รักจงรัก(ษ์)

ตอนที่ 19 : เหตุเกิดที่ร้านขายแมลงทอด 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    30 ก.ย. 62

เรื่องขำขันที่ทั้งถูกฝรั่งถามค่าตัวโด่งดังในเวลาอันรวดเร็วดังถึงหูธนวัตกับธาวินีตอนสองทุ่มสองพี่น้องรีบกลับโรงแรมก่อนเวลาเพราะนอกจากเรื่องขำๆ ยังมีเรื่องที่ธาวินีคิดว่าจงรักษ์น่าจะไม่ขำดังอยู่ด้วยเผลอๆ หายขำแล้วเรื่องนี้จะดังกว่าเรื่องค่าตัวเสียอีก

ใครเลยจะคิดว่าเลขาที่ทั้งดุทั้งเก่งจนเขาลือจะพูดออกไปเต็มปากเต็มคำว่ามีสามีเป็นถึงรองประธาน! 

“หุบยิ้มทีเถอะวิน” ธาวินีหันไปบอกน้องชายระหว่างที่นั่งรถกลับรีสอร์ตความจริงวันนี้พวกเธอตั้งใจอยู่คุยเล่นกับคุณลุงที่นับถือซึ่งไปขอรับประทานอาหารเย็นที่บ้านท่านให้นานหน่อยแต่ดันมีเรื่องนี้ขึ้นมาเสียก่อนนี่ต้องยอมรับว่าสายข่าวของเธอกับน้องชายทำงานได้ดีถึงได้ส่งข่าวในเวลาไล่เลี่ยกัน

“ผมห้ามไม่ได้อีกอย่างเลขาผมน่ารักจริงๆ” 

“ดุมากด้วย” 

สาวที่เพิ่งสืบทราบว่าแท้จริงแล้วน้องชายเป็นคนส่งดอกไม้ให้จงรักษ์ขึงตาดุเอาเข้าจริงๆ เธอชักห่วงยายเลิฟขึ้นมาเสียแล้วสิ

“เรื่องดุแค่คีปลุคให้เหมือนพี่วิหรอกความจริงแล้วนิสัยดีกว่ากันเยอะ” 

“พี่จะเตือนอีกครั้งถ้าแค่เล่นๆ ให้รีบหยุดซะนะวิน” 

“ผมไม่เคยเล่นกับความรู้สึกใครเหมือนพี่วิ” 

“เอ๊ะ…พี่อยากให้นายได้กับคนดีๆ หรอกไอ้เลิฟน่ะน่ารักอย่างเราว่านั่นแหละถ้าเกิดเปลี่ยนใจทีหลังรู้ใช่ไหมว่าจะเจออะไรบ้างทั้งพี่กับพ่อแม่ไม่ปล่อยนายไว้แน่” 

“ไม่เปลี่ยนใจแน่นอนครับแล้วก็อย่านึกว่าผมไม่รู้นะว่าพี่วิทำตัวเป็นกามเทพแผลงศรรักให้ผมกับเลิฟเพราะไม่อยากถูกพ่อกับแม่หาคู่ให้” 

คนที่รู้แผนการพี่สาวมาตั้งแต่ต้นยิ้มมุมปากจากที่เคยคิดว่าผู้หญิงแบบพี่สาวที่เก่งไปรอบด้านนั้นไม่ใช่สเป็กพอมาเป็นจงรักษ์อะไรๆ ก็ใช่ไปหมด

“พี่ยังไม่เจอคนถูกใจสักทีนี่นา” 

“ไม่เจอหรือว่าเลือกมากบางทีผมว่าควรพักดูซีรีส์บ้างนะพี่วิมาตรฐานพี่สูงขึ้นทุกวัน” 

“เกี่ยวกันที่ไหนซีรีส์ก็ซีรีส์สิชีวิตจริงพี่แยกแยะออกได้ย่ะที่ไม่ขวนขวายทุกวันนี้เพราะรู้ว่าตัวเองมีความสุขดีอยู่แล้วไงจะหาคนเข้ามาเพิ่มให้วุ่นวายใจทำไมเล่า” 

ธนวัตมองออกไปนอกหน้าต่าง

“เมื่อก่อนผมก็เคยคิดแบบนี้เหมือนกันมีความสุขกับงานกับธุรกิจได้เห็นพ่อแม่แล้วก็พี่แข็งแรงทั้งกายและใจก็ดีแต่พอเจอเลิฟผมกลับรู้สึกว่าอยากให้เขามาอยู่ในชีวิตเพิ่มอีกคนอยากดูแลอยากทำให้เขายิ้มและมีความสุข” 

“นี่เป็นอาการเบื้องต้นของพวกตกหลุมรักเนอะว่าแต่…แค่สี่เดือนทำไมถลำลึกได้ขนาดนี้เนี่ยนายวิน” 

คนที่รู้ดีว่าไม่ใช่แค่สี่เดือนยิ้มเจ้าเล่ห์ให้พี่สาวเขาไม่ได้เจอจงรักษ์ครั้งแรกที่บริษัทเสียหน่อย

“ยิ้มแบบนี้คิดอะไรอยู่เหรอวิน” ธาวินีถามพร้อมกับคิดสงสัยอยู่ในใจว่าน้องเธอมันแปลกๆ อยู่นะเลขาคนก่อนหน้าของธนวัตสวยกว่าจงรักษ์ก็มีแต่น้องเธอไม่แม้แต่ชายตามองด้วยซ้ำไม่เหมือนจงรักษ์ที่ค่อยๆ ใกล้ชิดอย่างใจเย็นกระทั่งส่งดอกไม้ให้ทุกวัน

“คิดถึงบางคนครับ” 

“ชิเป็นเอามากจริงๆ” 

แม้ไม่บอกว่าใครธาวินีก็เดาถูกหญิงสาวเบือนหน้าซ่อนยิ้มสมใจเธออยากจะกรีดร้องให้ลั่นรถเลยทีเดียวไม่คิดว่าแผนสร้างข่าวลือของเธอจะได้ผลดีขนาดนี้ตอนแรกแค่คิดว่าน้องชายให้ความสนใจจงรักษ์บ้างก็ดี

หญิงสาวไม่รู้ตัวเลยว่าตนถูกน้องชายปรายตามองพร้อมยิ้มมุมปากรอยยิ้มที่เพียงเธอได้หันมาเห็นก็จะเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้ง…แท้จริงแล้วข่าวลือเรื่องดอกไม้ไม่ได้มีผลต่อธนวัตเลยสักนิดหากแต่ที่มันเป็นอยู่ก็คือความรู้สึกที่มีแต่เดิมทั้งนั้น


ทางด้านจงรักษ์กับชัยโยที่กำลังนั่งกินเบียร์แกล้มแมลงทอดกำลังนอนหัวเราะไม่หยุดบนเก้าอี้ชายหาดแพลนที่จะไปเดินถนนคนเดินราวๆ สักสามทุ่มเป็นอันพับเก็บเพราะขากลับชัยโยแวะซื้อเบียร์ติดมาสิบกระป๋องพอได้คุยได้หัวเราะกันเลยพานไม่อยากออกไปไหน

เสียงหัวเราะพร้อมกับเสียงพูดคุยเรื่องชวนขำให้สองพี่น้องที่เพิ่งมาถึงหยุดยืนฟังธาวินีถึงกับกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่เมื่อได้ยินชัยโยแซวเรื่องที่จงรักษ์เพิ่งประกาศออกไปอย่างกล้าหาญหน้าร้านขายแมลงทอด

“โอ๊ยยยตอนนั้นมันลืมตัวเว้ยกลัวผู้ชายคนนั้นลากไปกินตับอะ” 

จงรักษ์ที่กรึ่มได้ที่ยกมือกอดอกทั้งที่นอนบนเก้าอี้ชายหาดนึกถึงสายตาอีกฝ่ายแล้วเธอสยองไม่หายหญิงสาวหันไปค้อนให้ชัยโยเผลอแป๊บๆ พาวกเข้าเรื่องนี้อีกแล้ว

“จริงๆ เจ๊ก็มีใจให้ท่านรองยอมรับมาเถอะ” 

“ม่ายยยคนอย่างฉันชอบก็บอกว่าชอบสิไม่มีกั๊กอยู่แล้ว” 

“โหยยยถ้าท่านรองมาได้ยินมีหวังเสียใจแย่” 

“จะเสียใจไปทำไมสาวๆ ต่อคิวเป็นแฟนท่านรองยาวเป็นหางว่าว” 

“ท่านรองเคยเหลือบตาแลที่ไหน” 

“กับพี่ก็เหมือนกันพี่รู้สึกได้” 

“ทำไมมั่นใจจังวะคะ” 

“ก็เขาหล่อรวยขนาดนั้นจะมาอะไรกับเลขาจนๆ อย่างพี่กันเล่า” 

“อย่างเจ๊จนโยนี่ยาจกเลยไหม” ชัยโยค้อนให้รุ่นพี่ที่ไม่ได้จนอย่างปากว่า

“ก็จนกว่าเขาอยู่ดี” จงรักษ์ยักไหล่เบะปากกับท้องฟ้า

“คงกว่าแค่นิดหน่อยละมั้งที่ทางบ้านเจ๊ก็ใช่ว่าน้อยเสียเมื่อไหร่ทำรีสอร์ตเสร็จโยว่าต้องดังมากแน่ๆ” 

วิวทิวทัศน์ที่บ้านแม่ของจงรักษ์นับว่าเป็นทำเลทองมากที่ดินหลายร้อยไร่ยังคงเป็นสวนผลไม้แถมมีคลองน้ำไหลผ่านอีกด้วยชัยโยจำได้ว่าครั้งแรกที่ไปเธอได้กรี๊ดเพราะเจอเจ้าถิ่นอย่างตัวเงินตัวทองลอยมากับน้ำเข้าเต็มๆ 

“พูดถึงแล้วคันไม้คันมือเลยโยเห็นแจกันตรงลอบบี้ป่ะพี่ชอบมากเลยนะ” 

“แจกันดินเผาที่เป็นสีๆ นั่นน่ะเหรอ” 

“อืมมันเก๋ดีเดี๋ยวต้องให้พี่วิถามดูซะหน่อยว่าซื้อจากไหน” 

ชัยโยยิ้มกำลังจะแซวเรื่องจงรักษ์ใช้เวลาอย่างเป็นประโยชน์แล้วต้องยิ้มค้างเมื่อมองไปด้านหลังธาวินียกนิ้วแตะปากเป็นการส่งซิกให้ฝ่ายนั้นอย่ากระโตกกระตาก

“เอ่ออะแฮ่มๆ เจ๊ไม่ไปเดินถนนคนเดินจริงๆ เหรอ” 

จงรักษ์นิ่วหน้ามองเบียร์กระป๋องที่สี่ในมือแล้วส่ายหน้า

“เดินไม่ไหวหรอกไหนแกบอกไม่อยากไปแล้วไง” 

หญิงสาวถามคนที่กินไม่น้อยไม่กว่าตนจริงๆ เบียร์สี่กระป๋องนี่ไม่ได้ทำให้เมาได้หรอกแค่กรึ่มๆ พอคุยสนุกเท่านั้นสมัยเรียนเธอกับโยเคยผ่านจุดที่ยกหัวไม่ขึ้นกันมาอย่างโชกโชนจงรักษ์นึกถึงสมัยเรียนแล้วอดยิ้มไม่ได้ส่วนใหญ่ที่กินกันเป็นงานเลี้ยงฉลองกันแต่หมู่เพื่อนคนสนิทที่ไว้ใจได้เท่านั้นที่สำคัญสถานที่มักเป็นบ้านของแม่เธออีกด้วย

“อยากกินบาร์บีคิวอะเดี๋ยวซื้อมาฝากนะเจ๊อยู่คนเดียวได้ปะ” ชัยโยถามพร้อมมองธาวินีที่กำลังชูไม้ชูมือบอกว่าจะไปเป็นเพื่อน

“สบายไม่ต้องห่วงเดี๋ยวหมดกระป๋องนี้จะเลิกกินแล้ว” 

“งั้นฉันไปก่อนนะขอให้เจ๊จิบเบียร์อย่างเป็นสุขนะ” 

“ย่ะอวยพรเหมือนให้ไปตายเลยนะแก” จงรักษ์ค้อนอีกฝ่ายแล้วนอนยิ้มคนเดียว


ธนวัตยืนกอดอกมองสาวขี้เมาที่เอาแต่นอนยิ้มบางอยู่นานสองนานแม้ครอบครัวจะเคยสนิทกันแต่ชายหนุ่มในตอนเด็กกลับไม่เคยพบจงรักษ์สักครั้งอาจเป็นเพราะไม่สบจังหวะหรือมีอะไรทำให้คลาดกันได้ทุกครั้งก็เป็นได้แม่ไปบ้านเธอทีไรเขาก็มักมีกิจกรรมกับเพื่อนถ้าเธอมาที่บ้านเขาก็มักไม่อยู่บ้านเป็นแบบนี้เรื่อยมาจนได้ข่าวเรื่องเธอย้ายกลับไปอยู่กับผู้เป็นตาหลังจากพ่อแม่หย่าขาดกัน

ชายหนุ่มพบจงรักษ์ครั้งแรกที่บ้านใช่…บ้านของพ่อแม่เขานั่นแหละแต่ครั้งนั้นไม่ได้ทักทายกันเพราะเธอเดินสวนออกมาในขณะที่เขานั่งรถเข้าบ้านวันนั้นเธอสวมชุดนักศึกษาและเป็นช่วงที่พี่วิซึ่งไปเรียนต่อต่างประเทศกลับมาเยี่ยมบ้าน

ภาพสาวน้อยในชุดนักศึกษาค่อยๆ ประทับอยู่ในใจชายหนุ่มนับแต่นั้นธนวัตรู้จากพี่สาวว่าเป็นเหลนรหัสที่มหาวิทยาลัยและยังเป็นคนคุ้นเคยกับคนในครอบครัวมาก่อน

กระทั่งแม่มาปรับทุกข์เรื่องเพื่อนเก่าให้ฟังบ่อยๆ และจงรักษ์ตามพี่วิไปเรียนต่างประเทศพี่สาวที่ชอบลงรูปในโลกโซเชียลจึงมีรูปหญิงสาวติดมาเสมอภาพสาวน้อยในชุดนักศึกษาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นภาพหญิงสาวใบหน้าน่ารักที่คอยส่งยิ้มให้กล้องเสมอ

ธนวัตคิดมาตลอดว่าแค่ชอบเพราะเธอน่ารักไม่ได้คิดอยากสานต่อความสัมพันธ์ใดๆ เลยเพราะเขายังอยากทำงานกระทั่งพี่สาวพาเธอมายืนอยู่ตรงหน้าในห้องทำงานความคิดก่อนหน้านี้จึงค่อยๆ เปลี่ยนไป

เธออาจจะคิดว่าสร้างเกราะกำบังตนสำเร็จแท้จริงแล้วเปลือกนอกนั้นไม่สามารถปิดบังความเป็นตัวเธอได้เขายังเห็นเธอเป็นเธอเสมอ

“ท่านรอง…” 

จงรักษ์ที่ตั้งใจลุกไปเอาข้าวผัดที่อยู่บนโต๊ะหน้าที่พักมากินชะงัก

“ทำไมถึงอยู่คนเดียวล่ะครับ” ชายหนุ่มก้าวไปหาหญิงสาวเลือกนั่งแทนที่ชัยโย

“โยไปถนนคนเดินค่ะ” 

“แล้วนี่เลิฟจะไปไหนจะเข้านอนแล้วเหรอ” 

“เปล่าค่ะจะไปเอาข้าวมากิน” หญิงสาวยิ้มบางให้ชายหนุ่มสงสัยว่าเขามายืนกอดอกดูเธอตั้งแต่เมื่อไหร่

“ผมกินด้วยได้ไหม” 

“จะดีเหรอคะ” 

“กินข้าวกับผมเลิฟกลัวเสียหายเหรอ” 

จู่ๆ หญิงสาวก็หน้าร้อนผ่าวจะบอกท่านรองดีไหมวะว่าเธอทำให้เขาเสียหายเสียแล้วเล่นไปประกาศว่าเขาเป็นผัวอยู่หน้าร้านขายแมลงทอดเลย

“งั้นรอสักครู่นะคะ” 

จงรักษ์ลุกไปหยิบจานข้าวมาวางตรงโต๊ะที่ตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างเก้าอี้ชายหาดหญิงสาวไม่รู้ว่าตัวเองเขินไหมแต่คิดว่าอายอยู่บ้างเล็กน้อยซึ่งน่าจะเกิดขึ้นเพราะวีรกรรมเปรี้ยวจ๋าเมื่อตอนเย็นบวกกับฤทธิ์เบียร์อีกสี่กระป๋องที่ทำให้เลือดลมสูบฉีดด้วย

“มีแค่ข้าวผัดปูกับกะหล่ำผัดน้ำปลานะคะ” 

“เลิฟกินได้ผมก็กินได้ครับ” 

หญิงสาวตักข้าวผัดยื่นให้เขาแล้วจึงต่างคนต่างกินอันนี้ไม่ได้สื่อว่าเธอเป็นคนมารยาทดีไม่คุยตอนกินข้าวหรอกนะปกติที่บ้านเธอไม่เคร่งเรื่องแบบนี้ล้อมวงกินข้าวกับตากับแม่เมื่อไหร่เธอกินไปคุยไปทุกครั้งนั่นแหละแถมช่วงที่มาทำงานแม่ก็มักวิดีโอคอลล์มาตอนเช้าช่วงที่เธอกินข้าว

“ถ้าบอกว่ารสชาติงั้นๆ พ่อครัวผมจะตกงานไหมเนี่ย” ชายหนุ่มชวนคุยจงรักษ์หลุดขำ

“เป็นชั่วโมงแล้วรสชาติมันคงไม่เหมือนตอนทำเสร็จใหม่หรอกค่ะดังนั้นให้พ่อครัวเขาทำงานต่อเถอะนะคะ” 

“อืม” 

สั้นแท้…จงรักษ์ยิ้มแหยให้ชายหนุ่มแววตารู้ทันนั่นคืออะไร

“ท่านรองมีอะไรจะพูดกับฉันไหมคะ” 

“นิดหน่อย” 

หญิงสาวเม้มปากทำไมลางสังหรณ์มันบอกเธอว่าเรื่องที่เขาจะพูดนี่ไม่น่าจะนิดนะ

“ตอนเดินเข้ามาผมได้ยินพนักงานเขาพูดกันเรื่องที่…” ชายหนุ่มหยุดพูดเมื่อเห็นสีหน้าตระหนกของฝ่ายตรงข้ามแน่นอนว่านั่นคือสีหน้าที่เขาอยากเห็น

“เรื่องอะไรคะ” ถามเสียงแหย

“เลิฟไปประกาศว่าผมเป็นสามี” 

ฮื้อออ…เพิ่งเอาชื่อเขาไปอ้างไม่กี่ชั่วโมงแท้ๆ ทำไมเวรกรรมมันตามทันเธอเร็วจังวะคะ

“ท่านรองขา~~~เลิฟขอโทษค่ะเลิฟผิดไปแล้ว” หญิงสาวยกมือไหว้พร้อมขอโทษเสียงอ่อนเสียงหวาน

“ผมไม่โกรธแต่เลิฟเสียหายผมอยากรับผิดชอบ” 

ง่ะ…ตกลงไม่โกรธเหรอจงรักษ์เอามือลงแล้วนิ่วหน้า

“ไม่ต้องรับผิดชอบหรอกค่ะเอ่อ…คนเขาพูดกันแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ลืม” หญิงสาวบอกเสียงอ่อยรู้สึกผิดขึ้นมาจับใจร้านแมลงทอดก็ไม่ไกลจากที่นี่คงมีพนักงานออกไปซื้อของแล้วกลับมาเล่าต่อแน่ๆ 

“แต่ผมไม่ลืม” 

“ท่านรองถือเหรอคะให้เลิฟไปประกาศบอกทุกคนได้นะคะว่าเลิฟแค่อ้างชื่อท่านรองเท่านั้น” 

จงรักษ์ยกมือลูบแก้มที่ร้อนผะผ่าวนี่เบียร์มันออกฤทธิ์ช้าใช่ปะหน้าเธอถึงได้ร้อนวูบวาบแบบนี้

“จงรักษ์…” 

“คะ” 

“นอกจากเรื่องเอาชื่อผมไปอ้างเป็นสามียังมีเรื่องห้าสิบบาทด้วย” 

“ค่ะ” 

ใบหน้าหญิงสาวยิ่งร้อนผ่าวขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัวอีกนิดเธอจะระเบิดตัวได้แล้วนะคะท่านรอง

“ผมให้ห้าสิบล้านพร้อมทะเบียนสมรสเลิฟโอเคไหม” 

“!!!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

267 ความคิดเห็น

  1. #263 noodao (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 22:16
    จากห้าสิบบาทเป็นห้าสิบล้าน งกๆแบบเลิฟจะโอเคไหมนะ
    #263
    0
  2. #223 Jibpy12345 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 09:41

    จากห้าสิบบาท เป็นห้าสิบล้านแถมทะเบียนสมรสด้วยนะ

    #223
    0
  3. #222 Mam_Kan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 09:03

    OK ค่าท่านรอง อ้าว! ลืมตัวคิดว่าตัวเองเป็นนู๋เลิฟ อิ อิhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-08.png

    #222
    0
  4. #221 tuk5614 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 08:43
    อร๊ายยยท่านรองขาาาพ่อบุญทุ่มจริงไรจริง
    #221
    0
  5. #220 nokluck (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 07:20
    โอ้มายก็อดดดดด ท่านรองของแต่งงานเลยเหรอคะ 555555 ห้าสิบล้าน
    #220
    0
  6. #219 vzavii (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 03:27
    ทุ่มทุนสุดๆอะท่านรอง
    #219
    0
  7. #218 ManGvi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 22:35
    เอาค่ะเอา555
    #218
    0
  8. #217 เยือกเย็น (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 21:51

    กรี๊ดดดดด 50 ล้าน ตกลงเลยคะคุงน้องงงง

    #217
    0
  9. #216 theiza (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 20:23
    เอาตั้งแต่ห้าสิบบาทแล้วค่ะท่านรอออออง
    #216
    0
  10. #215 proud_wt (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 19:57
    ทุ่มทุนสุดๆทั้งเงินทั้งทะเบียนสมรสเลยนะท่านรอง
    #215
    0
  11. #214 ao_majo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 17:46

    ทุ่มหนักมากค่ะท่านรองฯ

    #214
    0
  12. #213 wi_wee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 17:05
    อัยย่ะ อยากได้ห้าล้าน
    #213
    0
  13. #212 ไอยดา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 16:08
    ok เลยค่ะ คุณน้อง
    #212
    0
  14. #211 nakrapee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 13:07
    อยากเป็นน้องเลิฟ จะตอบโอเคทันทีเลยค่าา
    #211
    0
  15. #210 Pompom06 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 13:00

    โอเคค่ะ
    #210
    0
  16. #209 Kamonrat Phoemwong (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 12:36
    ทุ่มสุดตัว 5555+
    #209
    0
  17. #208 drn_ptk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 12:29

    อ้ายยยยยยฟิน. ตกลงเลยเลิฟ.
    #208
    0