fic Haikyuu!! One Short All Hinata [Yaoi]

ตอนที่ 16 : STORY 15 : Last : ตลกร้าย [OsaAtsu x Hina] 3P

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    31 มี.ค. 63

 

 

STORY 15

 

 

____________

 

หลายวันต่อมา

 

หลังจากวันนั้นผมก็ไม่ได้คุยกับฝาแฝดคู่นั้นเลย รู้สึกว่าเข้าหน้าไม่ติดยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก เวลาอยู่ห้องผมก็จะอยู่เฉพาะข้างบนเวลาไปไหนก็รีบออก

 

"ฮินาตะเป็นอะไรวะ"คาเงยาม่าถามผมในขณะที่ผมฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะ

 

"กลุ้มใจ"ผมตอบพร้อมกับเงยหน้ามองชายร่างสูงที่กำลังเก็บกระเป๋าเพื่อจะไปเข้าชมรมต่อ

 

"กลุ้มใจเรื่องแฝดคู่นั้นใช่ป่ะ"เหมือนโดนจี้ใจพอได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้นผมก็เด้งตัวขึ้นมานั่งตรงทันที "ฉันพูดถูกสินะ"คาเงยาม่าพูดก่อนจะกระตุกยิ้ม

 

"..."เห็นเพื่อนทำหน้าละลื่นผมยิ่งกลุ้มเข้าไปใหญ่

 

"เมื่อวานเขามาถามหานายกับฉันด้วยนะ"ผมหันควับไปมองคาเงยาม่าทันที "นายหลบหน้าเขาหรอ"คาเงยาม่าถามต่อ

 

"อื้อ"ผมตอบสั้นๆ

 

"มีเรื่องอะไร ทำไมถึงต้องคอยหลบเขาวะ"คาเงยามะยังคงซักถามผมต่อ

 

"ช่างมันเถอะน่า ไม่ต้องอยากรู้หรอก ฉันไปก่อนนะจะออกไปร้านหนังสือนอกมหาลัยหน่อย"ผมพูด

 

"อื้อ โทษทีที่ฉันไปด้วยไม่ได้"คาเงยามะพูด

 

"ไม่เป็นไรแค่ย้านการค้าเอง ใกล้ๆ นี้เอง"ผมพูดจบก็หยิบข้าวของแล้วเดินออกจากห้องตรงไปยังประตูเข้าออกของมหาลัย

 

หลังจากที่เดินมาได้สักผมก็มาถึงร้านหนังสือที่เป็นที่หมายของผมเป็นร้านหนังสือที่ไม่ได้ใหญ่นักแต่ผมก็ชอบมาที่นี้เพราะไม่ค่อยมีคนมาวุ่นวายในขณะที่กำลังอ่านหนังสือและอีกโซนของร้านก็จะเป็นคาเฟ่กึ่งห้องสมุด

 

กริ่งๆ

 

เสียงกระดิ่งที่แขวนไว้ที่ประตูสั่นเมื่อผมเปิดประตูเข้าไป

 

"สวัสดีคะ อ้าว ฮินาตะไปไหนมาช่วงนี้ไม่ค่อยมาเลย"พี่อายะถามผมเธอคือลูกสาวเจ้าของร้าน

 

"ทำงานครับเลยไม่ค่อยได้มาเท่าไร โซนนู้นคนเต็มยังครับ"ผมถามพลางมองไปโซนคาเฟ่

 

"ยังจะ เข้าไปนั่งเล่นได้"พี่อายะพูด

 

"ขอบคุณครับ"พูดจบผมก็หยิบกระดาษขึ้นมาให้เธอ "นี้เป็นหนังสือที่ผมอยากได้ครับมีรึเปล่า"ผมถามพี่อายะ

 

"หนังสือนี้น่ะเหรอเหมือนจะหมดแล้วนะ"เธอพูด

 

"แล้วสั่งได้มั้ยครับ"ผมถามต่อ

 

"ได้จะ แต่น่าจะได้ประมาณ อาทิตย์หน้านะเพราะพี่เพิ่งจะสั่งหนังสือไปเมื่อวันก่อนเอง"พี่อายะบอก

 

"ครับไม่เป็นอะไรพี่ ถ้าหนังสือมาถึงแล้วอยากลืมโทรบอกผมนะ"

 

"จ้า"คุยกับพี่อายะเสร็จผมก็มานั่งกินขนม

 

ในระหว่างที่กินน้ำกินขนมอยู่ในร้านอยู่ดีๆ ฝนก็เทลงมาแบบไม่บอกไม่กล่าว

 

"บ้าจริง ฝนบ้านี้อยู่ดีๆ ก็เทลงมา"เสียงบ่นของคนเข้ามาใหม่ดังขึ้นผมค่อยๆ ชำเลืองมองด้วยความสงสัยเพราะเสียงลบพูดมันฟังคุ้นหูมากแล้วก็ต้องตกใจเมื่อหันไปก็เห็นชายคนนั้นเดินเข้ามาประชิดตัว เขาคือฝาแฝดมิยะ

 

"อุ๊ย !!"ผมผงะหลังเกือบงาย

 

"เป็นอะไรมั้ย"ชายตรงหน้าถามผม

 

"มะ ไม่ครับผมไม่เป็นอะไร"ผมตอบอย่างสุภาพ
 

 

"อ้าว ! มาทำอะไรที่นี้"โอซามุถามผม

 

"ผมมาสั่งหนังสือครับ กินเสร็จก็ว่าจะกลับแต่ว่า..."ผมหันไปมองนอกร้าน น้ำฝนจำนวนมากกำลังตกลงมาจากฟ้าอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

 

"งั้น ฉัน 2 คนขอนั่งด้วยละกัน"อาสึมุพูดจบก็ย้ายมานั่งตรงข้ามกับผมทันที

 

"ถ้าคุณจะทำแบบนี้ไม่ต้องมาถามผมก็ได้มั้งครับ"ผมพูดพลางหลี่ตามองชายตรงหน้า

 

"กินอะไรมั้งอาสึมุ"โอซามุหันไปถามแฝดของเขาก่อนจะกางเมนูดูแล้วเข้าไปนั่งข้างๆ

 

"เอามอคค่าเย็นแก้วนึง"ร่างสูงพูดจบโอซามุก็หันไปเรียกเด็กเสริฟ

 

ในระหว่างที่ผมกำลังนั่งกินขนมอยู่อาสึมุก็ยื่นหน้ามาใกล้ผมด้วยสัญชาตญาณผมผงะเล็กน้อย "มีอะไรครับ" ผมถามด้วยความตกใจ แปลกใจและงวยงงปนกัน

 

"ขอชิมคำนึงสิ"เขาพูด

 

"เอ๊ะ!"ผมนิ่วหน้าเล็กน้อย

 

"ขอชิมเค้กคำนึง"เขาพูดอีกครั้ง

 

ผมมองหน้าอาสึมุงงก่อนจะเหลือบไปมองโอซามุ ร่างสูงพยักหน้าเบาๆ ผมหันกลับมามองอาสึมุอีกครั้งก็เห็นว่าเขากำลังอ้าปากรอให้ผมป้อนอยู่

 

'คิดว่าตัวเองเป็นลูกนกรึไงกัน'ผมคิดก่อนจะตักเค้กป้อนเขา ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรเลยทำไมผมต้องมานั่งป้อนเค้กเขาด้วยก็ไม่รู้คิดแล้วก็ไม่เข้าใจตัวเอง

 

"ของที่สั่งได้แล้วคะ"และเป็นเวลาเดียวกันกับที่เด็กเสริฟเอาน้ำและขนมมาเสริฟ

 

"แล้วจะกลับกันยังไงครับ"ผมถามทั้ง 2 คน

 

"ฉันว่าจะรอฝนเบาลงหน่อยแล้วค่อยกลับกัน แล้วนายละ"โอซามุถามผมในขณะที่อาสึมุไม่รีรอรีบตักขนมกินทันที

 

"กินเสร็จแล้วผมก็ว่าจะกลับเลยครับวันนี้ว่าจะไปนอนห้องคาเงยามะ"ผมพูด

 

"ฉันไม่ให้ไป วันนี้กลับกับพวกฉัน ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับนาย"อยู่ดีๆ อาสึมุก็สีหน้าเปลี่ยนไปเลยจนผมแปลกใจเมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลยทำไมถึงได้ทำหน้าขรึมใส่ผมก็ไม่รู้แล้วผมจะทำอะไรละนอกจากกินเสร็จแล้วก็นั่งรอ

 

แอ๊ด

 

ผมค่อยๆ เปิดประตูเข้ามาในห้องพักก่อนที่จะเดินนำทั้ง 2 คนเข้ามาในห้องอย่างระแวง ในขณะที่ผมพุ่งตกไปยังบันไดเพื่อที่จะเดินขึ้นไปชั้นลอยก็มือมือใหญ่ๆ มาคว้าตัวผมเอาได้

 

"เดี๋ยวสิอย่าเพิ่งไป มาคุยกันก่อน"อาสึมุพูด

 

"ให้น้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนก็ได้เดี๋ยวเป็นไข้เป็นหวัดมาแล้วจะยุ่ง"โอซามุพูดขัดขึ้นมาแล้วผมก็ได้ขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วผมก็ลงมาข้างล่าง ทั้ง 2 คนกำลังนั่งรอผมอยู่

 

"นั่งก่อนสิ"โอซามุพูดด้วยเสียงสุภาพต่างจากแววตาของชายอีกคนที่กำลังจับจ้องมาที่ผม

 

"มีอะไร...จะคุยกับผมเหรอครับ"ผมพยายามพูดด้วยน้ำเสียงปกติให้ได้มากที่สุด

 

"ทำไมช่วงนี้ถึงได้หลบหน้าฉัน 2 คน"อาสึมุพูดเสียงเรียบ

 

"ก็เปล่านี้ครับผมก็ไม่ได้หลบหน้าใครนี้ช่วงนี้งานผมเยอะก็ไปทำงานห้องคนโน้นบ้างคนนี้บ้างแล้วก็อยู่ค้างคืนเท่านั้นผมก็ทำแบบนี้ตลอดนะ"ผมพูดตามสิที่เป็น

 

"แน่ใจนะว่าไม่ได้หลบ"อาสึมุถามย้ำ

 

"แน่สิครับ ตอนพวกพี่อยู่ ปี 2 งานไม่เยอะกันเหรอครับ"ผมถาม

 

"ก็ไม่"ทั้ง 2 คนตอบพร้อมกัน ช่างน่าอิจฉาจริงๆ เลยงานไม่เยอะแบบนี้บ้างก็น่าจะได้พักเยอะกว่านี้ทุกวันตื่นขึ้นมานี้คิดละว่างานเมื่อวานเสร็จรึยังอาทิตย์นี้ต้องส่งงานอะไรก่อน อยากจะบ้าตาย

 

"ที่อยากคุยกับผมคือเรื่องนี้เหรอครับ"ผมถามด้ยความอยากรู้

 

"ก็ไม่เชิงหรอก ฉันอยากคุยให้มันรู้เรื่องไปเลยอยากพูดให้มันชัดๆ ไปเลยว่า..."ในขณะที่ผมกำลังจดจ่อกับสิ่งที่โอซามุพูดนั้นสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นอาสึมุเดินเข้ามาหาผมแล้วอุ้มผมจนตัวลอย

 

"เฮ้ย !! เดี๋ยวๆ"ผมร้องโหวกเหวกโวยวายขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจปนสติแตกนิดๆ

 

"จะโวยวายทำไม ฉันเอานายไปฆ่าแกงหรอกน่า"พูดจบเขาก็ค่อยๆ วางผมลงบนเตียงเขาแล้วเอาผ้าเช็ดตัวมาเช็ดผมให้ผมก็ได้แต่นั่งงง เพราะเมื่อกี้ตกใจมากใจเลยเต้นโครมครามจนตัวผมรู้สึกได้ว่ามันเต้นแรงมาก

 

"เอานี้น้ำขิง"โอซามุยื่นแก้มน้ำมาให้ผม ผมก็รับมาแบบงงๆ พอได้สัมผัสแก้วก็รับรู้ได้ถึงความร้อนของน้ำที่ส่งผ่านแก้วมามันทำให้มือผมรู้สึกอุ่นในทันทีในขณะเดียวกันชายอีกคนก็เช็ดผมใน

 

"เอาตรงๆ นะโอซามุซัง อาสึมุซัง คุณ 2 คนทำให้ผมทำตัวไม่ถูกยังไงไม่รู้"ผมพูดโพล่งออกไป

 

"ยังไง"อาสึมุถาม

 

"รู้สึกแปลกๆ เวลามีคนมาทำอะไรแบบนี้ให้ มันไม่ชิน"ผมพูดไปจิบน้ำขิงไปพลางๆ

 

"ฉันถามจริงๆ นะ จำฉันไม่ได้จริงๆ เหรอ"อาสึมุถามขึ้นมาโดยที่ผมยังไม่ทันได้ตั้งตัว

 

"ผมจำไม่ได้จริงๆ ครับ"เรื่องนี้ผมพยายามคิดอยู่หลายวันละนะแต่จำไม่ได้ก็คือจำไม่ได้

 

"นี้นายจำคนที่ตัวเองบอกชอบไม่ได้จริงๆ เหรอ"

 

"ห๊ะ !!"ผมถลึงตามองชายตรงหน้าสลับกับชายอีกคนที่นั่งอยู่อีกเตียง "ผมไปพูดแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไรกัน"ผมถามเสียหลง

 

"ตอนงานโรงเรียนที่คาราสุโนะเมื่อ 3 ปีก่อนไง"พาได้ยินดังนั้นผมก็พยายามที่จะคิดผมไปพูดแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไรกัน ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด

 

"นึกดีๆ สิ วันนั้นนายใส่ชุดนักเรียนเอี๊ยมสีฟ้ากับหูกระต่าย"โอซามุพูด

 

"เอี๊ยมสีฟ้า หูกระต่าย"ผมพูดกับตัวเองเบาๆ ช้าๆ พร้อมกับนึกไปด้วย ในขณะที่ผมนั่งนึก 2 อาสึมุก็ยังคงเช็ดผมให้ผมอยู่

 

"พวกฉันไม่ได้รีบอะไรค่อยๆ นึกไปก็ได้ ฉันว่ายังไงนายก็ไม่มีทางลืมมันได้"อาสึมุพูดพร้อมกับยิ้มอย่ามีเลศนัยน์

 

ติ่ง

 

เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นพอดีผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู

 

TobiO

มีรูปจะให้ดู

 

ผมก็เลื่อนลงมาดูเป็นภาพแฝดผู้หญิงคู่หนึ่งแต่ตัวคล้ายๆ กันด้วยชุดนักเรียนถ่ายรูปกับผมโดยมีผมยืนอยู่ตรงกลาง และที่น่าตกใจกว่านั้นก็คือแฝดในรูปหน้าตาเหมือนรูมเมทผมเป๊ะเลย

 

ผมยกมือขึ้นปิดปาก "บ้าน่ะ เป็นไปไม่ได้"ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ

 

"ดูอะไรอยู่"โอซามุถามผมเมื่อเห็นว่าผมทำท่าทางแปลกๆ

 

"ปะ เปล่าๆ ไม่มีอะไร"ผมรีบเก็บโทรศัพท์ทันที

 

"เอาโทรศัพท์มาดูหน่อยดิ"อาสึมุวางผ้าแล้วลงมานั่งข้างๆ ผม

 

"โทรศัพท์? ดูทำไมมันไม่มีอะไรหรอก"ผมพูดแต่ดูเหมือนว่ามันยิ่งดูมีพิรุท ทั้ง 2 คนมองหน้ากันก่อนที่จะจับแขนผมไว้คนละข้างแล้วแย่งโทรศัพท์ผมไปแต่ทว่า...

 

"ใส่รหัส!?"อาสึมุมองที่จอโทรศัพท์แล้วหันมามองผมพร้อมกับถามว่า "รหัสอะไร?"

 

"จะดูไปทำไม?"ผมเลี่ยงที่จะไม่ตอบ

 

"จะบอกฉันดีๆ หรือ..."อาสึมุถามผมพร้อมๆ กับค่อยๆ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ผมค่อยๆ ผละออกห่างช้าๆ แต่ทว่าหลังผมกับชนเข้ากับอีกคน ไม่รู้เลยว่าโอซามุมานั่งข้างหลังผมตั้งแต่เมื่อไร ผมประจันหน้ากับอาสึมุ "...จะให้ฉันจูบ"สิ้นเสียงเขาก็ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ผมอีก

 

"อ๊า บอกแล้วๆ 267390"ผมรีบผมออกไปเพราะว่ากลัวว่าเขาจะทำจริงๆ ผมว่าต้องทำจริงแน่ๆ ถ้าผมไม่บอกเขา พอเข้ารหัสได้เขาก็กดนั้นกดนี้ที่หน้าจออโทรศัพท์ของผมแล้วหันมามองผมแล้วแสยะยิ้ม

 

"มีอะไร"โอซามุถามก่อนจะฉวยโทรศัพท์ผมไปดู พอเห็นก็รีบหันมามองผมที่นั่งก้มหน้างุ้มอยู่ตรงกลางระหว่างเขาทั้ง 2 คน

 

'อ๊า !! จะบ้าตาย อับอายขายขี้หน้าที่สุด อยากหายตัวไปจากตรงนี้ตอนนี้เลย'ผมคิดในใจตอนนี้ผมทำอะไรไม่ถูเลยบอกตรงๆตั้งแต่เกิดมาไม่เคยลนอะไรเท่าวันนี้มาก่อน

 

"เป็นอะไรไปปกติจะสู้หน้าสู้ตาจะตาย ตอนนี้เป็นอะไรไปหรือว่าโกรธเหรอที่ฉันกับอาสึมุก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของนาย"โอซามุเอ่ยปากถามผมเมื่อเห็นผมเงียบไป

 

"..."ผมก็ได้แต่เงียบไม่รู้จะตอบกลับว่ายังไงดี "ผมว่าผมไปนอนดีกว่า"ว่าแล้วผมก็ลุกขึ้นและกำลังจะเดินขึ้นไปชั้นลอยแต่ทว่าแรงฉุดทำให้ผมถูกดึงลงไปนอนราบบนเตียง

 

ตุบ

 

"นอนนี้แหละ"

 

"ห๊ะ !!"ผมมองเขาหน้าเหวอมาก

 

"ก็บอกว่าวันนี้นอนนี้แหละ โทษฐานที่จำพวกฉันไม่ได้"โอซามุพูดพลางยิ้มกริ่ม แล้วผมจะกล้าขัดได้ยังไง ผมไม่รู้เลยว่าอันไหนที่เขาพูดจริงอันไหนที่เขาพูดเล่นรู้สึกระแวงไปหมด

 

"ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้แค่นอนด้วยกันเฉยๆ"อาสึมุพูดพลางยกขาขึ้นมาพาดตัวผมเอาไว้ บอกเลยว่าหนักมาก

 

"ผม...ไม่เคยนอนร่วมเตียงกับใครไม่ค่อยชินเท่าไรที่มีคนมานอนมองเวลาผมนอน"กับเพื่อนยังนอนคนละเตียงแต่นี้นอนเตียงเดียวกันจะหลับมั้ยเนี้ย เอาเป็นว่าให้พวกเขาหลับก่อนค่อยขึ้นไปนอนข้างบนละกัน

 

ผมคิดในหัวแต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรด้วยความเหนื่อยแล้วก็เพลียมากบวกกับวันนี้ผมโดนละอองฝนด้วยละมั่งผมก็เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

 

กลางดึกวันนั้นผมตัวร้อนเป็นไข้ขึ้นมา

 

"โอซามุๆ !"อาสึมุเขย่าตัวอีกคนในตื่น

 

"อะไรวะ"โอซามุค่อยๆ งัวเงียลุกขึ้นมา

 

"โชวโยตัวร้อนวะ"อาสึมุพูดในขณะที่กำลังวิ่งวุ้นหาผ้าเช็ดตัวหาน้ำเย็นมาเช็ดตัวให้ผมในขณะที่ทั้ง 2 คนกำลังวุ้นวายอยู่นั้นผมก็รู้สึกว่าตัวเองไม่มีแรงที่จะทำอะไรเลย ปวดหัวมากแล้วก็หมดสติไป ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างกับความฝัน หวังว่างพอตื่นขึ้นมาทุกอย่างมันจะไม่ใช่แค่ความฝัน

 

'ฝันดี'

___________________________

 

The End

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #177 Jitlada_Jakthong (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 00:56

    จะฟินกว่านี้ถ้ามีฉากอันเร้าร้อน555

    #177
    0
  2. #138 lay zhang (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 15:45
    อยากให้ใช้คะ ค่ะ ให้ถูกค่ะ555 เนื้อเรื่องสนุกนะคะแต่แอบขัดใจตรงคำผิดแล้วก็คะ ค่ะนิดนึง555 สู้ๆนะคะจะติดตามผลงานค่ะ
    #138
    0
  3. #127 AriyaJittungtong (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 23:00

    ฟินไปอีกกก ชอบอ่าา
    #127
    0
  4. #126 star rose (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 18:56
    โหยกว่าจะมาเกือบลืมเนื้อเรื่องตอนที่แล้วไปเลยอ่ะ5555
    #126
    0
  5. #125 Kurai-kun (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 18:21

    วรั้ยยๆๆๆโชจังงของพรี่!!!
    #125
    0