::EvIL DeED:: {ไฟแค้นสิเน่หาลวง}

ตอนที่ 5 : ตอนที่๓ :: บางมุมของคนร้ายกาจ :: 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    21 ส.ค. 56

บางมุมของคนร้ายกาจ

 

ภัทร! ภัทร!

ไตรภพ ทายาทชายคนเดียวของมาลาณี คนที่มีอำนาจมากที่สุดในครอบครัวมาลาณี เขาเรียกหาน้องสาวสุดที่รักไปทั่วบ้านด้วยความกระวนกระวายจิตใจ เพราะกลัวเหลือเกินว่าน้องสาวสุดหวงจะไปหาอดีตคนรัก เพื่อไปเอาลูกของเธอคืน

มีเรื่องอะไรคะภพ คุณภัทรเป็นอะไรคะ

ปณาลีเดินเข้าไปไถ่ถามสามีหนุ่มของเธอที่มีท่าทางร้อนรนด้วยความเป็นห่วง ทำให้ชายหนุ่มต้องรีบฝืนปั้นยิ้มหวานให้ภรรยาสาวทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามาหา

คุณลงมาทำไม ปวดหัวไม่ใช่หรือครับ

เขาเอื้อมมือไปดึงเธอมาชิด แล้วยกมือขึ้นแตะหน้าผากเธอ

ยังตัวร้อนอยู่นี่ กลับไปพักดีกว่า ทานยาบ้างหรือยังหือ...

อย่าเปลี่ยนเรื่องสิคะ คุณยังไม่ตอบปลาเลยนะคะ

ดวงหน้าเรียวหวานเชิดขึ้น แกล้งทำเป็นหงอยงอนนิดๆ ให้เขาจำนน

โถ...ปลาที่รัก อย่างอนสิ ผมยอมแล้วก็ได้

ไตรภพเอ่ยเสียงละห้อย ศิโรราบแด่เธอผู้เป็นที่สุดของหัวใจอย่างง่ายดาย สาวเจ้าจึงอมยิ้มกริ่ม ปลื้มใจ ยกมือขึ้นกอดแขนเขา ครั้นจะทวนอีกรอบ

งั้นก็บอกปลามาสิคะ ว่ามีเรื่องอะไร

ไม่มีเรื่องอะไรหรอกจ้ะที่รัก ผมเป็นห่วงน้อง ผมก็เลยวุ่นวายไปเอง

เขารีบโอบไหล่ภรรยาสาว กะจะพาเธอกลับห้องไปพักผ่อน แต่ปณาลียึดไว้ไม่ยอมไป

คุณกลัวว่าคุณภัทรจะไปหาคุณอภิสิทธิ์ใช่ไหมคะ

ไตรภพเงียบไม่ตอบ แต่ดวงหน้าคมคายกลับสลดหดหู่แสดงถึงความห่วงใยมากมายที่เขามีต่อน้องสาวสุดที่รัก ทำให้ปณาลีเข้าใจ

อย่าห่วงไปเลยนะคะ คุณภัทรอาจจะไม่ได้ไปหาเขาก็ได้ หรือถ้าคุณภัทร...

ไม่!

ไตรภพปล่อยมือจากไหล่ของภรรยาอย่างอารมณ์เสีย

คุณไม่เข้าใจปลา ผมเคยตามใจน้อง ผมเคยปล่อยน้องผมให้ไอ้เลวนั่นดูแล แต่ผลสุดท้าย มันก็ทำร้ายน้องผม ผมไม่ยอมให้ภัทรเจ็บอีกแล้ว ผมรักน้อง คุณไม่เคยมีพี่น้อง คุณไม่เข้าใจหรอก ผมจะไปตามหาภัทร

เอ่อ...

ปณาลีได้แต่อ้าปากค้าง แต่พูดอะไรต่อไม่ได้ เพราะคุณสามีเลือดร้อนของเธอเดินดุ่มๆ ออกจากห้องรับแขกไปแล้ว

ปิ๊นนน...หากแต่เสียงแตรก็ทำให้เธอชะงัก แล้วหันไปมองที่หน้าบ้าน ปณาลีเห็นรถของภรภัทรแล่นมาจอดที่ลานรถ เธอดีใจที่น้องสาวเขากลับมา จึงหันเท้ารีบไปตามเขา

ร่างบางสาวฝีเท้าเร็วๆ ไปหาคนที่หนีไปนั่งหงุดหงิดอยู่ที่ริมสระน้ำหลังบ้าน เธอยิ้มแป้น เมื่อเห็นเขานั่งกุมขมับอย่างครุ่นคิด

ภพคะ

เธอเดินไปใกล้ แล้วเรียกเบาๆ พลางทรุดกายลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเขา มือเรียวเอื้อมขึ้นแกะมือหนาที่กุมขมับออก

คุณภัทรกลับมาแล้วค่ะ ไม่ต้องห่วงแล้ว

เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มหวานๆ อย่างเคยเป็น ไตรภพเห็นและรู้สึกผิดที่เมื่อครู่ทำอารมณ์เสียใส่เธอ เขาจึงรวบมือบางเล็กของเธอไว้ในกำมือของเขา ก้มลงหอมมันแรงๆ

คุณไม่โกรธที่ผมตะคอกใส่ใช่ไหม

เขาเอ่ยถามเสียงสลดอย่างสำนึกผิด สายตาคมเข้มจ้องเธอเป็นประกาย

ไม่ค่ะ ปลาเข้าใจ

เธอเงยหน้ายิ้มให้เขา ไม่เคยโกรธเคืองอะไรเขา เพราะเธอเข้าใจเขาทุกอย่าง ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะเธอยอมรับ และรับฟังเขา ยอมรับทุกๆ อย่างที่เป็นเขาและเขาเป็น...ความรักของเธอมีแต่จะให้และพร้อมจะมอบไปให้เขา...

ขอบคุณครับ

ไตรภพอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นภรรยาไม่โกรธ พลางเคลื่อนหน้าไปหอมแก้มของเธอเบาๆ เพื่อตอบแทนเธอที่คอยอยู่ข้างๆ เขาเสมอ หากแต่ร่างบางกลับยื่นมือโอบรอบท้ายทอยเขา แล้วหันหน้ามาประกบปากกับเขาแทน เพราะความโหยหา อาทร ที่ห่างเหินกันมาเนิ่นนาน ทำให้เขารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วร่างกายไม่ต่างจากเธอ กวาดสายตามองเธออย่างอยากกระหาย แต่ก็ต้องฝืนใจผละห่าง เพราะเขาไม่อยากทำร้ายเธออีก ไม่อยากทำร้ายเธอเพราะการเห็นแก่ตัวของตัวเองอีก

ทว่ามือเนียนบางของปณาลีกลับไม่ยอมละ เธอกดท้ายทอยเขาแน่นให้เขาชิดมามากขึ้น แล้วเป็นฝ่ายรุกรานวงปากหนาของเขา ทะลวงเข้าไปสอดประสานตวัดเกี่ยวลิ้นเขา จนเขาต้องรีบผลักเธอห่าง

อย่า...ปลา

ไตรภพรู้ตัวเองว่าถ้าปล่อยเธอไปมากกว่านี้ เขาได้ทำผิดอีกครั้งแน่ๆ จึงรีบแกะมือเธอออกจากท้ายทอยตัวเอง แล้วรีบผละห่าง หยัดกายยืนขึ้นรวดเร็ว

ปลาอยากให้เราเป็นเหมือนเดิม ปลาคิดถึงคุณ

ร่างบางเอ่ยเสียงสั่น ลุกพรวดพราดขึ้นมาสวมกอดเขาไว้ เธออยากรู้สึกถึงตัวเขา อยากสัมผัสเขา อยากให้เขารักเธอเหมือนเมื่อครั้งที่ยังอยู่นิวยอร์ก

ไตรภพรู้สึกโหวงๆ ในอก ใช่ว่าเขาไม่คิดถึงเธอ ใช่ว่าเขาไม่ต้องการเธอ เพียงแต่เขาจะเอาแต่ใจไม่ได้ เขาจะทำร้ายเธอไม่ได้ ครั้งเดียวก็เกินพอ

ถ้าหากคุณกลัว...

หญิงสาวแนบศีรษะกับแผ่นอกแกร่งของเขา

“...เราป้องกันก็ได้

ไม่ปลา ผมไม่อยากพลาด มันอันตราย ผมไม่อยากเสียคุณ

มือใหญ่ยกขึ้นลูบท้ายทอยของหญิงสาวเบาๆ เขายอมเสียทุกสิ่งทุกอย่างในโลก แต่จะไม่ยอมเสียเธอ เพราะเขารักเธอที่สุด

แต่ว่า...

ปณาลีชะงัก ขบปากแน่น ไม่อาจพูดต่อได้ สายตาเรียวข่มลง เธอแค่อยากปรนนิบัติเขาเหมือนอย่างภรรยาคนหนึ่งปรนนิบัติสามีของตัวเอง แต่ก็ไม่สามารถทำได้ ไม่ใช่เพราะเขา แต่เป็นสุขภาพร่างกายของเธอเอง เพราะตัวเธออ่อนแอเอง เธอเกลียดตัวเองนัก

ภัทรกลับมาแล้วใช่ไหม งั้น...เราไปหาภัทรกันดีกว่า

ไตรภพเห็นภรรยาเงียบไปจึงรีบกลบความเงียบด้วยการเปลี่ยนเรื่อง อ้างน้องสาวขึ้นมาทันที แต่ปณาลีก็เข้าใจเขา จึงฝืนใจปั้นยิ้มจืดๆ ยอมพยักหน้ารับคำเขา ชายหนุ่มจึงอมยิ้มกริ่ม รีบผลักเธอออกจากอก

งั้นไปกันครับ ผมอยากรู้ว่าภัทรหายไปไหนมา

ค่ะ

ปณาลีอมยิ้มขานรับอย่างว่าง่าย แล้วปล่อยให้เขาโอบประคองเดินเข้าบ้าน

 

ภัทรไปไหนมา

พอเข้ามาถึงในห้องนั่งเล่น ไตรภพก็รีบเอ่ยถามน้องสาวสุดที่รักทันที ภรภัทรจึงหันมามองตามเสียงไถ่ถามของพี่ชาย เธอฝืนยิ้มบางๆ ให้เขา

ภัทรออกไปหาพี่ธันมาค่ะ

เธอโกหกหน้าซื่อๆ เพราะไม่อยากให้พี่ชายห่วง เขาคงไม่ปลื้มแน่ ถ้ารู้ว่าเธอแอบไปหาอภิสิทธิ์มา

หรือ อืม...แล้วภัทรจะรับหมั้นเขาไหม

ไตรภพประคองภรรยามานั่งที่โซฟาตรงข้ามน้องสาว พร้อมกับเอ่ยถามน้องสาวไปพลางๆ ด้วย

แล้วภพว่าภัทรควรปฏิเสธเขาไหมล่ะ

ภรภัทรแกล้งย้อนเล่นๆ กับพี่ชาย เพื่อปกปิดความเศร้าหม่องของชีวิต

แล้วแต่ภัทรสิ แต่ถ้าเป็นภพนะ ภพจะรับหมั้นเขา เพราะเขาเองก็ไม่มีอะไรเสียหาย ว่าไหมปลา

ไตรภพเสนอให้น้อง พลางหันไปขอความเห็นภรรยาที่นั่งหน้าบานอยู่ข้างๆ

ภพพูดเหมือนไม่เคยมีความรักเลยนะคะ คนเราจะแต่งงานกับใครได้ ก็ต้องรักค่ะ ถ้าไม่รักจะแต่งทำไม ปลาว่าคุณภัทรตัดสินใจเองเถอะค่ะ อย่าถามความเห็นภพเลย พักนี้ภพใจแคบค่ะ

ปณาลีเหลียวหน้ามาค้อนสามี พูดแดกดันเขานิดหน่อย ก่อนที่จะบอกให้ภรภัทรทำตามแต่ใจเธอเอง

ภัทรเอาแต่ใจมามากแล้ว ถ้าหากได้ทำเพื่อคนอื่นบ้าง ก็คงดีไม่น้อย

ภรภัทรพูดปลงๆ เพราะเธอหมดอาลัยตายอยากในชีวิต เธอไม่อยากทำ ไม่อยากคิด ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว และถ้าหากชีวิตไร้ค่าของเธอช่วยให้คนอื่นสมหวังได้ เธอก็ยินดีมอบให้

แต่ชีวิตแต่งงานไม่ใช่เล่นตากับยายเหมือนเมื่อตอนเด็กๆ นะคะ มันคือชีวิตทั้งชีวิต เราต้องเลือกให้ดี...

ภพว่าภัทรคิดถูกนะ ถ้าหากสิ่งที่เราเลือกมันทำร้ายคนอื่น เราก็ไม่ควรเลือก

ไตรภพตัดบทภรรยาทันควันด้วยประโยคเฉือนใจ และประชดนิดๆ ของตัวเอง ปณาลีจึงรีบหันมามองสามีด้วยความขัดใจ เธอสงสารน้องสาวของเขา เธอก็เลยพยายามปลอบใจ แต่เขาสิ เห็นแก่ตัวอยู่ได้ ทำไมถึงเปลี่ยนไปเป็นคนแบบนี้ได้นะ ทั้งที่เมื่อก่อนนี้เป็นคนมีเหตุผลมาก แถมไม่เคยบังคับจิตใจใครเช่นนี้ด้วย

ค่ะ ภัทรจะรับหมั้นพี่ธัน และก็จะแต่งงานกับเขาด้วย ภัทรคิดว่านี่น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

ภรภัทรเอ่ยเสียงเรียบ คล้ายไม่สะทกสะท้านอะไร หากแต่ภายในกลับเจ็บรอนๆ แต่เธอจะทำยังไงได้ ในเมื่อชายที่รัก ก็ไม่สน ลูกก็ถูกพรากจากไกล ชีวิตของเธอไม่มีอะไรแล้วจริงๆ

คุณภัทรคะ อย่าไปสนที่คนพาลพูดเลยค่ะ เขาเป็นห่วงก็เลยพูดไปแบบนั้น

ปณาลีพยายามแก้ต่างให้สามี เกรงว่าภรภัทรจะโกรธสามีของเธอ ที่พูดแต่ละคำคล้ายยัดเยียดให้ภรภัทรไปแต่งงานกับธันวา

อย่าห่วงว่าภัทรจะโกรธเลยค่ะคุณปลา ภัทรไม่โกรธหรอกค่ะ เพราะคนพาลพูดถูก ใช่ไหมคนพาล

ภรภัทรยิ้มหวาน พูดแหย่เย้าพี่ชายคนพาลอย่างมีอารมณ์ขบขันขึ้นมาอีกครั้ง

ภพดีใจนะ ที่ภัทรยิ้มได้

อยู่ดีๆ ไตรภพก็เปลี่ยนเรื่อง

ภพอยากเห็นรอยยิ้มของน้องสาวคนนี้ไปนานๆ ภพอยากให้ภัทรลืมเรื่องในอดีตแล้วเริ่มต้นใหม่

ภพไม่ต้องเป็นห่วงนะ ภัทรสัญญา ภัทรจะทำให้ได้

เธอฉีกยิ้มอีกให้พี่ชาย และพี่สะใภ้ แต่นัยน์ตากลับยังคงโศกเศร้า เพราะมันไม่ง่ายเลยกับการต้องลืมใครสักคนที่รักมากที่สุด โดยเฉพาะคนที่เธอเคยใช้ชีวิตด้วยและมีลูกด้วยเช่นเขา นาย อภิสิทธิ์...

 

เอี๊ยด! เสียงรถเบรกดังลั่นที่ลานรถใหญ่ของคฤหาส์ โรจน์ไพศาล ทำให้คนในตึกแตกตื่นกันยกใหญ่ วาสนารีบจูงมือลูกสาวตัวน้อยออกมาดูว่ามีอะไรขึ้นเกิด แต่เธอก็ต้องตกใจยิ่งกว่าเดิม เมื่อเห็นใบหน้าคมสันหล่อเหลาของอภิสิทธิ์ เคร่งเครียดบึ้งตึงอย่างกับโกรธแค้นใครมาทั้งชาติ แต่ด้วยความห่วงใยที่มีเอ่อล้นจนเต็มหัวใจ เธอจึงเร่งเดินเข้าไปหาและไถ่ถามโดยไม่นึกเกรงกลัวอะไรเขา

มีเรื่องอะไรหรือเปล่าสิทธิ์ ที่บริษัทเกิดอะไรขึ้น

ไม่มีอะไรครับพี่วา ผมเครียดเรื่องงานนิดหน่อย ส่วนที่บริษัททุกอย่างไปได้ดีครับ ไม่ต้องห่วง

อภิสิทธิ์ข่มความโมโหลง ฝืนใจพูดเสียงสุภาพกับพี่สะใภ้ พร้อมปรับสีหน้าเป็นเรียบเฉย ให้แลดูปกติทันที แต่กลับหงอยขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อสายตาคมสบพบกับร่างบางเล็กของน้องฮาน่าที่ยืนเคียงข้างพี่สะใภ้ของเขา

เด็กหญิง บุษบา หรือ น้องฮาน่ายืนยิ้มหวานๆ ให้เขา พลางยื่นมือเรียวเล็กมาจับมือใหญ่หยาบกร้านของเขา แล้วบีบเบาๆ อย่างต้องการให้กำลังใจ

พ่อสิทธิ์อย่าเครียดนะคะ แม่อริศบอกว่าเครียดมากๆ ไม่ดีค่ะ จะทำให้แก่เร็ว

เด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยอย่างร่าเริงให้กับเขา รอยยิ้มใสซื่อ ไร้เดียงสา ทำให้หัวใจของเขาพองโตและรู้สึกดีขึ้น

งั้นพี่ฝากฮาน่าไว้กับสิทธิ์แป๊บนะจ๊ะ พี่ขอเข้าไปดูอาหารในครัวก่อน

วาสนาอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี เมื่อเขายืนยันว่าไม่มีอันใดเกิดขึ้น พลางเธอรีบวานเขาให้ช่วยดูแลสาวน้อยแก่แดดแทน ก่อนที่เธอจะปล่อยมือสาวน้อย แล้วเดินกลับเข้าบ้านไปสานงานของเธอต่อ

ครับ

อภิสิทธิ์ขานรับอย่างนอบน้อมกับพี่สะใภ้ และจ้องมองเธอจนลับสายตา ก่อนเขาจะทรุดกายลงนั่งยองๆ ยื่นมือใหญ่ไปบีบจมูกโด่งเรียวน้อยเบาๆ อย่างหยอกเย้า

แก่แดดนะเรา ตัวแค่นี้สู่รู้ ต่อไปพ่อสิทธิ์จะไม่ปล่อยให้อยู่ตามลำพังกับแม่อริศบ่อยๆ แล้วนะ

อภิสิทธิ์ยิ้มแป้น เอ่ยเชิงขู่ให้เด็กน้อย เด็กหญิงตัวเล็กจึงช้อนตามองเขาอย่างเว้าวอน ก่อนร่างเล็กจะถลาเข้าไปกอดคอเขาเอาไว้อย่างต้องการเอาอกเอาใจ

พ่อสิทธิ์ขา...

เสียงเล็กออดอ้อนจนอภิสิทธิ์ต้องยิ้มกริ่มออกมาอย่างมีความสุข

ว่าไงคะ

เขาเอ่ยขานรับเบาๆ อย่างนุ่มนวล สวมกอดร่างเล็กๆ ไว้แน่นอย่างหวงแหนและทะนุถนอม

พ่อสิทธิ์อย่ากีดกันน้องฮาน่ากับแม่อริศเลยนะคะ ต่อไปน้องฮาน่าจะไม่แก่แดดอีกแล้วค่ะ

สาวน้อยเอ่ยออกมาอย่างไม่ประสาอะไรมากมายนัก ดันมือผละห่างจากผู้เป็นพ่อเล็กน้อย แล้วจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เอ่อคลอเต็มไปด้วยหยดน้ำตา

อภิสิทธิ์ปรือตามองดวงหน้าน้อยหงอยเศร้านั้นด้วยความรู้สึกรักและเอ็นดู มือใหญ่ยกขึ้นปาดน้ำตาหยดน้อยที่ห่างตาให้สาวน้อย

ค่ะ พ่อสิทธิ์อนุญาตให้น้องฮาน่าอยู่กับแม่อริศได้ แต่น้องฮาน่าห้ามทำตามแม่อริศ มันไม่ดีค่ะ แม่อริศโตแล้ว แต่น้องฮาน่ายังเด็ก มันไม่เหมาะสม และไม่สมควรค่ะ

เขาพูดเสียงอ่อนโยนสอนลูกสาวตัวน้อย พร้อมกับลูบศีรษะเล็กๆ นั้นอย่างเบามือ ละมุนละไม เขาอาจจะร้ายในสายตาของใครๆ แต่กับนางฟ้าตัวน้อยๆ คนนี้ เขาคือเทวดา เทวดาทรงอิทธิฤทธิ์ ผู้มีอำนาจที่จะดลบันดาลทุกๆ สิ่งให้กับแก

ค่ะ

เด็กน้อยพยักหน้าหงึกๆ ให้เขา ก่อนที่จะกอดรัดคอเขาแน่นอีกครั้ง

พ่อสิทธิ์แบกน้องฮาน่าเข้าบ้านนะคะ น้องฮาน่ายืนรอพ่อสิทธิ์จนเมื่อยเท้าแล้ว

เสียงใสเล็กๆ เอ่ยออดอ้อนอย่างเจ้าเล่ห์ ทำตาแป๋วแหวว ใสซื่อมองเขา ผู้เป็นพ่อจึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มกริ่มให้กับความน่ารักความเจ้าเล่ห์ของแก และยอมจำนนให้อย่างจำยอม

ได้ค่ะ

เขาขานรับแล้วรีบช้อนร่างสาวน้อยขึ้นขี่หลังตัวเองเดินเข้าบ้าน แต่กลับนึกอยากแกล้งแกขึ้นมา จึงแกล้งทำท่าโยกเยก คล้ายจะล้ม แต่ก็ไม่ล้มให้เด็กน้อยใจหายใจคว่ำเล่นๆ แต่เด็กหญิงตัวน้อยกลับหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข ไม่ได้มีทีท่าว่าจะกลัวเลยสักนิด ยิ่งเพิ่มพูมให้อภิสิทธิ์รักและเอ็นดูแกมากยิ่งขึ้น เขารักลูกสาวของเขา เขารักแกมาก ไม่มีวันเสียหรอกที่เขาจะยอมยกแกให้ภรภัทรไป ต่อให้ภรภัทรจะร้องไห้มากกว่าเมื่อเช้านี้ที่มาวิงวอนขอร้องเขา เขาก็ไม่ให้ เพราะผู้หญิงขี้ขลาดอย่างภรภัทร ไม่มีวันมอบความสุขและรอยยิ้มเหล่านี้ให้ลูกสาวของเขาได้ ผู้หญิงอย่างเธอ ทำได้ก็แค่ร้องไห้ ให้ผู้อื่นเห็นใจ ไม่มีปัญญาทำอย่างอื่นได้

ขณะที่อภิสิทธิ์หยอกแหย่กับลูกสาวตัวน้อย ในหัวใจของเขาก็พล่ามตัดพ้อแม่ของลูกไปเรื่อย เพราะเขาเชื่อเสมอว่าคนอย่างเธอ ไม่มีทางกล้าบากหน้า ยืนหยัดประกาศให้คนทั้งโลกรู้ว่าเธอมีลูกกับเขาทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงานกัน มีลูกกับผู้ชายที่เป็นน้องชายของคนที่เคยทำให้ครอบครัวของเธอต้องอับอายมาแล้วครั้งหนึ่ง คนอย่างเธอพร่ำบอกแต่คำว่ารัก แต่ไม่เคยทำอะไรเพื่อพิสูจน์มัน เขาเกลียดคนที่ดีแต่ปาก แต่ไม่เคยยืนยันการกระทำ!



________________ติดตามตอนต่อไปค่ะ อิอิ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #31 กวาง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2556 / 21:28
    ตกลงว่าเรื่องในอดีตใครกันแน่ที่ผิด เพราะดูเหมือนคนผิดจะเป็นสามีของวาสนา

    แต่ทำไมอภิสิทธ์จะต้องแก้แค้นภรภัทรด้วย



    ตกลงว่าสิ่งที่อภิสิทธ์ต้องการคืออะไร อยากให้ภรภัทรอายหรืออยากให้พี่สะใภ้มีลูกเท่านั้น
    #31
    0
  2. #29 Mai see moua (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2556 / 16:12
    เอ่อออออออชื่อพระเอกนี่เหนือคำบรรยายจ้าแหมมมมมมมดีแต่พูดคุ้นๆอ่ะ
    #29
    0
  3. #28 ยัยตัวร้าย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2556 / 14:54
    รอติดตามค่ะ
    #28
    0
  4. #27 มะเฟืองหวาน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2556 / 14:33
    บีบหัวใจจัง รออัพๆ ค่ะ
    #27
    0