คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF EXO] รักสามเรา [kris x luhan x tao]

โดย dolly_dear

Tao : ความรักมักจะเกิดขึ้นและจากไปโดยที่เราไม่ทันรู้ตัว Luhan : ทำดีแค่ไหน ... สุดท้ายก้เป็นได้แค่ ที่พักใจ Kris : ยอมเลว เพราะรักเธอ

ยอดวิวรวม

2,318

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


2,318

ความคิดเห็น


19

คนติดตาม


17
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 ต.ค. 57 / 20:39 น.
นิยาย [SF EXO] ѡ [kris x luhan x tao]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



รักสามเรา

kris x luhan x tao


 
M U S I C CAFE : LUN LA



   shot fiction เรื่องนี้บอกเล่าถึงรักสามเศร้า เรื่องราวความรักของ'เทา'ที่แอบรัก'คริส' ทั้งที่ใจรู้ดีว่าคนที่เขาแอบรักนั้นแอบชอบเพื่อนสนิทของตัวเองอย่าง 'ลู่ห่าน' เขาเจ็บปวดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ดังเช่นคริสที่รักลู่ห่านหมดใจแต่คนที่เขารักมานานแสนนานกลับหลงรักเพื่อนสนิทของตัวเองอย่างเทา
เรื่องราวความรักของเขาสามคนจะลงเอยเช่นไร...
ก็คงต้องมีคนที่เจ็บอยู่ดี

 
ขอบคุณธีมสวยๆ



 














O W E N TM.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 ต.ค. 57 / 20:39




[SF EXO]   รักสามเรา



 

Tao’s past

 

เชื่อมั้ย.... ว่าความรักมักจะเกิดขึ้น โดยที่เราไม่รู้ตัว

เชื่อมั้ย .... ว่าความรักมักจากไป แบบไม่บอกกล่าว ซ้ำยังสร้างรอยแผลเป็นที่ยากจะลบเลือนเอาไว้

เชื่อมั้ย ... ว่าโลกนี้ยังมีใครสักคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเราเสมอ เพียงแต่เรายังหาไม่เจอเท่านั้น

เชื่อมั้ย ... ว่าความรัก เกิดได้ทุกเวลากับทุกคน โดยที่เราเองก็ไม่รู้ตัว

และ เชื่อมั้ย ... ว่าถ้าเรารักใครมากๆสักคน รักด้วยความจริงใจ สักวันเราจะได้ความรักจากเขาตอบแทนกลับมา

 

 

... อารมร์ดีแต่เช้าเลยนะ เพื่อนในห้องเรียนทักขึ้น เมื่อผมย่างกรายเข้ามาด้านในพร้อมกับดอกกุหลาบสองดอกในมือ วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์สินะ ดอกกุหลาบคือสิ่งแทนความในใจ ที่ผมต้องให้มันกับใครสักคน

ก็นิดหน่อย ... คริสกับลู่ห่านมารึยัง?ผมก้มมองดอกกุหลาบสีขาวกับสีแดงในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองหาบุคคลอีกสองคนที่ว่า ... ปกติ จะมากันแต่เช้า ตอนนี้ก็สายแล้ว ทำไมยังไม่มากันอีก

...มาแล้ว อยู่ตรงสวนหลังโรงเรียนนู่นแหละเพื่อนยิ้มให้ แล้วตอบกลับมา ที่ผมก็รีบวิ่งตรงไปยังสถานที่ ที่ว่าทันที

 

 

 

...ผมรีบวิ่งมา กะว่าจะมอบดอกกุหลาบให้สองคนนั้นก่อนใคร เพราะเป็นที่รู้ๆกันอยู่ว่า กลุ่มผมเป็นที่นิยมในหมู่เด็กผู้หญิงพอสมควร การที่จะให้ดอกกุหลาบกันที่เป็นดอกแรกของวันวาเลนไทน์ คงจะเป็นเรื่องยาก ...แต่ พอวิ่งมาถึง ผมก็เห็นเพื่อนสองคนกำลังยื่นดอกไม้ให้กัน ที่คริสถือเป็นดอกไม้สีแดง ส่วนลู่ห่านเป็นดอกสีขาว

      พวกเราเคยให้ความหมายกับสีดอกกุหลาบเอาไว้ว่า ถ้าวันใดวันนึงต้องมอบดอกกุหลาบให้ใครสักคน ขอให้ยึดสีของมันแทนความรู้สึกในใจ สีแดง คือแทนความรักแบบลึกซึ้งที่คนรักมีให้กัน สีขาว แทนรักที่บริสุทธิ์ใจ  ... สีส้ม แทนความรักแบบเพื่อนที่มีให้กัน สีชมพู แทนความรักที่ดูไร้เดียงสา มันอาจจะไม่ค่อยลึกซึ้งเท่าไหร่ ถ้าเทียบกับความรู้สึก มันคงหมายถึงคำว่า ชอบ ส่วนสีแดงคงจะแทนคำว่ารัก และสุดท้าย ... สีดำ มันคือรักที่อยู่ชั่วนิจนิรันดร์แม้ว่าจะเป็นรักที่ไม่สมหวังก็ตาม .... เป็นความรักที่เหมือนเฝ้ามองเขาอยู่ข้างเดียว แต่ไม่สมหวัง .... และสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้ามันคืออะไรกัน

 

 

...ผมยืนกำดอกกุหลาบแน่น จนหนามทิ่มแทงมือเลือดสีแดงสดไหลออกมา แต่ผมกับไม่สนใจมันสักนิด มองดูเพื่อนรักสองคนตรงหน้ามอบดอกไม้ให้กัน แต่.. ดูเหมือนว่า จะไม่มีใครยอมรับดอกไม้ของอีกคน ทั้งสองคนมีดอกไม้เหมือนกันคือ ดอกกุหลาบสีแดงหนึ่งดอกกับดอกกุหลาบสีขาวอีกหนึ่งดอก คริสเลือกที่จะให้ดอกสีแดงกับลู่ห่าน ต่างจากลู่ห่านที่เลือกจะให้ดอกกุหลาบสีขาวกับคริส  แค่นี้... ก็รู้แล้ว ว่ามันหมายความว่ายังไง

 

... นี่หน่ะเหรอ ผมตอบแทนของความรัก ... มันไม่จริงสักนิด ที่เชื่อว่ารักใครสักคนจริงๆแล้วเขาจะหันมามองเราบ้างผมทรุดตัวลงกับพื้น นั่งพิงกำแพงปล่อยให้น้ำตามันไหลไปพร้อมกับเลือดที่มือ ตอนนี้ดอกกุหลาบสีขาวมันกำลังจะกลายเป็นสีแดงจากเลือดของผม และน้ำตาที่ไหลอยู่ตอนนี้ .... ก็กำลังจะลบล้างรอยเลือดให้มันกลับไปขาวบริสุทธ์อีกครั้ง  แต่คงทำไม่ได้หรอก ... ยังไงมันก็ยังคงเหลือร่องรอยของความเจ็บปวดเอาไว้

 

 

 

 

.... ทำไมกลับมาเร็วจัง ไม่เจอพวกนั้นเหรอ?หลังจากที่นั่งร้องไห้จนรู้สึกดีขึ้น ผมก็เช็ดคราบน้ำตาออกจนหมด แต่ก็ไม่ลืมที่จะทำแผลที่มือด้วยการล้างคราบเลือดออกให้หมด แผลเล็กแค่นี้คงไม่มีใครสังเกตเห็น ... แล้วทิ้งดอกกุหลาบทั้งสองดอกซะ มันคงไม่มีความหมายอีกต่อไป

เปล่า ... ไปเดินเล่นมา ไม่ได้ไปหาพวกนั้นหรอกผมทรุดตัวลงนั่งตรงเก้าอี้ ที่ด้านซ้ายเป็นที่ของคริส ด้านขวาเป็นที่ของลู่ห่าน ...คริสคนที่นั่งอยู่ฝั่งเดียวกับหัวใจผม คนที่เขาอยู่ใกล้หัวใจผมและได้หัวใจของผมไป เขา... ไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับผมเลย

 

มานู่นแล้วเพื่อนคนเดิม ชี้ไปที่คริสกับลู่ห่านที่เดินเข้ามาอย่างเงียบๆ ผมลอบมองดอกกุหลาบของสองคนนั้น ที่ทั้งคู่ต่างก็มีดอกกุหลาบสีแดงและขาวอย่างละดอกเหมือนกัน

       แบบนี้คงสรุปได้สองอย่างคือ เขาไม่ได้แลกดอกไม้กัน หรือ ... บางทีทั้งสองอาจจะให้ดอกกุหลาบสีแดงต่อกันและก็หมายความว่า ทั้งสองมีใจตรงกัน ... เขารักกันจริงๆใช่มั้ย?

 

เทา วันนี้นายมาช้าจัง ...แล้วไหนหล่ะดอกกุหลาบของนาย?ทันทีที่เห็นผม ลู่ห่านก็รีบวิ่งเข้ามา แล้วลากเก้าอี้มานั่งใกล้ๆ ไม่สนใจคริสที่เดินตามมา

... ตื่นสายนิดหน่อย ดอกกุหลาบ  ... ฉันลืมว่าวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์เลยลืมเอามาผมแถไปเรื่อย เพราะไม่รู้จะโกหกยังไง

อ้าว เทาแต่เมื่อเช้าฉันยังเห็นนายถือดอกกุหลาบมาอยู่เลยนะแต่ มันจะดูสมจริงกว่านี้ถ้าเพื่อนคนนั้นไม่พูดออกมา

... นี่ โกหกเหรอ แอบไปให้ใครที่ไหนมา บอกมาเลยนะลู่ห่านตีแขนผม แล้วมองหาดอกไม้ที่ว่าให้ทั่ว

เพื่อนบอกว่าลืมก็คือ ลืม ... อย่ายุ่งไม่เข้าเรื่องคริสผลักหัวลู่ห่านจนโดนหน้าอกผม หน้านิ่งๆนั่น มองทีไรก็ยากจะละสายตาไม่ให้จ้องมองได้ทุกที สายตาแบบนั้นเขาคิดอะไรอยู่กันแน่

พูดดีๆก็ได้ จะผลักทำไมเล่าลู่ห่านลูบหัวตัวเองเบาๆ หันไปตวาดใส่คริสที่นั่งนิ่งฟังเพลงไม่สนใจใคร สองเท้าพาดก่ายบนโต๊ะเรียนอย่างที่เห็นเป็นประจำตั้งแต่เด็กจนถึงมัธยมปลายในตอนนี้ สองมือกอดอกไว้แน่น ตาเรียวคมมองไปรอบห้องไม่เจาะจงสิ่งใด

... คริสไม่พูดอะไร แต่กลับหยิบดอกกุหลาบมาฟาดหัวลู่ห่านจนกลีบมันหลุดกระเด็นไปทั่ว แล้วหันมามองผม เราสบตากันอยู่สักพัก แต่คริสก็หยุดมันด้วยการดึงมือผมทั้งสองข้างไปดู

โอ๊ยยเพราะแผลมันมีไปทั่วทั้งมือ ไม่ว่าจะสัมผัสตรงไหนมันก็เจ็บทั้งหมด ผมพยายามดึงมือกลับ แต่ คริสกลับต้านไว้ แล้วมองอย่างพิจารณา แววตาที่อ่อนโยนนั่น ทำเอาผมใจอ่อนล้มเลิกความคิดที่จะดึงมือกลับ ปล่อยให้สัมผัสมือของเขาอยู่อย่างนั้น ความอบอุ่นที่ส่งมา ทำให้ผมลืมความเจ็บไปจนหมดสิ้น

... ซุ่มซ่ามถึงปากจะบ่นแบบนั้น แต่มือก็ควานหาของในกระเป๋ามาช่วยทำแผลให้ผม เพราะคริสเป็นคนที่มีเรื่องบ่อยเขาได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคนใหญ่คนโตในโรงเรียนทั้งฐานะทางบ้าน หน้าตาและฝีมือ ไม่เคยเป็นสองรองใคร จึงมีเรื่องบ่อยๆ ไม่แปลกที่เขาจะมีอุปกรณ์ทำแผลติดตัวไว้

     ผมลอบมองเสี้ยวใบหน้าเคร่งขรึมนั่นอย่างช่วยไม่ได้ คริสค่อยทำแผลอย่างค่อยเป็นค่อยไป ความอ่อนโยนของผมทให้ผมหลงรักเขาได้อย่างไม่ยากและคงไม่มีวันจะเลิกรักเขาได้ง่ายๆ ถ้าให้ต้องตัดใจไปในตอนนี้ ผมหยุดหายใจ... มันคงจะง่ายซะกว่า การที่เลิกรักใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

 

ทำเบาๆสิ เทาเจ็บเห็นมั้ย?ลู่ห่านที่นั่งดูอยู่บ่นคริสเสียงดัง เมื่อเห็นผมทำหน้าเหมือนเจ็บกับบาดแผลพวกนี้

... รู้น่าคริสตอบทั้งที่ไม่เงยหน้ามอง เขาทำแผลให้ผมอย่างจริงจัง ... อ่อนโยนกับผมแบบนี้แล้วจะให้ผมเลิกรักเขาได้ยังไงกัน

...นี่ วันนี้พวกเราต้องได้กุหลาบเยอะอีกแน่เลย ฉันว่า ปีที่แล้วหอบกลับบ้านแทบไม่หมดลู่ห่านพูดพลางยกมือกางออก แสดงท่าทางตลกจนผมหลุดหัวเราะ ปีที่แล้วพวกเราได้ดอกไม้กันเยอะมาก มันเยอะซะจน พวกผมแทบโดนกองดอกกุหลาบทับตาย

.. ฮ่าๆ เอารถมาขนกลับสิผมหัวเราะ แล้วเอื้อมมือไปบิดแก้มลู่ห่านเล่น ตามความเคยชิน ที่อีกคนก็นั่งนิ่ง หน้าแดงจนผมรีบละมือออก

ไอ้บ้าลู่ห่านพูดแค่นั้น ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง ใบหน้าหวานที่แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อน่น ทำให้ผมสงสัยว่า ผมทำอะไรผิด เขาถึงได้โกรธผมหน้าแดงขนาดนั้น

... เสร็จ อย่าไปซุ่มซ่ามที่ไหนอีกหล่ะคริสปล่อยมือ ก่อนจะเอื้อมมือมายีหัวผมเล่นจนฟู แล้วเดินออกนอกห้องไป ผมลอบมองแผ่นหลังนั้นด้วยใจหวิวๆ ไม่ชอบเลยจริงๆที่เห็นภาพเขาเดินจากไป ถ้าวันนึงเขาต้องจากผมไปในที่ไกลแสนไกล ผมจะทนได้มั้ยถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ .... ความรักของผม คงไม่จากผมไป แบบไม่ทันตั้งตัวหรอกใช่มั้ย

 

... เอาไปหลังจากนั่งเงียบอยู่สักพักลู่ห่านที่นั่งเงียบไปเหมือนกันก็หยิบดอกกุหลาบสีแดงมาฟาดหัวผม แล้ววิ่งออกไปนอกห้องเฉยๆ ที่ตอนนี้ก็เหลือแค่ผมที่นั่งตรงนี้ คริสกับลู่ห่านออกนอกห้องไปแล้ว ส่วนผมก็ได้แต่ งงกับการกระทำเหล่านั้นของลู่ห่าน แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร

 

 

 

 

ฟึ่บ

... กินซะลู่ห่านหอบถุงขนมมาวางไว้บนตัก ก่อนจะยื่นช็อคโกแล็ตของโปรดให้ผมบ้าง ตอนนี้เลิกเรียนแล้วพวกเรามานั่งกันอยู่ตรงริมแม่น้ำแถวบ้าน วันนี้พวกเราหลีกเลี่ยงที่จะเจอผู้คนจึงไม่ได้รับดอกไม้จากใคร ส่วนคริสกับล่ห่านก็เอามันมาฟาดกันเล่นจนพังหมด แต่ถ้าไปดูพรุ่งนี้ล้อกเกอร์ของพวกผมคงเต็มไปด้วยดอกไม้แน่นอน

... ผมรับช็อคโกแล้ตมากิน แล้วแอบหันหน้าไปมองคริสที่นั่งอยู่คนเดียวใกล้กับแม่น้ำ ห่างจากผมสองคน... เขายืนคุยโทรศัพท์อยู่นานสองนานแล้ว ตั้งแต่ออกมาจากโรงเรียนใบหน้าเคร่งเครียดทำให้ผมเริ่มกังวลใจ ว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น

... กินเยอะๆนะ แผลจะได้หายไวๆลู่ห่านยิ้มกว้าง แล้วดึงมือผมไปเป่า

...กินเยอะ น่าจะอ้วนมากกว่าแผลหายผมพูดติดตลก เอื้อมมือไปยีหัวอีกคนเบาๆ ที่ลู่ห่านก็นั่งยิ้มให้ผมยีหัวแต่โดยดี ก่อนจะนั่งจัดทรงผมใหม่เมื่อผมละมือออก

ฮ่าๆ .. อ้าว เป็นไร หน้าเครียดมาเชียว?ลู่ห่านหันมาหัวเราะกับผม ก่อนจะตะโกนถามคริสที่เดินหน้าบึ้งเข้ามา เขาทรุดตัวนั่งลงข้างผม ก่อนจะแย่งช็อคโกแล็ตในมือผม ที่ผมกินไปบ้างแล้วเอาไปกินหน้าตาเฉย

... เปล่าคริสตอบแบบขอไปที แล้วทรุดตัวลงนอนบนตักผม ... แอบใจเต้นแรงอยู่ลึกๆ แต่ก็พยายามไม่แสดงออกมาให้ใครรับรู้

บอกมา ....ลู่ห่านแย่งขนมคริส แล้วดึงคริสให้ลุกขึ้น หน้าตาคริสตอนนี้ดูเครียดจนผมเองยังรู้สึกได้

... ฉันกับนาย ต้องไปเรียนต่อที่แคนาดา หลังจากสอบเสร็จที่นี่ทันทีประโยคนั้นทำเอาผมกับลู่ห่านอึ้งไปตามๆกัน ทุกคนต่างเงียบไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมา มันทั้งอึ้ง ทึ่ง และเสียใจ ... ไม่คิดว่าการจากลา มันจะมาเร็วขนาดนี้ อีกแค่ไม่กี่วันเท่านั้น

 

 

 

กลับบ้านดีๆคริสบอกพวกผมหลังจากเดินเข้าบ้านไป เวลาที่พวกเราเลิกเรียนแล้วกลับบ้าน บ้านคริสจะเป็นหลังแรกที่ถึงก่อนใคร ต่อมาก็จะเป็นบ้านผมและลู่ห่านอยู่ถัดมา

... อื้อลู่ห่านพยักหน้า แล้วเดินนำผมกลับบ้าน ตั้งแต่ประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากคริส พวกเราก็ไม่พูดอะไรกันอีกเลย ... แม้กระทั่งถึงตอนที่กลับบ้าน คริสเป็นคนเปิดปากพูดคนแรก แล้วก็ลู่ห่าน ... ส่วนผม ไม่มีอะไรจะพูดจริงๆ

 

 

กลับบ้านดีๆนะ ลู่ห่านเดินมาได้สักพักก็ถึงบ้านผม ผมโบกมือให้ลู่ห่านที่มาส่งและกำลังจะเดินออกไป

... ลู่ห่านไม่พูดอะไร แต่ยิ้มให้ผมน้อยๆ แล้วหันหลังเดินกลับบ้านไป ส่วนผมเองก็ต้องเข้าบ้านเหมือนกัน แต่ ...

ฟึ่บ

...เหมือนถูกใครสักคนกอดจากด้านหลังอย่างแรง พอผมจะหันกลับไปก็ถูกสั่งห้าม แต่เสียงแบบนี้มีคนเดียวคือ ลู่ห่าน

อย่านะ อย่าหันกลับมา ... ขอร้อง

...ผมนิ่งเงียบและไม่หันกลับไปตามคำขอ ยืนรอฟังคำอธิบายจากอีกคนที่กำลังกอดผมอยู่ตอนนี้

... นายฟังฉันให้ดีๆนะ   วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ ... มันอาจจะเป็นวันวาเลนไทน์ปีสุดท้ายสำหรับเราก็ได้ ตลอดเวลาที่คบกันมาฉันรู้สึกดีกับนายมาตลอด จนเริ่มรู้สึกว่ามันคือ ความรัก...พอถึงประโยคนี้ผมถึงกับนิ่งงัน มันชาวาบไปทั้งตัว .... ลู่ห่านหมายถึงอะไรกันแน่

...

นายอย่าพึ่งหนีฉันไปนะ ...ฟังก่อน ฟังให้จบก่อนนะ ฉันไม่รู้จะบอกนายยังไงดี กลัวว่านายจะเกลียดจนไม่อยากเจอฉันอีก ฉันยังอยากอยู่ข้างๆนาย อยากอยู่ในสายตานายบ้าง  ... เสี้ยววินาทีก็ยังดี ฉันรักนาย ขอโทษที่ต้องบอกออกไปแบบนี้....ลู่ห่านิ่งไป แต่ผมรับรู้ได้ถึงแรงสะอื้นของอีกคน ผมจึงเลือกที่จะขัดคำสั่ง หันหน้ากลับไปหาลู่ห่าน ที่พบว่าเขากำลังยืนร้องไห้อยู่

...ผมไม่พูดอะไร แต่กลับปาดน้ำตาที่แก้มลู่ห่านแทน ... ผมบอกไม่ได้ว่ารู้สึกกับเขายังไง จะเกลียดก็คงไม่ใช่หรอก การแอบชอบใครสักคน ... มันไม่ใช่สิ่งน่ารังเกียจสักหน่อย

... ฉันกลัวจะไม่ได้บอกคำนี้กับนายอีก กลัวว่าจะไม่ได้อยู่ในสายตาของนายอีก ฉันรักนายมากจริงๆนะ เทาลู่ห่านร้องไห้ออกมาหนักกว่าเก่า ก่อนจะหยุดนิ่งไป แล้วเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ผมแทน ริมฝีปากเราแนบชิดกันเพียงแผ่วเบา จากนั้นก็กลายเป็นสัมผัสที่อ่อนโยนและร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ผมไม่ปฏิเสษสัมผัสนี้จากลู่ห่าน แต่กลับตอบรับสัมผัสอีกคนอย่างดี .... ผมอาจจะตอบรับความรู้สึกเขาไม่ได้ แต่สิ่งที่ผมทำได้คือปลอบประโลมเขาให้รู้ว่าผมไม่ได้รังเกียจความรักของเขา

   

       ชั่วขณะที่เราจูบกัน น้ำตาของเราสองคนก็ไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้  เพราะเราคงเจ็บปวดไปไม่ต่างกัน ผมเองที่หลงรักคริสแต่เขากลับรักลู่ห่าน ส่วนลู่ห่านรักผมแต่ไม่ใช่คริส  มันเจ็บปวดที่ความรักต้องมาตกอยู่ในวงเวียนแบบนี้ เราจูบกันพักนึง ก่อนจะผละออก ลู่ห่านก้มหน้านิ่ง ที่ผมก็จับใบหน้าอีกคนให้เงยขึ้นมาสบตากัน ลู่ห่านเสมองไปทางอื่น ก่อนจะกระโดดจูบที่ริมฝีปากผมอีกครั้ง แล้ววิ่งหายไป ... ส่วนผมได้แต่นิ่งงัน ผมผิดมั้ยที่ทำแบบนี้ลงไปกับลู่ห่าน

 

      ความรัก ... มันไม่มีอะไรแน่นอน อย่าไปคาดเดาและหวังอะไรจากมัน เพราะสุดท้าย มันก็ต้องเจ็บอยู่ดี

 

The End Tao’s Part

 

 

 

 

 

LuHan’s Part

 

เคยมั้ย ... ที่รู้สึกดีกับใครสักคน มากจนเรียกว่า ความรัก

เคยมั้ย.... ที่ต้องฝืนยิ้มทั้งน้ำตา เมื่อเห็นเขามีความสุขกับใครอีกคนที่ไม่ใช่เรา

เคยมั้ย ... ยอมทำทุกอย่างให้เขาหันมามอง เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่อยู่ในสายตา ก็พอใจ

 เคยมั้ย... ที่ยอมทำดีทุกอย่างกับเขา แต่สุดท้าย เราก็เป็นได้แค่ ... ที่พักใจ

และ...เคยมั้ย ที่ยอมกลายเป็นคนเลว เพื่อให้เขามีความสุข

 

 

       ความรักมักไม่เข้าใครออกใคร ... มันชอบมาแบบไม่ทันตั้งตัวและจากไปแบบที่เราไม่รู้ตัวเหมือนกัน เรามักจะรู้สึกถึงความรักอีกครั้ง ก็ต่อเมื่อได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่เรารัก .... ผมรู้สึกมานานแล้ว ตลอดเวลาที่คบกันมา ถึงเขาจะเห็นผมเป็นแค่เพื่อนคนนึงและผมเองก็รู้ดีว่าใจเขารักอีกคน ที่ไม่ใช่ผม แม้ว่ามันจะเจ็บปวดที่รับรู้ แต่ผมก็พยายามฝืนทน ยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อเห็นเขามีความสุข แม้ว่าข้างในมันจะเจ็บปวดมากแค่ไหนก็ตาม ... ผมทำดีกับเขาทุกอย่าง เพียงเพราะอยากให้เขาเห็นผมอยู่ในสายตาบ้าง รู้สึกดีกับผมบ้าง

 

      แต่... สุดท้ายผมก็เป็นได้แค่ ที่พักใจ มันเจ็บปวดที่พยายามทำทุกอย่าง แต่ผมกลับเป็นได้แค่นี้ อย่างน้อยผมก็ได้อยู่ในสายตาเขาบ้างแม้จะเสี้ยววินาที ได้เป็นคนที่เขาคิดถึงยามเขาไม่มีใคร .... แค่นี้ มันคงพอสำหรับคนแอบรักอย่างผม

 

ติ๊ด ติ๊ด

ไงระหว่างทางกลับบ้าน ผมก็รีบเช็ดคราบน้ำตาออกให้หมด ใช่ ผมบอกออกไปแล้ว ความรู้สึกของผม.. ไม่อยากปล่อยให้ค้างคาไว้ในใจ จะบอกหรือไม่บอกมันก็เจ็บปวดอยู่ดี สู้ให้เขารับรู้ความรู้สึกผมบ้างก็ยังดี ... แค่เขาไม่รังเกียจความรักของผม มันก็ดีมากเท่าไหร่แล้ว ... อย่าหวังจะได้ใจของเขา เพราะมันคงไม่มีวันเป็นจริง เขามีใครอีกคนที่รักอยู่แล้ว ... และก็คงเหมือนผม ที่อย่าหวังว่าจะเลิกรักเขาได้ง่ายๆ

(ออกมาเจอกันหน่อยสิ)คริสที่โทรมา บอกให้ผมออกไปหา ที่ผมก็รู้ดีว่าตรงไหนพวกเรามีจุดนัดพบส่วนตัว ที่มักจะไปรวมตัวกันอยู่เรื่อย เวลามีปัญหาอะไร

ได้ ... ผมตัดสายทิ้ง แล้วหันหลังเดินกลับทางเดิมที่ต้องผ่านหน้าบ้านเทาอีกครั้ง ผมแอบมองหน้าต่างห้องเทา อย่างที่ทำเป็นประจำเวลานอนไม่หลับตอนกลางคืน เพียงแค่ผมมายืนดูบานหน้าต่าง ... เห็นว่าเขาหลับสบาย มันก็เหมือนกับว่าเป็นฝันดียามหลับในช่วงค่ำคืน

 

 

... เราจะยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมใช่มั้ย เทาผมหยุดยืนหน้าประตูบ้านเทา ที่พึ่งผ่านไปเมื่อครู่ ผมยิ้มให้กับตัวเองกับการกระทำที่ดูงี่เง่าที่เผลอทำกับเทาไป จูบแรกของผมที่ไม่เคยให้ใคร ผมให้กับเขาไปแล้ว รักแรกของผม...

 

     ไม่รู้ว่าในอนาคต จูบของผมจะเป็นของใคร ... แต่ครั้งแรกของผมเป็นของเขา แค่นี้ผมก็พอใจ แม้ว่าผมอาจจะไม่ได้เจอเขาอีก หรือว่าจะได้เจออีกก็ตาม ใจของผมจะยังคงเป็นของเขาเสมอ

     รักครั้งแรก ... มันอาจจะเหมือนเป็นแค่ความรู้สึกครั้งแรกของการรักใครสักคน แต่มันจะติดอยู่ในใจไปแสนนาน พอๆกับรักครั้งสุดท้าย รักครั้งแรก .... มักเป็นบทเรียนให้เราเข้าใจ ว่าความรัก .... เมื่อมีเริ่มต้น ก็ย่อมมีตอนจบลง สุดท้ายไม่ว่ามันจะเป็นยังไง ขอแค่ได้รักก็พอ

 

 

มีอะไรรึเปล่า?ผมเดินไปหาคริสที่ยืนล้วงกระเป๋ามองออกไปตรงทะเลสาป ใบหน้าเรียบนิ่งนั่น ผมมักจะจ้องมองอยู่เสมอ ไม่ใช่ว่าผมรักเขา ... แต่ ผมแค่อยากรู้ว่าอะไรในตัวเขา ที่ทำให้เทาหลงรัก

นั่งสิคริสทรุดตัวลงนั่งกบพื้นหญ้า ก่อนจะฉุดข้อมมือผมให้นั่งลงตาม

...  เราต้องไปเรียนที่แคนาดาจริงๆใช่มั้ย?ผมถามคริส พลางโยนก้อนหินลงทะเลสาปด้วยใจที่เหม่อลอย แค่คิดว่าจะต้องออกห่างจากคนที่รัก ... ผมก็แทบไม่มีจิตใจจะทำอะไรแล้ว

อืม ... ไปกับฉันคริสตอบ แล้วเอนตัวลงนอนกับพื้นหญ้ามือหน้าสอดใต้ท้ายทอยเป็นหมอนรองคอ ก่อนจะพริ้มตาหลับลง ดูเหมือนเขาเองก็คงจะไม่อยากไปเหมือนกันสินะ

... ไม่ไปได้มั้ย?ผมพูดสิ่งที่คิดอยู่และมันก็ออกมาจากใจ ผมไม่เคยคิดที่จะไปเรียนต่อเมืองนอก ... ไม่เคยคิดที่จะห่างไกลจากเทาเลยสักนิด ถ้าเลือกได้ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อจะได้อยู่กับเทาที่นี่ต่อไป

... ทำไม?คริสยังคงหลับตา แต่ปากยังขยับถามคำถาม ที่ก็น่าจะรู้คำตอบดีว่าทำไม ... ที่นี่เป็นบ้านเกิดของผม เป็นที่ ที่เต็มไปด้วยความทรงจำดีๆ และเป็นที่ ที่ทำให้ผมได้เจอกับเขาคนนั้น

... ฉันยังอยากอยู่ที่นี่

...  แต่เรา ต้องไป พ่อแม่เราคงไม่ยอมคริสลุกขึ้น แล้วหันมามองผม แววตาเรียบนิ่งที่ผมจ้องเท่าไหร่ก็เดาใจไม่ออกสักทีว่าเขาคิดอะไรอยู่ สิ่งที่ผมอยากรู้มีเพียงเรื่องเดียวคือ ... เขารักเทารึเปล่า ... แล้วถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ผมจะรับได้มั้ย ที่เห็นสองคนนี้รักกัน

...ผมนั่งเงียบ รู้สึกได้ถึงน้ำใสๆที่ไหลออกมาจากตา เหมือนมันเป็นความรู้สึกส่วนลึกที่พาให้น้ำตาไหลออกมา ...  ผมปล่อยให้มันไหลอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้มันไหลจนหยดใส่มือและแขนอยู่อย่างนั้น ยิ่งมันไหลออกมาเท่าไหร่ ก็ยิ่งคิดว่ามันยิ่งหยุดน้ำตาให้ไหลยากเท่านั้น ...

... อย่าร้องคริสจับตัวผมหมุนให้ไปเผชิญหน้ากัน มือหนาเช็ดน้ำตาให้ผมอย่างแผ่วเบา ... ทำให้ผมร้องไห้ออกมาหนักกว่าเก่า จนคริสดึงผมเข้าไปกอด ฝ่ามืออบอุ่นลูบหลังผมเบาๆเป็นการปลอบประโลม ถึงในตอนนี้อ้อมกอดที่ผมต้องการจะไม่ใช่ของเขา แต่ ... แค่มีไว้ให้ผมเช็ดน้ำตาก็ยังดี

ฮึก ฮือๆๆผมปลดปล่อยความรู้สึกออกมาจนหมด น้ำตาที่เก็บไว้ตั้งแต่แรกมันไหลออกมาจนหยุดไม่อยู่ คริสกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ที่ผมก็ไม่ได้กอดตอบ แต่แค่ซุกหน้าซับน้ำตาเท่านั้น ผมร้องไห้อยู่นนาน ไม่มีคำพุดใดๆเล้ดลอดออกมา มีเพียงความเงียบเข้าปกคลุม จนในที่สุด เหมือนสติมันเลือนลางลงทุกที ... คงเพราะร้องไห้มากเกินไป ผมถึงได้เพลียจนเห็นทุกอย่างมืดลงทุกทีแบบนี้

 

 

ทำไมนะ ... ทั้งที่ความรักมักจะทำให้เราเสียใจ แต่เราก็ยังพยายามเอื้อมมือคว้ามันมาไว้ แม้จะรู้ว่ามันจะสร้างความเจ็บปวดและน้ำตาให้เราอย่างไม่สิ้นสุดก็ตาม

 

The End LuHan’s part

 

 

Kris’s Part

 

     ‘จริงมั้ย ... ที่ว่าความรักสามารถทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้

จริงมั้ย ... ที่ว่ารักคือการให้ ให้ได้ทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิตและลมหายใจ

จริงมั้ย ... ที่ว่า ความรักสามรถทำให้คนยอมทนทุกข์ได้ เพื่อยอมเห็นคนที่รักมีความสุข

จริงมั้ย.... ถ้าเรารักใครสักคน เราสามารถทำได้ทุกอย่าง แม้ว่ามันจะผิดก็ตาม

และ... จริงมั้ย ที่ว่ารักทำให้เจ็บปวดทรมานเจียนตาย และทำให้สุขจนลืมความทุกข์ได้หมดสิ้น

 

 

 

... ผมลอบมองเสี้ยวใบหน้าหวานที่หลับไป เพราะเพลียจากการร้องไห้ ... น้ำตาที่ไหลออกมามันเป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของผม ที่คิดจะอยากได้เขามาครอบครองเพียงคนเดียว

ฉันขอโทษผมเอ่ยบอกอีกคนอย่างแผ่วเบา แม้จะรู้ดีว่าอีกคนไม่รับรู้ในสิ่งที่ผมบอก คำพูดแค่นี้มันยังทดแทนกับน้ำตาของเขาไม่ได้สักนิด ทั้งที่คิดไว้ว่าจะรักษารอยยิ้มให้อยู่บนใบหน้าของเขาเอาไว้ แต่กลับกลายเป็นว่า เป็นผมเองที่ทำลายความสุขของเขาและทำให้เขามีน้ำตา แต่... ทุกครั้งที่เขาร้องไห้ ผมเองก็เจ็บไปไม่ต่างกัน น้ำตาผมมันไหล เพียงแต่ไม่มีใครเห็นก็เท่านั้น

 

    เพราะความเห็นแก่ตัว ... ที่ผมอยากได้อยู่ใกล้เขา อยากได้ใจเขามาเป็นของผมด้วยการแยกเขาออกจากคนที่เขารัก ... ผมรู้ว่าลู่ห่านรักเทา จึงพยายามแยกสองคนนั้นออกห่างจากกัน ที่จริงแผนการที่จะไปเรียนต่อเมืองนอก ผมได้ไปแค่คนเดียวเท่านั้น แต่ความกลัวมันเข้าครอบงำจิตใจ ทำให้ผมพยายามทำทุกอย่างจนลู่ห่านต้องไปเรียนกับผมที่เรียต่อกับผมที่แคนาดา วันนี้ผมยื่นดอกกุหลาบสีแดงให้เขา แต่เขาก็ไม่ยอมรับ จนผมบอกว่าเป็นดอกไม้ที่มีคนฝากมาให้เขาถึงรับ ส่วนลู่ห่านก็ยื่นดอกไม้สีขาวให้ผม .. ที่ผมรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร เลยกลายเป็นว่าลู่ห่านมีดอกกุหลาบสีขาวสองดอก แต่ตอนกลับเข้าห้องพวกผมคิดว่าแต่ละคนต้องมีสีแดงดอกนึงสีขาวอีกดอกนึงเราจึงสลับกันจนมีดอกไม้คนละสีเหมือนกัน ความจริงที่ผมแลกก็เพราะในใจก็แอบหวังลึกๆว่าถ้าลู่ห่านมีดอกกุหลาบสีแดงอยู่ในมือ แล้วคนที่จะได้รับมัน อาจจะมีสิทธิเป็นผมอยู่บ้าง

    

     นี่สินะ ...ที่มีคนเคยมอกไว้ว่า ความรักทำให้เรายอมทำได้ทุกอย่าง มันสามารถเปลี่ยนแปลงได้ทุกอย่างแม้กระทั่งจิตใจของคน .. ผมที่แต่ก่อน ไม่เคยแคร์และสนใจใคร และไม่เคยมองใคร ก็ต้องเปลี่ยนไป วันทั้งวันผมนั่งคิดถึงแต่ใบหน้าหวานๆที่ชอบยิ้มให้คนอื่นไปทั่ว แม้ว่าผมจะทำเหมือนไม่สนใจ แต่ข้างในผมแทบอยากจะดึงคนตัวเล็กมากอดแล้วประกาศความเป็นเจ้าของให้คนอื่นได้รู้

 

      ต่อให้รู้ว่า .. ใจเขาไม่เคยมีผมเลยก็ตาม แต่ ... เพราะผมรักเขารักมากเกินจนยอมให้เขาไปเป็นของคนอื่นไม่ได้ ผมยอมกลายเป็นคนเลว ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อรั้งเขาไว้กับผม แม้จะรู้ดีว่าความรักของผม จะทำให้เขาเจ็บปวดมากก็ตาม

 

 

ความรักทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลง แม้กระทั่งจิตใจของคน ... ยอมเลว เพียงแค่ได้เขามาครอบครอง

 

The End Kris’s part

 

Tao’s part

 

 “...ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด คริสกับลู่ห่านกำลังกอดกัน ... มันเป็นความผิดผมเองที่อยากจะมาเจอคริส ในเมื่อลู่ห่านกล้าที่จะบอกผม แล้วทำไม ... ผมจะไม่กล้าที่จะสารภาพรักกับคริสบ้าง แต่มันคงจบแล้ว .... ภาพตรงหน้ามันชัดเจน สร้างความเจ็บลึกไปถึงข้างใน

      ผมมองภาพนั้นซ้ำๆ ให้มันย้ำเตือนเข้าไปข้างใน ก่อนจะเดินถอยหลังออกห่างมาทีละน้อย น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ผมมองภาพนั้นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกลับหลังวิ่งกลับบ้าน พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ยอมหยุด

 

    ตลอดทาง ... ที่วิ่งมา ผมร้องไห้จนเจ็บตาไปหมด ทุกคนในบ้านต่างถามว่าผมเป็นอะไร ... แต่ สิ่งที่ได้เป็นคำตอบคือ .. ผมไม่ได้เป็นอะไรถึงมันจะฝืนกับความเป็นจริงและขัดกับการกระทำของผมในตอนนี้ แต่ผมก็พยายามฝืนบอกตัวเอง ว่าไม่เป็นอะไร ... แบบนี้สิถูกแล้ว มันถูกต้องที่สุดแล้ว

 

... ถูกแล้วที่ผมต้องเจ็บอยู่อย่างนี้ ให้เจ็บแค่ผมคนเดียวดีกว่า ... น้ำตาที่ไหลออกมาทั้งหมดมันจะช่วยให้ผมลืมเรื่องทั้งหมดเอง อาจจะต้องใช้เวลา แต่ ในเมื่อคนที่ผมรักเขาไม่ได้รักผมเลย ... ผมก็จะปล่อยเขาไป ขอให้เขาสมหวังกับความรัก  อย่าให้ต้องเจ็บเหมือนผมในตอนนี้

 

 

 

 

 

 

 

เทา ... ลงมากินข้าวสิแม่เรียกผมที่นอนซมอยู่ในห้องมาเป็นอาทิตย์นับจากวันนั้น ผมกลายเป็นคนเซื่องซึมไม่ค่อยสดใสเหมือนแต่ก่อน จนผิดสังเกต

   และ หลังจากวันนั้น ผมก็ไม่ได้เจอกับคริสและลู่ห่านอีกเลย .. วันสอบตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้ายก็ไม่ได้เจอ เพราะมีคนบอกว่าสองคนนั้นขอสอบก่อนล่วงหน้าเพื่อไปทำธุระเรื่องเรียนต่อและผมเองที่ยังทำใจไม่ได้ ก็ไม่อยากจะโทรหรือคุยกับใครทั้งนั้นได้แต่อยู่กับตัวเองแบบนี้ ทุกวันที่ผ่านไป ผมเสียเวลาไปกับการร้องไห้และทำใจให้ลืมเรื่องพวกนั้น ... แต่ยิ่งทำเท่าไหร่มันก็ยิ่งเจ็บเท่านั้น ยิ่งลืมผมยิ่งจำ จำว่าเคยมีความสุขกับเขามากแค่ไหน ... มันทรมานมากจริงๆ ที่ต้องตัดใจให้ลืมคนที่รักได้

 

ติ๊ด ติ๊ด

 

‘ kris ‘

คริสผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ที่ส่งเสียงดังเตือนว่ามีข้อความเข้า พอรู้ว่ามันเป็นข้อความของคริส ผมก็ยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่รู้ตัว ... แต่ก็ต้องวางมันลง เพราะกลัวรับไม่ได้กับข้อความด้านใน

 

    ผมนั่งคิดทบทวนสักพัก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง และเปิดข้อความอ่านดู ที่พออ่านจบ ผมก็รีบวิ่งออกนอกห้องไป พร้อมกับกุญแจรถ ทั้งที่ยังอยู่ในชุดนอน

เทา จะไปไหน?เสียงแม่เรียกตามหลังมา แต่ผมไม่ฟังรีบสตาร์ทรถแล้วขับตรงไปยังสนามบินอย่างเร่งด่วน

 

Kris : วันนี้ฉันกับลู่ห่านจะเดินทางไปแคนาดา ... อีกไม่กี่นาทีเครื่องจะออก อยากเจอหน้านายอีกสักครั้ง

 

... อย่าพึ่งไปนะผมเหยียบคันเร่งแทบมิด ปาดซ้ายแซงขวาทุกคนจนจราจรติดขัด ขับมาได้สักพักผมก็มาถึงสนามบิน แล้วรีบวิ่งมุ่งตรงไปที่ ที่คิดว่าสองคนนั้นน่าจะอยู่แต่พอมาถึง ...กลับพบแค่ความว่างเปล่า สองคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว ผมมองตรงจอยักษ์ที่แสดงไฟต์บินในแต่ละเที่ยว ไล่สายตามองไปเรื่อยก็พบว่าไฟต์ที่จะบินไปแคนาดา ออกไปแล้วตั้งแต่ 10 นาทีก่อน

    ถ้าผมไม่มัวแต่ลังเล ... ถ้าผมไม่มัวแต่กลัว ผมคงได้เจอเขาอีกสักครั้ง เจอพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย... ถึงในอนาคตพวกเขาอาจจะกลับมา แต่ใครจะรู้หล่ะ ว่าวันนั้นมันจะมาถึงเมื่อไหร่ บางทีผมอาจจะไม่อยู่ที่นี่แล้วก็ได้

 

...ผมทรุดตัวลงกับพื้นอย่างไม่อายสายตาคนในสนามบินที่มองมา ตอนนี้มันท้อจนไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไรต่อไป ... มันจบแล้ว จบแล้วจริงๆ

...เหมือนมีใครสักคนมาสะกิดที่ไหล่ผมแรงๆ ทันทีที่หันกลับไปผมก็กระโจนเข้ากอดอีกคนทันที

นายยังไม่ไปผมกอดคริสแน่น น้ำตาไหลออกมาอีกครั้งที่คริสก็กอดผมตอบ ผมยืนกอดคริสอยู่อย่างนั้นสักพัก จนเห็นลู่ห่านเดินตามมมาด้านหลังจึงผละออก

... ฉันรอนายคริสลูบหัวผมเบาๆ ก่อนจะกวักมือเรียกลู่ห่านที่กำลังตามมา ที่พอลู่ห่านเห็นผมก็ทิ้งกระเป๋าและสัมภาระทุกอย่างลงกับพื้นก่อนจะรั้งตัวผมไปกอดไว้แน่น ความรู้สึกชื้นๆที่หน้าอกทำให้ผมรู้ว่าเขาร้องไห้ ผมกอดลู่ห่านอยู่สักพัก แต่สายตายังคงจดจ้องไปที่คริส ... ดูเหมือนคริสจะพยายามเลี่ยงที่จะมองผมกับลู่ห่านกอดกัน เขายืนหันหลังให้ ไม่พูดอะไรสักคำ

 

ฮึก ... นึกว่าจะไม่ได้เจอนายอีกแล้ว หลังจากที่ผละออกจากอ้อมกอด ลู่ห่านก็ร้องไห้แล้วทุบตีผมเหมือนโกรธอะไรมา แต่ผมก็ยิ้มแล้วยีหัวอีกคนเหมือนเด็กๆ

... ฉันก็มาแล้วไงผมหยุดยีหัวลู่ห่าน แล้วจัดทรงผมให้อีกคนจนเหมือนเดิม ... เลิกขี้แยสักที ไม่มีใครพกผ้าเช็ดหน้าไว้เช้ดน้ำมูกนายตลอดหรอกนะ

.. ฮึก ไอ้บ้า ฮือๆลู่ห่านยืนนิ่งให้ผมจัดทรงผมให้ ก่อนจะยืนนิ่งไปสักพักแล้วกระโจนกอดผมอีกรอบ คราวนี้แน่นและเนิ่นนานกว่าเก่า ผมกอดตอบแล้วลูบหัวอีกคนเบาๆ หัวเล็กๆซุกไซร้หน้าอกผม เรียกง่ายๆว่า ใช้เสื้อผมเป็นที่ซับน้ำตา

ทำไมพวกนายถึงยังไม่ไปทั้งที่...ผมชี้ไปที่จอใหญ่ยักษ์นั่น

... อืม ความจริงเครื่องมันออกไปตั้งนานแล้ว แต่ฉันกับคริสอยากรอนาย เลยไปเครื่องบินส่วนตัวแทนหน่ะลู่ห่านช่วยบอกให้หายข้อข้องใจ

 

... ลู่ห่าน เราต้องไปแล้วคริสหันหน้ากลับมา ก่อนจะดึงลู่ห่านออก ... แต่ลู่ห่านสะบัดมือทิ้ง ก่อนจะยืนนิ่งอยู่ด้านหน้าผม

 

จุ๊บ

... เก็บมันไว้ให้ดีนะ สักวันฉันจะมาเอาคืนลู่ห่านเขย่งปลายเท้าขึ้น ก่อนจะจูบลงที่ริมฝีปากผมอย่างแผ่วเบา แล้วยัดสร้อยเงินเส้นนึงมีจี้เป็นรูปหัวใจที่ตรงกลางเป็นรูปกวางกับแพนด้าเล็กๆซ่อนอยู่

อื้มมผมพยักหน้า ก่อนจะคล้องสร้อยเส้นนั้ไว้ที่คอ ที่ลู่ห่านเองก็ยิ้มที่เห็นผมทำแบบนั้น ก่อนจะเดินตามคริสไป

ไปก่อนนะลู่ห่านโบกมือลา ที่ผมเองก็ยิ้มให้แล้วโบกมือตอบเช่นกัน คริสหันมามองผมอีกครั้งเราสบตากันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขากับลู่ห่านจะหันหลังค่อยๆ เดินออกไป ผมมองแผ่นหลังของสองคนนั้นด้วยความรู้สึกเจ็บที่ใจ มันคงจบแล้วสินะ

 

เดี๋ยวปากมันตะโกนออกไปไวกว่าความคิด มันคงออกมาจากจิตใต้สำนึกที่อยากจะรั้งพวกเขาไว้

...คริสกับลู่ห่านหยุดชะงักแล้วหันกลับมา

โชคดีนะผมยิ้ม แล้วบอกประโยคสุดท้ายที่คิดว่ามันคงจะดีที่สุด ... ความรักของผมที่มีขอเก็บไว้กับผมคนเดียว อย่าให้เขารับรู้เลยน่าจะดีกว่า ...

 

 

 

ลาก่อนผมมองแผ่นหลังสองคนนั้นที่หายลับตาไปแล้ว พร้อมกับน้ำตาที่ทำให้ตาพร่ามัวมองอะไรไม่ชัดเจน มันจบแล้วกับความรัก ... นี่สินะ จุดจบของความเจ็บปวด ... ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ผลสุดท้ายผมก็ เจ็บอยู่ดี .....

 

 

The  End Tao’s part






 



KrisHanTao


 




Dolly-Dear


เป็น SFสามเศร้าของเทาคริสลู่เน๊อะ T^T มันเกิดจากความฟินชั่วขณะของไรเตอร์ 555+  ... แล้วก็เป็น SF เรื่องแรกในห้วงความคดบ้าๆ ในโปรเจค(?) FFF [Fic Follow Feel]ของไรท์ด้วย -3- ฝากติ แล้วก็คอมเม้นหน่อยน๊า ดีไม่ดียังไง ก็บอกกันได้ค๋าา  


ยินดีรับฟัง ..ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนน๊า ^^

 

O W E N TM.

ผลงานอื่นๆ ของ dolly_dear

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

19 ความคิดเห็น

  1. #19 xxxzkoi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 10:13
    TTTTTTTTTTTTTT.. base in true storyหรออ เหลือเทาคนเดียวจริงๆด้วยTT..
    #19
    0
  2. วันที่ 22 กันยายน 2556 / 10:28
    มันไม่เศร้า แต่มันโคตรเศร้าาาา
    อิเฮียรักลู่ อิลู่รักเทา อิเทารักเฮีย


    #18
    0
  3. #17 love exo
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 10:05
    งื้อๆๆๆ มันเศร้า ฮือๆๆๆๆ
    #17
    0
  4. วันที่ 26 เมษายน 2556 / 16:14
    แงงงงงงงงง สงสารเทาเทาง่าาา
    จริงๆก็สงสารทุกคนเลยนะ...
    เทารักพี่คริส..พี่คริสรักลู่..ลู่รักเทา..
    รักสามเศร้านี่มันมีแต่ความเจ็บปวดทุกคนจริงๆ โฮฮฮฮฮTT
    เทาก็เจ็บที่รักพี่คริสแต่พี่คริสกลับรักลู่หาน
    พี่ลู่ก็เจ็บที่รักเทาแต่ก็รู้ดีว่าเทารักพี่คริส
    พี่คริสก็เจ็บที่รักลู่แต่ต้องมารับรู้ว่าลู่รักเทา แถมยังต้องเห็นฉากกอดกับจุ๊บของเทาลู่อีก TOT
    แต่เราว่าพี่คริสเห็นแก่ตัวที่สุดเลยยยยยยย
    คิดจะแยกเอาลู่หานออกจากเทาโดยการให้ไปเรียนเมืองนอกกับตัวเอง
    เทานี่น่าสงสารสุด ต้องอยู่ห่างกับคนที่ตัวเองรัก แล้วยังไม่ได้พูดความรู้สึกของตัวเองอีก
    คืออย่างน้อยลู่ก็ได้พูดความรู้สึกของตัวเองกับเทาแล้วไง ฮรือออออออTT
    #16
    0
  5. วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 13:56
    TT #สงสารอาเทาเทา #ทำไมเฮียเห็นแก่ตัวจังงง 55555 #อาลู่ ไม่ต้องเสียใจไปน้าาาา
    #15
    0
  6. วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 22:28
    น่าสงสารทั้ง3คนเลยอ่ะ
    เทารักคริส คริสรัลู่หาน แต่ลู่หานรักเทา
    แต่สงสารเทาที่สุดแล้ว 
    โดนทิ้งให้อยู่คนเดียวTT
    #14
    0
  7. #13 HaneiBee
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2555 / 21:55
    อ่านจบแล้วแบบว่า สงสารทุกคนนน

    แต่จะเป็ฯไรมั้ยถ้าสงสารคนที่ถูกทิ้งไว้คนเดียวที่สุด

    อ่านแต่ละพาร์ทของทุกคน ยิ่งเพิ่มความอึดอัด ทรมาน

    เข้าใจทุกคน สงสารทุกคนแต่เข้าข้างใครไม่ได้ด้วยยย

    เรื่องพวกนี้ไม่มีใครผิดใครถูก แต่เอาตรงๆ คริสค่อนข้างผิดนะ

    ที่ทำให้ลู่ไปกับตัวเองจนได้ เห็นแก่ตัวเบาๆ จริงๆ ไม่ควรมองข้ามความเป็นเพื่อนด้วย



    ฮืออออ แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ _/\_



    ฉากที่เทารีบไปสนบ.แล้วเห็นเพื่อนสองคน คนที่ัตัวเองรัก คนทีรักตัวเอง

    ค่อยๆ เดินเข้าไปในเกท เจ็บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ



    ฟิคดราม่า สงสารจือเทา



    ขอบคุณสำหรับฟิคคะ ชอบค่ะ * *
    #13
    0
  8. #12 yunnie
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 16:33
    เศร้าอะ อ่านแล้วสงสารทุกคนเลย มีแต่เจ็บ กับเจ็บ แล้วก็ เจ็บ TT'





    #12
    0
  9. วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 20:02
    สงสารทุกคนเลยอ่ะ 
    แบบว่า เราเป็นทั้งแม่ยกคริสลู่ทั้งแม่ยกเทาลู่อ่ะ
    คือ...มันเลือกยากจริงๆนะ ㅠ
    #11
    0
  10. #10 love love
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2555 / 20:56
    เอาแบบ 3p เลยไหม -*- ไม่ดีๆๆ ชอบนะ แต่เศร้าจัง T^T
    #10
    0
  11. #9 modemz
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 11:34
    โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ดราม่าเรียกน้ำตามากกกกกกกก


    T^T 



    #9
    0
  12. วันที่ 28 ตุลาคม 2555 / 19:41
    กรีดร้องงง T T

    สามเศร้าขริงๆ
    ตอนจบแต่งต่อได้มั้ยคะ อยากได้คริสฮานน >__<
    #8
    0
  13. #7 hwaryeo
    วันที่ 13 ตุลาคม 2555 / 00:34
    เอ...จบแบบไม่บริบูรนะ 5555 ค้าง อยากรูในอนาคตจะลงเอยอย่างไร
    แต่เราอยากให้คริสสามารถทำให้ลู่หานเปลี่ยนใจได้ อิอิ ก็ในเมื้อเทาเทายอมถอยแล้วนี่
    (แม่ยกคริสลู่) แต่มันเศร้าและน่าสงสารจริงนะ โดยเฉพาะเทาเทา
    #7
    0
  14. #6 eurng
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 16:43
    สงสาร เถาสุดใจ T^T

    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    น้ำตาจะไหล
    #6
    0
  15. #5 ต้าร์
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 15:08
    ฮือพี่คริสบ้า

    ฮือออออออออออออ

    มันไม่น่าเป็นเง้

    มันน่าจะมีคนมาดามใจซักคน

    ฮือออออออออ T^T"
    #5
    0
  16. #4 110911
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 04:59
    โฮโฮ T_T รักเราสามคนจริงๆ
    มุมมองของเฮียกับเทา นี่คนละขั้วกันเลย
    เฮีย เอามาเป็นของตัวเองให้ได้
    แต่นุ้งเทากลับ ปล่อยไป
    กรี๊ดดดด เทาหาน ไม่เคยจิ้นมาก่อนเลยนะนี่
    #4
    0
  17. #3 popo810
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 00:17
    ฮรึกกกกกกกกก ไม่คิดว่าตุ้ยจะเป็นคนแบบนี้ T^T
    น้องเทาคะยังมีอกเจ้คอยซับน้ำตานลูกกกกกกกก
    #3
    0
  18. #2 DakHyo
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 22:10
    รักสามเศร้าจริง สงสารเถาเถา



    เถาน่าจะรับรักอาลู่นะ



    #2
    0
  19. วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 14:11
    แงงงงงงง สงสารทุกคนเลยอ่า TwT
    สงสารอาเทาที่สุด ฮือออออออออออออออออออออออออออ
    แต่งอีกเยอะๆน้าาาาาาาา >w<
    คริสฮานเทา แว้กว้ากกกกกกก -///-
    แอบตกใจมีเทาฮานด้วน คิๆ
    ชอบมากค่าาาาาาาาาาาาาา
    #1
    0