างทางมีประชาชนมายืนรอกันอย่างเนืองแน่น ซึ่งจางจื่อรั่ว หลีหมิ่น และชิวยวี่ก็อยู่ที่นี่ด้วย

 

“คุณหนูมาที่นี่ทำไมหรือเจ้าคะ” หลีหมิ่นถาม แล้วก็ได้รับคำตอบว่า

 

“มาส่งท่านอ๋องอย่างไรเล่า”

 

“จำเป็นด้วยหรือเจ้าคะ” ที่ถามเช่นนี้ เพราะหลีหมิ่นไม่เข้าใจธรรมเนียมของชาวเมืองฉางซื่อ แต่จากที่ได้เห็นประชาชนยืนเต็มสองข้างทาง หลีหมิ่นก็คิดเอาเองว่านี่คงเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ ที่ประชาชนเมืองฉางซื่อ จะต้องออกมาส่งผู้ที่ทำคุณประโยชน์ให้แก่บ้านเมือง

 

จางจื่อรั่วตอบ “ท่านอ๋องช่วยเจ้าไว้หลายครั้ง พวกเราจะไร้น้ำใจได้อย่างไร”

 

หลีหมิ่นพยักหน้า รับรู้แล้วว่าไม่ได้จำเป็น แต่จากที่เห็นผู้คนมากมายเช่นนี้ ก็ชี้ชัดว่าหย่งหยาชิงหวินเป็นที่ยกย่องของประชาชนจำนวนไม่น้อย

 

ชิวยวี่กล่าว “เจ้าช่างไม่รู้จักสำนึกในบุญคุณของท่านอ๋องบ้าง”

 

หลีหมิ่นปั้นหน้ายิ้ม “ข้าก็สำนึกอยู่นี่อย่างไรเล่า ไม่เช่นนั้นจะมายืนอยู่ที่นี่หรือ”

 

ชิวยวี่ทำเสียงขึ้นจมูก “ฮึ เป็นเพราะคุณหนูพาเจ้ามาหรอก”

 

ขณะที่สองบ่าวกำลังถกเถียงกันอยู่ บุรุษในชุดสีดำหุ้มด้วยเกราะเหล็กก็ควบม้ามา วันนี้หย่งหยาชิงหวินดูสง่างามและน่าเกรงขามมากที่สุด ส่วนผู้ที่ควบม้ามากับเขาก็น่าเกรงขามไม่ต่างกัน เพียงแต่ไม่สง่างามเท่า เขาผู้นี้ก็คืออี้เฟิง

 

ทางด้านหลังของพวกเขาคือกองพลทหารจำนวนหนึ่งร้อยนาย ซึ่งกองพลทหารเหล่านี้เดินมาด้วยความพร้อมเพียง ดูมีความเป็นระเบียบ เบื้องหลังกองพลทหารคือรถม้าขนเสบียงจำนวนสิบคัน มองแล้วให้ความรู้สึกทั้งแข็งแกร่งและยิ่งใหญ่ สมกับเป็นขบวนทหารของอ๋องชิงหวินผู้สะเทือนแผ่นดินยิ่งนัก

 

หลีหมิ่นยังคงปั้นหน้ายิ้ม มองไปยังคนที่นั่งอยู่บนหลังม้าตาไม่กระพริบ เพราะอยากให้ชิวยวี่ได้เห็นว่า นางสำนึกในบุญคุณของหย่งหยาชิงหวินมากขนาดไหน แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ ผู้ที่หลีหมิ่นสำนึกในบุญคุณจะมองเมินไปอีกทาง

 

ทางด้านหย่งหยาชิงหวิน ตั้งแต่ควบม้ามาก็มองเห็นหลีหมิ่นแล้ว เพียงแต่เขาทำเป็นมองเมินไปอีกทางเท่านั้น

 

 

 

สิบห้าวันต่อมา ในที่สุดขบวนรถม้าขนเสบียงก็เดินทางเข้าสู่เขตภูเขา เมื่อถึงเนินเขา หย่งหยาชิงหวินก็ดึงสายบังเหียนม้า “หยุด!” เขายกมือขึ้น “เราจะพักกันที่นี่”

 

หลังจากนั้นเหล่ากองพลทหารก็แยกย้าย ไม่รวมกันเป็นกลุ่มก้อนเหมือนเช่นเดิมอีก

 

อี้เฟิงดึงสายบังเหียนม้า แล้วลงจากหลังม้าด้วยท่าทีระแวดระวังภัย เมื่อสัมผัสได้ว่ามีสายตาหลายคู่กำลังจับจ้อง มองมาทางพวกตนอยู่ตลอดเวลา

 

“ขอให้ทุกคนระวังตัวด้วย” หย่งหยาชิงหวินกล่าวเตือน ทันใดนั้นเอง ธนูนับสิบดอกก็แหวกอากาศมาทางพวกตน หย่งหยาชิงหวินกระชับกระบี่ในมือแน่น ก่อนจะใช้มันปัดลูกธนูทิ้ง “ถอย! ทุกคนถอยให้หมด!”

 

เมื่อฝูงโจรภูเขาเห็นฝ่ายตรงข้ามล่าถอยก็ฮึกเหิม พวกมันควบม้าลงมาตามเนินเขา มุ่งหน้าไปทางรถม้าขนเสบียง ส่วนพวกที่ซุ่มยิงธนูก็กระหน่ำยิงไม่ยั้ง เพียงไม่นาน พวกมันก็ยึดรถขนเสบียงได้อย่างง่ายดาย แต่หน้าเสียดายที่ทหารเกินกว่าครึ่งกองพล รวมทั้งผู้นำ ซึ่งก็คืออ๋องชิงหวินและคนสนิทหนีไปได้

 

“พวกขี้ขลาด” หัวหน้าโจรกล่าวเสียงเหี้ยมเกรียม

 

“เจ้าไม่แปลกใจบ้างรึ” หลิวซ่างจี้ถาม หลิวซ่างจี้ผู้นี้ก็คือคนสนิทของชุนม่อถาว

 

“เหตุใดข้าต้องแปลกใจ”

 

“ข้าว่ามันง่ายดายเกินไป” หลิวซ่างจี้รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง นี่คือขบวนรถม้าขนเสบียงของอ๋องชิงหวินเชียวนะ ผู้ใดก็รู้ว่าอ๋องชิงหวินรับมือไม่ง่าย ทว่าเหตุใดวันนี้จึงง่ายดายไปเสียทุกอย่าง ง่ายตั้งแต่ตอนที่อ๋องชิงหวินสั่งให้กองพลทหารพักที่นี่แล้ว

 

“เจ้าคิดมากไปแล้ว” หัวหน้าโจรบอกหลิวซ่างจี้ หลังจากนั้นก็ออกคำสั่งกับลูกน้อง “ขนเสบียงไปที่ปากอุโมงก์เร็ว!”

 

“ช้าก่อน”

 

หัวหน้าโจรไม่ฟังเสียงห้ามปราม มันและลูกน้องของมัน ต่างช่วยกันขนเสบียงไปยังปากทางเข้าของอุโมงก์ลับทันที

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 807 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

216 ความคิดเห็น

  1. #198 1988yongsi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 21:21
    อีกนานน่าาากว่าจะเจอกล้าเมินน้องเชียว
    #198
    0
  2. #64 ทองม้วน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 19:21

    สนุกค่ะ มาต่อนะคะ

    #64
    0
  3. #61 Yoye2580 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 19:19
    ยาววหน่อยคะ
    #61
    0
  4. #60 อัมพร (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 17:08

    ขอบคุณค่ะ

    #60
    0
  5. #59 ปูโพธาราม (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 14:06
    งอลละสิถึงได้มองเมิน😊😊😊😊
    #59
    0