คัดลอกลิงก์เเล้ว

[FIC KHR]นิทานความรัก[80??]

เรื่องราวของความรักของสาวน้อยเมดกับเจ้าแป๊ะยิ้มที่ไปคลายคลึงกับนิทานสองเรื่องที่มาผสมผสานกัน

ยอดวิวรวม

1,464

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


1,464

ความคิดเห็น


13

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 เม.ย. 58 / 16:49 น.
นิยาย [FIC KHR]Էҹѡ[80??] [FIC KHR]นิทานความรัก[80??] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

จากใจผู้เขียน
  
      รอบนี้เกิดอยากเขียนยามาโมโตะ กับ คอนอิโระ (แต่เป็นฟิคสั้นนะ)  เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจเกิดมาจากฟังเพลง มีจริงหรือเปล่
ของน้องพินต้่า และไปดูMVเพลงนี้มาด้วยก็เลย ขอบอกว่า อ้า~(นอนกลิ้งพื้นไปหลายตลบ และลุกขึ้นมา) MVน่ารักและสวยมาก เสียงพินต้าเพราะมากมาย ก็เลยเกิดอยากแต่งเรื่องนี้ขึ้นมา(ยังดีนะที่เป็นฟิคสั้น)นะ เอาละ ไปอ่านกันเลย

ป.ล.เอา
MVมาให้ดูด้วย ขอบอกได้ว่า พินต้าน่ารัก~~~~~!!! MVสุดยอดมาก!!!("เซน ตามรอยเจ้าหัวสนามหญ้าเหรอ"ฮายาโตะถาม)




 
 



 

ตัวละคร
 


ยามาโมโตะ ทาเคชิ
ผู้พิทักษ์พิรุณของวองโกเล่รุ่นที่10 เป็นคนยิ้มได้ตลอด บ้าเบสบอล
ฉายา:เจ้าบ้าเบสบอล,แป๊ะยิ้ม(เซนตั้ง)


 
  
คอนอิโระ  ชาจิ
ผู้พิทักษ์วารีของฟาเรียน่ารุ่นที่10 เป็นรองหัวหน้าสาวเมดบ้านฮาคุโจซะ เป็นคนชอบวาดและตัดเย็บแบบเสื้อผ้า

 
 
กรุณาคอมเม้นท์ด้วย = ให้กำลังใจ

 

แบนเนอร์เรื่องนี้จ๊ะ
 

เรื่องอื่นโดยเซน
เปิดจดหมายเลย [Fic KHR]สัตว์เลี้ยงสื่อรัก

DUO Adventure ผจญภัยคู่หูสุดฮา

ขอบคุณเรื่องแบเนอร์


แบนเนอร์เพื่อนบ้าน

The Past Memories
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 เม.ย. 58 / 16:49


บันทึก ชีวิตสาวเมดของคอนอิโระ  ชาจิ

         ตั้งแต่ฉันเกิดมา ครอบครัวฉันก็มีครบ พ่อ แม่และฉัน ครอบครัวเราทำงานรับจ้างแบบพออยู่พอกินนะ ชีวิตฉันมีความสุขมากเลยนะ แต่ว่าพอฉันอายุได้ 5 ขวบ พ่อของฉันก็ได้ตายจากไปอย่างไม่มีวันกลับ แม่ฉันต้องทำงานหนักมากขึ้นเพื่อฉัน เพื่อมาจ่ายค่าเทอมของฉัน ฉันอยากช่วยแม่เหลือเกิน

    จนกระทั้งฉันอยู่ป.3 แม่กับฉันก็ย้ายไปเมืองนามิโมริ เพราะแม่ของฉันได้งานดีที่คฤหาสน์หลังหนึ่ง และให้ฉันทำงานที่นั้นด้วย ที่คฤหาสน์แห่งนี้มีครอบครัวอยู่ครบ เหมือนครอบครัวเมื่อก่อนของฉัน ซึ่งนั้นคือ ครอบครัวไมฮิมิ

    วันหนึ่งคุณท่านไมฮิมิเรียกฉันเพื่อไปพบกับคุณหนูเอรินะ

เอรินะ ลูกมาทำความรู้จักกับเด็กคนนี้เร็วๆ ลูกจะได้มีเพื่อนเล่นไงคุณท่านไมฮิมิพูด เมื่อได้เห็นฉัน ฉันเห็นท่านไมฮิมิแล้วท่านดูเป็นคนใจดีมาก ท่านมีลูกสาวที่อายุไล่เลี่ยกับฉัน แถมหน้าตาดูน่ารักอีกด้วย (ตรงไหนเซนพูด)

ฮึ่ม!! เอรินะหันหน้าเชิดไปอีกทางหนึ่ง ฉันคิดว่าเธอคงไม่พอใจฉันมั้ง หนูไม่เสียเวลากับการเสวนา กับยัยเด็กสาวเมดหรอก เธอพูดพร้อมลุกขึ้นและเอาขาชนไหล่ฉัน แล้วออกจากห้องนี้ไป

อย่าไปคิดมากนะ คอนอิโระ ชาจิจัง เธออยู่ที่นี้ตังใจเรียน และตั้งใจทำงานบ้านนะคุณท่านไมฮิมิพูด

ค่ะคุณท่าน ฉันรับคำทันที และตั้งแต่นั้นมา ชีวิตฉันก็ต้องทำงานบ้านไปเรียนไป อีกอย่างฉันต้องรับศึกกับคุณหนูเอรินะ เพราะเธอแกล้งฉันตลอดเลย ไม่ว่าจะเป็นทำห้องรกมากขึ้นหลังจากที่ฉันกวาดเสร็จใหม่ๆ หรือไม่พอใจอะไรก็ทุบตีฉัน ฉันอยากจะโต้ตอบกลับไปบ้าง แต่แม่สั่งห้ามไม่ให้ฉันโต้ตอบคุณหนู และให้ฉันนึกถึงคุณท่านไมฮิมิให้มากๆ ฉันจึงยอมอดทนไม่ว่าคุณหนูเอรินะแกล้งฉันแบบไหนก็ตาม จนกระทั้งขึ้นม.1 ฉันเรียนโรงเรียนเดียวกับคุณหนูเอรินะ คือ ร.ร.เซนต์มาเรีย แล้วปรากฏว่าคุณหนูเอรินะมีคู่แข่งคนสำคัญนั้นคือ ฮาคุโจซะ มัทสึริ ซึ่งอยู่คนละห้องกัน ตอนที่ฉันเห็นหน้าเธอครั้งแรก เธอน่ารักเหมือนตุ๊กตายุโรปมีชีวิตเลย และมีเพื่อนซี้ที่ตัดผมสั้นสีน้ำตาลด้วย แต่ดูเหมือนว่าคุณหนูเอรินะจะไม่ชอบเธอ ฉันเห็นว่าเอาไปเหมากับเพื่อนของเธอ

ยัยฮาคุโจซะนะ ฉันรู้มาว่าเป็นเด็กกำพร้าไม่มีพ่อแม่ ไม่รู้ว่าทั้งคู่เป็นอะไรตาย และก็มาอยู่กับเพื่อนของพ่อเขานะเพื่อนของคุณหนูเอรินะพูด

จริงเหรอ ยัยตุ๊กตายุโรปนั้นเป็นเด็กกำพร้างั้นเหรอ ดีล่ะ เวลาเจอจะได้จี้จุดอ่อนยัยนี้ได้”คุณหนูเอรินะพูดแบบถือไพ่เหนือกว่า

และดูเหมือนว่านะ ยัยนั้นก็สนิทกับยัยทสึบาเมะกันมากด้วยนะเพื่อนของคุณหนูเอรินะพูด

ถ้างั้นยัยเด็กกำพร้าก็เป็นเลสเบี้ยนกับยัยทสึบาเมะนะสิ ฮ่าๆ คุณหนูเอรินะพูดพร้อมหัวเราะกับเพื่อน ( ว่าไงนะยะ!!! มาว่าหนูมัทสึริงั้นเหรอเซนพูดพร้อมถือมีดอีโต้จะไปฟัน ใจเย็นๆค่ะเซน ฟังให้จบก่อนค่ะมัทสึริพูด แต่ในใจอยากตบหน้ามาก) ฉันฟังแล้วคุณหนูเอรินะดูท่าจะนินทาแรงกับคุณฮาคุโจซะมากเกินไปนะ ฉันเห็นคุณฮาคุโจซะกับคุณทสึบาเมะ ถึงจะซี้กัน แต่ฉันคิดว่าไม่ถึงขั้นเป็นเลสเบี้ยนหรอก จะว่าไปฉันอยากมีเพื่อนบ้าง แต่ว่าคุณหนูเอรินะ บอกเพื่อนทุกคนในห้องว่าห้ามยุ่งกับฉัน ใครยุ่งเจอดีแน่ แต่มีคนหนึ่งขัดคำสั่งคุณหนูเอรินะ คือ หัวหน้าห้องนะ คุณหนูเอรินะไม่กล้าหื้อ เพราะหัวหน้าห้องขู่ว่าจะเอาเรื่องนี้ไปบอกอาจารย์แน่

มา เรามาตั้งใจเรียนกันเถอะเป็นคำพูดของเพื่อนคนแรกตอนม.1ของฉัน และจนจบม.ต้นเลยละ ฉันกับหัวหน้าตั้งใจเรียนตลอดเลย จนกระทั้งฉันอยู่ม.2 ฉันสอบได้ท๊อปเท่ากับหัวหน้า คุณท่านไมฮิมิก็เรียกตัวฉัน และพาฉันไปเที่ยวห้าง

ชาจิซัง หนูอยากได้อะไรล่ะ ก็เลือกเลยนะ ฉันจะจ่ายตังค์ให้เองคุณท่านไมฮิมิพูด

ขอบคุณมากค่ะ คุณท่านฉันพูด แต่ยังเลือกไม่ถูกว่าจะเอาอะไรดี จนกระทั้งฉันเห็นหนังสือสอนการออกแบบเสื้อผ้า ฉันรู้สึกสนใจมาก คุณท่านไมฮิมิก็เลยซื้อหนังสือสอนการวาดออกแบบเสื้อผ้า และการตัดเย็บเสื้อผ้าให้3เล่ม และ ซื้อสมุดวาดรูป3เล่ม พร้อมกับดินสอสี เมื่อฉันได้หนังสือที่ต้องการมาแล้ว ฉันก็ศึกษาและฝึกวาด บางครั้งก็ลองมองสิ่งของใกล้ตัวมาผสมให้เป็นชุดที่สวย และบางครั้งฉันให้หัวหน้าดู หัวหน้าบอกว่าวาดได้สวยมาก แต่ว่าฉันก็ไม่ลืมเรื่องการเรียนและการทำงานบ้านหรอกนะ ฉันจะวาดออกแบบตอนทำทุกอย่างเสร็จนะ แต่แล้ววันหนึ่ง

 

โครม!!!!!!!!!!!!!!

 

ยัยคอนอิโระ!!! ไปทำความสะอาดห้องด่วน!!!! คุณหนูเอรินะตะโกนเรียกพร้อม(พัง)ประตู

แต่ฉันทำเสร็จแล้วนะค่ะ อย่าบอกนะว่าคุณหนูเอาอีกแล้วฉันพูดเสียงเศร้า เพราะรู้เลยว่าเป็นฝีมือคุณหนู

อย่ามาเถียงนะ!!! ไปทำความสะอาดไป แล้วนั้นเธอทำอะไรนะคุณหนูถาม เพราะเห็นว่าในมือฉันถือสมุดวาดภาพ ฉันจึงต้องรีบเก็บ แต่ถูกคุณหนูแย่งไป คุณหนูเปิดดูทุกหน้าเลยละ วาดสวยดีนี่ งั้น.... ช่วยฉันวาดหน่อยสิ ฉันจะเอาไปส่งการบ้านอาจารย์

ไม่ได้ค่ะคุณหนู คุณหนูต้องทำการบ้านด้วยตัวเองนะค่ะฉันพูด

เธอกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ!!! ได้.....คุณหนูเอรินะพูดพร้อมเปิดสมุดวาดเขียน และฉีกทุกหน้า

อย่าค่ะคุณหนู!!!! อย่า!!!...ฉันร้องห้ามคุณหนูเอรินะ แต่ว่าคุณหนูเอรินะไม่หยุดฉีกหน้าสมุด จนฉีกเสร็จก็ปล่อยล้วงลงสู่พื้น

อุ๊ย!!!ขอโทษนะ และไปทำความสะอาดห้องฉันได้แล้วคุณหนูพูดจบก็เดินออกจากห้องไปฉันรวบร่วมกระดาษที่ถูกคุณหนูฉีกมาให้หมดจนครบ และเอาไปใส่ในสมุดที่ถูกฉีก ฉันร้องไห้เลยละ ฉันไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานบ้านเลยละ ฉันจึงตัดสินใจวิ่งหนีออกจากบ้าน วิ่งไปแบบไม่มีจุดหมายปลายทางจน

 

บรื้น!!!!
 

กรี๊ด!!!!!!!!!ฉันร้องเพราะรถกำลังพุ่งมาทางฉัน แต่ว่าฉันถูกใครบางคนกระชากและให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นมา เขาเป็นผู้ชายผมสีดำ ตาสีน้ำตาล ดูท่าจะเป็นนักเรียนและนักกีฬาด้วยแหะ

เธอไม่เป็นไรนะเขาถาม ฉันพยักหน้า เธอเป็นอะไรไปเปล่า แต่คุยตรงนี้คงไม่สะดวกแหะ งั้นไปคุยที่บ้านฉันละกันเขาพูดจบ พาฉันไปบ้านของเขา บ้านของเขาเป็นร้านซูชินะ

พ่อ ผมกลับมาแล้วเขาทักพ่อของเขา

เอ้า... ทาเคชิกลับมาแล้วเหรอ แล้วนั้นไปเจอเด็กคนนั้นที่ไหนเหรอพ่อของเขาถาม


ฮะฮ่าๆ ไปเจอเธอกำลังเกือบถูกรถชนนะครับ ผมช่วยเธอทันครับ ผมขอคุยกับเธอก่อนนะครับ

ให้พ่อทำซูชิไปให้เธอด้วยไหม

ก็ดีเหมือนกันครับพ่อเขาพูดพร้อมพาฉันไปห้องรับแขกนะ ฉันได้แต่นั่งซึมเงียบ ในขนาดเขาก็ยังยิ้มได้ ฮะฮ่าๆ เธอมีเรื่องอะไรเปล่า ฉันเห็นเธอวิ่งไม่รู้ทิศทางเลยนะ เป็นอะไรเปล่าล่ะฉันเงียบไม่พูด แต่ยื่นสมุดให้เขาดูนะ

สมุด ทำไมเหรอ??เขาถามพร้อมรับมาเปิดดู โอ้โห!!!! โดนฉีกซะเยินเลย เธอทำเองเปล่านะ

ไม่ใช่จ๊ะฉันปฏิเสธ

ฮะฮ่าๆ แสดงว่าเป็นฝีมือคนอื่นสินะ ใจร้ายกับเธอจังเลย เอางี้ ฉันมีเทปกาวนะ น่าจะพอแปะซ้อมได้นะ ฉันไปเอามาให้นะเขาพูดจบพร้อมรีบขึ้นบ้าน และกลับมาพร้อมเทปกาวใส เธอพอจำแบบได้ใช่ไหมเขาถาม ฉันพยักหน้า แล้วเขากับฉันช่วยกันซ่อมสมุดวาดรูปจนกลับมาเหมือนเดิม

ฮะฮ่าๆ ในที่สุดก็ซ่อมเสร็จซะทีเขาพูดและยังยิ้ม ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยล่ะ ถ้าฉันโดนยังงี้ ฉันก็คงเจ็บเหมือนกันแหละ ของที่ตัวเองรักถูกคนทำร้ายเขาพูดให้ฉันฟัง ดูเขาจะเข้าใจฉัน ฉันลุกขึ้นยืน พร้อมจะกลับไปเผชิญแล้วละ

ขอบคุณมากค่ะ ขอตัวกลับก่อนนะค่ะฉันพูดจบพร้อมออกจากบ้านเขา และกลับบ้านฉันทันที เมื่อฉันกลับมา ฉันก็ตั้งใจทำงานและตั้งใจเรียน แล้วว่างก็ออกแบบเสื้อผ้า จนกระทั้งขึ้นม.4 ฉันอยู่ร.ร.เซนอเล็กซานดร้าได้อยู่ห้องเดียวกับคุณฮาคุโจซะกับคุณทสึบาเมะด้วย แต่น่าเสียดายที่หัวหน้าห้องสอบเข้าร.ร.นามิโมริได้ คุณหนูเอรินะแทบจะกรี๊ดแตกมากขึ้น และแกล้งฉันมากขึ้น จนกระทั้งถึงวันงานเทศกาล ห้องของเราแสดงละคร เรื่อง 'เจ้าหญิงผู้ทรนงฉันรับบทเป็นเบ็กกี้ ซึ่งเข้ากับฉันมาก ในขณะเดียวกันคุณหนูเอรินะไม่พอใจมาก ที่คุณฮาคุโจซะรับบทเป็นซาร่า ส่วนคุณหนูรับบทเป็นลาวิเนีย แต่สุดท้ายละครก็ผ่านพ้นไปด้วยดี จนกระทั้งปัจจุบัน ซึ่งฉันอยู่ม.5 ปรากฏว่าคุณฮาคุโจซะกับคุณทสึบาเมะได้เป็นตัวแทนไปแข่งกีฬากับโรงเรียนอื่น คุณหนูเอรินะโกรธมากบอกให้ฉันไปสับเปลี่ยนเทป ปรากฏว่าฉันสับเปลี่ยนของผิดคน เลยทำให้คุณฮาคุโจซะเข้ารอบ พอคุณหนูทราบเธอสั่งให้ฉันไปทำร้ายคุณฮาคุโจซะ แต่ว่า ฉันหมดความอดทนแล้ว!!! พอกันที!!!

คุณหนู ฉันขอปฏิเสธค่ะ ฉันจะบอกความจริงให้ทุกคนรู้ อีกอย่างคุณหนูเลิกทำตัวเอาแต่ใจซะที่ค่ะฉันพูดจบพร้อมเดินออกจากห้องไป วันต่อมาจะไปบอกคุณฮาคุโจซะ แต่ไม่นึกเลยว่าคุณหนูเอรินะส่งลูกน้องจะมาทำร้ายฉัน แต่โชคดีที่คุณฮาคุโจซะกับคุณทสึบาเมะ แล้วเด็กผู้ชายใส่ชุดจีนแดง มาช่วยฉัน แต่ว่า3ต่อ20นั้นสู้ยากมาก ก็เลยช่วยฉันลำบาก ลูกน้องของคุณหนูเอรินะทั้ง5คนจะรุมทำร้ายฉัน ฉันหวาดกลัวจนสลบไปเลยล่ะ เมื่อตื่นขึ้นมาอีกทีฉันก็มาอยู่บ้านของคุณฮาคุโจซะ เธอยังบอกว่าคุณยามาโมโตะช่วยชีวิตฉันไว้ พร้อมชี้ไปที่ผู้ชายที่ช่วยฉันเจอตอนฉันอยู่ม.2 ฉันก็เลยสำนึกในตัวคุณฮาคุโจซะและคุณพี่ยามาโมโตะ ต่อมาฉันกับแม่ ก็ลาออกจากครอบครัวบ้านตระกูลไมฮิมิ และมาอยู่บ้านตระกูลฮาคุโจซะแทน ฉันได้ทำหน้าที่เป็นรองหัวหน้าแม่บ้าน โดยคุณหนูคนใหม่เป็นคนให้ชีวิตใหม่กับฉัน และให้ฉันเป็นผู้พิทัก์วารีของฟาเรียน่ารุ่นที่10 คุณหนูมัทสึริ คุณหนูคนนี้เธอทั้งน่ารัก ใจดี นิสัยดีเหมือนนางฟ้าเลย ไม่รังแกฉัน และเธอยังให้อาวุธไม้ม๊อบเหล็กกับฉันด้วย นานแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ได้จับไม้เหล็ก ตั้งแต่ฉันย้ายมาอยู่นามิโมรินะ ที่สำคัญคุณหนูมัทสึริมีชีวิตที่คล้ายกับซาร่า  ครูว์มาก มิหน่าตอนเล่นละครเรื่อง เจ้าหญิงผู้ทรนง ฉันยังคิดว่าเหมือนซาร่าหลุดมาจากโลกนิยายเลย ตอนนี้ฉันวาดรูป คุณหนูมาเห็นพอดี

ชาจิ เธอวาดชุดนี้สวยมากเลยนะคุณหนูมัทสึริพูด

ขอบคุณค่ะ คุณหนูฉันพูดพร้อมลงสี

วาดเสร็จแล้วคงเตรียมตัดเย็บสินะ ฉันจะรอดูผลงานของเธอนะคุณหนูมัทสึริพูดจบ เดินขึ้นห้องนอนของเธอ แน่นอนค่ะคุณหนู ดิฉันจะพยายามออกแบบเสื้อผ้าต่อไป อีกอย่างคำพูดของคุณพี่ยามาโมโตะครั้งนั้นทำให้ฉันเข้าใจอะไรมากขึ้น

 

นิทานความรัก

 

คุณเคยคิดบ้างไหมว่า ชีวิตของคุณไปคล้ายกับตัวละครสักคนในนิทาน ฉันเองก็เป็นเหมือนกัน

~คอนอิโระ  ชาจิ~

 

ชาจิ~~มัทสึริเรียก ทำให้ชาจิหันไป มัทสึริมาพร้อมกับยูมิ เย็นนี้ว่างไหมเธอถาม

ว่างค่ะ ทำไมเหรอคะชาจิถาม

พี่สึโบมิชวนพวกเราไปกินเค้กนะ ที่สำคัญพี่เคียวโกะ พี่ฮารุ และโคลมไปด้วยนะ ไปด้วยกันนะ ไม่ใช่ว่าแอบกลับไปทำงานบ้านก่อนนะ ฉันไม่ใช่ยัยเอรินะนะมัทสึริพูดแบบรู้ทัน

ค่ะคุณหนู ฉันขอตัวก่อนนะค่ะคุณหนูชาจิพูดพร้อมเดินไปห้องสมุด

เจอกันที่หน้าประตูโรงเรียนนะยูมิพูด ชาจิหันมา

ค่ะชาจิรับคำและหันกลับไป ทิ้งเหลือมัทสึริกับยูมิ

มัทสึริ เธอว่าชาจิดูแปลกๆไหมยูมิถามขึ้น

ทำไมเหรอ??มัทสึริถามด้วยความงง

ก็เห็นชาจิชอบอ่านหนังสือนิยาย กับนิทานนะ โดยเฉพาะนิทานภาพนะ คุณเธอจะชอบมากเป็นพิเศษเลยล่ะ ยิ่งนิทานภาพเล่มเก่าเท่าประมาณสมัยวองโกเล่กับฟาเรียน่ารุ่นแรกนะ แววตาเธอจะเปล่งประกายเป็นพิเศษเลยล่ะนะ และตั้งใจอ่านมาก แสดงว่าเธอยังเป็นเด็กน้อยอยู่แน่ๆ

ยูมิ!!!  อย่าคิดยังงั้น มันเป็นความชอบของส่วนบุคคลนะ อย่าไปยุ่งเรื่องของชาจิดีกว่า อีกอย่างช่วงนี้เธอคงไม่มีไอเดียออกแบบชุดใหม่ก็เลยไปค้นอ่านหนังสือนิยายนิทานนะ เรารีบกลับห้องไปเอากระเป๋าดีกว่า แล้วอยากทานเค้กอะไรล่ะ

อะไรก็ได้ ฉันกินได้หมด

เหมือนคุณทวดแวนโทเลยนะสองสาวคุยจบก็เดินไปเอากระเป๋าทันที

 

 

หน้าร้านSuite Heart Cafe

เมื่อ4สาวมาถึง

เข้าไปกันเถอะ ฉันอยากจะกวาดให้หมดร้านเลยยูมิพูดพร้อมเดินเข้าไปในร้านคนแรก

ยูมิ แน่ใจนะว่าไหวนะ เดี๋ยวก็กินข้าวเย็นไม่ลงหรอกสึโบมิพูดเตือนและเดินตามเข้าไป

ชาจิเข้าไปกันเถอะมัทสึริพูด

ค่ะ โอ๊ย!!!ชาจิร้อง เพราะถูกคนเดินชน ทำให้หนังสือนิทานนิยายที่เธอถืออยู่ในมือร่วงหล่นพื้น คนชนนั้นหนีหายไปแล้ว

คนอะไร เสียมารยาทจริงๆ อย่าให้แม่เจอนะ จะฟาดไม่เลี้ยงแน่!!มัทสึริพูด มา ฉันช่วยนะชาจิเธอพูดพร้อมย่อตัวจะช่วยชาจิ

ไม่เป็นไรค่ะคุณหนู คุณหนูเข้าไปในร้านก่อนเลยนะค่ะ เดี๋ยวดิฉันตามไปค่ะชาจิพูดพร้อมเก็บหนังสือ

จ้า เร็วๆด้วยนะมัทสึริพูดพร้อมเดินเข้าไปในร้าน เธอเก็บหนังสือของเธอเสร็จ ปรากฏว่ามีหนังสือปริศนาเล่มหนึ่ง ซึ่งเธอจำได้ว่าเธอไม่ได้ไปเช่ามาจากห้องสมุด เป็นหนังสือออกแบบแนวโบราณ แต่ว่าเล่มยังสวย เธอจึงหยิบขึ้นมาดู เพราะว่าบนหน้าปกมีกระดาษแปะเขียนไว้ว่า ให้ชาจิจังนะ

ให้ฉันเหรอชาจิพูดด้วยความสงสัย เธอจึงเก็บหนังสือปริศนาเล่มนี้ด้วยและเข้าไปในร้านเป็นคนสุดท้าย

ชาจิทางนี้ยูมิเรียก ซึ่งที่โต๊ะมีมัทสึริ ยูมิ สึโบมิ เคียวโกะ โคลม และฮารุ เมื่อชาจิมาถึง เธอวางหนังสือนิยายนิทานบนโต๊ะ

ฮาฮิ~ ชาจิจังดูท่าจะชอบอ่านหนังสือจังเลยนะค่ะฮารุพูด

คือว่า ส่วนใหญ่หนูจะอ่านแต่นิยายกับนิทานค่ะ แล้วพวกคุณสั่งขนมยังล่ะคะชาจิถามพร้อมนั่งลง

ยังเลยจ๊ะ รอเธอคนเดียวนะ มาสั่งขนมเถอะมัทสึริพูด

ขอเมนูด้วยค่ะยูมิเรียกพนักงาน พนักงานเดินมาพร้อมกับเมนู เคียวโกะสั่งไวท์ช๊อกโกแลตชีสเค้ก ฮารุสั่งเค้กชาเขียว โคลมสั่งแบล็กฟอรเร็นเค้ก สึโบมิสั่งโอริโอชีสเค้ก มัทสึริสั่งบลูเบอร์รี่ชีสเค้ก และ ยูมิสตอร์เบอร์รี่ช๊อตเค้ก เหลือแต่ชาจิเจ้าเก่าที่ยังนึกไม่ออกว่าจะสั่งอะไรดี

ชาจิยังเลือกไม่ได้อีกเหรอยูมิถาม

ก็เลือกไม่ถูกนะค่ะ ว่าจะเอาเค้กชิ้นไหนดีคะชาจิถาม

เราขอแนะนำเมนูใหม่ค่ะ นี้ค่ะ ซากุระวานิลาเค้กค่ะพนังงานพูดแนะนำพร้อมชี้ไปที่เค้กที่เป็นรูปดอกซากุระ เป็นผลิตภัณท์ใหม่ค่ะ เนื้อเค้กรสวานิลาผสมกลิ่นซากุระค่ะ คุณลูกค้าสนใจไหมคะพนักงานถาม ชาจินิ่งไปแป๊บหนึ่ง

เอาก็ได้ค่ะชาจิตอบพร้อมยิ้ม พนักงานเห็นว่าคนในโต๊ะสั่งครบก็เก็บเมนู และไปเอาของ

มัทสึริจัง ยูมิจัง และชาจิจัง เธอ3คนนะ ศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์นี้วางกันเปล่าจ๊ะเคียวโกะถาม

ว่างค่ะสามสาวที่ถามถึงพูดพร้อมกัน

มีอะไรเหรอคะ พี่เคียวโกะมัทสึริถาม

พวกพี่กับพวกสึนะคุง จะไปพักผ่อนที่รีสอร์ททะเลสาบซะงะมินะ สนใจไหมจ๊ะเคียวโกะถาม

ไปแน่นอนค่ะมัทสึริกับยูมิพูดพร้อมกัน ชาจิพยักหน้า

เอ้?? หนังสือเล่มนี้ ฉันจำได้ว่าชาจิไม่ได้ไปขอยืมห้องสมุดมานี่ เธอไปเจอที่ไหนเหรอมัทสึริถาม เพราะเห็นว่ามีหนังสือแปลกเล่มหนึ่งไม่ได้อยู่กับชาจิตั้งแต่ออกจากโรงเรียนแล้ว

คือ หนังสือเล่มนี้ ฉันไปได้.......

โทษนะค่ะ~ ของที่สั่งได้แล้วค่ะพนักงานพูดแทรกชาจิ พร้อมเสิร์ฟของที่พวกเธอสั่ง พวกเธอลงมือทานกัน

 

 

ตอนกลางคืน

บ้านคนใช้

ห้องนอนชาจิ

ชาจิ ลูกยังไม่นอนอีกเหรอลูกแม่ของเธอถาม เมื่อเห็นลูกสาวเปิดไฟโคมกำลังดูหนังสือ ที่บนหน้าปกมีกระดาษแปะเขียนไว้ว่า ให้ชาจิจังนะ

ยังค่ะแม่ หนูขออ่านหนังสือเล่มนี้ก่อนค่ะ แม่นอนไปก่อนได้เลยค่ะชาจิหั่นมาหาแม่พร้อมพูด

จ๊ะ ราตรีสวัสดิ์นะลูก

ราตรีสวัสดิ์ค่ะแม่เมื่อเธอคุยกับแม่เสร็จ เธอหันกลับมาสนใจกับเจ้าหนังสือปริศนา เธอเริ่มเปิดหนังสือทันที หนังสือนี้มีชื่อว่านิทานความรัก เมื่อเธอเปิดหน้าต่อมา หน้าด้านซ้ายเป็นเนื้อหา ส่วนหน้าด้านขวาเป็นรูปภาพประกอบ

 

 

         กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสาวน้อยคนหนึ่ง เธอมีชื่อว่า วอร์จี้(น้ำ) วอร์ตี้อาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังหนึ่ง คฤหาสน์หลังนี้มีลูกสาวที่มีอายุไล่เลี่ยกับเธอ ลูกสาวและแม่เลี้ยงเจ้าของคฤหาสน์ไม่ชอบเธอมาก เพราะเธอสวยและน่ารักกว่า จึงหาเรื่องให้เธอทำงานหนักสาระพัด ร่วมทั้งลูกสาวเจ้าของคฤหาสน์หาเรื่องแกล้งวอร์จี้ไม่หยุด จนวันหนึ่งเจ้าของคฤหาสน์ได้พาไปปิกนิกกัน ลูกสาวเจ้าของคฤหาสน์จึงหาเรื่องแกล้งวอร์จี้ ด้วยการแกล้งยิงธนูไปทางป่าน่าสะพรึงกลัว และให้วอร์จี้ไปเก็บมาให้ วอร์จี้จึงจำใจต้องเดินเข้าไปในป่าน่าสะพรึงกลัว เธอเดินหาธนูไปเลื่อยๆหาเท่าไรก็ไม่เจอซะที และรู้สึกว่าตัวเองหลงทางแล้วด้วย เพราะเดินหาทางออกไม่เจอ ทันใดนั้นเธอเจอถ้ำประหลาด ซึ่งปากถ้ำนั้นประดับด้วยพุ่มกุหลาบ เธอจึงเข้าไปในถ้ำและมาปรากฏที่ไหนไม่รู้ ซึ่งความจริงแล้วมันคือ อุโมงค์ที่พาไปยังดินแดนมหัศจรรย์ ดินแดนที่มีเห็ดยักษ์ ทุ่งดอกไม้หลากสี วอร์จี้เดินไปเลื่อยๆจนใกล้ค่ำแล้ว เธอพยายามหาที่พัก จนกระทั้งเธอได้เจอคฤหาสน์หลังหนึ่ง เธอจึงเดินเข้าไป ในนั้นวอร์จี้ได้เจอเจ้าหญิงนางฟ้า ซึ่งใจดีสมกับเป็นนางฟ้า เจ้าหญิงนางฟ้าขอร้องให้วอร์จี้อยู่ที่นี้ ไม่ต้องกลับไปที่คฤหาสน์หลังนั้นแล้ว วอร์จี้รับคำทันที ตั้งแต่นั้นมาเธอได้ทำงานบ้านที่คฤหาสน์ของเจ้าหญิงนางฟ้า จนวันหนึ่งเจ้าหญิงนางฟ้าอนุญาตให้ไปเดินเล่นที่ดินแดนมหัศจรรย์ได้ แต่ก่อนไปเจ้าหญิงนางฟ้าได้ใช้เวทมนตร์เนรมิตชุดใหม่ให้วอร์ตี้สวม ทำให้เธอดูน่ารักมากขึ้น แล้ววอร์จี้ก็เดินออกไป เธอเดินเล่นไปเลื่อยๆ จนเธอเจอสุนัขพันธ์อากิตะ เธอย่อตัวลงแล้วลูบหัวมันด้วยความน่ารักน่าเอ็นดูของมัน โดยไม่รู้ว่ามีคนแอบมองเธออยู่ เธอหันไปเจอเขา สายตาประกันพอดี ทำให้สองคนเดินมาเจอกัน คนที่แอบมองวอร์จี้อยู่นั้น เขามีชื่อว่า รีเก้น(ฝน:ภาษาเยอรมัน) เขาเป็น1ใน6ขององค์รักษ์ของเจ้าชายทะเลสาบ รีเก้นจับมือวอร์จี้และจูบหลังมือเธอ จากนั้นก็จูงมือเธอ พาเธอเที่ยวเล่นชมดินแดนมหัศจรรย์

 

 

ว้าว~ วอร์จี้นี้คล้ายฉันมากเลย เอ้?? แล้วใครกันที่มีนิสัยคล้ายรีเก้นน่า... นอนดีกว่าชาจิพูดจบปิดหนังสือ ปิดไฟ ขึ้นเตียงแล้วนอนหลับลง

 

 

 

วันศุกร์

ทะเลสาบซะงะมิ

หน้ารีสอร์ท

ว้าว~/ฮาฮิ~ ที่นี้สวยจังเลยค่ายูมิกับฮารุพูดพร้อมกัน

อืม ที่นี้สวยมาก สมกับที่เคยเป็นที่แข่งกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 แข่งเรือแคนนูกับเรือกรรเชียงรีบอร์นพูด

รีบอร์นแล้วนายมีแผนอะไรเปล่าที่ให้ พวกเรามาที่นี้สึนะถาม

ก็วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่กันก่อนนะ พรุ่งนี้มีกิจกรรมสนุกแน่รีบอร์นพูดแบบมีเล่ห์

ชาจิ เราเอาของไปเก็บของกันเถอะมัทสึริพูด ชาจิเงียบเหม่อ ชาจิ ชาจิ ชาจิ!!!เธอตะโกน

ค่า!!! มีอะไรเหรอคะคุณหนูชาจิถาม

ไปเก็บของกันมัทสึริพูดจบ ทุกคนเข้ารีสอร์ทแยกย้ายเข้าห้อง

 

 

ระหว่างที่สาวๆกำลังจะไปเล่นน้ำกัน ก็เจอตุ๊กตากระต่ายสีดำ หูตก นอนขว้าง

ฮาฮิ~ ของใครนะฮารุถาม

กระต่าย!!!”มัทสึริร้อง เพราะเธอชอบกระต่าย ชาจิเดินเข้าไปใกล้ แล้วมีกระดาษแปะโน๊ตเขียนว่าเหงาจังเลย อยากได้ชาจิจังเป็นเพื่อน ชาจิอุ้มมันขึ้นมา

ของชาจิเหรอเคียวโกะถาม

ไม่ใช่ค่ะ แต่ว่าดูนี้สิค่ะชาจิพูดพร้อมชี้ไปที่ข้อความบนกระดาษ พวกมัทสึริถึงกับอึ้ง

แสดงว่า ต้องมีใครในวองโกเล่ต้องชอบชาจิแน่ ไม่แน่อาจจะคุณพี่ฮิบาริ เพราะคุณพี่เขาก็ชอบสีดำเสียด้วยยูมิพูด

พี่ยูมิค่ะ หนูว่าไม่ใช่ฝีมือพี่ฮิบาริหรอก ถ้าเป็นฝีมือพี่ฮิบาริน่ะ พี่เขาต้องเขียนว่า 'ยัยสัตว์กินพืช' นะ ไม่ได้เขียนว่า ชาจิ หรอก ที่สำคัญพี่ฮิบาริไม่เขียนคำหวานยังงี้หรอกค่ะ”เอแคล์พูด ทุกคนเห็นด้วยกับความคิดของเอแคล์ จากนั้นมุ่งหน้าไปเล่นน้ำกัน

 

หลังเล่นน้ำ   ห้องทานอาหาร

เอ๊า....แล้ว น้องชาจิล่ะยามาโมโตะถาม

บอกว่ายังไม่หิวข้าวนะค่ะ ขออ่านหนังสือก่อนนะค่ะ เดี๋ยวอ่านเลร็จแล้วจะลงไปนะ ตอนนี้เธอกำลังติดนหนังสือเล่มหนึ่งอยู่นะค่ะมัทสึริพูด

หนังสืออะไรเหรอสึนะถาม

เป็นหนังสือนิทานพร้อมภาพค่ะ มีชื่อว่า นิทานความรัก ค่ะ เป็นเรื่องราวของวอร์จี้กับรีเก้นนะค่ะ แต่หนูไม่ได้รู้อะไรมาก เธอพูดมาได้แค่นี้แหละค่ะมัทสึริอธิบายเท่าที่รู้

อะไรก็ช่าง คุณแรมโบ้หิวข้าวแล้วแรมโบ้พูด

ฉันด้วยอากิเสริม

เห็นด้วยกับสองตัวนี้อย่างแรง กินข้าวกันเถอะยูมิพูด

หลังทานข้าว ไปเดินเล่นชมวิวกันคุณรีบอร์นพูดจบ ทุกคนเริ่มลงมือทานทันที

 

ทางด้านชาจิ

ห้อง208

ชาจิกำลังตั้งใจอ่านหนังสือนิทานความรักอยู่

 

    รีเก้นได้พาวอร์จี้ชมทุ่งดอกไม้ทั่วดินแดนมหัศจรรย์  ซึ่งทำให้วอร์จี้มีความสุขมากได้เห็นท้องฟ้า เห็นสายรุ้ง ที่ดินแดนมหัศจรรย์แห่งนี้สัตว์ทุกตัวก็เป็นมิตรกับเธอ แม้กระทั้งราชสีห์ที่ทุกคนคิดว่าดุร้าย กลับเป็นราชสีห์ที่ใจดี และที่นี้มีสัตว์ในนิยายนิทานด้วย จากนั้นรีเก้นพาวอร์จี้เขาคฤหาสน์ของเขา เพราะว่ารีเก้นเริ่มหลงรักวอร์จี้เข้าแล้ว เขากอดเธอและจูบหน้าผากเธอ เพื่อบอกว่าเขารักวอร์จี้มาก วอร์จี้เองก็หน้าแดงและรู้สึกได้เลยว่า เธอเองก็เริ่มหลงรักรีเก้นเหมือนกัน เธอยิ้มและกอดตอบ

 

 

ว้าว~ จะมีผู้ชายคนไหนน่า น่ารักและนิสัยดีเหมือนรีเก้นไหมน่าชาจิพูดพร้อมกอดหนังสือ

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!!

 

เสียงคนเคาะประตู ชาจิวางหนังสือและเดินไปที่ประตู เธอเปิดออกมามองซ้ายมองขวาไม่มีใคร แต่ว่าบนพื้นมีถาดวางชุดอาหารญี่ปุ่น และมีกระดาษแปะเขียนว่า ทานข้าวหน่อยเถอะ เดี๋ยวไม่มีแรงอ่านหนังสือนะ ชาจิยกถาดอาหารเข้ามาในห้อง ปิดประตู เธอวางถาดบนโต๊ะ แกะพลาสติกออกและนั่งทานข้าวจนหมด ในใจเธอสงสัยมากว่าใครกันน่าที่เป็นห่วงเธอ เธอยกถาดที่มีแต่จานชาม เปิดประตูและเอาวางไว้ที่เก่า และนั่งกลับมาอ่านหนังสือต่อ

 

 

    วันหนึ่งรีเก้นพาวอร์จี้ไปห้องโถงของคฤหาสน์ แล้วเขาก็โค้งขอเธอเต้นรำ เธอถอนสายบัวยอมเต้นรำกับเขาโดยดี ทั้งสองเต้นรำกันไปเลื่อยๆอย่างมีความสุข ทันใดนั้นวอร์จี้นั้นเริ่มเป็นห่วงเจ้าหญิงนางฟ้าขึ้นมาแล้ว เธอไม่รู้ว่าป่านนี้เจ้าหญิงนางฟ้าจะเป็นยังไงบ้างน่า จนกระทั่งเสียงนาฬิกาเพื่อบอกเป็นเวลาว่าเที่ยงคืนดังขึ้น ทำให้วอร์จี้วิ่งหนีออกจากคฤหาสน์ของรีเก้นไป แต่ว่าด้วยความรีบร้อนของเธอทำให้เธอเผลอทิ้งรองเท้าไว้  รีเก้นวิ่งตามวอร์จี้ไม่ทัน แต่ว่าเขาได้เก็บรองเท้าไว้

 

 

ว้า~ แล้วยังงี้รีเก้นจะตามหาวอร์จี้เจอไหมน่าชาจิพูดเสียงเศร้าพร้อมมองภาพวอร์จี้ที่กำลังลงมาจากบันไดและเธอทิ้งรองเท้าตรงบันไดไว้ ประตูเปิดออกมัทสึริ กับเคียวโกะ เข้ามาในห้อง

ชาจิมัทสึริเรียก

มีอะไรเหรอคะคุณหนูชาจิถาม

พรุ่งนี้เธอกับฉันต้องพายเรือแคนูแข่งกับพี่ยามาโมโตะกับพี่ฮายาโตะนะ นอนพักผ่อนได้แล้วนะมัทสึริพูด

ทำไมเหรอคะชาจิถามด้วยความสงสัย

คือว่ารีบอร์นจัง เขาจับฉลากได้ชื่อเธอ มัทสึริจัง ยามาโมโตะคุงและฮายาโตะคุงนะเคียวโกะอธิบายให้กระจ่าง

อ้อ เข้าใจแล้วค่ะชาจิพูดพร้อมลุกขึ้นหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมา และหยิบกล่องใส่อุปกรณ์เย็บผ้าขึ้นมาเธอเปิดกล่อง หยิบริบบิ้นสีฟ้าขึ้นมา เอามาผูกคอกระต่าย พอผูกโบว์เสร็จ ก็เก็บกล่องอุปกรณ์เข้ากระเป๋า

เอาละนอนได้แล้วล่ะ มัทสึริพูดทั้งสามเตรียมที่นอน จัดที่นอน แล้วนอน

 

 

 

เช้าวันต่อมา

ที่ริมทะเลสาบ วันนี้มีการพายเรือแคนูแข่งกัน โดยฝ่ายสีแดงนั้นมีมัทสึริ กับชาจิ  ฝ่ายสีฟ้านั้นมีฮายาโตะกับยามาโมโตะ

วันนี้จะมีการพายเรือแคนูแข่งกัน ใครคว้าธงของแฟมีลี่ตัวเองได้ก่อนก็ชนะไปรีบอร์นพูดจบ ทั้งสองฝ่ายช่วยกันผลักเรือเข้าสู่ทะเลสาบ จากนั้นก็ขึ้นเรือประจำที่เตรียมรอสัญญา เมื่อเสียงส่งสัญญาณดังขึ้น ทั้งสองทีมเลยพายเรือแข่งกันทันที ต่างฝ่ายต่างสู่สีกันมากแบบไม่มีใครยอมใคร แต่แล้วทันใดนั้น

กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!มัทสึริร้องกรี๊ดลั่น เพราะตัวพายของเธอ มีงูทะเลพันอยู่ และเธอไม่ถูกชะตากับเจ้าสัตว์เลื้อยคลานจำพวกงูซะด้วยสิ ตอนนี้เธอทั้งหน้าซีดและกลัวมาก

คุณหนูอยู่เฉยๆนะค่ะ อย่าขยับนะค่ะ ถ้าขยับงูอาจจะทำร้ายได้นะค่ะชาจิพูดเตือน

ฮือๆ ใครก็ได้ช่วยด้วย ฮือๆมัทสึริพูดพร้อมร้องไห้

เกิดอะไรขึ้นฮายาโตะถาม

คุณฮายาโตะ คุณยามาโมโตะช่วยคุณหนูมัทสึริด้วยค่ะชาจิร้องขอความช่วยเหลือ

ชาจิระวัง!!! ยามาโมโตะตะโกนเตือน เพราะงูทะเลนั้นจะทำร้ายชาจิ เธอหลับตาทันที เพลงดาบชิงุเระโซเอ็น กระบวนท่ารุก ลำดับที่3 พิรุณสาดซัดเขาเตะดาบ ทำให้ดาบพุ่งหลามไปโดนงูทะเลทันที

เธอสองคนไม่เป็นไรนะเบียงกี้พายเรือมาถึง

อาเจ๊ แอ๊ก!!!”ฮายาโตะร้องพร้อมสลบไป

ไม่....เป็น.....ไร....หรอก.....ค่ะ.....มัทสึริพูดแล้วสลบไป เพราะเธอเห็นงูที่ไรแทบอยากจะเป็นลม

เอ๊า......มีคนป่วยสองคน รีบพาขึ้นฝั่งด่วนรีบอร์นพูด เบี้ยงกี้อุ้มมัทสึริขึ้นเรือเธอก่อน ตามด้วยฮายาโตะ และเธอก็หยิบไอ้ตัวการของเรื่องขึ้นมา

แก ได้เป็นงูทะเลสาบพัดทะเลแน่วันนี้ โทษฐานแกล้งว่าที่น้องสะใภ้ของฉันเบียงกี้พูด เจ้างูทะเลถึงกับหน้าซีด(เพราะขาดเลือด จากการโดนจ้วงแทง)

แข่งกันต่อให้เสร็จนะรีบอร์นพูดจบพายเรือกลับฝั่ง ก็เหลือชาจิกับยามาโมโตะ ทั้งสองจึงพายกันต่อไปจนถึงที่ปักธง และหยิบธงพร้อมกัน ผลคือเสมอกัน

 

 

หลังจากกิจรรมแข่งเรือจบลง

ห้อง208

ชาจิกลับเข้ามาในห้อง เพราะอยากอ่านนิทานความรักต่อให้จบ แต่ปรากฏว่า เจ้าตุ๊กตากระต่ายสีดำหายไป!!! เคียวโกะเข้ามาในห้องพอดี

ชาจิเป็นอะไรไปจ๊ะเคียวโกะถาม

รีเก้นหายไป.. เอ้ย!!กระต่ายดำหายไปนะค่ะ หนูจำได้ว่าครั้งสุดท้ายวางตรงนี้คู่กับหนังสือนะค่ะชาจิตอบพร้อมชี้ไปที่ตำแหน่งเธอวางตุ๊กตาคู่กับหนังสือ

แล้วจำได้ล่ะเปล่า ว่าเอาไปวางตรงไหน

ไม่แน่ใจคะ หนูจะออกไปตามหาก่อนนะค่ะ เพื่อใครจะเห็นค่ะชาจิพูดจบก็เดินออกจากห้องไป ตามหาตุ๊กตาของเธอ เธอเดินตามหาทั่วและถามทุกคนด้วยปรากฏว่า ไม่เจอแม้แต่เงา และเธอนึกขึ้นได้ว่า มีคนหนึ่งที่เธอยังไม่ได้ถาม คนนั้นคือ ยามาโมโตะ และหาเขาไม่เจอด้วย เธอจึงลองไปหาเขาที่ป่าใกล้รีสอร์ทดู

 

 

ป่าใกล้รีสอร์ท

ชาจิตามาหายามาโมโมโตะทั่วป่า จนในที่สุดก็ตามหาเขาเจอ แต่ว่าเป็นเจอโชคสองชั้นก็ว่าได้ เพราะว่า เขาถือตุ๊กตากระต่ายสีดำที่ผูกโบว์สีฟ้าที่เธอกำลังตามหาอยู่พอดีด้วย เขากำลังวางแผนอะไรอยู่ ชาจิกำลังทบทวนคิดว่าที่ผ่านมา ตั้งแต่วันที่เธอได้หนังสือปริศนา ตุ๊กตากระต่ายสีดำ และ อาหารเย็นเมื่อคืน คนที่ส่งของให้คือ พี่ยามาโมโตะนี้เอง

เอ้... วางตรงนี้ดีไหม หรือวางตรงนนั้นดีกว่า หรือว่าวางตรงนู่นดี หรือว่าวางบนกิ่งไม้.....ยามาโมโตะพูดพร้อมคิด

พี่ยามาโมโตะทำอะไรอยู่เหรอคะชาจิถาม ทำให้คนถูกถามสะดุ้งเฮือกหั่นกลับมา

ฮะฮ่าๆ รู้ความจริงซะแล้วเหรอเนี่ย...ยามาโมโตะยิ้มหน้าตาย คงไม่ต้องซ้อนแล้วล่ะ อ่ะ...เขาพูดพร้อมกับยื่นตุ๊กตาให้ชาจิ ชาจิรับมาพร้อมกอดมันแล้วยิ้ม

ที่ผ่านมา พี่คงเป็นห่วงสินะค่ะชาจิพูด

ก็หลายอย่างเลยล่ะ ตั้งแต่ฉันเจอเธอครั้งแรกน่ะ เอาละ รีบกลับเถอะ เดี๋ยวพวกสึนะ กับพวกของเธอเป็นห่วงนะยามาโมโตะพูดจบ เขาจับมือชาจิและจูงมือพาเธอกลับรีสอร์ท

 

 

ตอนกลางคืน

ห้อง208

ชาจิกำลังนั่งอ่านหนังสือนิทานความรักอยู่เพราะกำลังใกล้จะจบแล้ว

 

 

    รีเก้นออกตามหาวอร์จี้ทั่วดินแดนมหัศจรรย์ ทันใดนั้นเจ้าหญิงนางฟ้าปรากฏตัวขึ้น เธอได้นำทางเขาไปหาวอร์จี้  รีเก้นได้เจอวอร์จี้ที่ห้องนอนของเธอ เขาได้สวมรองเท้าข้างที่เธอทำหล่นบนบันได จากนั้นเขาจับมือเธอ เธอโผล่เข้ากอดเขา เขาก็กอดรับ จากนั้นเขาก็ช้อนอุ้มเธอพาขึ้นหลังม้าและเขาก็ขึ้นตาม แล้วขี่ม้าพากลับคฤหาสน์ ~THE  END~

 

 

อืม~ จบแบบมีความสุขซะทีชาจิพูดพร้อมยิ้มแล้วปิดหนังสือ จากนั้นเธอก็อุ้มรีเก้น หรือ ตุ๊กตากระต่าย แล้วปิดไฟนอน

 

 

ตอนเช้า

ที่ริมทะเลสาบ

ชาจิยืนชมวิวพระอาทิตย์กำลังลอยอยู่บนฟ้าย่ามเช้า ในแขนเธอ เธอกอดรีเก้นอยู่ และข้างๆเธอมีพี่ยามาโมโตะยืนเป็นเพื่อน เมื่อพระอาทิตย์อยู่บนฟ้าย่ามเช้าตามแบบที่เธอต้องการแล้ว

ไปกลับรีสอร์ทกันเถอะ มาพี่อุ้มให้ยามาโมโตะพูด

ไม่เป็นไรค่ะ รีเก้นเบาจะตายไปค่ะชาจิพูดพร้อมกอดรีเก้นแน่นมาก

ไม่ใช่อุ้มตุ๊กตา แต่.....ยามาโมโตะพูดพร้อมช้อนอุ้มชาจิขึ้นมา เธอหน้าแดงนิดหน่อย แต่เป็นอุ้มเธอนะและเขาอุ้มเธอพากลับเขารีสอร์ท

 

    แล้วชีวิตของคุณคล้ายนิทานเรื่องไหนล่ะ....หรือเป็นเรื่องที่คุณกำหนดขึ้นมาใหม่เอง

 

++++++++++THE  END++++++++++

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เซน_คารินเซีย จากทั้งหมด 28 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

13 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:35
    ฟินมาก😚
    #13
    0
  2. #12 ormsin2541 (@ormsin125) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 14:47
    หว๊านหวาน~
    #12
    0
  3. วันที่ 13 กันยายน 2555 / 19:44
    น่ารักดีนะคะ
    #11
    0
  4. วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 13:37
    ยามะเนี่ยน!
    #10
    0
  5. วันที่ 1 กรกฎาคม 2555 / 21:59
    แปะให้แล้วจ้า ขอบคุณที่มาแลกน้า ^^
     
    อันนี้ของเรา ฝากด้วยนะคะ
    #9
    0
  6. วันที่ 17 มิถุนายน 2555 / 11:03
     น่ารักดีครับ

    ดูเป็นโลกที่สวยงามเหมือนในนิทานจริงๆ ครับ

    แต่ผมรู้สึกว่า คำบรรยายมันขัดๆ 

    แต่ก็ดำเนินเรื่องได้ดีครับ

    พยายามเข้านะครับ สู้ๆ
    #8
    0
  7. วันที่ 8 มิถุนายน 2555 / 22:15
    ยามาโมโตะ  ไฟโตะ ไฟโตะ
    สู้นะคะ จะคอยเป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #7
    0
  8. วันที่ 28 พฤษภาคม 2555 / 22:02

    ยามาโมโตะก็เป็นคนโรแมนติกเหมือนกันนี่ แอบไปดูเพลงของน้องพินต้ามาก่อนใช่ไหมล้า(โดนดาบปริศนาปักหัว)

    #6
    0
  9. วันที่ 19 พฤษภาคม 2555 / 18:12
    ชอบมากเลย อยากเป็นแบบนิยายหรือนิทานบ้างจัง
    #5
    0
  10. วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 11:01
    สนุกมากๆเลยค่ะ ^^ ชอบมากๆเลย
    #4
    0
  11. วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 10:59
     ยามะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

     I LOVE U >3< 555 
    #3
    0
  12. วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 10:38
    ไล่เลี่ย ไม่ใช่ ไล่เหลี่ย จ้ะ พี่สาวดอกเมจิก
    #2
    0
  13. วันที่ 2 พฤษภาคม 2555 / 18:14
     โอ้ ยามะนายนี่ชั่ง..เนียน+ใจดีได้ใจ
    #1
    0