กล้าพอไหม?

ไม่อยากจะสัญญา ไม่ใช่กลัวทำไม่ได้ แต่กลัวจะทำได้

ครั้งหนึ่งฉันเคยสัญญาด้วยความรัก สัญญากับผู้ทรงด้วยศรัทธา
ฉันแลกคำสัญญากับสิ่งที่เกิดขึ้นยากนัก แม้รอแสนนานแต่ปาฏิหาริย์ก็เป็นจริง
แต่เมื่อได้สิ่งที่ต้องการ พันธะก็หมดลง ...เป็นไปตามสัญญา
คำที่ว่าจะขอพบหน้าเขาอีกสักครั้ง แค่เพียงหนึ่งครั้งที่ได้เห็นเขากำลังมีความสุข
ได้เห็นกับตาว่าทุกข์ร้อนได้หมดไปจากชีวิตของคนที่เป็นรักแรกของเรา
หากได้พบ
จะยอมจบความฝันใฝ่
จะไม่ไขว่คว้าหาเขาอีกต่อไป
จะยอมตัดใจไม่ปักจิตคิดผูกพันธ์
เมื่อได้ดั่งคำขอก็ต้องทำตามสัญญา  ...เป็นได้ดั่งขอจึงเป็นไปตามสัญญา
แปดปีที่เฝ้ารัก หกปีที่เฝ้ารอ พอต้องตัดใจกลับไม่ยากเย็นนัก เพราะคำสัญญา

เป็นคนถือสัจจะ เป็นคนมั่นในวาจา
คำได้กล่าวไปด้วยตั้งใจ จะปักไว้ไม่ลืมเลือน จะต้องทำให้ได้ดั่งที่กล่าวเป็นสัญญา
ณ ตอนนี้จึงกลัวการสัญญา............
เพราะตอนนี้เจอคนที่รัก รักมากกว่าคนไหนที่ผ่านมา
รักมากโดยที่ไม่รู้ว่าทำไมจึงได้รัก รู้แต่ว่า "รัก" ...รักคนๆนี้เหลือเกิน
หากสัญญาใดไปด้วยพลังแห่งรักนี้ เชื่อว่าต้องทำได้
ด้วยแรงแห่งรักนี้ มากมายจนพันธการได้ทั้งหัวใจได้ทั้งชีวิต

ปรารถนาจะสัญญากับหัวใจ จะรักเขาไปตราบเท่าชีวิตที่มี
จะรักทุกสิ่งที่เป็นเขา ไม่ว่าดีร้าย
จะรักเขาเป็นคนสุดท้าย
เขาจะเป็นคนเดียวในใจต่อจากนี้

แต่กลัวนัก .... มิใช่กลัวทำไม่ได้ แต่กลัวว่าจะทำได้
กลัวว่าเมื่อเราห่างกันไป เมื่อต้องแยกกันเดินบนหนทางอันแสนไกล
กลัวจะลืมเธอไม่ได้ กลัวจะเปิดใจให้คนอื่นไม่ได้อีก
กลัวจะกลายเป็นคนที่ติดอยู่กับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

และกลัวเหลือเกิน หากเธอใจร้าย หากเธอทำร้ายกัน ฉันผ่านความเลวร้ายนั้นไปอย่างไร
....เพราะฉันให้เธอไปหมดแล้วทั้งหัวใจ
ที่เหลือตอนนี้คือจะผูกทั้งชีวิตไว้กับเธอไหม
กลัวก็กลัวยิ่งนัก รักก็รักเหลือเกิน

ถ้าจะให้คำสัญญา ก็ต้องยอมรับทุกความเจ็บปวด ...จะทนได้ไหมหากไม่ได้รับความรักตอบ

เพราะเธอนั้นดีเหลือเกิน เพราะเธอนั้นสูงเหลือเกิน
เพราะเธอคือคนในฝันของใครอีกมากมาย
และตัวฉันก็ไม่มีอะไรดีพอให้เธอมารัก
ไม่เห็นหนทางที่จะทำให้เธอมอบใจมาให้ได้
ทางที่เราสองคนอยากจะเดินก็ต่างกันมากมาย
...จะทนได้ไหมหากไม่ได้รับความรักตอบ ...จะทนได้ไหม?