อสูรเสี่ยงรัก (มหาลาภ)

ตอนที่ 5 : บทที่ ๔ Ears hears ๒ หูได้ยิน ใจสัมผัส ๑๐๐%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    1 ส.ค. 55



 




{cke_protected}{C}{cke_protected}{C}{cke_protected}{C}{cke_protected}{C}

บทที่ ๔

Ears hears 2 หูได้ยิน ใจสัมผัส


 

“นายเป็นบ้าอะไร!” มหาเสน่ห์ลากพี่ชายกลับเข้าไปในห้อง หลังจากมหาลาภไปมีเรื่องชกต่อยกับแขก คนเป็นน้องถึงกับหอบแฮ่กๆ อยากจะถามพี่ชายเหลือเกิน กำลังช้างสารนี้ ท่านได้แต่ใดมา เขาเกือบม่องเท่งเพราะหมัดของมัน ดีเท่าไหร่ที่ไวตัวทัน แค่เข้าไปห้ามก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ตามันตอนนั้นยิ่งกว่าฆาตกรเสียอีก คนหอบตัวโยนถอยหลังสามก้าว เมื่อพี่ชายหันมา

“นายเป็นอะไร ลาภ” ไม่เคยเล้ย ที่คนอย่างมหาลาภจะมาดหลุดแบบนี้ อารมณ์มันตอนนี้ เข้าข่ายคลุ้มคลั่งแล้วนะเนี่ย

มหาลาภสะบัดหน้าหนี อย่างไม่สบอารมณ์ “มันเมาแกไม่เห็นหรือไง” ตอบเสียงห้วนเจืออารมณ์กรุ่นโกรธ น้ำเสียงห้วนจัดทำให้คนเป็นน้องถอยหลังอีกสองก้าว ระยะห่างห้าก้าวนี้คงทำให้เขารอดพ้นฝ่าตีนมันได้

“เมา! แล้วยังไง ที่นี่มีแขกเมาบ่อยไป” ตูก็เคยเมาออกบ่อยไป คนทรงเสน่ห์ว่าต่อในใจ

“ไม่ยังไง” คนต่อยแขกตอบเสียงเรียบ

“อ๊าว! แล้วต่อยทำไม”

“ก็มันเมา”

“...” คนซักยอมล่าถอย ถามอีกคำโดนแน่ๆ ค้อนขวับให้ทีนึง ก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ ล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกง กดพิมพ์ยิกๆ แล้วเหล่ตามองคนที่กำลังนั่งหน้าเครียด สักพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น... คนทรงเสน่ห์ป้องปากคุยงุ้งงิ้งกับปลายสายอยู่นาน หลังจากนั้นเสียงเรียกเข้าก็ดังจากโทรศัพท์มือถือของมหาลาภ

“ฮัลโหล โทรมาทำไม!

“อ้าว...กวนตีนนะเนี่ย” เสียงกลั้วหัวเราะดังมาตามสาย มหาโชคนิ่วหน้าครุ่นคิด “ถ้ายังไม่พร้อมไปหา... ก็กลับบ้านก่อนก็ได้นะลาภ” คนเป็นพี่บอกอย่างนึกห่วง แม้จะแปลกใจกับอาการน็อตหลุดของน้องชายไม่น้อย เป็นไปได้ยังไงที่คนอย่างมหาลาภจะไปมีเรื่องชกต่อยคนอื่นก่อน ถ้าเป็นมหาเสน่ห์หรือตัวเขาก็ไม่แน่

หรือมันจะเครียดเรื่องเจอผี จนหาที่ระบาย?

“เออ!” กระแทกเสียงตอบ เล่นเอาคนปลายสายอ้าปากค้าง ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงนอน น้ำเสียงแบบนี้คาใจเขามากๆ “เป็นอะไรวะลาภ เห็นเหน่บอกว่านายไปต่อยกับแขกเหรอ?” ถามอย่างใจเย็น ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงจะเฮโลไปกับน้องชาย แต่เดี๋ยวนี้มีลูกมีเมียแล้ว อารมณ์ร้อนๆ เขาหายไปก็ไม่รู้ (เมียตัวเล็กๆ ไล่ปราบจนสิ้นลาย)

“ก็มันเมา” มหาลาภยังตอบด้วยเสียงกรุ่นๆ ทำให้คนแอบฟังอยู่เบ้หน้า แม๊...ความกวนตีนอัพเลเวลขึ้นมาแล้ว ขืนยังพูดเรื่องนี้ต่อ ไม่เขาก็ไอ้โชคนั่นแหละจะโดนเตะ

ปลายสายเลิกเซ้าซี้ ย้ำให้น้องชายกลับบ้าน วางสายได้ก็หันมาเอาเรื่องน้องชายทันที “โทรไปฟ้องเรื่องอะไร” น่าน ซื้อไม่ถูกแต่หวย คนที่เตรียมตัวไว้แล้วหันมาส่งยิ้มประจบประแจง “เปล๊า! ไม่ได้พูดอะไรเล้ย” โบกไม้โบกมือ ยืนกระต่ายขาเดียว เอ๊ะ ว่าแต่โชคมันบอกหรือเปล่าวะ ว่าเขาเป็นคนเล่าให้ฟัง?

“เหรออออ”

 

สิบนาทีต่อมา... คนขี้ฟ้องกำลังขยุ้มหญ้าบนดินอย่างสุดแรง หลังจากทุ่มตัวลงเพื่อต่อต้าน พี่ชายเขามันกำลังลากขาเขา “ม่ายยยย เค้าไม่ไป๊ ปล้อย!” ดิ้นรนขัดขืน เมื่อมหาลาภบอกว่าเขาต้องเป็นคนไปจุดธูปขอขมาผีลั่นทม แล้วบอกให้เจ้าหล่อนไปที่ชอบๆ แล้วที่ไหนหล่อนจะชอบถ้าไม่ใช่ที่นี่ อยู่มาได้ตั้งหลายปี มีที่ดีกว่าคงไปแล้ว โฮ...

กางเกงสีขาวเปื้อนดิน กระนั้นคนลากก็หาสนใจมัน ยังคงลากๆ ตัวน้องชายมุ่งหน้าไปยังด้านซ้ายของ Peony ต่อ มหาเสน่ห์ไม่กล้าร้องดัง เพราะกลัวใครจะมาเห็นเข้า ใครจะเชื้ออออ ว่าคนอย่างป๋า จะมีชะตากรรมแบบนี้ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น คนที่ลงทุนทุ่มตัวลงนอนกับพื้นคิดอย่างเศร้าใจ

คนมีเสน่ห์แพ้ ดวง

ชนะใครก็ชนะได้ แต่ไม่เคยชนะไอ้โชค ไอ้ลาภสักครั้ง!

ซักกะติ๊ด! ก็ยังไม่เคยเลย เกิดตามหลังแค่ไม่กี่นาที ทำไมต้องเสียเปรียบพวกนั้นมากมายขนาดนี้ด้วย ขาที่โดนลากเป็นอิสระ เมื่อคนลากมองไปยังด้านหลัง ซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านพักคนงาน ก็ตรงนี้มองเห็นที่นั่นชัดแจ๋วเลยทีเดียว คนเห็นเป้าหมายรีบเดินผ่านหน้าบ้านหลังน้อยไป อย่างลืมความกลัวจนหมดสิ้น ปล่อยให้น้องชายอ้าปากพะงาบๆ จะเรียก

“เอ๊าๆๆ ทิ้งกันง่ายๆ อย่างนี้เลยเหรอ” เหลียวมองไปรอบกาย ก่อนจะลุกขึ้นจ้ำอ้าวตามตูดพี่ชายไปติดๆ น่าแปลก! วันนี้ลมเย็นไม่พัดมาสักวูบ แถมบรรยากาศรอบกายยิ่งโคตรปกติ! ปกติมากจนทำให้นึกว่าที่นี่ไม่เคยมีผี(หลอก) มหาเสน่ห์หรี่ตามองสาวร่างเล็กที่กำลังนั่งคุยกับหัวหน้าแม่บ้าน ที่เขารู้เพราะมาที่นี่บ่อย เจอป้าคนนี้แกทำความสะอาดบ้านที่ใช้เป็นสำนักงานของเสี่ยเกียวบ่อยไป

เสียงคนเดินมาทำให้สองสาวหันไปยังทิศทางของเสียง โบตั๋นรีบลุก หวังจะเดินหนี ทว่าไม่ทันหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เดินมาถึงตัวก่อน มือหนาคว้าต้นแขนเรียวเล็กเอาไว้ คนเดินตามหลังมาอ้าปากค้าง แปลกใจมั่กมากที่เห็นสีหน้าอ่อนลงของพี่ชาย ก็ตอนจะออกจากห้องมันยังทำหน้าเหมือนจะฆ่าใครอยู่เลย ไหงตอนนี้สีหน้า แววตาเพิ่น(เขา)ถึงได้อ่อนลงแบบนี้ คนทรงเสน่ห์อมยิ้ม...ถึงป๋าจะรั่ว แต่ก็ไม่โง่นะ

มือหนาที่จับต้นแขนคลายลง เมื่อเจ้าตัวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ นิ้วแกร่งไล้เบาๆ ตรงรอยแดง ท่ามกลางสายตาอีกสามคู่ มหาเสน่ห์ยกมือปิดปาก เบิกตากว้างด้วยความปรีติ ประหนึ่งกำลังคว้ามงกุฎนางงามจักรยาน เอ๊ย จักรวาลสามโลก!

แล่วๆๆๆ อะไรกันเนี่ย ลาภติดสัด เอ๊ย ติดสาวเหรอเนี่ย!!

โบตั๋นสบสายตาดุแล้วรีบหลบ ในใจเต้นโครมคราม เธอกำลังหวั่นไหว “เจ็บแบบนี้ ทำไมยังไม่เข้านอน หรือจะออกไปรับแขกต่อ” อ้าว...คะแนนดิ่งลงเหว ใจที่เต้นด้วยความหวั่นไหว ตอนนี้มันเร่งจังหวะเพราะความโกรธ คนตัวเล็กสะบัดแขนหนีการเกาะกุม คนอะไร ชอบทำเสียงดุ ข่มขู่เธออยู่เรื่อยเลย หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น สบตาคมอย่างท้าทาย

“เอ่อ สวัสดีครับ”

สองหนุ่มสาวที่กำลังใช้สายตาฟาดฟันกันผงะ เมื่ออีกคนกล่าวสวัสดีขึ้นมาเฉยๆ โบตั๋นมองชายหนุ่มอีกคน แล้วอดยิ้มไม่ได้ ต่างกับอีตายักษ์นี่ลิบลับเลย พินิจคนมาใหม่ด้วยสีหน้าดีขึ้น อุเหม่! ผู้ชายคนนี้หล่อลากเลยทีเดียว สีหน้า แววตา บุคลิกหลอกตายังไงก็ไม่รู้ บางอย่างในตัวเขาบอกเธอว่า เขาผู้นี้มีดีกว่าหล่อและทรงเสน่ห์ (รั่ว)

“นั่นไม่ใช่แขกเธอ”

ในขณะที่สองคนกำลังจะสานไมตรีกัน คนพาลก็แทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วนห้าว ยิ่งทำให้คนตัวเล็กโกรธจัด อะไรว๊าอีตานี่! จะหาเรื่องเธอไปถึงไหน

“ฮึ้ย!” มหาเสน่ห์ตีมือเพลียะที่ต้นแขนพี่ชาย “ไปว่าน้องเค้าแบบนั้นได้ยังไง” ทำไมต้องมาขัดคอด้วยแว๊...กำลังคิดจะชวนไปนาบ เอ๊ย นวดซะหน่อย ชายหนุ่มว่าต่อในใจ

มหาลาภหันขวับ มองน้องชายอย่างคนรู้ทัน “เด็ก-กู มึงอย่ายุ่ง! คนฟังเซถอยหลังไปสองก้าว สติที่ถือครองอยู่ สั่งห้ามไม่ให้ยกแขนขึ้น แล้วกรีดนิ้วร่ายรำ (เหมือนพระเอกลิเกตอนทำท่าต๊กกะใจหรือสะเทือนใจ) แล่วๆๆ งานนี้มีนอกมีในนะเนี่ย

เด็กกูพาดฝ่ามือบนต้นแขนแกร่ง “บ้า!” แหวหน้าแดงก่ำ โบตั๋นสะบัดตัวหนี “ป้าป้อม หนูจะเข้านอน” หันไปวอนผู้เป็นป้า ที่ยืนมองตาปริบๆ

“คิกคิก ทำเป็นเล่นตัวไปได้ เด็กเสี่ย”

สาวร่างเล็กกับหนุ่มทรงเสน่ห์สะดุ้งเฮือกขึ้นพร้อมกัน เหลียวมองไปรอบกายหาที่มาของเสียง มหาลาภมองน้องชายและแม่สาวร่างเล็กอย่างแปลกใจ สองคนนี้ทำท่าสะดุ้งพร้อมกัน โบตั๋นกวาดสายตาไปรอบๆ หวังจะหาที่มาของเสียงเย็นๆ นั่น แต่ไม่ว่าจะหันไปทางไหน ก็ไม่พบที่มาของมัน

“สะ เสียงใครคะ?” จากที่ดิ้นรนหวังจะถอยห่าง กลับกระแซะตัวเข้าไปหาร่างสูงใหญ่

“นะ นั่นดิ” มหาเสน่ห์เริ่มส่งเสียงคราง ทำไมเขาจะจำไม่ได้ เสียงแบบนี้เขาจำได้ขึ้นใจเลยทีเดียว

“อุ้ย เบียดเข้าไปเยอะๆ นังหนู เสี่ยจะได้เมตตา”

เมื่อทราบแน่ชัดแล้วว่าไม่ใช่เสียงป้าป้อมหรือมนุษย์ สองหนุ่มสาวที่ได้ยินสบตากันก่อนจะ...

“กรี๊ดดดด” / “แว้กกกก”

กระโดดเข้ากอดร่างสูงใหญ่พร้อมๆกัน มหาลาภรับร่างคนตัวเล็ก ก่อนจะถองศอกใส่น้องชายที่เกาะอยู่ด้านหลัง โบตั๋นหลับหูหลับตากอดคนตรงหน้า เสียงหัวเราะคิกๆ นั่นยังลอยมาอย่างไม่ขาด ป้าป้อมเห็นอาการของสองหนุ่มสาวแล้วรีบวิ่งเข้าไปในบ้านพักทันที ปล่อยให้สองหนุ่มหนึ่งสาวหรือจะมีอีกหนึ่งผีอยู่ด้วยกัน

“ไอ้เหน่ หยุดกอดได้แล้ว” หันไปตะคอกน้องชาย ทั้งๆ ที่กำลังตระกรองกอดคนตัวเล็ก สองคนนี้ทำหน้าผวาเหมือนเห็น... เห็น... หรือได้ยินเสียง...ผี มหาลาภขนลุกชัน สายลมอุ่นพัด ครั้งนี้มันอุ่น พัดแผ่วๆ อยู่ด้านหลัง ค่อยๆ หันหลังไป กรรม! ลั่นทมในชุดสีแดงเพลิงกำลังลอยอยู่ในอากาศ ทำให้ลมหายใจสะดุดค้าง ตับ ไต ไส้ พุง หยุดทำงาน!

“เค้าบอกให้คุณหายใจ ฮือๆ” เสียงหวานตะโกนกับอกกว้าง เกิดมาไม่เคยเจอผีหลอกแบบนี้มาก่อน หญิงสาวกระทืบตัวเร่าๆ อยากจะวิ่งออกไปจากตรงนี้ แต่ติดว่าอยู่ในอ้อมกอดอีกคนซึ่งตอนนี้หันมากอดเธอเอาไว้แน่น

“ลาภ...ทำอะไรสักอย่างเซ้ กลัวจนฉี่จะราดแล้ว” คนเป็นน้องบอกเสียงสั่น ก็ยัยป้านั่นกำลังหัวเราะ ฮิฮะ คิกคัก งุงิ ถามว่ากลัวชิมิๆ อยู่ข้างๆ หูเขานี่

มหาลาภเหงื่อแตกพลั่ก ยังทำใจเรื่องเจอผีไม่ได้ “จะให้กูทำยังไง” ทั้งๆ ที่อยากตวาด แต่เสียงที่เล็ดลอดออกไป มันกลับดังแผ่วๆ คล้ายคนกำลังหวาดผวาอย่างแรง ก็ยัย(ผี)ป้านั่น มัวแต่หัวเราะ จนปล่อยให้หนองไหลย้อย ซ้ำดวงตาเจ้าหล่อนยังปูดโปนออกมาอีกด้วย บางทีการที่มหาเสน่ห์ได้ยินแค่เสียง อาจจะโชคดีกว่าเขาที่เห็นภาพเป็นหลายร้อยเท่า!

“พูดมึงกู ไม่เพราะเลย” ผียังคงหัวเราะคิกคักต่อ จับลูกตาที่เกือบหล่นเข้าเบ้าดังเดิม

คนที่โดนผีต่อว่าแทบสิ้นสติ นึกหาวิธีไปจากตรงนี้ ครั้นจะใช้มุกเดิมคงไม่ได้แล้ว เพราะไม่ได้โดนกักขังไว้ในห้องเหมือนดังเดิม  แม้อีกใจจะอยากพูดคุยด้วย กระนั้นแล้วลึกๆ มันก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี มีอย่างหรือ ต้องไปพูดคุยกับผี ประหนึ่งคนคุ้ยเคย ไม่มีวันเสียล่ะ ที่เขาจะทำใจยอมรับเรื่องแบบนั้นได้ มีเพียงน้องเฟียซคนเดียวที่เขายอมรับ

“กรี๊ดดดด” คนกลัวผีกรีดร้อง เมื่อได้ยินเสียงร้องเพลง มันเป็นเพลงที่เคยได้ยินเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก แต่นึกไม่ออกว่าเพลงอะไร

 “เพลงดาวพระศุกร์ที่กบ สุวนันท์เล่นอ่ะ” คนทรงเสน่ห์รีบอธิบาย ผีจะได้ไม่ต้องเสียเวลาพูดให้เขาสยองเพิ่มขึ้น สองหนุ่มหนึ่งสาว ได้แต่ยืนหลับตานิ่ง เพราะลมอุ่นยังคงวนเวียนพัดเอื่อยอยู่รอบๆ ตัว

“คุณต้องการอะไร” เสียงหวานใสตะโกนอยู่กับอกกว้าง โบตั๋นเหลียวมองไปรอบกายก็ไม่เห็นใคร แต่เธอได้ยินเสียงนั่นชัดแจ๋วเลยทีเดียว

มหาลาภเบือนหน้าหนีไปทิศทางอื่น เมื่อร่างโปร่งแสงลอยเข้ามาอยู่ใกล้แค่คืบ หล่อนกำลังยิ้ม! กระนั้นหางตาเขามันก็สะดุดกับดวงตาเศร้าสร้อย ชายหนุ่มซบหน้าลงหากระหม่อมบาง โดยที่ด้านหลังมีน้องชายกอดไว้แน่นอีกที “บอกเค้าว่าเราขอเวลาทำใจก่อนได้มั้ย” เอ้อ แบบนี้แหละดีที่สุด บอกตรงๆ ว่าตัวเขา ใจเขามันไม่พร้อม ไหนๆ ต้องเจอกับผีอีกรอบ ก็ขอเวลาทำใจก่อนก็แล้วกัน!

ลั่นทมทำท่าถอนหายใจ ทั้งที่ไม่มีลมหายใจมาหลายสิบปีแล้ว พวกคนหนุ่มคนสาวนี่จริงๆ เลย ทำไมถึงได้ทำใจยากเย็นขนาดนี้ กี่ปีกันแล้วหนอ ที่ไม่ได้เจอคนอย่างพวกนี้ คนที่พร้อมจะพูดคุยกับเธออย่างจริงจัง คนที่จะทำให้ความมุ่งมั่นปรารถนาสมดังใจ หลังจากนั้นเธอจะได้ไปผุดไปเกิดเสียที

“พรุ่งนี้พวกเธอ ไปหาฉันที่บ้านนะ กลางวันถึงจะปรากฏตัวให้เห็นไม่ได้ แต่ส่งเสียงพูดคุยกันได้”

“ได้! พวกผมจะไป ตอนนี้ป้าไปที่ชอบๆ ก่อนที่ผมจะฉี่ราดกางเกงเหอะ” มหาเสน่ห์ตอบเสียงสั่น ก่อนจะร้องแว้กออกมาอีกรอบ เมื่อผีสะบัดลมใส่ก่อนไป

ทั้งสามยืนหอบ กอดกันกลมดิก มหาเสน่ห์บอกพี่ชายในสิ่งที่ได้ยิน บราโว่! มหาลาภแทบจะกรู่ร้อง ร่ำๆ จะกรี๊ดเลยทีเดียว เมื่อได้ยินว่าผีสาวนางนี้ไม่สามารถปรากฏตัวให้เห็นได้ในยามพระอาทิตย์ส่องแสง สะบัดน้องชายหลุดแล้ว จึงก้มมองคนที่ยืนตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอด

“พะ พวกคุณเคยเห็นผีเหรอคะ?” อารมณ์เศร้าลึกที่สัมผัสได้ ทำให้หญิงสาวมีอารมณ์หวั่นไหว จิตใจเธอห่อเหี่ยวตั้งแต่สัมผัสความรู้สึกของผีตนนั้นได้

นิ้วแกร่งไล้แก้มนวล “ร้องไห้ทำไม” เสียงนุ่มทุ้มเรียกน้ำตาใส หญิงสาวส่ายหน้า ไม่รู้สิ เธอไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้ทำไม รู้แต่ว่าหัวใจมันบีบคั้น ในหัวท่องคำว่า เศร้าๆๆๆๆ อย่างเดียว มหาเสน่ห์เซเซดๆ ไปนั่งตรงม้าหินอ่อน เขาเห็นคุณแม่บ้านโผล่หน้าออกมาดูแวบนึง แล้วหายไป คงกลัวพอๆ กับคนที่ไม่กล้าโผล่หน้าออกมานั่นแหละ

“กลับบ้านเถอะลาภ วันนี้ไม่ไหวแล้ว” คนได้ยินเสียงผี ข้อร้องเสียงอ่อนแรง

“อื้ม” ตวัดร่างแน่งน้อยขึ้น แล้วออกเดิน โบตั๋นร้องกรี๊ดๆ “นี่คุณ จะพาฉันไปไหน ปล้อย...” กำปั้นน้อยทุบปึ้กๆ บนบ่ากว้าง คนอุ้มไม่ฟังเสียงร้อง ซ้ำยังขู่ “ถ้าไม่เงียบ จะเรียกผีออกมา!” คนที่กลัวผียิ่งกว่าอะไรในชีวิตหุบปากฉับ เธอสังเกตว่าเมื่อกี้เขาไม่ได้ยินเสียงที่เธอกับผู้ชายอีกคนได้ยิน

“ลาภ จะพาน้องเค้าไปไหน?” มองพี่ชายที่กำลังจับสาวร่างเล็กยัดเข้าไปในเฟอรารี่ เอนโซ (Ferrari Enzo) ทำตาปริบๆ เมื่อพี่ชายตวัดสายตาดุๆ มาให้

“กลับบ้าน” สั้น แต่มันไม่เก็ต!

“บ้านไหน?”

“บ้าน-กู!

รถยนต์สมรรถนะสูงทะยานออกไปแล้ว ทิ้งให้คนทรงเสน่ห์ยืนอ้าปากเหวอ แปลกใจกว่าได้ยินเสียงผีอีกนะเนี่ย ให้ตาย! วันนี้เขามีกี่อารมณ์กันเนี่ย ทั้งแปลกใจ ตกใจ หวาดผวา ซ้ำยังหวั่นไหวนิดๆ เมื่อเห็นหน้าหวานๆ น่ารักๆ ของหมอนวด มหาเสน่ห์ยกมือลูบผมที่ตั้งชันให้คืนทรง ขมวดคิ้วเข้าหากัน บ่นงึมงำอยู่คนเดียว

เธอรอดมือเขาไปได้ยังไงวะ!

 

เสียงเคาะประตูปึงๆ ทำให้มหาโชครีบลุกไปเปิด เพราะเกรงว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจะตกใจตื่น นลินงัวเงียลุกขึ้น เปิดโคมไฟข้างเตียง “ลาภพาผู้หญิงเข้าบ้าน!” คนเคาะประตูบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ทำให้คนในห้องรีบเดินออกจากห้อง แต่ไม่วายห่วงเจ้าตัวเล็กที่นอนบนเตียง คนมาส่งข่าว ยกมืออาสาเฝ้าให้แทน คล้อยหลังร่างคุณพ่อคุณพ่อมือใหม่ เจ้าตัวก็กดล็อกห้อง ค่อยๆ ย่องไปที่เตียง แทรกตัวลงใต้ผ้าห่ม หอมๆ เด็กน้อยที่กำลังนอนคว่ำอยู่กลางเตียง

“ฮุ้ย! นอนตูดโด่งเลยสุดหล่อของอา” เสียงตดปู้ด ทำให้คนเป็นอาทำหน้าปูเลี่ยน ขนาดมันหลับยังไม่วาย... มองใบหน้ามู่เพราะแก้มอีกข้างแนบกับเตียง เสียงดูดปากดังจ๊วฟๆ เรียกรอยยิ้มกว้างที่มักจะประดับบนใบหน้าเสมอ อดใจไม่ไหวจึงโน้มใบหน้าหอมแก้มนิ่มเบาๆ อีกครั้ง แล้วทิ้งตัวลงนอนอย่างสบายอุรา...

ฟากคนที่โดนหลอกให้ไปนอนห้องอื่น “อย่างคุณลาภเนี่ยนะคะ พาผู้หญิงเข้าบ้าน” เดินลงมาจากบ้านแล้ว นลินจึงถามขึ้น แอบกังวลว่ามันจะเป็นแผนหลอกนอนกับหลานของมหาเสน่ห์หรือเปล่า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอกับสามีโดนหลอกล่อให้ออกจากห้อง แต่ก็ไม่มีครั้งไหนที่มหาเสน่ห์จะตบมุกนี้มาหลอก มหาโชคที่พอทราบเรื่องมาก่อนหน้านี้ย่นหัวคิ้ว โอบกอดภรรยา

“ต้องไปพิสูจน์จ้ะ ถ้าไม่จริง ผมจะกระทืบได้ไอ้เหน่ให้เอง” บอกไปงั้นๆ ทั้งที่แน่ใจว่าจริงร้อยเปอร์เซ็นต์

นลินทำหน้าม่อย รู้หรอกว่าเขาพูดจริง กระทืบจริง พี่น้องพวกนี้มักจะเล่นกันแรงๆ เสมอ การที่ได้มาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัว ทำให้เธอต้องปรับตัว ให้ชินกับความรุนแรงหลายอย่าง “ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ค่ะ คุณเหน่อาจจะคิดถึงหลานก็ได้” แก้ต่างให้น้องสามี ที่รักเสมือนพี่ชายแท้ๆ แม้ว่ารายนั้นจะ รั่ว ไปบ้าง แต่ก็ถือว่าเป็นคนดีมากๆ คนหนึ่ง สำหรับคนในครอบครัวแล้ว มหาลาภและมหาเสน่ห์ ไม่เว้นแม้แต่ มหาโชค ทุ่มเกินร้อย!

เสียงเอะอะภายในบ้าน ทำให้สองสามีภรรยาหยุดการสนทนา นลินเบิกตากว้าง เมื่อเห็นผู้หญิงตัวเล็กกำลังใช้กำปั้นทุบมหาลาภ ผู้หญิงคนนั้นตัวเล็กกว่าเธอ กระนั้นหน้าตาเจ้าหล่อนก็ใส ดูอ่อนวัย เสียจนแอบคิดว่ามหาลาภพรากผู้เยาว์หรือเปล่า มหาโชคเบ้หน้า ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นใครกล้าทำแบบนี้กับน้องชายสักครั้ง ออกจะแปลกใจที่มันไม่ทุบคืน

“นี่! คุณเจ็บแขนอยู่นะ ไม่รู้จักเจียม” มหาลาภตะโกนบอกคนตัวเล็ก เขาหวังดี เธอช่างไม่รู้สำนึกเลยจริงๆ ชายหนุ่มรวบแขนเรียวเอาไว้ มองผ้าพันแผลที่มีรอยเลือดซึม

“กรี๊ดดดด” คนโดนต่อว่ากรีดร้องเต้นเร่า เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ ไม่เคยมีใครมาด่าว่าเธอแบบนี้สักที “คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม พาฉันกลับไปส่งเดี๋ยวนี้” โบตั๋นดิ้น เมื่อเขารวบตัวเธอเข้าไปกอด เพื่อหยุดการทำงานของกำปั้นน้อย แล้วก็พันธนาการร่างเธอเอาไว้ด้วยอ้อมกอดเขา

“อยากกลับไปรับแขกมากหรือไง!

อ้าว...อีกแล้ว “ไอ้คนบ้า ฉันจะไปรับแขกที่ไหน มันก็เรื่องของฉัน ไม่ต้องมายุ่ง” คนโดนกล่าวหาสวนกลับ อยากให้เป็นนักหรือไง หมอนวดอ่ะ!

คนฟังอารมณ์พุ่งปรี๊ด ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้เขาโมโหได้มากเท่าแม่คนนี้ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตจริงๆ มือหนาคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้าง “ถ้าอยากจะทำอาชีพนี้ต่อก็จะจัดให้” คนพูดแค่นยิ้มยียวน จนทำให้โบตั๋นใจไม่ดี อะไรของเค้า คิดเอง เออเองไปเสียหมด จะถามไถ่กันสักคำล่ะไม่มี แบบนี้มันเข้าข่าย พวกเอาแต่ใจชัดๆ

“ถ้าอยากจะทำนักล่ะก๊อ...” คนพูดแค่นยิ้ม ใช้มือบีบคางมนแน่น เธอต้องบริการฉันคนเดียว ถ้าเธอฝืนคำสั่งออกไปรับแขก ฉันจะสั่งให้คนให้ฆ่าไอ้แขกคนนั้นทิ้ง!

ถ้อยคำกล่าวหาที่แสนรุนแรงทำให้คนฟังกรีดร้อง กรี๊ด!! ไอ้คนเลว ไอ้คนชั่ว แกทำร้ายฉันแล้วยังจะมาบังคับให้ฉันทำตามใจชอบอีก หญิงสาวดิ้นอยู่ในอ้อมกอด เขาต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่มาทำหน้า ทำตาจะเกินเลือด กินเนื้อเธอแบบนี้ เพิ่งพบกันไม่กี่ชั่วโมง ไหง...พ่อเจ้าประคุณถึงได้ทำร้ายกาจแบบนี้

ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มเหี้ยม โน้มใบหน้าลงหาสาวเจ้า

รู้ว่าฉัน เลว ก็ดีแล้ว คราวหน้าคราวหลัง จะทำอะไรก็ให้คิดว่าฉันเลวไว้ก่อนก็แล้วกัน

คนฟังร้องกรี๊ดด้วยความอัดอั้น นึกอยากจะตบ คนหน้าตายนี่ แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเขากุมข้อมือทั้งสองของเธอเอาไว้ หญิงสาวได้แต่ฮึดฮัด ดิ้นรนสู้เท่าที่แรงจะมี นี่มันเรื่องบ้าอะไร ทำไมเขาทำหน้าเหมือนโกรธเธอมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว โบตั๋นพยายามนึกถึงใบหน้ามนุษย์ผู้ชายที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต ทั้งแบบที่มาดีและไม่ดี ความทรงจำของเธอมันก็ยังยืนกรานที่จะปฏิเสธว่าเคยได้พบกับชายคนนี้ ไอ้โรคจิตปากร้ายนี่!

ตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่กับยายเพียงสองคน เธอเชื่อแน่ว่าไม่เคยมีความทรงจำเกี่ยวกับเขา สรุปสั้นๆ เลยว่า ผู้ชายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเธอมันน้อยมาก ไม่ได้เยอะจนขนาดว่าจำไม่ได้ กระนั้นแล้วคนที่เข้ามาส่วนใหญ่ก็มักจะมาทอดไมตรี ไม่ใช่สักแต่ทอดวาจาแดกดันเหมือนไอ้บ้านี่!

มหาลาภจ้องใบหน้าใสที่บึ้งด้วยความโกรธ ก่อนพ่นลมหายใจฟืดฟาด น้อยนักที่จะมีใครยั่วโมโหเขาได้ แต่ผู้หญิงคนนี้ กวนอารมณ์เขาได้ตั้งแต่เห็นหน้าครั้งแรกเลยทีเดียว หน้าตาสวยใส นี่หลอกตาชะมัด เขามองออกว่าลึกๆ เจ้าหล่อน ดื้อรั้นอย่าบอกใครเชียว

ก่อนที่สองหนุ่มสาวจะห้ำหั่นกันด้วยสายตาและคำพูด มหาโชคก็โอบร่างนลินเดินเข้ามาในบ้านเพื่อหย่าศึก เพราะขืนปล่อยไว้ ไม่ใครก็ใคร คงได้กลายเป็นฆาตกรแน่ๆ มองตากันแบบจะฆ่ากันให้ตายเสียแบบนั้น นลินส่งยิ้มเป็นมิตรให้สาวร่างเล็ก เธอถูกชะตาหญิงสาวผู้นี้ตั้งแต่แรกเห็นเลยทีเดียว อะไรบางอย่าง บอกเธอว่าแม่สาวตรงหน้ามีชะตากรรมเดียวกันกับเธอ

อะไรที่ว่า... อาจจะเป็นสายตาของมหาลาภก็ได้

“คุณลาภ พาใครมาเหรอคะ?” คำถามเหมือนไม่รู้กับน้ำเสียงรู้ทัน ช่างขัดกันนักในความรู้สึกของมหาลาภ เขายังไม่ปล่อยให้อีกคนเป็นอิสระ ทั้งที่สมควรจะปล่อยได้แล้ว โบตั๋นยังคงดิ้นหวังจะหลุดจากอ้อมกอดอุ่นร้อนนี่ ตวัดสายตามองคนที่กอด ตัวร้อนเป็นไฟแบบนี้ ไม่สบายหรือยังไง? สาวน้อยมองคนมาใหม่อย่างระแวง คนเพิ่งเคยมาต่างบ้าน ต่างเมืองอยากจะร้องไห้ เขาเป็นพวกเดียวกันใช่มั้ย เกิดคำถามในใจมากมาย

“บัวถาม ตอบมาสิ!” คนหลงเมียสำทับขึ้น เคืองที่น้องชายไม่ตอบคำถามนลิน มันมัวแต่ยืนใบเบื้อ กอดสาวอย่างเดียวเลย

โบตั๋นดิ้นรนขัดขืนอีกครั้ง แต่เมื่อได้ยินคำตอบของเขา เธอถึงกับอยากจะตระกุยหน้าหล่อขรึมนั่นสุดใจขาดดิ้น!

“นางโลม”

“หา?” สองเสียงประสานกัน

“นางโลม หมอนวดที่ Peony

คนที่โดนยัดเยียดตำแหน่ง นางโลม หรือ หมอนวด ช็อกตาตั้ง! ไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูด “อะ ไอ้...” เสียงหวานตะกุกตะกัก ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าดี มหาลาภยกมุมปากนิดๆ ทำหน้ายียวน เห็นแม่สาวน้อยนี่โกรธ แล้วเขาอารมณ์ดี แม้จะแปลกใจกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของตัวเอง แต่ชายหนุ่มก็ปัดความรู้สึกอยากรู้ให้มันเลยผ่าน ตอนนี้เขามีปัญหาให้ต้องแก้ ปัญหาตัวเป้งเลยทีเดียว

นลินมองสีหน้าตื่นตะลึงของสาวร่างเล็ก ก็พอมองออกว่าคงไม่ใช่ทั้งสองอย่าง “นางโลม ชื่ออะไรคะคุณลาภ อายุเท่าไหร่ เป็นคนที่ไหน ทำงานมานานแล้วหรือยัง?” มหาโชคเบือนหน้าซ่อนยิ้ม รู้ทันว่าเมียรักจะลองใจน้องชาย

คนโดนถามหน้าเข้มขึ้น นั่นสิ! เขารู้ชื่อเธอ แต่ไม่รู้อายุ หรืออะไรหลายๆ อย่าง โบตั๋นฉวยโอกาสที่คนกอดกำลังอึ้ง กระทืบเท้าอีกฝ่ายอย่างแรงเพื่อหนีจากการเกาะกุม รีบวิ่งเข้าไปหลบด้านหลังของผู้หญิงที่คิดว่าเป็นคนไทยเหมือนกัน ดูท่าเธอผู้นี้จะเป็นคนสำคัญไม่น้อย เพราะไอ้บ้าโรคจิตที่ชอบแดกดันเธอไม่กล้ายึกยัก มหาลาภกันเสียงครางเอาไว้ เห็นตัวเล็กๆ แบบนั้นเถอะ แม่เจ้าประคุณแรงดีไม่น้อย

“ช่วยด้วยค่ะ ไอ้โรคจิตนี่จับตัวหนูมา”

แทนที่คนโดนขอร้องจะตะลึงหรือเป็นเดือดเป็นร้อน สองสามีภรรยา พร้อมใจกันกันส่งเสียงหัวเราะร่วน ส่งสายตาล้อเลียนไปให้ ไอ้โรคจิต ที่ยืนหน้าแดงก่ำ ขบกรามเข้าหากันแน่น “ให้ตาย! แกเป็นโรคนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ลาภ” มหาโชคถามเสียงกลั้วหัวเราะ ไม่ผิดหวังจริงๆ ที่สละเวลานอนลุกขึ้นมาดู ในใจเสียดายแทนน้องชายอีกคน แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ไอ้เหน่คงไม่แลกสิ่งนี้กับการได้นอนสองคนกับหลาน ชิ!

คนเป็นพี่หันไปหาสาวน้อยหน้าใส ชี้แจงเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ “ขอโทษแทนน้องชายด้วยครับ เมื่อเช้าลืมกินยาระงับประสาท” น้ำเสียงช่างรื่นเริง “น้องชายผมแพ้ผู้หญิงตัวเล็กๆ หน้าใสๆ” เสียงกัดฟันกรอดๆ ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มกลัว หันไปยักไหล่ ลอยหน้าลอยตาใส่อย่างไม่อินังขังขอบกับสายตาเหี้ยมเกรียม

โบตั๋นค้อนวงเบ้ง ก่อนจะหันมายิ้มให้คนมีน้องโรคจิต เขาหน้าตาหล่อเหลามากเลยทีเดียว จะว่าไปหล่อกว่าไอ้โรคจิตเสียอีก หญิงสาวทำตาปริบๆ “เหรอคะ ถึงว่าล่ะ หน้าตาเขาตอนมองหนู หื่นๆ ชอบกล” กวนประสาทอีกคนด้วยน้ำเสียงใสซื่อ

นลินหัวเราะคิก ยกมือปิดปากเมื่อเห็นสายตาเชือดเฉือน มหาโชคเองก็ทำท่าอยากจะระเบิดเสียงหัวเราะเต็มแก่ ถ้าไม่ติดที่ดวงตาเอาเรื่องของน้องชาย

“ดูเอาเถอะ แสบน้อยซะที่ไหน” มหาลาภบอก...

สองสามีภรรยาคราง แทนที่อีกคนจะระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเกี้ยวกราด มหาลาภกลับใจเย็นได้อย่างไม่น่าเชื่อ “ลืมกินยาจริงๆ แหละ คุณโชค” นลินกระซิบกระซาบกับสามี ถ้ามหาเสน่ห์อยู่ เธอเชื่อว่ารายนั้นคงอุทานลั่นบ้านไปแล้ว

ไปๆ มาๆ ดูท่าป๋าจะพลาดชอตเด็ดเสียแล้ว!

โบตั๋นส่งค้อนให้ เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนแววตาหวั่นไหว ก็ไอ้คนพูดน่ะ ทำตาแวววาวใส่เธอด้วย ถึงยังไง เธอก็ยังเคืองเรื่องที่หาว่าเธอเป็นหมอนวดอยู่ไม่หาย และไม่มีวันอภัยให้ง่ายๆ แน่นอน ถึงจะเป็นลูกไม่มีพ่อมีแม่สอนสั่ง แต่คนอย่างเธอก็ไม่เคยนึกจะมาทำอาชีพแบบนี้เลี้ยงตัว ต่อให้ไม่มีจะกินก็ไม่เคยนึกอยากจะทำ เพราะอุษาคอยบอก คอยเตือนเธอเสมอ

“หนูอยากกลับบ้าน” หันไปส่งเสียงอ้อนสองสามีภรรยา สองคนนี้มีอายุมากกว่าเธอแน่นอน

มหาโชคยิ้มแทนคำตอบ แนะนำตัวกับสาวน้อยตรงหน้า “ผมชื่อโชค เป็นพี่ของลาภ ส่วนนี่บัว เป็นภรรยาผมครับ” โอบกระชับร่างบอบบางเข้าหา โบตั๋นพยักหน้ารับรู้ อยากจะเลี่ยงการแนะนำตัวเต็มแก่ แต่ก็เกรงจะเสียมารยาท

“หนูชื่อโบตั๋น” แนะนำตัวสั้นๆ พอให้ไม่น่าเกลียด ในใจกำลังทวนชื่อสองหนุ่ม โชคกับลาภเหรอ แล้วอีกคนจะชื่ออะไรล่ะ เอ... โชคนี่ มหาโชคหรือเปล่าหนอ...

“ดึกแล้ว คืนนี้ไปนอนที่บ้านพี่ก่อนดีกว่านะโบตั๋น” นลินจับมือสาวน้อยตรงหน้าอย่างถูกชะตา เธออ่านสายตาของมหาลาภออกอย่างนึกทึ่ง ไม่เคยเลยสักครั้งที่เธอจะอ่านสีหน้า แววตา ของชายหนุ่มผู้นี้ได้ แต่วันนี้เหมือนเจ้าตัวจะไม่สามารถกักเก็บมันไว้ได้

มหาลาภยืนกอดอก ไม่พูดไม่จา รู้สึกขุ่นเคืองกับกิริยาของสาวเจ้าที่มีต่อคนรอบข้าง กับเขาเจ้าหล่อน ไอ้...สารพัด แล้วยังแทนตัวว่าฉัน เขาเกลียดการปฏิบัติแบบสองมาตรฐานนี่เหลือเกิน...ให้ตายสิ!

นลินอ่านแววตาครุ่นเคืองของน้องสามีได้อีกครั้ง รีบดึงตัวแม่สาวน้อยหน้าใสให้เดินตาม ปล่อยให้สามีและน้องสามีเคลียร์กันเอาเอง โบตั๋นเดินตามโดยไม่อิดออด อยากไปให้พ้นๆ สายตาดุนั่นเต็มแก่ ก่อนจะเดินพ้นบริเวณบ้าน หญิงสาวไม่วายหันไปส่งค้อนวงเบ้งให้เจ้าของบ้านอีกครั้ง

เรียกรอยยิ้มขบขันบังเกิดขึ้นบนใบหน้าที่มักจะเรียบขรึมเสมอ มหาลาภส่ายหน้าช้าๆ อย่างนึกเอ็นดู โดยไม่เห็นสีหน้าแปลกใจของพี่ชาย เขามองตามร่างเล็กไปจนลับตา ก่อนจะปั้นหน้านิ่ง หันมาเผชิญหน้ากับพี่ชาย

“ช้าไปมั้ย?” มหาโชคถาม คนปั้นหน้าใส่

คนเป็นน้องได้แต่ทำหน้าอิหลักอิเหลื่อ เมื่อคิดได้ว่า... ช้าไปเย๊อะ! “อย่า-ยุ่ง” สั้นๆ แต่ได้ใจความ ตามแบบฉบับคนพูดน้อย

“จะ-ยุ่ง” พี่ชายตอบกลับด้วยน้ำเสียงรื่นเริง แอนด์ บันเทิงใจโคตรๆ

“เตือนแล้วนะ” อีกคนไม่ยอมแพ้

“เอ๊า ไอ้นี่มีขู่” คนเป็นพี่ส่ายหน้าอย่างระอา “แล้วไปจับตัวเขามาทำไม” วกเข้าเรื่องหลัก

มหาลาภเล่าเรื่องที่โบตั๋นได้ยินเสียงผีลั่นทมเหมือนมหาเสน่ห์ มหาโชคใช้มือตบหน้าผากดังป้าบ!

“แล้วนายก็ลากตัวเธอมาเนี่ยนะ”

“เออ! รู้งี้ปล่อยให้นอนอยู่กับผีซะก็ดี” ตอบเสียงห้วน “ทำบุญไม่ขึ้นจริงๆ” บ่นงึมงำแล้วเดินหนีขึ้นบ้านไปหน้าตาเฉย ปล่อยให้พี่ชาย ยืนกุมขมับ ตั้งแต่เขามีครอบครัว มหาลาภและมหาเสน่ห์ต่างก็มักจะขลุกอยู่ด้วยกันเสมอ แล้วทำไมไอ้เหน่มันไม่ถ่ายทอดวิทยายุทธ์หรือกระบวนท่าจีบหญิงให้พี่ชายอีกคนของมันบ้างงงง

 

สรุปแล้ว...ไอ้การที่ลากเค้ามา ทำท่าจะหื่นใส่ นี่ก็เพราะ...เป็นห่วง ไม่อยากให้นอนใกล้ผี!!

 




 

ฮา.... เสี่ยทำไม ไม่ปรึกษาป๋าบ้างงงงง

งานนี้ป๋ารู้ ป๋าคงติวเข้มเนอะ ฮ่าๆๆ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้า

ช่วงนี้งานรุมเร้าเหลือเกิน มาช้าอย่าว่ากันนะคะ แรงดีเป็นช่วงๆ เดซี่อ่านไปเกือบครึ่ง ต้องมาเริ่มใหม่อีกแหละ คาใจ... อ่านใหม่มันซะเลย ฮ่าๆ

ลักษณะปรีชา/ทักษาวารี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,048 ความคิดเห็น

  1. #1560 sleeppy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กันยายน 2555 / 12:26
    แต่วิธีนี่ก็ห่ามไปนิดนะค่ะลาภ ห่วงเค้าก้อไม่บอก
    #1,560
    0
  2. #979 ดอกไม้แห่งความหวัง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2555 / 18:37
    เสี่่ยเขาด้วยประสบการณ์
    #979
    0
  3. #707 จิรารัตน์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 19:32
    ได้ยินคงดีกว่าเห็นจริงๆเนาะ
    #707
    0
  4. #267 Dusky (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2555 / 16:25
    พี่ลาภคะ  ทำอย่างนี้ได้ยังไงเนี่ย
    #267
    0
  5. #262 lovelyvenus (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2555 / 14:37
    55555555555555 เสี่ยน่ารักจัง :)
    #262
    0
  6. #261 กันย์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2555 / 14:11
    เสี่ยมัวแต่อึมครึม

    เดี๋ยวก็พลาดหรอก
    #261
    0
  7. #241 ตะบองเพชรจิ๋ว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2555 / 11:43
    ป๋าช่วยติวเข้มให้เสี่ยหน่อยเถอะน่าเห็นใจมากกกกกกกก
    #241
    0
  8. #230 RaiNY_GeNius (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 20:06
    ก่อนอื่นนะเสี่ย ถ้าจะจีบสาว ไปผ่าหมาออกจากปากซะ อิอิ
    #230
    0
  9. #229 pimpimwall (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 13:15
    รอติดตามต่อ ว่าป๋าจะติวเสี่ยจีบสาวยังไง
    #229
    0
  10. #228 SoM^0^ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 11:42
    แหมป๋า แบ่งเวลาที่มานอนกับหลาน ไปติวเข้มให้เสี่ยดีกว่านะคะ
    ท่าทางคนปากแข็งอยากมีเมีย
    #228
    0
  11. #227 auai_jaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 11:28
    มาถึงคราวของเสี่ยก็ฮาไม่แพ้มาเฟียเลยนะคะ

    หรืออาจจะฮาคูณสองซะอีกนะเนี่ย

    สองหนุ่มเสี่ยกับป๋านี่หนีผีสางไม่พ้นจริงๆ

    กรรมของคนหล่ออ่ะเนอะ ฮ่าๆๆๆ
    #227
    0
  12. #225 Mo.MinT* :) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 08:59
    เสี่ยนี้ใช้ได้เลยเนอะ =_=;;
    #225
    0
  13. #224 fafront. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 00:56
    โอ้ย เสี่ยจะน่ารักเกินไปแล้ว >//<
    #224
    0
  14. #223 nutip (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 00:49
    แหมมมมมม อิป๋าทำเนียนมานอนกับน้องเฟียซเฉยเลยอ่ะ

    มิไยดีเสี่ยบ้างเลยนะ เดี๋ยวเสี่ยจีบหญิงไม่ติดป๋าจะซวยนะเออ 
    #223
    0
  15. #222 หลิง หลิง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2555 / 00:45
    ทำไมฮาอย่างนี้น้า
    #222
    0
  16. #221 spring (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2555 / 23:54
    หลานเฟียซซซซ น่ารักมากกกก  โหยแต่ขำมากคนน้องบริหารเสน่ห์เป็นว่าเล่น คนพี่จีบหญิงไม่เป็นซะงั้น ป๋าปล่อยเสี่ยไม่ได้แล้วน่ะค่ะ ฮ่าๆๆ แล้วไม่ฟังเลยว่าโบตั๋นจะบอกว่าหล่อนไม่ใช่หมอนวด(แม่บ้านอะไรฟ่ะ โครตน่ารักเลย สเป็กเสี่ยอ่ะ...ไม่น่าเชื่อ เหอๆๆๆ)
    #221
    0
  17. #220 artjung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2555 / 22:48
    เสี่ยต้องเรียนรู้อีกเยอะ
    #220
    0
  18. #219 สมพิศ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2555 / 22:33
    ป๋าพลาดฉากเด็ดตลอดเลย555
    #219
    0
  19. #218 malakay (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2555 / 21:45
    ไรเตอร์สู้ๆ นะค้า... 
    ว่าแต่.. เดซี่ใกล้คลอดหรือยังน้อ
    #218
    0
  20. #217 sherry (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2555 / 21:20
    พี่เจี้ยบค่ะตกลงได้ตีพิมพ์เป็นรูปเล่มไม๊ค่ะแล้วสำนักพิมพ์อะไรช่วยบอกให้หาย ข้องใจด้วยนะคะอยากรู้มากๆเลยจะรอค้า
    #217
    0
  21. #216 นัควัต (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2555 / 20:00
    รอต่อจ้าาาาาาาาา
    #216
    0
  22. #215 ponpim (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2555 / 19:51
    หวง แต่ทำหื่น แถมโมเมเข้าใจผิด ทึกทักไปเอง

    จะไม่ให้ สาว เหวี่ยง ได้ไง



    ป๋า ช่วยติวให้ เสี่ย ด่วน! แต่จะได้ติวมั้ยนะ เสี่ย แรงซะขนาดนี้
    #215
    0
  23. #214 forever 9 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2555 / 18:02
    อั๊ยๆ...กับผีเสี่ยก็หวงนะค่ะ ><
    #214
    0
  24. #213 tafa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2555 / 17:58
    หัวเราะน้ำตาเล็ดเลย 55555 ไม่ปรึกษาป๋า 5555
    #213
    0
  25. #212 rmuay151 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2555 / 12:17
    กิ้วๆๆ....

    ถึงบ้านแล้วไงต่อเนี่ย....

    เขินวุ้ย........
    #212
    0