นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย short fic.ѡ仡Ѻ SNSD_Yoonseo_Feat.Yonghwa

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ความรักคือสิ่งที่จับต้องไม่ได้ แต่สามารถสัมผัสและรับรู้ได้ด้วย"ใจ"

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ส.ค. 55 / 03:33


เมื่อฤดูใบไม้ร่วงผ่านไป ฤดูหนาวก็เข้ามาแทนที่ นี่เป็นอากาศหนาวครั้งแรกในรอบปี ลมหนาวที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่างทำให้ร่างบางรู้สึกตัวจากความง่วง ทั้งๆที่เธอนอนคุดคู้อยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาๆเพื่อให้ร่างกายได้รับความอบอุ่น แต่ทำไมหัวใจของเธอ กลับหนาวไปพร้อมกับสายลม ไม่ใช่เพียงแค่ความหนาว แต่ความเหงา ความว้าเหว่ ก็แทรกเข้ามาในหัวใจของเธอด้วยเช่นกัน ผ่านไปกีปีแล้วนะที่เธอต้องอยู่คนเดียวโดยไม่มีเขา ปีนี้เองก็เช่นกัน
.
.
ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน
"พี่ยุน!! เมื่อไหร่พี่จะหางานได้ซักที รู้มั๊ย ซอเหนื่อยแค่ไหนกับการที่ต้องทำงานคนเดียว"
ซอ จูฮยอน หรือซอฮยอน หญิงสาวซึ่งเป็นคนรักของอิม ยุนอา บ่นกับร่างสูงที่นั่งกินข้าวอยู่ในห้องครัว
"ก็คนมันหาไม่ได้นี่นา ซอจะให้พี่ทำยังไงละ"
ร่างสูงละจากอาหารที่อยู่ตรงหน้า แล้วหันมาตอบกับร่างบาง
"นี่พี่คิดจะตกงานทั้งปีทั้งชาติเลยหรือไง"
"เอาไว้ถ้าเราแต่งงานกันเมื่อไหร่ พี่จะไม่ให้ซอได้ทำอะไรเลยนะค่ะ"
ยุนอาพูดพร้อมกับทำหน้าทะเล้นแล้วเดินเข้าไปกอดคนรัก
"รอให้พี่หางานทำได้ก่อนแล้วเราค่อยพูดเรื่องแต่งงานดีกว่านะ"
ซอฮยอนรีบผละออกจากอ้อมกอดของร่างสูงแล้วเดินเข้าไปในห้องทันที
.
.
เธอกับยุนอาคบกันรวมได้5ปี ตอนนั้นยุนอาเป็นฝ่ายเข้ามาจีบเธอ ยุนอาเป็นคนที่หัวเราะง่าย น่ารัก และเป็นกันเอง ซึ่งมันก็ไม่ยากที่เธอจะตอบตกลง แต่ยิ่งคบไปนานๆความรู้สึกของเธอก็เริ่มเปลี่ยน จากที่รักมาก ก็เหลือแค่รัก ชอบ แล้วก็เฉยๆในที่สุด อาจเป็นเพราะพี่ยุนที่น่ารักของเธอพฤติกรรมเปลี่ยนไป ยุนอากลายเป็นคนไม่เอาการเอางาน พฤติกรรมหลายๆอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยใจ หรืออาจเป็นเพราะ จอง ยงฮวา ผู้จัดการหนุ่มรูปหล่อที่เธอทำงานเป็นเลขาให้เขาอยู่ก็เป็นไปได้ เขาชอบยิ้มให้กับเธอบ่อย จนเธออดคิดไม่ได้ว่า ผู้จัดการคนนี้คิดกับเขาเกินฐานะลูกน้องกับหัวหน้า เวลาที่เขาอยู่ใกล้เธอ หัวใจเธอจะพองโต และมีความรู้สึกเหมือนมีไฟมาอังหน้า ความรู้สึกนี้เหมือนตอนที่เธอคบกับยุนอาใหม่ๆ และเธอก็รู้สึกผิดทุกครั้งที่คิดแบบนี้
.
.
"คุณซอฮยอนครับ ถ้าไม่รังเกียจไปดินเนอร์กับผมซักมื้อนะครับ"
"ค่ะ ดะ ดะ ได้ค่ะ"
เธอตอบตกลงผู้จัดการหนุ่มอย่างง่ายดาย

จอง ยงฮวายิ้มกว้างเมื่อได้รับคำตอบจากเธอ เมื่อไปถึงร้านอาหารจอง ยงฮวาเทคแคร์ซอฮยอนเปรียนเสมือนคู่รักคู่หนึ่ง เขาบริการให้เธอทุกอย่าง จนเธอคิดว่าเขามีใจให้เธอเช่นกัน
"ผมชอบคุณซอฮยอนครับ ชอบมากเลย จะเร็วไปมั๊ยถ้าผมจะขอคุณเป็นแฟน"
แล้วเธอก็เดาถูกจริงๆ
.
.
ซอฮยอนกลับมาถึงคอนโด ด้วยความมึนงง
'คุณยงฮวาเค้าชอบฉัน เค้าขอฉันเป็นแฟน' คำพูดของเขาทำให้เธอยิ้มไม่หุบ จนกระทั่ง
"วันนี้ซอกลับค่ำจัง ไปไหนมาเหรอ พี่รอทานข้าวจนหลับไปงีบหนึ่งแล้วนะเนี่ย"
ยุนอาหาว ขณะที่พูดกับซอฮยอน
"กินข้าวกันเถอะวันนี้พี่ทำของโปรดของซอตั้งหลายอย่างเลยนะ"

ยุนอาจับมือเธอเข้าไปข้างใน แล้วจับเธอนั่งบนเก้าอี้

"ซอกินมาแล้วแหละ พี่ยุนกินไปคนเดียวเถอะ ซอเหนื่อย ขอไปอาบน้ำนอนก่อนนะ"
ซอฮยอนลุกเดินหนีไปโดยไม่มองหน้าร่างสูง
ความดีใจของเธอเมื่อซักครู่หายฉับพลัน ทำไมตอนนี้เธอถึงไม่รู้สึกกับยุนอา เหมือนตอนที่อยู่กับยงฮวาเลยนะ ทำไมเธอถึงหัวใจไม่เต้นแรง ทำไมรู้สึกเบื่อ ก็เพราะเธอหมดรักในตัวของร่างสูงแล้วนะสิ

'เฮ้อ!!นี่ฉันจะเลิกกับพี่ยุนแล้ว รับรักคุณยงฮวาอย่างนั้นนะเหรอ'
ซอฮยอนนั่งคิดเรื่องนี้ได้พักนึงแล้วตอนนี้เธออยู่บนรถของยงฮวา เขากำลังชวนเธอไปทำธุระที่ไหนไม่รู้ ขณะที่รถติดไฟแดง เธอเหลือบไปเห็นร่างที่เธอคุ้นหน้าคุณตาเป็นที่สุด
'พี่ยุนนี่นา พี่มาทำอะไรที่นี้'
เธอตกใจเมื่อเห็นคนรักของเธอโดยบังเอิญ เธอจึงหลบใบหน้าของร่างสูงเป็นจังหวะเดียวที่รถเคลื่อนออกไป เธอจึงค่อยๆหันหลังกลับไปมอง ก็เห็นยุนอายืนคุยกับแม่ค้าคนหนึ่งในตลาด ร่างสูงกำลังใช้มือปาดเหงื่อออกจากหน้าผากด้วยรอยยิ้มกว้าง และนั่นก็ทำให้ซอฮยอนรู้สึกผิดอีกครั้ง
"คุณยงฮวา ชวนฉันมาเป็นเพื่อนในร้านขายเพชรทำไมค่ะ"
ซอฮยอนถามชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ
"คุณซอฮยอนชอบวงไหนครับ เดี๋ยวผมซื้อให้"
เขายิ้มอย่างมีเลศนัย
"หะ หะ ให้ฉัน"
ซอฮยอนทำหน้าเหลอหลา
"นี่คุณซอฮยอนยังไม่เข้าใจอีกเหรอครับ ผมกำลังขอคุณแต่งงานอยู่นะ"
.
.
"อ้าวซอ ยังไม่นอนอีกเหรอ "
ยุนอาที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านตอนสี่ทุ่มด้วยอาการเหนื่อยล้าเอ่ยถามร่างบางที่นั่งรออย่างใจจดใจจ่อ
"พี่ยุน ซอมีเรื่องจะคุยด้วย"
ซอฮยอนลุกขึ้นไปขวางยุนอาที่กำลังจะเดินเข้าห้อง
"เรื่องอะไรเหรอ พรุ่งนี้ค่อยถามได้มั๊ยตอนนี้พี่เหนื่อยมากจริงๆ แอะๆ"
ยุนอาทำเสียงทะเล้น ลิ้นห้อย ในแบบของร่างสูง
"พี่ยุนไปทำอะไรมา ได้งานทำแล้วอย่างนั้นเหรอ"
"เอ่อ คือ เอ่อ อ้อ ดะ ได้แล้วละงานนะ ได้แล้ว"
ยุนอาตอบดวยอาการมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
"วันนี้พี่เหนื่อย ขอตัวไปนอนก่อนนะ"
ร่างสูงชิงพูดขึ้น ก่อนที่จะเดินลากขาเข้าไปในห้องนอน
"เดี๋ยวพี่ยุน"
ซอฮยอนเอ่ยอีกครั้ง
"มือพี่ไปโดนอะไรมา ทำไมเป็นแบบนี้ละ"
ร่างบางเดินเข้าไปจับมือของร่างสูงที่หยาบกร้านและมีเลือดซึมอย่างตกใจ ร่างสูงรีบดึงมือชิ่งหนี
"พะ พี่ ไปออกกำลังกายมานะ ยกดรัมเบลล์อ่ะรู้จักมะ ดรัมเบลล์"
ยุนอาพูดเร็วปรื๋อ พลางยกดรัมเบลล์อากาศซึ่งเป็นท่าประกอบของเขา
"พี่ไปนอนก่อนนะ ง่วง"
ร่างสูงยิ้มแล้วก็เดินจากไป
.
.
'เย็นนี้พี่ไปรับที่บริษัทนะ'

ร่างบางอ่านข้อความที่แปะอยู่หน้าตู้เย็นก่อนไปทำงาน
"ก็ดีเหมือนกัน วันนี้จะได้คุยให้จบๆไปซักที"

วันนี้ทั้งวันซอฮยอนได้แต่หลบหน้ายงฮวา ตราบใดที่เธอยังไม่เลิกกับยุนอา เธอก็ไม่มีวันไปสู้หน้าเขาได้
"เดี๋ยวครับคุณซอฮยอน"
ชายหนุ่มเอามือแหวกประตูลิฟท์เข้ามาก่อนที่ประตูจะเลื่อนปิด
"ทำไมคุณต้องหลบหน้าผมด้วย วันนี้ทั้งวันมันทำให้ผมอึดอัดนะครับ"
ยงฮวาเอ่ยถามหญิงสาว
"ซอมีแฟนแล้วนะค่ะ"
ซอฮยอนพูดออกไปอย่างเจ็บปวด
"ผมรู้ แล้วผมก็ไม่แคร์ด้วย เพราะผมรู้ว่าคุณรักผม คุณรักผมใช่มั๊ยครับคุณซอฮยอน"
จอง ยงฮวากุมมือของซอฮยอนทาบไว้ที่อกของเขา ทั้งเธอและเขามองตากันด้วยความปวดร้าว หลังจากทั้งสองก็โผล่เข้าหากัน แล้วเธอก็ร้องไห้....
.
.
"คุณซอฮยอนรอผมอยู่ที่นี่นะครับ เดี๋ยวผมไปเอารถก่อน"
เธอยิ้มให้กับชายหนุ่มแล้วไปยืนรอชายหนุ่มอยู่ที่หน้าบริษัท ลมหนาวพัดผ่านทำให้เธออดคิดถึงร่างสูงไม่ได้ ทุกครั้งที่ลมหนาวพัดเข้ามาอิม ยุนอาจะต้องรบเร้าให้เธอกอดทุกที
เธอตอบตกลงกับจอง ยงฮวาไปแล้วเธอตอบตกลงเมื่อตอนอยู่ในลิฟท์ แล้วเธอก็รับแหวนของชายหนุ่มมาแล้วด้วย...
.
.

"ผมดีใจที่สุดเลยครับที่คุณก็คิดเหมือนกันกับผม"
จอง ยงฮวากุมมือของซอฮยอนไว้พลางหยุดกึกเมื่อไฟสีเหลืองเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอยิ้มให้กับการกระทำของเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้น
.
"อ๊าย!!!"
ร่างบางกรีดร้องเมื่อเห็นเงาดำของใครคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้รถอย่างช้าๆ คนๆนั้นเดินเข้ามาเรื่อย จนกระทั่งเธอเห็นหน้าเขาชัดเจน
"พี่ยุน!!"
เธออุทานชื่อของร่างสูงออกมาอย่างตกใจ ร่างสูงจ้องมาที่เธออย่างเขม็ง เขากำลังร้องไห้

เอี๊ยดดดดดดด!!!!!โครม!!!

"พี่ยุนนนนนน!!!"
มันรวดเร็วเหลือเกิน รวดเร็วจนไม่น่าเชื่อ รถสิบล้อคันนั้นเสยร่างของยุนอาลากไปตามถนนเกือบร้อยเมตร
.
.
ร่างบางกลับมาถึงคอนโดประมาณตีสอง อากาศที่หนาวเหน็บ ทำให้ร่างบางตอนนี้เหมือนคนไร้สติ
เสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยคราบเลือด ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา ร่างบางทรุดตัวลงบนโซฟาปล่อยโฮออกมา เหมือนหัวใจของเธอแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เธอจำไม่ได้ว่าเคยร้องไห้จะเป็นจะตายเท่านี้ครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ รู้ว่าตั้งแต่คบร่างสูงมา เธอไม่เคยร้องไห้ได้เกินสามนาที เพราะร่างสูงจะทำตลกๆให้เธอได้หัวเราะอยู่เสมอ ร่างบางยิ่งร้องไห้หนักเข้าไปอีกเมื่อนึกถึงอดีตของเธอกับยุนอา
.
.
เธอได้คุยกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนของยุนอาเมื่อประมาณสองชั่วโมงที่แล้ว

"ทั้งๆที่มันจบถึงปริญญาโท แต่มันก็ไม่เคยเลือกงานเลย มันทำได้ทุกอย่าง ขอแค่ได้เงิน ตั้งแต่ส่งเอกสาร กรรมกรก่อสร้าง ขนอิฐขนปูน ทำแม้กระทั้งส่งผักในตลาดที่ได้เงินไม่กี่สิบบาทมันก็ยังทำ"

"พี่ยุนทำงานแบบนี้เหรอ ทำไมฉันไม่รู้เรื่องละ"

"คุณคิดเหรอว่าคนที่รักแฟนยิ่งกว่าชีวิตตัวเองอย่างไอ้ยุนจะกล้าบอกคนอื่นว่ามันทำงานต๊อกต๋อยแบบนั้น มันไม่อยากให้คุณรู้สึกแย่ที่จะต้องไปบอกใครๆ ว่ามันทำงานอะไร ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจจริงๆว่ามันทำไปทำไม พอฉันถามมัน คุณรู้มั๊ยมันตอบว่ายังไง มันบอกว่ามันอยากหาเงินให้กับคุณ มันอยากสร้างครอบครัวกับคุณ มันอยากแต่งงานกับคุณ มันอยากซื้อบ้านให้คุณ มันบอกฉันว่ามันจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณได้อยู่สุขสบาย ไอ้ยุนมันต้องทำงานเป็นเดือนๆกว่าจะซื้อแหวนให้คุณได้ ไม่สิเป็นปีเลยละ"

เธอร้องปริ่มใจจะขาด ยุนอาไม่เคยทำงานหนักเลยเท่าที่เธอจำได้ แต่นี่กรรมกรก่อสร้าง ส่งผักในตลาด

ร่างบางเดินเข้าไปในห้องนอนและทันทีที่เปิดไฟ ร่างบางก็จุกจนทำอะไรไม่ถูก เค้กก้อนเบ้อเริ่มวางอยู่บนเตียงนอนที่ถูกจัดอย่างปราณีตด้วยดอกกุหลาบ ลูกโป่งสีชมพูหลายลูกลอยขึ้นไปติดอยู่กับบนเพดาน ดูก็รู้ว่าเขาใช้เวลานานแค่ไหนในการทำแบบนี้ ร่างบางเดินเข้าไปที่เตียงแต่แล้วก็ทรุดฮวบเมื่ออ่านข้อความบนเค้ก

'14 กุมภาพันธ์ ครบรอบสองพันวันที่เราคบกัน แต่งงานกันนะค่ะที่รัก'

"ครบรอบสองพันวันงั้นเหรอ ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเราคบวันไหน เมื่อไหร่ แต่เค้าจำได้ คนที่แทบจะไม่ให้ของขวัญวันเกิดฉันเป็นอย่างอื่นเลยนอกจากกับข้าวสองสามอย่างที่เป็นฝีมือเขา เป็นคนเดียวกันกับคนที่นับวันครบรอบสองพันวันของเรา เขายังเหมือนเดิม แต่ฉันต่างหากที่เปลี่ยนไป"
ซอฮยอนพูดกับตัวเองด้วยคราบน้ำตาที่เต็มหน้า

นี่ไม่ใช่เค้กวันเกิด แต่เป็นเค้กขอแต่งงาน ข้างๆกัน มีถุงกำมะหยี่สีแดงเล็กๆวางอยู่ เธอค่อยๆหยิบถุงขึ้นมาแล้วเปิดดู มันเป็นแหวนทองลายเรียบวงหนึ่ง

'ไอ้ยุนมันต้องทำงานเป็นเดือนๆกว่าจะซื้อแหวนให้คุณได้ ไม่สิเป็นปีเลยละ'

"ฮือ ฮือ ฮือ พี่ยุน..ซอขอโทษ ซอขอโทษจริงๆ ซอรู้แล้วว่าซอขาดพี่ไม่ได้..ซอรักพี่นะ ฮือๆๆ"
ร่างบางร้องไห้โฮอย่างหนัก พลางจับหน้าอกตัวเองอย่างปวดร้าวแล้วถอดแหวนเพชรหลายกะรัตที่สวมอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายออก จากนั้นก็สวมแหวนวงนี้ใส่แทน
.
.
น้ำตาตอนนี้เริ่มหายไปแล้ว เครื่องทำความอุ่นภายในห้องเริ่มทำให้ร่างบางหายหนาวได้บ้าง

ก๊อกๆๆ
ร่างบางค่อยๆเดินไปเปิดประตูอย่างอ่อนแรง แล้วก็พบชายหนุ่มที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี

"คุณยงฮวา ซอว่าคุณเลิกยุ่งกับซอเถอะค่ะ เพราะตอนนี้ซอแต่งงานไปแล้ว"
ซอฮยอนบอกกับแขกผู้มาเยือนพลางชูแหวนที่นิ้วนางให้ดู
.
.
.
.
.

.
..
.
.
.
.
The End










"คนแต่งไม่ต้องการอะไรมาก ขอแค่มีคอมเมนท์เป็นกำลังใจก็พอ"
 

สามารถติชมได้ครับ หากผิดพลาดประการใดก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย

 

ผลงานอื่นๆ ของ Zebehn-Elf

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

17 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 09:48
    Tt อิพี่ยุน~
    #17
    0
  2. #16 paantaeny
    วันที่ 29 มกราคม 2557 / 20:31
    เศร้าเวอร์อ่ะะ ยุนตายใช่มั้ย
    #16
    0
  3. #15 paantaeny
    วันที่ 29 มกราคม 2557 / 20:31
    เศร้าเวอร์อ่ะะ ยุนตายใช่มั้ย
    #15
    0
  4. วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 22:48
    เศร้าที่สุดเลยไรเตอร์อ่านแล้วน้ำตาไหลไปด้วย
    #14
    0
  5. วันที่ 20 เมษายน 2556 / 22:44
    สงสารยุนอ่ะ

    ยงก็นิสัยไม่ดีเขามีเจ้าของแล้วยังจะจีบอีก
    #13
    0
  6. #12 YLS
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 11:24
    กว่าซอจะรู้ก็สายไปแล้วอ่ะ สงสารยุน
    #12
    0
  7. #11 HBK^O^
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2554 / 14:05
    โธ่ๆ สงสารยุนจับใจจริง อุตสาหตั้งใจทำงานหาเงิน

    แต่กลับตายซะก่อนนิ TT^TT
    #11
    0
  8. วันที่ 19 มิถุนายน 2554 / 12:02
    ยุน....คนอย่างนี้หาได้ที่ไหนเนี่ย


    ซอ...กว่าจะรู้ก็สายไป
    #10
    0
  9. วันที่ 10 มิถุนายน 2554 / 19:46

    ปวดตับมากไรเตอร์

    #9
    0
  10. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 03:59
    น้ำตาไหลพรากเลยคะ เศร้าจริงๆเจ็บจังๆ
    #8
    0
  11. #7 รักyoonA forever
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2554 / 23:37

    T^Tเศร้าอ่ะค่ะ ร้องไห้เลยอ่ะ T^T ยุนตายเหรอเนี่ย สงสารยุนมากมายT^T

    #7
    0
  12. #6 TiK_ToK
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2554 / 23:22
    เส้าก่อนนอน TT ยุนเปนคนดีจัง อยากได้แฟนแบบนี้มั่งอ่าาาาา แล้วตกลงยุนเปนไรไหมอ่ะ
    #6
    0
  13. วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2554 / 01:02
    ซึ้งมากอ่ะ ~

    T^T ถึงกับร้องไห้ตามเลยยย
    #5
    0
  14. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:22
    เศร้าจนนำ้ตาไหลพรากกกกกก
    สงสารเหม่งยุนจังฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #4
    0
  15. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2554 / 17:59
    ซึ้งง่ะป๊อบ...สงสารยุนจัง

    T^T

    #3
    0
  16. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2554 / 17:14
    ร้องไห้เลยง่ะะะะ
    สงสารยุนมากมาย
    #2
    0
  17. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2554 / 02:56
    เศร้ามากกกกกกกก  น้ำตานองเลยค่ะ
    ซึ้งสุดๆ  หาคนอย่างยุนได้ที่ไหน
    ทำทุกอย่างเพราะรัก ทำทุกอย่างเพื่อให้คนรักไม่อายใคร
    แม้ตัวเองจะลำบาก เหนื่อย ท้อใจเพียงใด ไม่เคยแม้จะบ่นให้คนรักท้อใจ

     
    #1
    0