[Fic Crossover Sebastian+Kanade]Retime cross love

ตอนที่ 10 : 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    12 พ.ค. 58


::8::


Kanaday Say

เมื่อฉันมาถึงคฤหาสน์ของคุณราอูล ตอนฉันกับรันเหมาเข้าไปคุณชิเอลกับนายพ่อบ้านขี้เก็กก็มารออยู่พอดี คุณราอูลก็ยืนรออยู่ด้วย

"ว่าแต่ รันเหมา คานาเดะจังไปทำอะไรมาเนื้อตัวถึงได้มอมแมมขนาดนี้ล่ะหือ"คุณราอูลถามขึ้น ยิ้มป่นโกรธ

"ไปหาของมาค่ะ รันเหมาก็ช่วยหาค่ะ"ฉันตอบแบบสารภาพ ตาแอบเศร้านิดๆ

"งั้นเหรอ เจอไหมล่ะ"คุณชิเอลถามต่อ

"พูดยากเหมือนกันค่ะ จะว่าไม่เจอก็เจอนะคะ"ฉันตอบ

"เอาเถอะ เอาเถอะ ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันได้แล้ว เห็นพวกเธอมอมแมมแบบนี้แล้ว ฉันไม่ชอบให้พวกเธอโดนฝุ่นซะเท่าไหร่เลยน่ะ"คุณราอูลพูดแบบหงุดหงิดจบ รันเหมาก็จูงมือฉันออกจากห้อง พาไปห้องที่น่าจะเป็นห้องนอนของเธอทันที เมื่อฉันมาถึงรันเหมาก็เปิดหีบ และหยิบชุดกี่เพ้าสีชมพูอ่อนส่งให้ฉัน ส่วนเธอก็หยิบชุดประจำของเธอ ซึ่งดูเหมือนว่าจะเย็บซ้ำน่ะ

"เข้าไปอาบน้ำสิ"รันเหมาพูด แต่ฉันขอดูชุดก่อน เมื่อฉันคลี่ชุดมาดู ฉันแทบจะร้องกรี๊ด คือชุดกี่เพ้าตัวนี้สั้นมาก ประมาณปิดน่องได้ครึ่งหนึ่ง และแถมเปิดผ่าข้างสองข้างอีก

"รันเหมา มีชุดอื่นที่รัดกุมกว่านี้ไหม"ฉันรีบถามทันที โอย... นี้รันเหมาจะให้ฉันใส่ชุดนี้ไปยั่วนายพ่อบ้านขี้เก๊กหรือไง แล้วทำไมฉันต้องนึกถึงนายพ่อบ้านขี้เก๊กนั้นด้วย

"ไม่มี"

"มีถุงน่อง ถุงเท้ายาวถึงขาอ่อน หรือกางเกงซับใน หรือกางเกงขาสั้นไหม"ฉันถามอย่างมีหวัง รู้อย่างงี้เอาถุงน่องที่ฉันใส่ตอนมายุคนี้มาด้วยก็ดีน่ะ


"ไม่มี"สั้นๆเอวัง เอวังแล้วคานาเดะ "เธอรีบไปอาบน้ำได้แล้ว ฉันจะได้อาบต่อ"สิ้นคำของรันเหมา ฉันเข้าห้องน้ำทันที


30 นาทีผ่านไป


ฉันออกมาในชุดกี่เพ้าที่รันเหมาให้ฉัน ฉันอ้ายมาก จนเดินไม่ถูกและเอามือปิดบริเวณที่ถูกเปิดด้วย

"น่ารักดี"รันเหมาพูด

"รันเหมา รีบไปอาบน้ำเลย จะได้มาเดินเป็นเพื่อนฉันหน่อย ฉันไม่กล้าออกไปในสภาพแบบนี้หรอก"ฉันโวย รันเหมาเข้าไปในห้องน้ำ


30 นาทีผ่านไป


รันเหมาออกมาจากห้องน้ำ ในชุดเดิมแต่เป็นชุดใหม่ เมื่อเห็นว่าเรียบร้อยแล้ว เธอก็จะออกไปหาคุณราอูล ฉํนก็ลุกขึ้นเดินตาม

"ขอหลบอยู่หลังเธอน่ะ"ฉันพูด รันเหมาพยักหน้า และเดินนำต่อไป เมื่อมาถึงห้องที่3หนุ่มรออยู่

"เสร็จแล้วน่ะ ทั้งสองคน"คุณราอูลถาม ฉัน กับรันเหมาพยักหน้า "คานาเดะจัง ทำไมหลบหลังรันเหมาด้วยล่ะ"เขาถาม

"ฉันใส่ชุดนี้แล้ว มันรู้สึกไม่มั่นใจค่ะ"ฉันพูดพร้อมหลบหลังรันเหมาต่อไป แต่ทว่า...

"ว้าย!!!!"ฉันร้องออกมา เพราะอยู่ๆนายพ่อบ้านขี้เก๊กก็คว้าฉันจากหลังรันเหมา สภาพตอนนี้ ฉันหน้าแดงและอยู่ในท่าถูกอุ้มแบบเจ้าสาว โดยคนอุ้มคือพ่อบ้านขี้เก็ก หรือ นายเซบาสเตียนยังยิ้มได้แบบไม่แคร์สื่อ

"น่ารักน่ะ"นายเซบาสเตียนพูดข้างหูฉันเบาๆ ทำให้ฉันยิ่งหน้าแดงไปอีกและไม่กล้าขยับด้วย เพราะชุดที่สวมอยู่นั้นแหละ

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันคงพาเลดี้มินามิโนะไปส่งที่คฤหาสน์ของริซซี่"คุณชิเอลพูด

"อืม และอย่าลืมงานขนมที่จะมีเร็วๆนี้ด้วยล่ะ"คุณราอูลพูด คุณชิเอลพยักหน้า งานขนมเหรอ แสดงว่าลอนดอนจะมีงานขนมเร็วๆนี้สิน่ะ ฉันถูกนายเซบาสเตียนอุ้มจนมาถึงรถม้า เขาจึงวางฉันลง คุณชิเอลเข้าไปก่อน ตามด้วยฉันและนายเซบาสเตียน ฉันนั่งฝั่งตรงข้ามคุณชิเอล แน่นอนว่านายเซบาสเตียนนั่งฝั่งเดียวกับฉันแหละ

"คุณชิเอลค่ะ"ฉันทักขึ้น

"มีอะไรหรอ"ชิเอลถาม

"คือฉันสงสัยที่คุณคุยกับราอูล เรื่องงานขนมนะคะ ที่ลอนดอนจะมีการจัดงานขนมเร็วๆนี้เหรอคะ"

"ใช่ และงานนี้มีแข่งขันสุดยอดเชฟทำขนมฝ่ายหญิงด้วย เสียดายที่ฉันไม่สามารถส่งเซบาสเตียนไปแข่งได้"

"ถ้างั้น ให้ฉันลงแข่งแทนได้ไหมคะ ฉันทำขนมเป็นหลายอย่างคะ"

"อืม ได้สิ แต่เธอจะลงแข่งในฐานะตัวแทนของบริษัทแฟนทอมไฮฟ์ อีกอย่างซาเชอร์เค้กที่เธอทำเมื่อวานก็อร่อยมาก"

"ขอบคุณค่ะ"ฉันรับคำพร้อมยิ้ม

"ส่วนเรื่องขอริซซี่ ฉันขอเรียบร้อยแล้วล่ะ ส่วนโจทย์ในการแข่งขันนั้น คือ เค้กกับช็อกโกแลต"

"เค้กกับช็อกโกแลตเหรอคะ โอเคค่ะ"ฉันรับคำพร้อมยิ้ม เพราะนึกออกแล้วว่าจะทำอะไร

"ว่าแต่นายน้อย คานาเดะ หิวข้าวยังขอรับ"นายเซบาสเตียนถาม

"ยัง"ฉันกับชิเอลตอบพร้อมกัน

...โครก......

ทำไมกระเพาะไม่ให้ความร่วมมือน่า คุณชิเอลดูเหมือนว่าจะเป็นเหมือนฉันด้วย...

Kanade say end


 

Sebastian say

"ดูเหมือนว่ากระเพาะของคุณทั้งคู่จะไม่ให้ความร่วมมือนะครับ"ผมพูดพร้อมยิ้ม

"ทำไงได้ บนรถม้ามีของกินเหรอ ตอนนี้"นายน้อยพูด

"กระผมนึกอยู่แล้ว กระผมเตรียมไว้แล้วขอรับ"ผมพูดพร้อมยกตะกร้า ข้างในมีแซนวิชกับมินิทาร์ตบลูเบอร์รี่

"น่าทานจัง"คานาเดะพูด

"เชิญทานได้เลยครับ"ผมพูด

"ค่ะ ทานแล้วนะคะ"คานาเดะพูด นายน้อยก็หยิบมากินก่อนเลยตามด้วยเธอ จนของกินหมดตะกร้า ผมก็เก็บเข้าที "ขอบคุณมากสำหรับอาหารนะคะ อร่อยมากค่ะ"เธอพูด นายน้อยพยักหน้าไม่พูดอะไร รถม้าก็ยังเคลื่อนไปเลื่อย ซะพักนายน้อยกับคานาเดะก็หลับไป ระหว่างที่รถม้ายังเคลื่อนแสงจันทร์ก็ได้ส่องตัวเธอ มันทำให้เธอดูสวยขึ้น ถึงชุดที่เธอสวมอยู่นั้น มันจะดูแอบยั่วนิดหนึ่ง ผมรู้ว่าเธอคงไม่เต็มใจใส่มันหรอก แต่เพราะสถานการณ์มันฉุกเฉิน เธอเลยต้องยอมใส่ชุดนี้ และคนของราอูล คงมีแต่ชุดแบบนี้ ตอนนี้รถม้าได้มาถึงคฤหาสน์มิดเดิลฟอร์ดแล้ว นายน้อยตื่นขึ้น

"ถึงแล้วเหรอ"นายน้อยถาม

"ครับ นายน้อย"ผมตอบ นายน้อยมองไปที่คานาเดะ ที่ยังหลับอยู่

"ท่าทางคงต้องให้นายอุ้มส่งเธอถึงห้องนอนของเธอแล้วล่ะ"นายน้อยพูด

"นายน้อย..."

"รีบไปสิ อย่ามั่วชักช้าเลย เดี๋ยวเธอก็เป็นหวัด จนลงแข่งไม่ได้หรอก"

"เยส มายลอด"ผมรับคำพร้มช้อนอุ้มคานาเดะขึ้นมา เมื่อมาถึงห้องนอนของเธอฮันนี่ก็ยืนรอตรงเตียงเลย "ว่าไงเจ้าตัวเล็กสุดสวย"ผมทักขึ้น ฮันนี่ยิ้มตอบกลับมา ผมดึงผ้าห่มออก คอยๆวางคานาเดะบนเตียง เอากระเป๋าสะพายออกจากตัวเธอ วางบนโต๊ะโคมไฟ  และค่อยจับเธอนอนลง จากนั้นห่มผ้าห่มเธอ ผมรู้สึกได้ว่า เธอดูน่ารักน่ะตอนนอน น่ารักจนทำให้หน้าผม ใกล้หน้าเธอมากขึ้น ริมฝีปากของผมประกบริมฝีปากของเธอ เธอหวานจัง หวานจนผมไม่อยากถอน แต่ไม่ได้ เดี๋ยวเธอจะตื่นซะก่อน คงได้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ดังนั้นผมจึงค่อยๆถอนออก

"เมี้ยว"ฮันนี่ร้อง ประมาณจะถามว่า ไม่ทำต่อเหรอ ผมส่ายหน้า

"เรื่องนี้เป็นความลับน่ะ อย่าบอกเจ้านายให้รู้ล่ะ"ผมพูดจบก็ดับไฟ และออกจากห้องของเธอไป ขึ้นรถม้าที่มีนายน้อยรออยู่ รถม้ามุ่งหน้ากลับคฤหาสน์แฟนทอมไฮฟ์ ตอนนี้ผมรู้สึกว่า... ผมหลงรักเธอเข้าแล้ว หลงรักคานาเดะ
....

Sebastian Say end


------------TBC------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น