fic Haikyuu!! One Short All Hinata [Yaoi]

ตอนที่ 26 : STORY 24 : ยังรัก [SugaHina]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    20 พ.ย. 63

 

 

#SugaHina

STORY 24 

 

___________________

 

ณ หอพักแห่งหนึ่งใกล้มหาลัย H

“อ้าวจะไปแล้วเหรอครับสึกะซัง”ชายร่างเล็กที่เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องน้ำถามเมื่อเห็นรุ่นพี่ของตัวเองกำลังนั่งใส่รองเท้าอยู่หน้าประตูห้อง

“อื้อ มีธุระต้องไปทำนิดหน่อย”สึกาวาระหันมาตอบ

“สึกะซังวันนี้จะไปงานเลี้ยงรุ่นมั้ยครับ”ชายร่างเล็กถามต่อในขณะที่ตัวของเขาเดินไปหยิบชุดที่จะใส่ในวันนี้ออกมาจากตู้เสื้อผ้า

“มีใครไปบ้างละ”สึกาวาระถามรุ่นน้อง

“อือ ถามตามที่อาซาฮีซังบอกมาก็มี เจ้าสึกิชิมะ ยามากุจิ คาเงยามะ ซาวามูระซัง อาซาฮีซัง แล้วก็พวกทานากะ ชิคาระครับ”ชายร่างเล็กตอบ

“นิชิโนะยะแล้วฮินาตะไม่มาเหรอ”สึกาวาระถามต่อ

“ไม่รู้สิครับเจ้านั้นไม่ได้บอกว่าจะมาหรือไม่มา”คนตัวเล็กกว่า

“งั้นเหรอ งั้นฉันไปก่อนนะเจอกันตอนเย็น ถ้าไม่มีธุระอะไรฉันจะไปละกัน”สึกาวาระพูดจบก็เดินออกมาจากห้อง

 

ณ โรงยิมกลางป่าเขา

“นั่งคิดอะไรอยู่วะ ฮินาตะ”ชายร่างสูงโปรงเดินเข้ามาถามเพื่อนตัวเล็กที่นั่งเหม่อลอยหน้าโรงยิม

“กูว่านั่งอย่างนี้ไม่น่าจะนั่งคิดนะ น่าจะใจลอยมากกว่า ไม่รู้ว่าลอยไปไหนแล้ว”ชายร่างสูงอีกคนเดินเข้ามาเสริม

“มึง 2 คนนี้ยุ่งเรื่องกูจัง ไม่ซ้อมไงว่าเลฟ สึกิชิมะ”ชายร่างเล็กพูด

“ก็โค้ชเขาให้มาตามมึงเนี้ย”สึกิชิมะตอบ “ไปเร็วเดี๋ยวโดนด่าอีก”ว่าแล้วร่างสูงทั้ง 2 ก็รีบฉุดเพื่อนลุกแล้ววิ่งไปซ้อมกัน

หลังจากซ้อมเสร็จคนตัวเล็กก็มานั่งอยู่ในห้องแต่งตัว ภาพในอดีตก็แวบเข้ามาในหัว ความทรงจำที่แสนจะเจ็บปวดจนไม่อยากจำที่ทำยังไงก็ลืมไม่ได้

ป๊อก

มือหน้าเอื้อมมือมาเคาะหัวคนตัวเล็ก

“โอ้ย !!”ฮินาตะยกมือขึ้นลูกหัว

“เอาแต่นั่งใจลอยนะมึง”เสียงของชายอีกคนดังขึ้นก่อนที่เจ้าของเสียงจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ

“เคาะหัวกูทำไมเนี้ยคาเงยามะ”ฮินาตะหันไปถามพรางทำหน้ามุ่ยใส่

“ก็มึงเอาแต่นั่งใจลอยนี้หว่า”ร่างสูงพูด “แล้วว่าไงเย็นนี้ไปกับพวกกูมั้ยเนี้ย”คาเงยามะถามต่อ

“ไม่รู้เลยวะ อยากไปนะแต่ก็ไม่อยากไปเหมือนกัน”ฮินาตะมองหน้าคาเงยามะแล้วก็หันกลับไปถอนหายใจออกมายาวๆอยากหมดอะไรตายอยาก

“อะไรของมึงวะ ฮินาตะ สักอย่างดิ”คาเงยามะขมวดคิ้วนิ่วหน้ามองคนตัวเล็ก

“ก็กู…ไม่อยากเจอ…สึกะซังนี้หว่า”คนตัวเล็กนั่งหน้างุ้มหน้างอ

“มึงยังไม่ลืมเรื่องเขาอีกเหรอวะ เรื่องมันก็จบมาหลายปีแล้วนะ”คาเงยามะถามต่อ

“ถ้ามันลืมง่าย ก็ดีดิวะ”คนตัวเล็กพูดพรางทอดสายตามองออกไปไกล

“อะ งั้นกูสรุปให้เลยละกัน นี้คือการบังคับมึงต้องไปฮินาตะ ไม่มีคำว่าแต่หรืออะไรทั้งนั้น ปีนึงกว่าจะรวมตัวกันได้มึงต้องไปจบนะ”พูดจบคาเงยามะก็ลุกออกจากห้องไป

เย็นวันนั้นถึงแม้จะไม่อยากไปแต่ฮินาตะก็โดนเพื่อนลากมาอยู่ดี

“ร่าเริงหน่อยสิฮินาตะ เจอรุ่นพี่ทำหน้าอย่างงี้ไม่ได้นะโว้ย”หนุ่มร่างบางอีกคนพูด

“ยามากุจิพูดถูก ร่าเริงหน่อยดิมึง”สึกิชิมะเสริม

“รู้แล้วน่า ไปเดินได้แล้วพวกมึงอะดันทางคนอื่นเขา”ฮินาตะดันเพื่อนทั้ง 3 คนเข้าไปในคลับที่นัดเหล่ารุ่นพี่เอาไว้ เสียงเพลงดังมาก

“ขึ้นข้างบนกัน”ยามากุจิหันกลับมาตะโกนบอกทุกคน ทุกคนก็พยักหน้าแล้วก็พากันขึ้นไปยังชั้น 2  พอเดินขึ้นมาก็เห็นว่าเหล่ารุ่นพี่ที่ไม่เจอกันนานอยู่กันพร้อมหน้า

“นั้นไงมาแล้ว มาๆๆๆ นั่งๆ”ซาวามูระกวักมือเรียกรุ่นน้องของตัวเอง “นึกว่าจะไม่มากันซะแล้ว”ซาวามูระพูด

“ซาวามูระซังก็พูดไปเลี้ยงรุ่นทั้งที”สึกิชิมะว่า

“มาด้วยกับเขาเหรอฮินาตะ”นิชิโนยะเอ่ยถามเมื่อหันมาเจอรุ่นน้อง

“ครับ โดนคาเงยามะบังคับให้มา”ฮินาตะพูดเสียงอ่อน

“เอาน่านานๆ จะได้เจอกันสักที”ซาวามูระยิ้มให้กับท่าทีของรุ่นน้องตัวเล็กก่อนจะหาที่นั่งให้คนมาใหม่

หลังจากทีนั่งดื่มกับทุกคนสักพักนึงฮินาตะก็ขอตัวไปนั่งดื่มคนเดียวที่เคาน์เตอร์บาร์ ปล่อยให้ทุกคนสังสรรค์กันอย่างสนุกสนาน ส่วนเขาก็แค่มานั่งจิบค็อกเทลไปพรางๆ ซึ่งก็ตรงกับช่วงเวลาที่โชว์หลักของที่นี้แสดง คนตัวเล็กก็เลยได้นั่งดูอยู่ใกล้แทบจะเรียกได้ว่าเกือบชิดเวที

“ตรงนี้มีคนนั่งมั้ยครับ”ชายร่างสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาถามฮินาตะพรางชี้ที่เก้าอี้ว่างที่อยู่ข้างคนตัวเล็ก

“อ่า ไม่มีครับ”ฮินาตะตอบไปอย่างไม่ได้คิดอะไร แล้วก็นั่งดูโชว์ต่อเลื่อยๆ ค็อกเทลในมือก็ค่อยๆ หมดไปทีละนิด

“มาคนเดียวเหรอครับ”เสียงชายร่างสูงข้างๆเอ่ยถามอย่างสุภาพ

“อ่า เปล่าครับผมมากับพวกเขา”ฮินาตะชี้ไปยังกลุ่มคนที่อยู่บนชั้น 2 ของร้านที่กำลังเต้นกันอย่างเมามันส์ แล้วฮินาตะก็หันมาคุยกับบาร์เทนเดอร์ “มีขนมมั้ยครับผมขอหน่อยถ้าไม่มีขนมขอผลไม้ที่เอาใส่ค็อกเทลก็ได้ครับ”

“รอแปบนึงนะครับ”ว่าแล้วบาร์เทนเดอร์ก็หายแปบนึงก่อนจะกลับมาพร้อมของกิน “นี้ครับผมให้”บาร์เทนเดอร์หนุ่มวางจากผลไม้และขนมให้ฮินาตะพร้อมกับส่งลอยยิ้ม

“ขอบคุณครับ”

“คุณนี้เหมือนน้องชายผมเลย”บาร์เทนเดอร์หนุ่มกล่าว

“น้องคุณคงไม่เข้าบาร์แบบผมมั่งครับ”ฮินาตะพูดหยอกล้อกับบาร์เทนเดอร์ในขณะที่ชายร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆมองบาร์เทนเดอร์เขม็ง

“คุณจ้องผมขนาดนั้นผมก็ไม่มีอะไรจะให้คุณหรอกนะครับ”บาร์เทนเดอร์หนุ่มพูดก่อนจะหันมามองชายร่างสูงเขาก็รีบหันหน้าหลบแล้วบาร์เทนเดอร์หนุ่มก็กลับไปทำงานต่อส่วนฮินาตะก็นั่งกินผลไม้กับขนมที่บาร์เทนเดอร์หนุ่มเอามาให้ นั่งดื่มสักพักฮินาตะก็เริ่มมึนๆ เพราะดื่มไปหลายแก้ว จ่ายเงินในส่วนของตัวเองแล้วก็เดินขึ้นชั้น 2 ด้วยสภาพเซเล็กน้อย ในขณะที่กำลังเดินไปขึ้นบันได ชายร่างสูงคนเดิมก็เดินตามมา

“ให้ผมไปส่งมั้ยครับ”เขาถาม

“ไม่ต้องครับ”ฮินาตะโบกมือไปมาพร้อมกับส่ายหน้า

“ไม่ต้อเกรงใจหรอกเดี๋ยวไปส่ง”น้ำเสียงไม่น่าไว้ใจของร่างสูงยังพูดกรอกหูฮินาตะอยู่ แต่คนตัวเล็กไม่ยอมไปด้วยมือเล็กๆ สาวราวบันไดแล้วเดินขึ้นทีละก้าวในขณะที่มาชายคนนั้นเดินตามมา ชายหนุ่มร่างสูงค่อยถึงเนี้ยถึงตัวทีละนิด

“มึงจะทำอะไรคนของกู”เสียงพูดดังมาจากชั้นบนเป็นน้ำเสียงที่คุ้นหูฮินาตะมาแต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ คนตัวเล็กพยายามเงยหน้ามองแต่สายตาก็พร้าจนมองแทบไม่รู้เรื่องเลยว่าคนตรงหน้าคือใคร

“รุ่นพี่…”ฮินาตะค่อยๆ ทรุดตัวลงมือที่เกาะราวบันได้ก็แทบจะไม่มีแรง

“เฮ้ย!!”เสียงอุทานตกใจดังขึ้นก่อนจะมีคนวิ่งผวาลงมารับไว้ “ดื่มไปกี่แก้ววะเนี้ยถึงได้มีสภาพแบบนี้”คนข้างๆถามก่อนจะพาเดินขึ้นบันได้ไปยังที่ทุกคนรวมกัน พอไปถึงทุกคนก็หันมาสนใจแล้วคนตัวเล็กก็สติหลุดไปแต่ก่อนจะหมดสติไปยังคงได้ยินเสียงใครบางคนก้องอยู่ในหู

 

เช้าวันต่อมา

“อื้อ”ชายร่างเล็กชูแขนขึ้นเหนือหัวแล้วบิดตัวเต็มที่ คนตัวเล็กรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยเมื่อยเนื้อเมื่อยตัว

หมับ

มีแขนแกร่งเอื้อมมากอดคนตัวเล็กเต็มอ้อมแขน คนตัวเล็กตื่นเต็มตา ขึ้นแม้หัวจะปวดอยู่นิดหน่อยแต่เวลานั้นลืมไปสนิทเลยเอี้ยวดูไปมองคนที่นอนอยู่ข้างหลัง

“สึกะซัง”ฮินาตะพูดเบาๆ

“นอนต่ออีกหน่อยสิ”สึกะพึมพำออกมาเบาๆ พรางกระชับกอดให้แน่นกว่าเดิม ฮินาตะนิ่งไปพักนึงมองไปรอบๆ ห้อง สีของห้อง เฟอนิเจอร์ลักษณะการวางของทุกอย่างมันใช่หมดเลยนี้คือห้องของสึกะวาระ ก่อนที่สมองจะประมวลเรื่องเมื่อคืน ภาพอันเลือนลางที่ยังพอจะจำได้เมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัว ภาพที่เขาคิดว่าเป็นความฝันกลับเป็นความจริงแล้วตัวเองก็พูดอะไรตามใจไปด้วย

“ชิบหายแล้วไง”ฮินาตะพึมพำกับตัวเองก่อนจะคิดหาทางออกจากห้องนี้โดยไม่ให้เจ้าของห้องรู้ตัว คนตัวเล็กค่อยๆ ขยับแกะมือของสึกาวาระออก ค่อยๆ หย่อนขาลงจากเตียงเตรียมจะเดินหาเสื้อผ้าของตัวเอง ในขณะที่กำลังจะก้าวขาเดินคนตัวเล็กก็รู้สึกว่าข้างในตัวของเขามีน้ำอะไรสักอย่างอยู่ข้างในกำลังไหลออกมาตามเรียวขา พอมองไปรอบๆ คนตัวเล็กก็เริ่มสงสัยว่าทำไมเสื้อผ้าของเขามันถึงได้กระจัดกระจายแบบนี้ในขณะที่ยืนคิดอยู่ก็มีมือหนายืนมาจากข้างหลัง

“จะหนีไปไหน”เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับคว้าตัวฮินาตะกอด

หมับ

คนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัวยืนนิ่งตัวแข็ง “ปล่อยผม”ฮินาตะพูดเสียงเรียบ

“ไม่เอา ไม่ปล่อย”ร่างสูงไม่พูดเปล่าพรมจูบไปที่บริเวณหัว คอ หลังคอ ไปจนถึงต้นแทน “ไม่คืนยังบอกว่ารักฉันอยู่เลย พอเช้าก็จะหนีงั้นเหรอ”สึกาวาระถาม

“ถึงแม้ผมจะยังรักสึกะซัง แต่รักมันมีน้ำหนักไม่พอที่จะลบล้างกับสิ่งที่คุณกับผมไว้เมื่อ 2 ปีก่อนหรอกนะครับ”สึกาวาระหยุดชะงักไปคำพูดของฮินาตะจี้เข้าที่หัวใจ ร่างสูงรู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาราวกับลอยแผลที่ยังไม่หายดีถูกกดลงไปอีกครั้ง

“อย่างสึกะซังไม่ว่าใครคุณก็ได้เขามาง่ายๆ ผมเองก็คงเป็นหนึ่งในนั้น ปล่อยผมไปเถอะนะครับ”ฮินาตะพูดเสียงสั่น น้ำตาค่อยๆ เอ่อล้นออกมาจากขอบตา แววตาไหวระริกเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ยิ่งคนตัวเล็กกลั้นเสียงไว้ตัวยิ่งสั่นแรง

พอร่างสูงได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอีกเท่าตัว ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจในตอนนี้เขาก็ยังคนกอดร่างเล็กที่กำลังสั่นอยู่ ยิ่งผ่านเหตุการณ์เมื่อคืนมาเขายิ่งรู้สึกรัก รู้สึกว่าไม่อยากยกชายร่างเล็กตรงหน้าให้กับใคร

“ฉันไม่ได้ต้องการใคร ฉันไม่ได้ต้องการคนอื่นนอกจากนายฮินาตะ ขอร้องเถอะนะ ฉันขอโอกาสอีกครั้งเดียว อีกแค่ครั้งเดียว นะ”สึกาวาระพูดอ้อนวอนด้วนน้ำเสียงที่แผ่วเบา 

ฮินาตะนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะพูดว่า “ผมจะเชื่อได้ยังไงว่าสิ่งที่สึกะซังพูดไม่ใช่เรื่องโกหก”ด้วยน้ำเสียงปนเสียงสะอื้น

“ฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้นายเชื่อฉัน แต่ฉันอยากให้นายเชื่อว่าฉันรักนายจริงๆ ไม่ใช่เรื่องโกหก”สึกาวาระคลายก่อนแล้วค่อยๆ หมุนตัวฮินาตะให้คนตัวเล็กหันมาเผชิญหน้ากับเขา

“ฉันได้รับโทษแล้ว ฮินาตะฉันรู้แล้วว่าการไม่มีนายอยู่ข้างๆ มันรู้สึกยังไง ไม่มีใครแทนทีนายได้สักคนต่อให้คนๆ นั้นจะรวยจะสวยยังไงก็ทำให้ฉันเลิกคิดถึงนายไม่ได้จริงๆ”ร่างสูงพูดพรางให้หัวแม่มือปากน้ำตาออกให้คนตัวเล็กทีละข้าง “ฉันขอโทษ ถึงมันจะดูเห็นแกตัวก็เถอะมาอยู่กับฉันนะ ห้องนี้มันกว้างมากเมื่อไม่มีนาย”สึกาวาระมองไปรอบๆ ห้อง

“แล้วทำไมไม่ย้ายออกละครับ”ฮินาตะถาม

“ย้ายไม่ได้หรอกเพราะฉันอยากเห็นนายอยู่กับฉันทุกวัน”สึกาวาระพูดพรางสวมกอดคนตัวเล็กพร้อมกับกดจมูกลงบนผิดกายของชายหนุ่มตรงหน้า

“อะๆ ก็ได้ครับ แต่แค่ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายนะ ไม่มีอีกแล้วนะครับ”ฮินาตะทำหน้ายุ่งใส่ร่างสูง ด้วยความที่ฮินาตะเองก็ยังรักสึกาวาระอยู่ก็อดใจอ่อนไม่ได้

สึกาวาระยิ้มกว้าง ด้วยความดีใจภายในใจก็ยังคงคิดย้ำอยู่เหมือนเดิมว่าเขาจะไม่มีทางทำผิดพลาดอีกแล้ว “คิดถึงมาก อยากเจอมากเลย”สึกาวาระพูดออกมาลอยๆ

“ปล่อยผมได้แล้ว ผมจะไปอาบน้ำ”ฮินาตะพูด

“เดี๋ยวฉันอาบให้”ไม่พูดเปล่าสึกาวาระอุ้มฮินาตะตัวลอยก่อนจะเดินไปที่ห้องอาบน้ำโดยไม่ได้ฟังเสียงท้วงใดๆ จากคนตัวเล็ก

ซ่า

น้ำจากฝักบัวไหลลงมาผ่านร่างเล็กของฮินาตะลงบนพื้น

อ๊ะ อ๊า อื้อ”ฮินาตะหันหน้าเข้ากำแพงมือทั้ง 2 ข้างยันกำแพงไว้ในขณะที่ร่างสูงกำลังเปิดช่องทางสีหวานเข้าไปเอาของเก่าที่ทิ้งไว้เมื่อคืนออก พอเสียงหวานตอบสนองเขาเจ้าน้องชายที่ไม่ว่าจะเจอกับมือใครก็ยากจะขานรับกับ ขานรับกับเสียงร้องของคนตัวเล็ก ร่างสูงจับร่างเล็กหันกลับมาหาเขาแล้วจรดริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากของคนตัวเล็กอย่างเร้าร้อน ความกระหายที่ไม่ได้มีมานานมันกลับมากอีกครั้ง สึกาวาระเอื้อมมือไปปิดน้ำแล้วอุ้มฮินาตะออกมาวางบนเตียง

“จ๊วบ”เสียงดูดปากดังจนคนตัวเล็กเขิน

“พ พอก่อน สึกะซัง นี้มันยังเช้าอยู่เลยนะ”ฮินาตะหายใจหอบ

“พอไม่ได้หรอก ฉันรอไม่ไหวแล้ว”ว่าแล้วสึกาวาระก็โถมตัวเข้าใส่ฮินาตะ ทั้งจูบทั้งเร้าจนคนตัวเล็กยอมแต่โดยดี เวลาผ่านไปเนิ้นนานพอสมควรไม่รู้ทั้งคู่ทำกันไปกี่รอบจนฮินาตะสลบไปสึกาวาระก็เย็นลง ร่างสูงอุ้มฮินาตะเข้าไปอาบน้ำก่อนจะอุ้มออกมานอนบนเตียงที่เปลี่ยนผ้าปูเรียบร้อยแล้ว เพราะผ้าปูที่นอนผืนเก่าเต็มไปด้วยน้ำรักของทั้งคู่

ฮินาตะนอนซบอยู่บนตัวของสึกาวาระ ส่วนสึกาวาระเองก็ไม่ยอมออกห่างจากฮินาตะเกินสายตามองเห็นเลย ร่างสูงนอนมองคนตัวเล็กคนตัวเองก็เผลอหลับไป สรุปแล้ววันนั้นหลังจากช่วงเช้าผ่านไปทั้งคู่ก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนอนเพราะใช้แรงกันไปเยอะพอสมควร

ตกเย็นพอทั้งคู่ตื่นฮินาตะก็มายืนทำกับข้าวอยู่ในครัวเมื้อผ้าของคนตัวเล็กส่งไปซักจำเป็นต้องใส่เสื้อของสึกาวาระไปก่อนแต่เสื้อของสึกาวาระก็ใหญ่เกินจนคุมไปถึงต้นขา สึกาวาระมองฮินาตะไม่วางตาลอยที่หลังต้นขาที่เขาทำไว้มันโผล่พ้นชายเสื้อออกมาจนร่างสูงอยากจะเดินเข้าไปสัมผัสต้นขานั้นอีก ไม่ใช่แค่ต้นขาหรอที่มีลอยภายใต้เสื้อตัวหลวมโคร่งยังมีลอยอีกเพียบที่ถูกเสื้อปิดทับเอาไว้

“นี้ครับ เสร็จแล้ว”ฮินาตะยกจานออกมาวาง ปากของคนตัวเล็กมีแผลที่มุมปากเล็กน้อย

“เจ็บมั้ย”ร่างสูงจับคางฮินาตะเชิดขึ้น

“เจ็บครับ”คนตัวเล็กตอบทำเอาสึกาวาระคอตกเลยทีเดียว “ไม่เป็นไรหรอครับ เดี๋ยวก็หาย”ฮินาตะพูดจบก็นั่งลงเก้าอี้ข้างสึกาวาระ แต่ด้วยความที่เมื่อเช้าทำกันไปหนักหน่วงจะลุกจะนั่งหรือจะเดินคนตัวเล็กก็เลยค่อนข้างลำบาก

“มานั่งตักฉันมา”ว่าแล้วสึกาวาระก็ดึงฮินาตะขึ้นมานั่งบนตักเขามือทั้ง 2 ข้างโอบเอวของคนตัวเล็กไว้แน่น

“แล้วจะกินข้าวกันยังไงครับ”คนตัวเล็กทำเสียงตื่น

“ป้อนฉันสิ”สึกาวาระพูดพร้อมกับอ้าปากรอ “เร็วสิป้อนหน่อย”สุดท้ายฮินาตะก็ต้องป้อนทั้งสึกาวาระแล้วก็ป้อนตัวเองไปด้วย

 

หลายวันต่อมา

ฮินาตะก็ย้ายของมาอยู่ที่ห้องของสึกาวาระส่วนซ้อมก็ไปพักที่หอของสโมสร วันหยุดก็มานอนที่ห้องสึกาวาระ หลังจากที่ทั้งคู่ตัดสินใจคบกันอีกครั้งสึกาวาระก็ดูจะตัวติดฮินาตะตลอดเลย ไปไหนก็ไปด้วย ห้องที่พักอยู่กับนิชิโนยะก็ยกให้นิชิโนยะไปเลยส่วนสึกาวาระก็กลับมาอยู่ที่ห้องของตัวเองอย่างเต็มตัว

“สึกะซังเดี๋ยวผมจะออกไปซื้อของที่ซุปเปอร์หน่อยนะครับ”ฮินาตะพูด

“เดี๋ยวฉันไปช่วยถือของ”สึกาวาระพูด

“ครับ”แล้วทั้งคู่ก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกันประตูห้องค่อยๆปิดลง

แก๊ก

_________________

 

THE END

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #219 fha333777 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2563 / 14:21

    อบอุ่นมากเลยอ่ะชอบ

    #219
    0
  2. #218 MookkyGG (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 11:23

    อย่าทำร้ายน้องอีกนะสึกะซัง ถ้านายทำร้ายน้องอีกฉันจะหยิบไม้เรียวไปตีนาย!!!

    ปล.รักกันไปนานๆน้าาาา
    #218
    0
  3. #214 nut_wryp (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 13:39

    ชอบมากเลยค่าาทำต่ออีกนะคะ
    #214
    0
  4. #213 icebear002 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 13:21

    😍จากแม่ลูกกลายเป็นผั-แค่ก!!สามีภรรยากันลิ้วว
    #213
    0