รักจงรัก(ษ์)

ตอนที่ 20 : เหนื่อยจนหน่วง 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,306
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    1 ต.ค. 62

๑๐

เหนื่อยจนหน่วง

…ผมให้ห้าสิบล้านพร้อมทะเบียนสมรสเลิฟโอเคไหม

จงรักษ์พาตัวเองออกจากสถานการณ์น่าอึดอัดนั้นด้วยการลุกวิ่งพรวดพราดเข้าไปในบ้านพักจากนั้นก็ทำเหมือนไม่เคยมีเรื่องนั้นเกิดขึ้นด้วยการอ้างว่าเมาเบียร์

ค่ะ…เมาเบียร์แล้วนั่งกินข้าวคุยกับเขาเป็นวรรคเป็นเวรนั่นแหละ

วันต่อมาที่ต้องเดินทางกลับท่านรองหรือก็แสนดีไม่เซ้าซี้สักคำได้แต่มองกรุ้มกริ่มแบบรู้ทันจนทำให้เธอรู้สึกเขินตัวแทบแตก

หญิงสาวถอนหายใจขณะที่คิดเรื่องคืนวันเสาร์มาเกือบตลอดทางพอรถเลี้ยวผ่านป้ายสวนจงรักษ์เธอก็กลับเข้าสู่โหมดความเป็นจริงพอกลับถึงหัวหินเย็นวันอาทิตย์กลางดึกหญิงสาวก็ได้รับสายจากทางบ้านแม่กับตาทะเลาะกันยกใหญ่จนเธอต้องส่งข้อความลางานกับเจ้านายตั้งแต่เมื่อคืน

‘เลิฟไม่ได้หนีหน้าผมใช่ไหม’ 

เขาโทร. กลับมาสอบถามทันทีเธอที่กำลังเครียดกับเรื่องที่บ้านอดหน้าแดงไม่ได้อธิบายไปคร่าวๆ ว่าที่บ้านมีเรื่องให้ไปเคลียร์นิดหน่อยเขาจึงเข้าใจ

‘ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอก’ 

เป็นประโยคสั้นๆ แต่สั่นคลอนใจได้ไม่น้อยทีเดียวจงรักษ์ไม่แน่ใจนักว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับหัวใจเธอที่รู้คือมันอยู่ในโหมดไม่ปกติ

“เลิฟ” รังรองเรียกเมื่อเห็นลูกเปิดประตูลงจากรถ

“ตาล่ะคะ” 

“ยังไม่กลับเลยไปนอนบ้านตาไทตั้งแต่เมื่อคืนนั่นแหละลูก” 

หลังจากเหตุการณ์ทะเลาะบานปลายสันต์ก็หุนหันออกจากบ้านตั้งแต่เมื่อคืนรังรองมาทราบทีหลังตอนไผทเพื่อนของสันต์โทร. มาแจ้งให้อีกฝ่ายไม่ต้องกังวลคนที่คุยกับลูกสาวอยู่ค่อนคืนทำหน้าเศร้า

เรื่องมีอยู่ว่าสันต์เกิดอยากให้หลานแต่งงานกับหลานชายเพื่อนสนิทอย่างไผทธันวาชายหนุ่มวัยสามสิบสองเป็นคนขยันขันแข็งทีเดียวพอสันต์แจ้งความจำนงหล่อนจึงคัดค้านเพราะเรื่องแบบนี้อยากให้จงรักษ์ได้ตัดสินใจเองโดยอ้างว่าปลูกเรือนตามใจผู้อยู่ผูกอู่ตามใจผู้นอนพูดไปแค่นั้นเรื่องราวเลยใหญ่โตด้วยการที่สันต์โต้ตอบกลับมาแบบเผ็ดร้อน

‘ครั้งหนึ่งพ่อก็เคยคิดแบบนี้แล้วเป็นไงล่ะอยู่กันหม้อข้าวไม่ทันดำผัวก็แอบไปมีเมียน้อย’ 

แรกๆ ก็ท้วงกันพอประมาณหลังๆ พอหล่อนยังยืนกรานว่าเรื่องนี้ควรถามจงรักษ์ก่อนกูมึงก็ตามมาทันทีที่รังรองต้องคัดค้านเพราะไม่ใช่แค่อยากให้เด็กคบหาหากแต่เป็นการพูดทาบทามสู่ขอกันเลยทีเดียว

“ทำไมจู่ๆ ตาถึงได้ทำแบบนี้คะ” จงรักษ์ที่ทราบเรื่องตั้งแต่เมื่อคืนและนอนไม่หลับนั่งลงตรงเก้าอี้หน้าบ้าน

“ตาเขาคงแอบไปคุยกับฝ่ายโน้นมาสักพักแล้วล่ะเลิฟแม่ว่าคงคิดตั้งแต่ที่เลิฟบอกจะทำร้านอาหารกับรีสอร์ตตาคงอยากให้เลิฟอยู่ที่นี่ไม่ต้องย้ายไปไหนอีกแล้ว” 

“โธ่เลิฟตั้งใจจะกลับมาถาวรอยู่แล้วค่ะแม่” 

“แต่ตาเขาไม่คิดแบบนั้นนี่เขากลัวคนบ้านโน้นจะมาแย่งเลิฟอีก” 

“แม่คะ…การแต่งงานไม่ใช่การจบปัญหาทุกอย่างนะคะ” จงรักษ์บอกไปตามตรง

“แต่ตอนนี้ตาของเลิฟคิดว่าใช่เขาอยากให้เลิฟสร้างครอบครัวที่นี่มันคือหลักประกันว่าเลิฟจะไม่ไปไหนอีก” 

จงรักษ์โคลงศีรษะตาจะคิดอย่างนั้นก็ไม่ผิดผิดที่เธอไม่สามารถตอบสนองความต้องการของตาได้ทุกอย่างโดยเฉพาะเรื่องแต่งงานที่ไม่เคยมีในหัวตั้งแต่ทีแรกเธอตั้งใจกลับมาทำร้านสร้างรีสอร์ตสานฝันตัวเองและใช้ชีวิตอยู่กับแม่กับตาเพื่อชดเชยช่วงเวลาที่ย้ายไปอยู่กับป้า

ชดเชย…คำนี้ผุดขึ้นมาในหัวหญิงสาวทีไรก็ต้องเจ็บปวดอยู่ลึกๆ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอใช้คำนี้ปลุกปลอบตัวเองเสมอเธอต้องชดเชยเวลาให้ทุกคนที่รักเธอ

ป้าไม่ได้อยู่กับเธอช่วงที่แม่หย่าร้างกับพ่อ

แม่กับตาไม่ได้อยู่กับเธอช่วงที่เธอย้ายไปอยู่กับป้า

“เลิฟไม่ไปไหนเลิฟกำลังมีร้านมีรีสอร์ตอยู่ที่นี่” 

“ไว้เลิฟพูดกับตาเองนะลูกแม่เหนื่อย…” 

จงรักษ์หันไปหาคนบอกว่าเหนื่อยเธออยากพูดคำนี้เหมือนกันแต่ดันพูดไม่ออกอึดอัดทุกครั้งที่สัมผัสถึงคำนี้ด้วยซ้ำไป


จงรักษ์รอจนเย็นตาก็ยังไม่กลับบ้านเสียทีหญิงสาวจึงตามไปที่บ้านไผทซึ่งอยู่ห่างออกไปที่ดินของไผทกับตาสันต์ติดกันไม่แปลกที่สองผู้เฒ่าจะอยากเป็นทองแผ่นเดียวกันอีกทั้งสองคนยังเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่ยังเด็กเรียนด้วยกันสร้างฐานะขึ้นมาพร้อมกัน

“มาตามคนกลับบ้านเหรอตัวแสบ” 

หญิงสาวส่งยิ้มพร้อมกับยกมือไหวคนที่ทักเธอก่อน

“สวัสดีค่ะตาไท” 

“ไหว้พระเถอะลูกมาๆ ขึ้นบ้านก่อนไอ้แก่นั่นมันเข้าสวนไปกับพี่เขาอีกเดี๋ยวคงมา” 

พี่เขาในที่นี้คงไม่ได้หมายถึงใครอื่นธันวาหลานชายของตาไทนั่นเองจงรักษ์เคยสนิทกับอีกฝ่ายหลังจากย้ายมาอยู่กับตาใหม่ๆ จะเรียกว่าตัวติดกันเป็นตังเมก็ว่าได้และที่ไผทเรียกเธอว่าตัวแสบเพราะเป็นขาลุยธันวาไปไหนเธอไปที่นั่นเขาได้แผลเธอก็ได้แผล

กระทั่งเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นจงรักษ์จึงกลายเป็นเด็กที่ค่อนข้างเก็บตัวเงียบแต่ก็ไม่ได้ตัดขาดการติดต่อกันแต่อย่างใดเพราะธันวาขยันไปหาที่บ้านบ่อยๆ กระทั่งเธอย้ายไปอยู่กับป้านั่นแหละถึงเรียกว่าห่างกันจริง

“เป็นไงบ้างเห็นไอ้สันต์มันเล่าว่าเลิฟไปทำงานเป็นเลขา” 

“ก็ดีค่ะได้เรียนรู้งานใหม่ๆ” 

“แล้วเจ้านายล่ะเป็นไง” 

“เจ้านายใจดีค่ะตา” จงรักษ์ตอบไปตามจริงแม้สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมอีกฝ่ายถึงถามเรื่องเจ้านาย

“อืมธันมันว่าเจ้านายเราเป็นหนุ่มฮอตพอตัวไปทำงานกับคนหล่อๆ ตากลัวว่าเลิฟจะหลงเสน่ห์เขา” 

นั่นไง…เรื่องมันมีที่มาที่ไปจริงๆ ด้วย

“ท่านรองของเลิฟไม่โปรยเสน่ห์ใส่ลูกน้องหรอกค่ะ” 

“อย่างนั้นก็ดีเรื่องร้านกับรีสอร์ตไปถึงไหนแล้วลูก” 

“นัดผู้รับเหมามาทำสัญญาวันเสาร์ที่จะถึงนี้ร้านคงเสร็จหลังเลิฟออกจากงานได้เกือบเดือนค่ะตาไท” 

หญิงสาววางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้วทั้งการปลูกสร้างการโฆษณาหรือแม้กระทั่งคนที่จะร่วมงานกันซึ่งก็เป็นคนในหมู่บ้านนี่เอง

“ธันพูดเรื่องนี้กับตาเหมือนกันนะว่าจะเปิดสวนให้เข้าชมเป็นช่วงถ้าเราเปิดรีสอร์ตอาจได้ร่วมงานกัน” 

จงรักษ์ได้แต่ยิ้มเธอชินกับการพูดเองเออเองของคนรอบข้างไปเสียแล้วตอนนี้ใครอย่าเพิ่งอยากมาร่วมงานกับเธอเลยเธอยังต้องเอาตัวให้รอดเสียก่อน

“อ้าวนั่นมากันพอดี” 

เสียงรถอีแต๊กดังจากถนนทางเข้าบ้านหญิงสาวเห็นตากับธันวาหัวเราะดังลั่นมาแต่ไกลเฮ้อ…นี่เหรอคนที่ทะเลาะกับลูกสาวจนหนีมานอนบ้านเพื่อนแล้วทิ้งให้แม่ของเธอนั่งกลุ้มไปทั้งวัน

“เลิฟมาเมื่อไหร่” สันต์ยิ้มให้หลานสาว

“มาถึงบ้านตั้งแต่ตอนสายค่ะตาไม่กลับบ้านเสียทีเลยมาตาม” หญิงสาวตอบพร้อมกับไหว้ตาและหันไปไหว้ธันวาต่อชายหนุ่มรับไหว้พร้อมยิ้มขบขันเมื่อเห็นว่าเรื่องทะเลาะเบาะแว้งของสันต์กับรังรองทำให้หญิงสาวต้องระเห็จมาจากกรุงเทพ

“พี่ธันอย่ามายิ้มล้อเลิฟ” 

“เปล่าเสียหน่อยกินอะไรมายังตัวแสบวันนี้กินข้าวบ้านพี่ไหม” คนที่ยังให้ความสนิทสนมกับจงรักษ์เหมือนเดิมเดินมาหวังจะดีดหน้าผากหญิงสาวเหมือนทุกทีจงรักษ์เอียงตัวหลบได้ทันแล้วค้อน

“แม่ทำกับข้าวรอแล้วค่ะไว้วันหลังนะคะ” 

“วันหลังไม่มีเป็นวันหน้านัดวันมาเลยได้ไหมตัวแสบ” 

“โธ่งั้นเสาร์นี้ก็แล้วกันค่ะเลิฟต้องกลับมาเซ็นสัญญากับผู้รับเหมา” 

“โอเคนัดเป็นนัดนะตัวแสบ” 

จงรักษ์ค้อนกี่ปีธันวาก็ไม่เคยเปลี่ยนเขาเรียกเธอแบบนี้จนติดปากพลอยให้ไผทเรียกตามอีกคนหญิงสาวคลี่ยิ้มบางยามนึกถึงวีรกรรมเก่าๆ ของตัวเอง

“ตายังไม่อยากกลับบ้าน” สันต์ทำหน้าบึ้งเมื่อนึกถึงลูกสาวคนเดียว

“ตาคะกลับไปคุยกันให้รู้เรื่องเถอะค่ะ” 

“ตายังไม่สบายใจ” 

“ถ้าคุยกับแม่ไม่สบายใจก็กลับไปคุยกับเลิฟนะคะ” หญิงสาวทำหน้านิ่งแต่ดวงตาเริ่มแดงก่ำธันวากับไผทเห็นเข้าต่างรีบช่วยพูด

“ไปเถอะสันต์หลานอุตส่าห์ลางานมา” 

“กลับบ้านไปคุยกันให้รู้เรื่องเถอะครับตาแล้วก็อย่าไปเร่งรัดอะไรน้องเลยครับ” 

“ตาคะ…เลิฟรอตามาทั้งวันเลิฟต้องขับรถกลับกรุงเทพคืนนี้” 

“ถ้ามันลางานยากนักก็ลาออกมันซะ” 

“ไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกค่ะอีกอย่างลางานไม่ยากแต่เลิฟเกรงใจเจ้านายกับเพื่อนร่วมงาน” 

“ฮึแม่แกมันขี้ฟ้อง” เมื่อเห็นว่าห้ามไม่ได้จึงพาลไปโทษลูกสาว

“ตา…” 

“ว่านิดว่าหน่อยไม่ได้เลยนะขับรถกลับบ้านคนเดียวแล้วกันเดี๋ยวตาจะเดินไป” ว่าแล้วก็เดินฉับๆ ออกไปทิ้งให้คนอื่นมองตามอย่างห่วงใย

“เฮ้อไอ้นี่หัวรั้นตั้งแต่หนุ่มยันแก่” ไผทส่ายหัว

“ไปคุยให้รู้เรื่องเถอะเลิฟสิ่งไหนที่เลิฟไม่ชอบก็บอกไปตามตรง” ธันวาบอกคนที่รักเหมือนน้องเรื่องจับคู่เขาพอทราบเหมือนกันแถมวันนี้สันต์เล่นพูดถึงแต่หลานสาวทั้งวัน

“พี่ธัน…” 

“ไปคุยกับแม่กับตาก่อนเรื่องเรากับพี่ไว้คุยกันทีหลัง” 

“ค่ะ”



-ขอบคุณที่ติดตามผลงานนะค้า

ขออภัยสำหรับเว้นวรรคที่ไม่มี เจี๊ยบแก้ไม่หายเลยจ้า เดี๋ยวจะลองวางในเอ็กเซลก่อนก็อบมาลงในนี้ดูนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

267 ความคิดเห็น

  1. #264 noodao (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 22:22
    ตาก่อเรื่องเพราะกลัวหลานไม่มาอยู่ด้วย
    #264
    0
  2. #242 vzavii (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 09:03
    แงไม่อยากให้ดราม่าเลย
    #242
    0
  3. #229 Jvar J. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 18:48
    เฮ้ออออสงสารเลิฟจัง
    #229
    0
  4. #228 ao_majo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 17:39

    พวกผู้ใหญ่เอาแต่ความคิดตัวเองกันเกินไปแล้ว.....

    อยากใหัท่านรองฯลักพาตัวนู๋เลิฟไปซ่อนจัง.....

    #228
    0
  5. #227 ManGvi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 15:03
    อึดอัดค่ะ ไม่ชอบนิยายแบบนี้เลย ชีวิตดราม่าพอแล้ว
    #227
    0
  6. #226 proud_wt (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 14:57
    น่าอึดอัดใจ คนในครอบครัวก็มองแต่มุมของตัวเอง ไม่มีใครคิดถึงในมุมของเลิฟเลย
    #226
    0
  7. #225 Pompom06 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 13:30
    ท่านรองรีบๆๆหน่อยมีคู่แข่งแล้ว
    #225
    0
  8. #224 ไอยดา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 10:13

    พี่ธันรักแบบน้องสาวเหรอ

    #224
    0