fic Haikyuu!! One Short All Hinata [Yaoi]

ตอนที่ 17 : STORY 16 : Destiny [OiHina]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    28 มี.ค. 63

STORY 16


_______________

 

สวัสดีครับผมฮินาตะ โชวโย เป็นกุมารแพทย์ครับรับผิดชอบแผนกกุมารเวชในโรงพยาบาลมหาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง ด้วยความเป็นหมอเด็กส่วนใหญ่ก็จะอยู่แต่กับเด็ก อยู่กับผู้ป่วยเด็กไม่ค่อยได้ไปแผนกอื่นสักเท่าไรแต่ว่า...

 

"หมอฮินาตะคะ หมอโออิคาว่ามาแล้วคะ"

 

นี้ไงคนที่ผมไม่อยากเจอมาแล้ว แต่ด้วยหน้าที่การงานก็ต้องทำ หมอโออิคาว่า โทรุเป็นศัลยแพทย์ออร์โธปิดิกส์อันดับ 1 ของโรงพยาบาลนี้ ทุกคนคงจะงงใช่มั้ยครับว่าศัลยแพทย์ออร์โธปิดิกส์ คืออะไร ผมจะอธิบายให้ฟัง

 

ออร์โธปิดิกส์เป็นชื่อสาขาวิชาแพทย์เฉพาะทางสาขาหนึ่ง ซึ่งเป็นผู้ดูแลรักษาคนไข้ที่มีปัญหาเรื่องเกี่ยวกับ กระดูกและข้อ เอ็นยึดกระดูก กล้ามเนื้อและเส้นประสาท การดูแลรักษาจะประกอบไปด้วย การวิเคราะห์โรค การให้การรักษาทางยา การให้การรักษาเพื่อฟื้นฟูสมรรถภาพของการทำงานของกล้ามเนื้อกระดูกและข้อให้กลับคืนมา โดยร่วมมือกับแพทย์เฉพาะทางสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟู และผู้เชี่ยวชาญทางด้านกายภาพบำบัด ตลอดจนการให้การรักษาโดยการผ่าตัด

แพทย์ผู้เชี่ยวชาญในสาขานี้บางทีเรียกว่า ศัลยแพทย์ออร์โธปิดิกส์ หรือศัลยแพทย์โรคกระดูกและข้อซึ่งต้องเข้าฝึกศึกษาอบรมต่อภายหลังจบเป็นแพทย์แล้วอีก 4 ปี นอกจากนี้ ถ้าหากผึกอบรมต่อเพื่อให้เกิดความชำนาญในสาขาวิชาย่อยลงไปอีก จะต้องฝึกอบรมต่ออีก 1-2 ปี สาขาย่อยของออร์โธปิดิกส์ ได้แก่ การดูแลรักษาคนไข้ออร์โธปิดิกส์ที่มีความชำนาญในเรื่องเด็ก ชำนาญในเรื่องมือ ชำนาญในเรื่องกระดูกสันหลัง ชำนาญในเรื่องเวชศาสตร์การกีฬา ชำนาญในเรื่องการเปลี่ยนข้อเทียม เป็นต้น

กล่าวโดยสรุปการรักษาโดยศัลยแพทย์ออร์โธปิดิกส์ จะเกี่ยวข้องกับกระดูก ข้อต่อต่างๆ เอ็นยึดข้อกระดูก กล้ามเนื้อและเส้นประสาท โดยเกี่ยวข้องตั้งแต่กระดูกต้นคอ กระดูกสันหลังทั้งหมดและกระดูกเชิงกราน จากข้อไหล่จนถึงมือและจากข้อสะโพกจนถึงเท้า

 

ผู้ป่วยในความดูแลของผมเคสหนึ่งได้รับบาดเจ็บต้องได้รับการรักษาด้วยการผ่าตัด ผมเองเป็นแค่กุมารแพทย์เลยต้องการความกระจ่างว่างเคสนี้ผมต้องทำยังไง ผมเลยเชิญผู้เชียวชาญมา อาจารย์หมอก็ส่งเขามาหาผม

 

"ให้เขาเข้ามาเลยครับ"ผมพูดจบหมอโออิคาว่าก็เดินเข้ามา พอเห็นหน้าผมก็แสยะยิ้มทันที ไม่รู้จะกวนไปไหน "เชิญนั่งครับ"ผมพูดต่อ

 

"ครับบ"

 

กึก

 

พยาบาลสาวปิดประตูห้องให้เบาที่สุด

 

"นี้ครับ เอกสารการรักษาต่างๆ แล้วก็ฟิล์มเอกซเรย์"ผมเปิดไฟที่บอร์ดแล้วก็เริ่มคุยงานกันอย่าจริงจังทุกอย่างที่คุยผ่านการคิดวิเคราะห์เป็นอย่างดีทุกขั้นตอน

 

"ฉันจะเอาเคสนี้ไปปรึกษาอาจารย์หมอดู มันน่าจะเป็นเคสที่ยากอีกเคสนึงเลยก็ว่าได้"หมอโออิคาว่ากล่าว

 

"ขอบคุณมากนะครับ"ผมพูดแทนความรู้สึกของผู้ป่วย

 

ตึง

 

หมอโออิคาว่าวางแขนลงบนโต๊ะแล้วยื่นหน้ามาใกล้ผม "เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่าอื่นแทนได้รึเปล่า"นั้นไงมาอีกแล้วคำพูด 2 แง่ 2 ง่าม

 

"ผมไม่เล่นนะครับหมอ ผมมีงานต้องทำอีกเยอะ" ผมลุกออกมาหลังจากเก็บเอกสารเสร็จแล้ววางไว้ให้หมอโออิคาว่าเรียบร้อย

 

หมับ

 

ความมือไวเป็นเลิศ ใช่ครับหมอโออิคาว่ารั่งแขนผมไว้ผมเลยต้องหันกลับไปมอง "ผมไม่ได้พูดเล่นนะ ผมจริงจังนะหมอโชวโย ช่วยเก็บไปพิจารณาด้วย ผมรอได้"ว่าแล้วเขาก็ยิ้มก่อนจะปล่อยมือของผม ก่อนจะไปเขาก็ไม่ลืมที่จะหันมาเล่นหูเล่นตากับผม

 

หลังจากที่เขาไปแล้วผมก็ก้มลงมองมือตัวเอง "ทำไมมือใหญ่จังวะ"ผมหมายถึงมือของโออิคาว่านะครับเทียบกับมือผมมันใหญ่มากเลย ผมอิจฉาเขานะที่เรามีรูปร่างที่ดี สูงใหญ่ ดูแข็งแรงอะ แต่ดูผมสิตัวก็เล็ก เตี้ยก็เตี้ย เรียนหมอจบมาได้ที่ครึ่งนึงนี้โชคช่วยจริงๆ นะ ทั้งตอนฝึกเองก็ได้อยู่ทีมที่ดีแต่สุดท้ายก็มาอยู่แผนกนี้เพราะชอบเด็ก ชอบอยู่กับเด็ก ชอบเล่นกับเด็ก

 

ก๊อกๆ

 

"หมอครับ พวกเราขอเข้าไปได้มั้ยครับ"เสียงเด็กผู้ชายดังมาจากหลังประตู

 

"เข้ามาสิ"ผมพูด

 

แอ๊ดด

 

เด็กกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามา

 

"มีอะไรครับ"ผมถาม

 

"คือว่า มีคนฝากมาให้หมอคะ"เด็กผู้หญิงเป็นคนพูดก่อนจะยื่นดอกไม้มาให้ผม

 

"ให้หมอเหรอคะ"ผมถามเธอแล้วเธอส่ายหน้าเบาๆ "แล้วให้ใครเหรอ"ผมถามเธอ

 

"มีคนฝากมาให้หมอคะ"เธอพูด "เป็นคุณหมอผู้ชายตัวสูงๆ หล่อๆคะ ฝากมาให้คุณหมอ"เธอพูดอีกครั้ง

 

"คุณหมอเหรอ"ผมถามเด็กๆอีกครั้ง

 

"ใช่ หมอหล่อมาก"เด็กทุกคนพูดคำเดียวกัน

 

"หล่อมากเลยเหรอ"ผมถามเด็กๆ อีกครั้ง

 

"ใช่"

 

"ขอบคุณมากนะ ฝากของคุณพี่หมอคนนั้นด้วยนะ"ผมพูด

 

ครับ/คะ"แล้วเด็กๆ ก็เดินออกไป ก็ก็นั่งดูดอกไม้อยู่สักพัก

 

"ถ้าทิ้งไว้งี้คงเหี่ยว"ผมพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินหาขวดใส่น้ำมาใส่ดอกไม้ตั้งไว้ข้างหลังเก้าอี้โต๊ะที่ผมทำงาน ผมก็ชอบดอกไม้อยู่นะมันสวยดีแต่ก็ไม่คิดที่จะเด็ดหรอกแต่ถ้าเด็ดมาแล้วก็อยากจะถนอมมันไว้ให้อยู่ได้นานๆ เสร็จแล้วผมก็นั่งทำงานต่อ

 

วันต่อมา

 

ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่จะอนุญาติร่างสูงก็เปิดประตูเข้ามาแล้ว

 

"มีอะไรครับ หมอโออิคาว่า"ผมถาม

 

เขายิ้มให้ผมแล้วพูดว่า "เปล่าฉันแค่อยากเห็นหน้าหมอเท่านั้นเอง แล้วก็นี้ของฝาก"เขาว่าแล้วก็ชูดอกกุหลายสีโอรสขึ้นมาตรงหน้าผม

 

"กุหลาบ เอามาให้ผมทำไมครับ"ผมถามเขา

 

"ก็ไม่ทำไมหรอกก็แค่อยากให้ รับไว้สิ มันสวยเหมาะกับนายดี"หมอโออิคาว่าพูดแล้วยิ้มตาหยี๋ๆ

 

"ดอกไม้เนี้ยนะ เหมาะกับผม"ผมรับไว้ก่อนจะเอียงคอถามเขา

 

"ใช่ เหมาะมาก"เขาพูดพรางมองตาใสใส่ผม ทำไมมันรู้สึกจักจี้ยังไงก็ไม่รู้ ผมเหลือบมองเขาก็เห็นเขานั่งอมยิ้มอยู่ที่โซฟา

 

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะครับ"ว่าแล้วผมก็หยิบแฟ้มคนไข้แล้วเดินออกมาจากห้องเพื่อออกมาตรวจเด็กๆ

 

"ฉันไปด้วย พาฉันไปพบคนไข้ที่ฉันจะต้องรักษาหน่อย"หมอโออิคาว่าพูด

 

"เอ๊ะ !! แต่ผมต้องไปตรวจคนไข้คนอื่นก่อนนะครับ"ผมหันไปพูด แต่พอหันไปชายร่างสูงก็เดินเข้ามาชิดตัวผมมากแล้ว

 

"ไม่เห็นเป็นไรเลยนิ ตวรจคนอื่นเสร็จก่อนค่อยไปก็ได้ ฉันว่าง"หมอโออิคาว่าพูด

 

"แผนกของหมอยุ่งจะตาย หมอว่าไงยังไงครับ"ผมถาม

 

"เอาเถอะน่าบอกว่า ว่างก็คือว่างนั้นแหละไปกันได้แล้วเดี๋ยวคนไข้รอนาน"ไม่พูดเปล่าเขาใช้มือทั้ง 2 ดันผมให้เดินไปข้างหน้าอีก ให้ตายสิคนอะไรเอาแต่ใจขนาดนี้ ผมละปวดหัวกับเขาจริงๆ

 

หลังจากที่เขาเดินหว่านเสน่ห์ แจกฟีโรโมทั่วทั้งแผนกผมแล้วก็เดินมาถึงห้องสุดท้าย ห้องผู้ป่วยที่ต้องให้เขาช่วยรักษา ผมคิดว่าเด็กคนนี้เป็นอีกเคสนึงที่ผมรักษาคนเดียวไม่ไหว

 

ก๊อก ก๊อก

 

"หมอขอเข้าไปนะ"ผมพูดก่อนจะเปิดประตูเข้าไปข้างใน

 

"สวัสดีคะคุณหมอ"แม่ของเด็กที่เข้ารักษากำลังนั่งดูแลลูกของเขาอยู่

 

"สวัสดีครับคุณแม่ น้องชินจิเป็นยังไงบ้างครับ"ผมก็สอบถามตามปกติเช็คนั้นเช็คนี้ไป คุยกับเด็กไปด้วย โดยรวมทุกอย่างดีหมดพร้อมเข้ารับการรักษาขั้นต่อไปได้โดยไม่ต้องรออะไร

 

"หมอมาจากไหนครับทำไมผมไม่เคยเห็นหน้าหมอมาก่อนเลย"ชินจิถาม

 

"หมอมากลับคุณหมอคนนี้ครับ หมอตามมาดูว่าคุณหมอทำงานเป็นยังไงบ้าง"หมอโออิคาว่าพูด

 

"เหรอครับ เหมือนแฟนกันเลยนะครับตามเช็คกันด้วย แต่หมอไม่ต้องห่วงนะครับ คุณหมอยังไม่มีใครจีบหรอก คุณพยาบาลบอกว่าคุณหมอน่ารัก ผมก็ว่าหมอฮินาตะน่ารักเหมือนกันนะเพื่อนคนอื่นๆ ก็คิดเหมือนผม"ชินจิพูด

 

"จริงเหรอ หมอเหมือนแฟนคุณหมอฮินาตะจริงๆ เหรอ"หมอโออิคาว่าพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

 

"อ้าว !! ไม่ใช่เหรอครับ"ชินจิถาม

 

"ตอนนี้ยังไม่ใช่หรอก แต่วันข้างหน้าไม่แน่น"หมอโออิคาว่าพูดพรางหัวเราะเบาๆ และดูเด็กจะชอบใจซะด้วย

 

"หมอโออิคาว่าครับ อย่างพูดแบบนั้นกับเด็กสิ เดี๋ยวเขาก็คิดเป็นจริงไปหรอก"ผมพูดเบาๆ

 

"ก็มันเรื่องจริงนี้ครับ ผมจีบหมออยู่นะจำไม่ได้เหรอ"หมอโออิคาว่าเน้นคำว่าจีบหนักแน่นมาก

 

"ถ้าผมหายเมื่อไรจะไปเป็นพยานรักให้คุณหมอนะครับ"ชินจิพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

 

"ไม่ต้องห่วง เธอต้องหายแน่นอน"หมอโออิคาว่าพูดพรางลูบหัวเด็กอย่างอ่อนโยน

 

"หมอพูดจริงเหรอครับ ผมจะหายจริงๆ เหรอ"เด็กชายดูตื่นเต้นจนเห็นได้ชัดก่อนจะมองมาที่ผม ผมพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับยิ้มบางๆ

 

"แต่ก่อนที่จะเข้ารับการรักษาต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ หมอให้นอนก็นอนหมอให้กินก็กิน เข้าใจมั้ย"ผมพูดพรางมองตาเขา

 

"ครับ"เขาตอบอยากหนักแน่นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "แม่ครับผมจะหายแล้ว"

 

"งั้นหมอขอตัวก่อนนะ ผมไปก่อนนะครับคุณแม่"ผมพูดกับชินจิเสร็จแล้วก็หันไปคุณกับแม่ของชินจิ

 

"ขอบคุณมากคะคุณหมอ"แม่ของชินจิพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

 

หลังจากทีออกมาจากห้องผู้ป่วยแล้วผมก็ตีไหล่หมอโออิคาว่าไปทีนึง "หมอพูดอะไรให้เด็กฟังเดี๋ยวเด็กเขาก็เชื่อหรอก"ผมพูดเชิงตำนิเขาไปแต่ก็เสียงดังไม่ได้เพราะพวกเราอยู่ในโรงพยาบาล

 

"ฉันจริงจังนะโชวโย ฉันไม่ได้พูดเล่น"หมอโออิคาว่าพูดพรางจ้องผมนิ่งมาก มองจนผมรู้สึกเขิน

 

"หมอชอบผม จริงเหรอครับ"ผมถามเขา

 

"ใช่ แล้วฉันก็ตามจีบนานพอๆ กับอายุการทำงานของหมอนั้นแหละ"

 

"ห๊ะ !! หมอคนอย่างหมอเนี้ยนะ"ผมตกใจมากเมื่อหมอโออิคาว่าพูดอย่างนั้น "ผมไม่เชื่อหรอก หมอกำลังแกล้งอำผมเล่นใช่มั้ย ผมไม่เล่นด้วยหรอกนะ"พูดจบผมก็เดินดุ่มๆกลับห้องทำงานของผมทันทีโดยไม่รอคำพูดใดๆ ของหมอโออิคาว่า

 

2 อาทิตย์ต่อมา

 

หลังจากที่ซ้อมผ่าตัดใหญ่และประชุมเสร็จก็ได้ข้อสรุปเรื่องการรักษาของชินจิ วันพรุ่งนี้คือกำหนดวันผ่าตัดทุกอย่างได้ถูกเตรียมเอาไว้แล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นทุกอย่างต้องดำเนินไปตามแผนงานที่วางไว้

 

"ผมหวังว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดนะครับ"หมอโออิคาว่ากล่าว

 

"ไม่ต้องห่วงครับ พวกเราจะทำหน้าที่ของพวกเราให้ดีที่สุด"หมออีกคนพูด

 

"พวกเราขอตัวไปเตรียมทุกอย่างก่อนนะคะ หมอเองก็พักผ่อนบ้างนะ ไม่ได้นอนมาตั้งหลายวันแล้วเดี๋ยวจะเป็นอะไรขึ้นมาอีก"คุณฆัวหน้าพยาบาลกล่าวก่อนจะเดินออกไป ทุกคนก็ค่อยๆ ทยอยเดินออกไปเช่นกัน

 

ทุกคนในห้องออกไปหมดแล้วเหลือแต่ผมกับหมอโออิคาว่า

 

"หมอครับ ชินจิจะหายดีใช่มั้ย"ผมถามเขา

 

"ฉันก็รับปากไม่ได้ 100% หรอกนะ มันไม่ได้อยู่ที่การรักษาอย่างเดียว แต่มันขึ้นอยู่ที่หลังการรักษาต่างหาก ถ้าเด็กคนนี้ไม่ยอมแพ้เขาก็จะกลับมาเดินได้ วิ่งได้ แต่ถ้าไม่ เข้าก็อาจจะได้แค่เดินเฉยๆ"หมอโออิคาว่าพูด

 

"มันก็จริง"ผมพูดกับตัวเองเบาๆ

 

"ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกตอนนี้หมอแค่ทำหน้าที่ของหมอให้ดีที่สุด อย่างอื่นเอาไว้ว่ากันทีหลัง"หมอโออิคาว่าพูดพรางยิ้มกริ่มแล้วเราก็ทำงานต่อ

 

"ไม่เบานะคุณหมอฮินาตะ ฉันว่าแกรับรักเขาสักทีเถอะ เขาตามจีบแกมาโคตรนานแล้วนะ"หมอสึกิชิมะเพื่อนผมเรียนมารุ่นเดียวกัน แผนกเดียวกันพูด

 

"รู้ได้ไงเคย์ว่าเขาจะชอบฉันจริงๆ"ผมถามหมอสึกิชิมะ

 

"เดี๋ยวนะโชวโย แกจำไม่ได้จริงๆ เรอว่าเขาทำอะไรให้แกบ้าง แกนี้มันสมองปลาทองจริงๆเลย"ผมโดนสึกิชิมะว่าซะงั้น

 

"จะให้ฉันจำอะไรได้ละ ฉันนึกไม่ออกหรอก ความจำฉันยิ่งไม่ค่อยดี"ผมพูดพรางเบะปากใส่หมอสึกิชิมะ

 

"นี้แกจำเรื่องเมื่อปีที่แล้วตอนงานเลี้ยงปีใหม่ไม่ได้จริงดิ"หมอสึกิชิมะถามผมอีกรอบ ผมนั่งคิดอยู่สักพักว่าเมื่อปีที่แล้วมันเกิดอะไรขึ้นบ้างพอจะจำได้รางๆ ว่าวันนั้นผมโดนมอมเหล้า แล้วผมก็ไม่รู้เรื่องเลยตื่นมาอีกทีก็ห้องของผมในสภาพเปือยเปล่าผมก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่ผมคิดว่าน่าจะเป็นผมเองที่เมาแล้วทำอะไรไปโดยไม่รู้ตัว

 

และวันผ่าตัดก็มาถึง หมอและพยาบาลทุกคนล้วนทำหน้าที่กันอย่างเต็มที่ส่วนผมไม่ได้เข้าไปในห้องผ่าตัดมาอยู่หน้าห้องผู้ป่วยเป็นเพื่อนแม่น้องชินจิ เธอดูจะกังวลมากในการรักษาครั้งนี้มากแต่เพราะเธออยากให้ลูกชายเธอหายจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องรับการรักษา

 

 

"ไม่ต้องกังวลไปนะครับ น้องต้องปลอดภัย"ผมให้กำลังใจเธอเธอเงยหน้ามามองผมแล้วยกยิ้มพร้อมกับพยักหน้า

 

 

ในขณะที่กำลังคุยกับแม่ของชินจิประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก เธอรีบพุ่งเข้าไปหาหมอที่เดินออกมาทันที

 

 

"หมอคะลูกของฉัน..."เธอยังถามไม่ทันจะหมอโออิคาว่าก็ตอบสวนมาว่า

 

 

"การผ่าตัดเสร็จสิ้นครับ น้องปลอดภัยดีคุณแม่ไม่ต้องกังวลแล้วนะครับ"หมอโออิคาว่าพูดก่อนจะฉีกยิ้ม ผมมองเขาจนลืมตัวเผลอสบตากับร่างสูงชั่วขณะ "มีอะไรจะพูดกับฉันมั้ยครับ คุณหมอฮินาตะ"เขาเอียงตัวมาหาผม

 

 

"ขอบคุณ"

 

 

"แค่นี้เองเหรอ"เขาขมวดคิ้วมองหน้าผม

 

 

"แล้วหมอจะให้ผมพูดว่าอะไรละ"ผมถามพรางมองค้อนใส่เขา

 

 

"หมอมีคนเคยบอกหมอมั้ยว่าเวลาหมอมองค้อนแบบนี้มันน่ารักกว่าน่ากลัว"หมอโออิคาว่าพูดทำเอาพยาบาล ผู้ป่วยญาติผู้ป่วยคนอื่นๆ หันมามอง

 

 

"หมอพูดอะไรเสียงดังคนอื่นเขาได้ยินหมด"ผมรีบปรี่เข้าไปเอามือปิดปากร่างสูงด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา

 

 

เขาดึงมือของผมออกแล้วพูดว่า "ไม่เห็นเป็นไรเลยฉันพูดเรื่องจริง คนอื่นเขาก็คิดแบบนั้น"ผมก็ไม่รู้ว่าเขาเอาอะไรมามั่นใจว่าคนอื่นเขาจะคิดเหมือนที่หมอโออิคาว่าคิด

 

 

"คุณหมอรู้ได้ยังไงว่าคนอื่นเขาคิดยังไงคุณอ่านใจคนอื่นออกเหรอครับ"ผมถาม

 

 

"ต่อให้อ่านไม่ออก ไม่ต้องถาม แค่เห็นเขามองหมอผมก็รู้แล้วว่าเขาคิดอะไร"เขายังคงจับมือผมแน่น

 

 

"หมอปล่อยมือผมได้แล้วครับ คนอื่นเขามองกันใหญ่แล้ว"ผมพูดพรางพยายามดึงมือตัวเองออกจากมือของเขา

 

 

"เมื่อไรคุณจะให้คำตอบผมสักทีครับหมอ"เขาถามผมอย่างนี้ก็เลิกลั้กสิครับนอกจากเดินหนีไม่ได้แล้วยังอายจะตายอยู่แล้ว "ว่าไงครับคุณหมอ"หมอโออิคาว่าถามอีกรอบ "ฉันชอบผมรึเปล่า"ผมควรจะตอบเขายังไงดีถ้าตอบว่าไม่ก็เหมือนโกหกตัวเองแต่ถ้าตอบว่าชอบละจะเกิดอะไรขึ้น แล้วถ้าตอบว่าไม่รู้ก็คงจะโดนตื้ออย่างนี้อีกเป็นร้อยรอบแน่เลย เอาว่าตอบก็ตอบ

 

 

"ผม...ก็ ชอบหมอครับ"ผมตอบเสียงเบา

 

 

"ห๊ะ !! ว่าไงนะครับ หมอพูดดังๆหน่อยสิผมไม่ได้ยินเลย"ผมเม้มปากแน่น เขากำลังแกล้งผม

 

 

"ผมชอบคุณ"ผมตะโกนใส่เขาไป "พอใจคุณรึยังครับคุณหมอ"ผมมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจก่อนจะสะบัดมือเขาออกแล้วเดินกลับแผนก

 

 

"หมอคุอย่ายืนเฉยสิ ตามไปง้อคะตามไปง้อ"พยาบาลสาวดันหมอโออิคาว่าให้เดินตามผมมา

 

 

"ครับ"แล้วเขาก็วิ่งตามผมมา พยาบาลที่ประจำอยู่เคาน์เตอร์หันไปซุบซิบกันยกใหญ่ เรื่องนี้คงเป็นท็อคออฟเดอะทาวน์ภายในไม่กี่วินาที

 

 

ผมกลับมาที่ห้องของผมเขาก็ตามผมมาด้วย "ไม่มีงานทำเหรอครับ"ผมถามเขา

 

 

"ไม่มี"เขาตอบผมแล้วยิ้ม

 

 

"แผนกคุณไม่น่าจะมีเวลาว่างนะครับ"ผมพูด

 

 

"ผมแรกเวรกับคนอื่นแล้ว หมอก็เลิกเวรแล้วไม่ใช่เหรอครับไปกินข้าวกัน ผมเลี้ยงเอง แล้วก็หมอห้ามปฏิเสธด้วยนะเพราะว่าผมจองร้านไว้แล้ว"หมอโออิคาว่าพูดพร้อมกับยิ้มให้ผม

 

 

"ยังไงผมก็ต้องไปสินะ"ผมพูด "ผมเข้าใจแล้วครับรอแปบนึง"ผมรีบเก็บของใส่กระเป๋า

 

 

"เสร็จแล้วเหรอ"เขาถามผม

 

 

"อื้อ"ผมพยักหน้า

 

 

"งั้นปะ"เขาเดินเข้ามาคว้ามือผมแล้วพาผมเดินออกประตู แรงมือที่เขาจับผมไม่ได้แรงอย่างที่ผมคิดแต่ก็แน่พอที่จะทำให้มือผมหลุดจากมือเขาได้ ผมหวังว่าการเลือกของผมครั้งนี้จะไม่ผิดพลาดนะ ผมแอบยิ้มเมื่อผมมองด้านหลังของเขาตัวตนของหมอโออิคาว่าดูต่างจากภาพลักษณ์ที่เขาแสดงออกมา

 

 

_________________

 

 

The END
 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #178 Jitlada_Jakthong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 01:04

    ชอบอ่านแล้วลุมุมดี

    #178
    0
  2. #135 THARA I.N.K. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 22:31
    คือดีงามมากกก

    อยากได้คู่พี่หมีขาว(อาโอเนะ)​กันน้อนกาน้อย(ฮินาตะ)​จ้างงง
    #135
    2
    • #135-1 beyyapana(จากตอนที่ 17)
      25 กรกฎาคม 2563 / 23:52
      เอาด้วย~ดันๆ🥰
      #135-1
    • #135-2 Pichada5990(จากตอนที่ 17)
      20 กันยายน 2563 / 15:00

      ชอบ เหมือนกันเลยยย
      #135-2
  3. #133 Katifiedxx (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 15:45
    ดีมากๆๆๆๆๆเลยค่ะ น่ารักมากๆๆๆๆ😭😭💘💘💘
    #133
    0