My Darling! ที่รักครับช่วยรับรักผมหน่อย

ตอนที่ 3 : ::My Darling::บท 1 เดท..?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    15 ม.ค. 57


....................................................................................................................................


1

เดท…?

 

16.00.

            เย้! ในที่สุดก็ถึงเวลากลับบ้านซะที วันนี้ฉันปวดหัวจะตายชักอยู่แล้ว >.< เอาแต่เรียนๆๆๆทั้งวัน แต่ละอาทิตย์วันว่างก็ไม่เคยจะมี สายวิทย์ที่ฉันเรียนเนี่ยก็เจอแต่คำนวณทั้งนั้น ไอ้ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ อะไรเนี่ยก็ยากไปปะ โอ๊ย! แล้วจะไม่ให้ยัยพริกเผาคนนี้เครียดได้ไงกัน

            ไม่ใช่ว่าฉันโง่หรอกนะ (-'-) ได้โปรดอย่าคิดเช่นนั้น ฉันก็แค่ ฉัน เอ่อ ฉันก็แค่ไม่เข้าใจเท่านั้น!! ใช่ๆ อย่างนั้นแหละ (ยังไม่มีใครว่าอะไรเลยนะ ร้อนตัวไปมั้ย -_-)

            แล้วช่วงเวลาที่ฉันผ่านมาได้น่ะนะ เป็นเพราะว่าฉันอาศัยคะแนนเก็บในระหว่างเรียน แล้วก็ได้คะแนนเกือบเต็มในทุกๆงานที่ส่ง เวลาสอบทำคะแนนนิดหน่อยก็เห็น  4 ลอยมาแล้ว หุๆ J แต่บางครั้งก็แอบยืมความคิด (ลอก) ของยัย พริตตี้ตอนสอบบ้างอ่านะ (เนี่ยหรอคนไม่โง่ -_-'') ก็บอกแล้วไงว่าฉันเรียนไม่ค่อยเข้าใจ แล้วยัยพริตตี้น่ะเก่งจะตายอย่างกะอริยะข้ามชาติมาเกิดแน่ะ อ้อ! แล้วก็บอกก่อนเลยนะว่าห้ามลอกเลียนแบบเด็ดขาดเพราะมันเป็นความสามารถเฉพาะตนที่ใครก็ลอกเลียนแบบไม่ได้ กิ้วๆ^__^ (น่าภูมิใจตรงไหน?)

            “พริกเผาจ๋า~ รอฉันด้วยสิเสียงนี้อีกแล้ว -_-! ไม่ต้องหันไปมองก็ตรัสรู้ได้เลยว่าใคร หมอนี่จะตามฉันไปถึงไหนกันเนี่ยยย!!

            “ดูท่าว่าเทลจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆซะแล้วสิ ^=^” ยัยพราวหันยิ้มล้อเลียนใส่ฉัน

            ให้ตายเถอะ…” ฉันพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ ก่อนจะหันไปแหวใส่นายเทล นายจะตามฉันไปถึงไหนกันเนี่ย! ที่พูดไป ฉันนึกว่านายจะเข้าใจซะอีกนะ -[]-”

            เธอพูดยากไป ฉันไม่เข้าใจหรอก =O=”

            โอ๊ย!! หมอนี่ยังจะมาทำหน้ามึนกวนอวัยวะเบื้องต่ำอีก ให้ตายเถอะฉันล่ะเหนื่อยใจจริงๆ >_<

            “แล้วนี่จะไปไหนกันอ่า ขอฉันไปด้วยคนได้ปะ ^O^” นายเทลยังทำปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            ไปลงนรก จะไปมั้ย!!” ฉันตะคอกใส่เขาอย่างแรง ฉันไม่สนหรอกนะ ก็ฉันถือคติที่ว่า 'ตื้อมาก็ด่ากลับ!!'

            “พริก!!” สองเพื่อนสาวตะโกนใส่ฉันอย่างห้ามปราม เมื่อเห็นว่าฉันเริ่มแรงขึ้น

            ไปสิ ถ้ามีเธอที่ไหน ก็จะมีฉันที่นั่นแหละ J

            “แหวะ! อยากจะอ้วก น้ำเน่าสิ้นดี -_-,,”

            “โอ้~ นี่เธอแพ้ท้องหรอพริก o,O” นายเทลแสร้งทำสีหน้าตกใจ

            อ้ายยยย~!! ทะท้อง งั้นเหรอ… -O-?

            “ไอ้บ้าเทล!!!”  ฉันตะคอกเสียงดังใส่เขา โดยไม่สนใจนักเรียนที่มองมา ตอนนี้องค์ประทับร่างฉันอย่างเต็มตัวแล้วล่ะ ฉันกัดฟันกรอดๆอย่างโกรธจัด มือกำแน่นเตรียมประทุษร้ายเขาอย่างแค้นเคือง ถ้าไม่ติดว่ายัยเพื่อนสองคนไม่รั้งไว้

            ใจเย็นๆน่าพริก เทลแค่หยอกเล่น ยัยพราวพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ พริตตี้เองก็ตบไหล่ฉันเบาๆให้ตั้งสติ 

            “ใช่ๆ ฉันแค่หยอกเล่นเองนะ เธอนี่เวลาโกรธน่ากลัวชะมัด แต่ก็น่ารักดี ^[]^” ยังจะแซวอีก

            “-*-”

            “เลิกยั่วยัยพริกได้แล้วเทล แล้วนี่ นายไม่ได้ไปส่งรุ่นพี่ ม.6 คนนั้นเหรอ ^O^” พริตตี้ยิ้มแซวเขา เขาเสมองฉัน แล้วแก้ตัวเป็นพัลวัน เฮอะ! ฉันไม่สนหรอกนะ อย่าคิดว่าฉันจะแคร์คนเจ้าชู้อย่างนาย!!

            “ฮ่าๆๆ รุ่นพี่อะไรที่ไหนกันล่ะพริตตี้ ไม่มี้ ไม่มีหรอก อย่ามาอำกันสิเดี๋ยวยาหยีของฉันก็เข้าใจผิดหรอก  Jเทลหันมามองฉันอย่างมีเลศนัย

            ฮ่าๆๆ ฉันไม่ได้อำสักหน่อย และก็ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวที่เห็นนะ แต่ยัยพริกเผากับยัยพราวก็เห็น จริงมั้ย พริตตี้หันมาถามฉันกับพราว ฉันเองก็มองหน้าเขาแวบหนึ่งเห็นสีหน้าเขาดูอึ้งๆ ฉันก็เมินหน้าหนีไปทางอื่นอย่างไม่สนใจ

            “เอ่อ ฉันอธิบายได้นะพริกเผา คือเรื่องเป็นอย่างนี้นะ…”

            “ไม่จำเป็น! ฉันกับนายไม่ได้เป็นอะไรกัน นายไม่ต้องมาอธิบายหรอก

            ในเมื่อเขาเองก็มีผู้หญิงสวยให้เลือกตั้งมากมาย แล้วทำไมเขาจะต้องมาตามตื๊อฉันด้วยล่ะ! ฉันสู้ยัยผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้เลยสักอย่างนะ แล้วก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาชอบด้วย!! อ้อ! คงคิดจะจีบฉันเล่นๆเหมือนที่ทำกับผู้หญิงคนอื่นสินะ งั้นก็อย่าหวังเลยว่าจะทำกับฉันแบบนั้นได้ เพราะฉันจะไม่ยอมให้นายย่ำยีหัวใจฉันหรอก!

            “จะกลับกันยังพริตตี้ พราว ถ้าแกสองคนยังไม่กลับฉันกลับก่อนล่ะ ฉันหันไปกล่าวกับเพื่อนทั้งสอง แล้วหันหลังเดินห่างออกมา ได้ยินเสียงแว่วๆของยัยเพื่อนสองคนดังตามหลังก่อนจะปรากฏเพียงพริตตี้เดินขนาบข้าง

แกไม่ได้คิดอะไรกับเทลจริงๆเหรอพริกเผา พริตตี้ถามฉันอย่างฉงน

ทำไมแกถามฉันอย่างนั้นล่ะพริตตี้ -O-  แล้วแกคิดว่าฉันควรจะรู้สึกกับเขาแบบไหนล่ะ แกก็รู้ว่าหมอนั่นไม่เคยจริงใจกับใคร แล้วจะให้ฉันชอบหมอนั่นเหรอ..? ไม่มีทาง!!”       

            ฉันยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะให้แกชอบเทลพริตตี้ถามอย่างจับผิด

นี่! แล้วแกจะมาจับผิดกับคำพูดฉันทำไมเนี่ย ฉันก็แค่บอกไว้ไงว่าฉันไม่มีทางชอบหมอนั่นแน่ ฉันบอกพริตตี้อย่างเด็ดเดี่ยวและดุดัน

            แล้วฉันจะคอยดู ว่าแกจะไม่ใจอ่อน

            “คอยดูได้เลย ฉันท้าพริตตี้ เอ๊ะ! ว่าแต่ยัยพราวหายไปไหนเนี่ย กลับไปแล้วเหรอ ฉันถามพริตตี้พลางกวาดสายตาไปรอบๆ

            เออ ใช่ ไม่หรอกมั้ง เมื้อกี้ฉันก็เห็นวิ่งตามมานี่นา แล้วหายไปไหนเนี่ย เดี๋ยวฉันลองโทรหาก่อน

            ฉันพยักหน้าเห็นด้วยกับพริตตี้ ยัยนั่นหยิบไอโฟนขึ้นมากดโทรหายัยพราว แต่ไม่ถึงวินาทีก็เห็นยัยพราววิ่งกระหืดกระหอบมาหาพวกเรา

            แกไปไหนมาเนี่ย =O=” ฉันถามพราวพลางตบหลังเธอเบาๆแล้วให้ยัยนั่นหายใจลึกๆ

            เอ่ออ้อ! ฉันลืมหนังสือไว้ที่ห้องน่ะ มีการบ้านด้วยเดี๋ยวจะไม่ได้ทำซะอีก ^O^”

            “แกทำการบ้านด้วยเหรอพราว ปกติฉันเห็นแกก็มาทำที่โรงเรียนไม่ใช่หรอ -_-**” พริตตี้ถามยัยพราวอย่างจับผิด ยัยนั่นก็ทำท่าเลิ่กลั่กอย่างจนคำตอบและก็เปลี่ยนเรื่องได้ฉับไวจนไล่ไม่ทัน

            “เฮ้ย! รถเมลล์มาแล้วพริกเผา

            อืม งั้นฉันไปก่อนนะ พวกแกก็กลับบ้านดีๆล่ะ ^_^ เจอกันจันทร์หน้าฉันโบกมือให้เพื่อนสองคนก่อนจะกระโดดขึ้นรถทันที

            ฉันพยายามไม่คิดมากเรื่องที่ท้ากับยัยพริตตี้ ไม่ๆ ฉันจะไม่มีทางกลืนคำพูดตัวเองแน่ >,<

 

06.45 . วันเสาร์

            I’d like to be everything you want hey girl, let me talk to you. If I was your boyfriend never let you go. Keep you on my arm girl, you’d never be alone.~* 

*Boyfriend-Justin Biber

            ฉันเงยหน้าออกจากหมอนอันนุ่มนิ่ม ก่อนจะควานหาโทรศัพท์ที่เป็นเสียงของจัสติน บีเบอร์ ศิลปินคนโปรดของฉัน

เมื่อหาโทรศัพท์เจอฉันก็กดรับสายโดยที่ยังไม่ลืมตา แล้วกรอกเสียงงัวเงียออกไป

ฮัลโหล ใครเนี่ยยย~

(เฮ้! ฉันเอง)

ฉันไหนล่ะ ชั้นรักเธอหรือไง ~.~ช่วยบอกชื่อไม่ได้หรือไง คนกำลังง่วงอยู่นะ เดี๋ยวก็ด่าซะนี่!

(ยัยบ้าเอ้ย! ฉันพราวเพื่อนแกไง เกทยัง ตื่นได้แล้วนะ -{}-)

ฉันลืมตาทันทีเมื่อเป็นยัยพราว แล้วลุกขึ้นมานั่งคุยอยู่บนเตียง

อ้าววว ยัยพราวหรอ แกมีอะไรเนี่ย ถึงโทรมาปลุกฉันแต่เช้า

(แหะๆ ^=^ เพื่อนรัก วันนี้แกว่างมั้ย ฉันจะชวนไปดูหนังด้วย)

แล้วถ้าฉันบอกไม่ว่างล่ะ -_-;

(ยังไงแกก็ต้องว่าง! ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ น๊าๆ ฉันไม่ชอบอยู่บ้านอ่า L)

ทำไมวันนี้ถึงไม่ชอบอยู่บ้านได้ล่ะ ปกติแกชอบอยู่บ้านไม่ใช่เหรอ แกยังเคยบอกเลยว่าต่อให้เอาช้างมาฉุด เอารถมาดึงแกก็จะไม่ออกจากบ้านถ้าไม่จำเป็น เพราะว่าแกกลัวดำไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมวันนี้แกถึงจะออกไปล่ะ แกมีไรปิดบังฉันหรือเปล่าเนี่ย -_-? ฉันถามอย่างจับผิด       

(เฮ้ย!! ไม่มี้~ เอ่อ ไม่มีหรอก วันนี้ฉันอยากไปดูหนังจริงๆ แกไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะๆๆ แกอย่าทำให้ฉันผิดหวังเหมือนยัยพริตตี้นะ! ไม่รู้ล่ะ เจอกัน 10.30 . ห้าง G ห้ามสาย ห้ามเลต แต่งตัวสวยๆด้วยล่ะ แล้วเจอกัน บาย~)

เดี๋ยวพราว...!

 ติ๊ด!

ยัยบ้าเอ้ย! นี่มันมัดมือชกกันนี่นา ทำไมต้องแต่งตัวสวยด้วยล่ะ แล้วนัดตั้งสิบโมงครึ่ง นี่กี่โมงแล้วเนี่ย… O.O!!

07.05 .

ห๊า~!! ยัยบ้าพราวเอ้ย!!! นี่เพิ่งเจ็ดโมงเองนะ เหลือเวลานัดอีกตั้งเยอะ แกโทรมาปลุกฉันแต่เช้าทำเพื่อ? มันน่าระเบิดใส่มั้ยเนี่ย >[]< เสียเวลานอนจริงๆ จะนอนต่อก็คงนอนไม่หลับแล้วแหละ มันน่าโมโหนักยัยเพื่อนบ้า

 

10.10 ห้าง G

            ฉันมาถึงห้างก่อนเวลาเพราะกลัวว่ารถจะติด แต่ลืมไปว่าวันนี้เป็นวันหยุดรถเลยไม่ค่อยเยอะการจราจรเลยไม่ติดขัด

            แล้วเอาไงต่อดีล่ะ เหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีกว่าจะถึงเวลานัด จะโทรไปเร่งยัยพราวก็คงไม่ได้ยัยนั่นคงได้บ่นยาวไปถึงชาติหน้าแน่โทษฐานที่ฉันอยากมาก่อนแล้วดันไปเร่งหล่อนอีก งั้นเพื่อค่าเวลาไปหาหนังสืออ่านก่อนดีกว่า ^"^

            ฉันเดินมาอยู่ที่ร้านหนังสือร้านหนึ่งห่างจากโรงหนังไม่เท่าไร ฉันหยิบหนังสือโน่นนั่นขึ้นมาดู อ่านผ่านๆตา ผ่านไปสักพักเสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น

            I’d like to be everything you want hey girl, let me…~

            =PRAO=

            ว่าไงยัยพราว ฉันกรอกเสียงปกติใส่โทรศัพท์

            (นี่ แกอยู่ไหนเนี่ย มันถึงเวลานัดแล้วนะ ระหรือว่า อย่าบอกนะ! ว่าแกยังไม่มาอีกน่ะ O_O ถ้าเป็นเรื่องจริง แกตายแน่ยัยพริก >O<!!) เสียงยัยพราวตะเบ็งเสียงใส่ฉันอย่างดังจนฉันต้องเอาโทรศัพท์ออกจากหู ยัยพราวบ้าเอ้ย! หูฉันจะหนวกมั้ยเนี่ย -_-a

            น้อยๆหน่อยยัยพราว ฉันมาถึงก่อนแกตั้งนานแล้วย่ะ -_-;”

            (หรอ งั้นก็ดี แล้วตอนนี้แกอยู่ตรงไหนเนี่ย ฉันไปซื้อตั๋วหนังมาแล้วนะ แล้วมันก็จะฉายในสิบนาทีข้างหน้า ได้โปรดเอาหน้าสวยๆของแกมาให้ฉันยลได้แล้ว ฉันให้เวลาแกแค่สองนาที ถ้าแกยังมาไม่ถึงนะ ฉันเหวี่ยงแกแน่ หวังว่าแกคงจะรู้จัก 'ยัยพราว' คนนี้ดีนะ ^=^)

            เออๆ รู้แล้ว เผด็จการชะมัดยัยเพื่อนบ้า >_<

ฉันวางหนังสือไว้ที่ชั้นเหมือนเดิม ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวออกจากร้านทันที ดีนะที่ร้านหนังสือนี้ห่างจากโรงหนังไม่มากใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งนาทีเศษๆก็ถึง ฉันเห็นยัยเพื่อนตัวดียืนโบกไม้โบกมือให้อยู่หน้าโรงหนัง วันนี้ยัยนี่แต่งตัวน่ารักมาก ด้วยชุดสีชมพูหวานติดระบายลูกไม้ตามอกและกระโปรงที่สั้นเหนือเข่ามานิดช่างเหมาะกับผิวขาวเนียนของเธอนัก ให้ความเป็นคุณหนูอย่างดีเลยล่ะ

อืม วันนี้แกแต่งตัวน่ารักดีนี่ เยี่ยมไปเลยเพื่อนรัก J พราวไล่สายตาไปทั่วๆร่างกายฉันแล้วยิ้มออกมาอย่างตื่นเต้น ฉันเองก็ก้มมองตัวเองอย่างฉงน ว่าไอ้การที่ฉันใส่เสื้อแขนกุดสีขาวเอวลอยนิดๆบวกกับกระโปรงบางพลิ้วสีแดงที่ตัดกับผิวขาวเนียนของฉันนี่จะน่ารักจนถึงขั้นที่ยัยพราวเอ่ยปากชมจริงหรอ ฉันก็แต่งสไตล์นี้อยู่บ่อยๆนะ แต่ฉันไม่ค่อยได้ใส่กระโปรงก็แค่นั้น

แกจะให้ฉันแต่งตัวสวยมาทำไมวะ ไม่เห็นจะเข้าท่าเลย -O-;;;” ฉันรู้สึกประหม่าอย่างไงไม่รู้เมื่อเห็นว่าใครๆก็มองมาทางเราสองคน โดยเฉพาะผู้ชายที่ต่างทำหน้าตาโรคจิตใส่พวกฉันกัน

เออน่า ฉันว่าเดี๋ยวแกเข้าไปหาที่นั่งรอก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันตามไป ^^”

แล้วแกไปไหนน่ะยัยพราว (>O<)

อะเอ่อ ฉันจะไปห้องน้ำน่ะ แกเข้าไปรอก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันตามไปจริงๆ ยัยพราวพยายามผลักหลังให้ฉันเข้าโรงหนัง

ให้ฉันไปด้วยสิ ฉันก็อยากเข้าห้องน้ำเหมือนกัน

เฮ้ย!! ไม่ต้องๆ แกไม่อยากเข้าห้องน้ำหรอก เชื่อฉันสิ เข้าไปเหอะ หนังมันใกล้จะฉายแล้วนะ =_=!” ยัยพราวท่าทางแปลกๆนะ

แกมีพิรุธนะ >,- กำลังปิดบังอะไรฉันอยู่ใช่มั้ยยัยพราว! บอกมานะว่าแกมีอะไรปิดบังฉัน!” ฉันชี้หน้าพราวพลางส่งสายตาดุดันไปให้

ไม่มีอะไรน่าาา เข้าไปสักทีเหอะ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำแล้ว

เออ รีบๆล่ะ ฉันสั่งยัยนั่นเสร็จก็เข้าโรงหนังทันทีเพราะขี้เกียจเถียงกับยัยพราว ยัยนั่นน่ะถูกเสมอ

 

10.35 ห้าง G

[Tell Talking]

beautiful girls all over the world I could be chasing but my time would be wasted they got nothing on you baby nothing on you baby…~

จังหวะที่ผมกำลังจะย่างก้าวเข้าไปในห้างนั้นก็ได้ยินเสียงริงโทนเพลงโปรดบน iPone ของผมดังขึ้น แล้วเมื่อเอาออกมาดู ผมก็ยิ้มร่าขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นบนหน้าจอว่าใครโทรมา ^’^

(นายมาถึงหรือยังเนี่ยเทล ใกล้เวลาหนังจะฉายแล้วนะ ทำไมนายมาสายอย่างนี้เนี่ย)

เดี๋ยวๆ พราว อย่าเพิ่งบ่น ฉันจะถึงแล้ว แค่นี้นะ ผมเอ่ยบอกพราวก่อนจะกดตัดสาย ยัยนี่ก็ขี้บ่นชะมัด -_-D

ผมเห็นพราวยืนลุกลี้ลุกลนอยู่หน้าโรงหนัง เมื่อเธอหันมาเห็นผม เธอก็กวักมือเรียกผมยกใหญ่

นายมาช้ามากเลยนะเทล ยัยพริกเผาเกือบจะจับได้อยู่แล้วว่าฉันมีความลับกับหล่อน -()-”

เอาน่า ฉันรู้ว่าเธอเก่งอยู่แล้วล่ะ ^_^ แล้วนี่ที่รักฉันอยู่ข้างในแล้วเหรอ ผมถามพราวหน้าตื่น ยัยนั่นเลยขำคิกๆกับท่าทางตลกๆของผม คงจะคิดว่าน่ารักล่ะสิ J

อืม งั้นรีบเข้าไปเถอะ ฉันช่วยนายได้แค่นี้แหละ ที่เหลือเป็นหน้าที่ของนายแล้วล่ะ ฝากดูแลเพื่อนฉันด้วยนะห้ามทำอะไรเกินเลยล่ะ ถ้าฉันรู้นายตายแน่! โชคดีนะเทล J พราวตบบ่าผมเบาๆ พลางขยิบตาให้อย่างน่าหมั่นไส้

โอเคคร้าบบบ~ จะดูแลเท่าชีวิตเลยล่ะ ชนิดที่ยุงไม่ให้ไตร่ไรก็ไม่ให้ตอม โอเคมั้ยล่ะ ^O^” ผมพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงกับพราว ยัยนั่นก็ทำมือโอเคยื่นมาให้ผม

ดีมาก ^^ งั้นฉันไปล่ะ นัดหนุ่มไว้เหมือนกัน

เธอนี่ก็ร้ายใช่ย่อยเลยนะพราว ^[]^”

นั่นชมหรอยะ >’<! ชิ! ไปล่ะ บาย

บาย โชคดีเช่นกัน J ผมขยิบตาให้กับพราว ยัยนั่นก็เลยโบกมือไล่ให้ผมเข้าไปในโรงหนังสักที

หลายคนอาจจะงงว่าผมมาที่นี่ได้ไง เอาเป็นว่าผมจะเท้าความให้ฟังละกัน เรื่องมันมีอยู่ว่าคุณจำตอนที่ผมไปตามตื๊อพริกเผาเมื่อวานตอนเย็นได้มั้ย นั่นล่ะตอนที่เธอก็รู้ว่าผมมีสาวควงตั้งเยอะแยะเธอก็เดินหนีผมไป ผมแอบรั้งพราวไว้แล้วขอร้องให้เธอช่วยนัดพริกเผามาที่นี่หน่อยเพราะอยากจะปรับความเข้าใจ ตอนแรกยัยนั่นก็เหมือนจะไม่ช่วย ผมจึงต้องใช้ลูกตื๊อของผม ยัยนี่ถึงได้ใจอ่อนยังไงล่ะ

แล้วตอนที่พริกเผารู้ว่าผมมีผู้หญิงมากมายผมเองก็ยอมรับนะว่านั่นคือเรื่องจริง ผมมีผู้หญิงมากมาย แต่ผมก็แค่เล่นๆนี่ คุณอาจจะมองว่าผมเพลย์บอยก็ได้ผมไม่ว่าหรอก ^;^ แต่ผมเจ้าชู้แล้วไงครับ ผมไม่สามารถจีบพริกเผาได้เลยงั้นเหรอ เฮอะ!! ถึงผมจะเจ้าชู้ แต่ผมก็มีหัวใจเหมือนพวกคุณทุกคนแหละครับ และหัวใจของผมก็ต้องให้กับคนที่ผมรักเท่านั้น พริกเผาเนี่ยคือคนที่ผมจะจริงใจด้วย เพราะอะไรที่ได้มายากๆมันย่อมมีค่าเสมอไป ใช่มั้ยครับ ^{}^

ผมเดินเข้าไปนั่งข้างๆพริกเผา โดยที่เธอเองก็ยังไม่รู้ตัวว่าคนที่นั่งข้างๆเธอนั้นเป็นผม ^^

 

[Prigphao Talk]

            ฉันมานั่งรอยัยพราวในโรงหนังอยู่นาน ก็ไม่มีวี่แววว่ายัยนั่นจะโผล่สักที ไม่รู้เป็นอะไรบ้างหรือเปล่า ลองโทรหาดูสักหน่อยซิ

            ฉันล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพาย แล้วเตรียมจะกดโทรออกหายัยพราวเพื่อนสาวของฉัน แต่ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่มีผู้ชายคนหนึ่งมานั่งข้างๆฉัน ซึ่งเป็นที่ของยัยพราวพอดี

เอ่อ คุณคะขอโทษนะคะ นี่ที่นั่งของเพื่อนฉันค่ะ คุณนั่งผิดที่หรือเปล่า

ก็ไม่นี่ครับ ผมนั่งถูกแล้ว

เอ๊ะ!! เสียงคุ้นๆ เสียงมันเหมือนกับกับ เฮ้ยๆ คงไม่ใช่หรอกมั้ง หมอนั่นจะมาได้ไงล่ะ แล้วฉันจะไปนึกถึงหมอนั่นทำไมล่ะเนี่ย อีกอย่างผู้ชายคนนี้แต่งตัวดูหล่อกว่าหมอนั่นตั้งเยอะ คงไม่ใช่แน่ๆ

จะถูกได้ไงกัน ไหนลองเอาตั๋วหนังคุณมาดูสิคะ -_-j”

ก็อยู่ที่คุณไงเบบี๋~ J เขาตอบฉันด้วยเสียงทะเล้น แล้วเรียกฉันว่าอะไรนะ 'เบบี๋' งั้นเหรอ? ฉันไปเป็นที่รักเขาตั้งแต่เมื่อไรกัน!

นี่คุณ! อย่ามากวนประสาทฉันนะคะ ได้โปรดเอาตั๋วมาให้ฉันดูด้วยค่ะ -;-” ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน (-_-)

“Hello baby~ จำฉันไม่ได้หรอจ๊ะ~ ^__^” เมื่อนายคนที่นั่งข้างๆเผยหน้าตนให้ฉันได้เห็นชัดๆเต็มสองตา ลูกตาฉันก็แทบถลนออกจากเบ้า

“O{}O นะนายเทล!!!”

คร้าบบบบที่รัก~ หมอนั่นทำหน้าตายียวนกวนประสาทฉันด้วยการเรียกว่าที่รัก เมื่อสติฉันกลับมา ฉันก็ใส่เขาเป็นชุด

นายเรียกใครที่รัก อยากโดนเตะผ่าหมากเหรอ แล้วนายมาทีนี่ได้ไง ออกไปจากที่นั่งยัยพราวเลยเดี๋ยวนี้เลยนะ!!” ฉันทั้งขู่ ทั้งไล่ แต่หมอนี่ก็ทำหน้าอึนไม่ลุกไปไหน

ชู่ว์~ เบาๆสิที่รัก จะเสียงดังไปทำไม เขามองเธอกันหมดแล้วเนี่ย นายเทลทำท่าจุ๊ปากให้ฉันลดเสียงลง เพราะตอนนี้คนทั้งโรงหนังต่างส่งสายตาอาฆาตมาให้เราสองคนแล้ว อีกนิดคงกลายเป็นศพแน่ TOT

นายยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะ ว่านายมานั่งตรงนี้ทำไมยะ! ลุกออกไปเลยนะเดี๋ยวยัยพราวก็มาแล้ว เข้าใจที่ฉันพูดมั้ยยย~ (-"-) ฉันทั้งผลักทั้งหยิกไหล่นายเทลเพื่อให้เขาลุกออกไปสักที แต่ไม่เป็นผล ทำไมเขาถึงได้หน้าด้านหน้าทนขนาดนี้นะ T_T

ฉันเจ็บนะพริกเผา!” เทลขึ้นเสียงใส่ฉันเบาๆแต่ดุดัน นั่นเลยทำให้ฉันชะงักมือแล้วดึงออกจากไหล่เขาโดยอัตโนมัติ

หมอนี่ เวลาโกรธแล้วน่ากลัวชะมัดเลยแฮะ แต่คิดว่าคนอย่างยัยพริกจะกลัวเขางั้นหรอ ไม่มีทาง!!

นายก็ลุกออกไปสิ -_-”

ทำไมเธอถึงได้จงเกลียดจงชังฉันนักนะ ฉันไม่เข้าใจเธอเลยจริงๆ -_-;;” นายเทลบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วก็ไม่ต้องรอยัยพราวแล้วนะ ยัยนั่นกลับไปแล้วล่ะเทลบอกเสียงเนิบๆ สายตาก็มองไปยังหนังที่กำลังจะฉาย

นายหมายความว่าไงที่ว่ายัยพราวกลับไปแล้ว..?”

ก็หมายความตามที่พูดแหละ ยัยนั่นกลับไปแล้ว ทิ้งไว้ให้เธออยู่กับฉันสองคน แล้วเธอก็ไม่ต้องห่วงนะว่าจะเสียเงินโน่นนี่ เดี๋ยววันนี้ฉันเลี้ยงเธอเอง สำหรับ 'เดทแรก' ของเรา ^_^”

อะไรนะ! O.O เดทแรกงั้นเหรอออ!!!

เดทงั้นเหรอ! งั้นก็แสดงว่า นายกับยัยพราววางแผนหลอกให้ฉันมาเดทกับนายอย่างงั้นเหรอ!!”

ว๊า~ โดนจับได้ซะแล้ว แต่เธอใช้คำว่าหลอกก็ไม่เหมาะน๊าที่รัก~ ฉันก็แค่วางแผนกันเฉยๆ ฉันจริงใจกับเธอนะพริกเผา

เหอะ! จริงใจ..? เก็บความจริงใจของนายไว้ให้กับสาวอื่นเหอะ ฉันไม่ต้องการ -_-!!” ฉันพ่นคำใส่เขาเสร็จก็เตรียมท่าจะลุกออกจากโรงหนัง แต่นายเทลก็คว้าข้อมือฉันไว้เสียก่อน

เธอจะไปไหน

ปล่อย! เอามือสกปรกๆของนายออกไปซะ! ฉันจะกลับ!” ฉันทำสีหน้ารังเกียจเขาอย่างเห็นได้ชัด พลางสลัดมือเขาออกอย่างขยะแขยง และเหมือนเขาเองก็เริ่มจะโกรธ เขาบีบข้อมือฉันแน่นแล้วกระชากร่างฉันให้เซไปหาเขา โอ๊ยยย~! ฉันเจ็บนะ!!”

ฉันไม่ให้กลับ! ทำไม! ฉันมันน่าขยะแขยงขนาดนั้นเลยหรอ! -_-” เทลไม่สนว่าฉันจะเจ็บปวดขนาดไหน เขายังคงเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือฉันจนฉันทำหน้าเหยเกอัดอั้นความเจ็บปวดไว้ภายในจิตใจ

ใช่! นายมันน่าขยะแขยงที่สุด รู้ไว้ซะด้วย!!” ฉันตะคอกเสียงใส่เขาอย่างดังโดยไม่สนว่าคนในโรงหนังจะฆ่าจะแกงฉันอย่างไร นาทีนี้แค่ฉันอยากให้เทลเลิกยุ่งกับฉันสักที!!

หึ! น่าขยะแขยงงั้นเหรอ!” เทลทำเสียงในลำคอก่อนจะพึมพำอะไรสักอย่าง แต่ฉันก็ไม่สนใจ ฉันทั้งหยิกทั้งประทุษร้ายร่างกายเขาเพื่อให้เขาปล่อยข้อมือแต่มันก็ไม่เป็นผล หมอนี่เป็นคนเหล็กหรือไงกัน ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

ดูเหมือนเทลจะจ้องหน้าฉันอยู่นาน ฉันเองก็ไม่สามารถเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่นัยน์ตาสีนิลของเขาตอนนี้มันแข็งกร้าวจนไม่เหลือเคล้านัยน์ตากวนปะสาทนั่นเลย ฉันเองก็จ้องเขากลับอย่างมาดมั่นอย่างไม่เกรงกลัว แต่เหมือนฉันจะคิดผิดถนัด เพราะจู่ๆเทลก็โน้มหน้าเอาปากเขามาปิดริมฝีปากของฉันอย่างไวนั่นเลยทำให้ฉันตั้งตัวไม่ทันและช็อกไปสามวินาทีเศษๆ เทลบดขยี้ริมฝีปากของฉันอย่างดุดันจนแทบหายใจไม่ออกโดยไม่แคร์ว่าฉันจะเจ็บแค่ไหน เขาพยายามยัดเยียดจูบอันน่าขยะแขยงนี่มาให้ฉัน  ฉันทั้งหยิกทั้งทุบตีหน้าอกเขาเป็นพัลวันแต่ก็ไม่อาจทำให้เขาละไปจากริมฝีปากฉันได้เลย เขานี่มันหน้าด้านจริงๆในโรงหนังก็ยังไม่เว้นถึงแม้ว่าในนี้มันจะมืดก็ตาม แต่ควรจะมีสามัญสำนึกหน่อยไม่ใช่หรอ แล้วตอนนี้ฉันรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดฝาดๆ ดูเหมือนเทลเองก็จะรู้ว่าฉันเจ็บเขาจึงเปลี่ยนเป็นจูบอันแสนอ่อนโยนและหอมหวานอยู่นานก่อนจะละออกจากฉันสักที ตอนนั้นล่ะที่ฉันรวบรวมแรงทั้งหมดฟาดมือใส่หน้าเขาอย่างแรงจนมันดังก้องไปทั่วทั้งโรงหนังทำให้ผู้คนที่อยู่ในนี้ถึงกลับหันมามอง

เพียะ!!!

เทลถึงกลับหน้าหันตามแรงตบของฉัน แต่ฉันก็ไม่สนใจได้แต่มองเขาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ก่อนจะลุกจากที่นั่งทั้งๆที่หนังกำลังฉายอยู่ แต่ฉันไม่สน!! แล้วหันไปพูดทิ้งท้ายกับเขาไว้

ตอนนี้นายทำให้ฉันเกลียดนายเต็มตัวแล้วล่ะ นับจากนี้ไปนายก็เลิกยุ่งกับฉันซะที! อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก จำเอาไว้!!”

ฉันหันหลังให้กลับเขาแล้วเดินออกมาโดยไม่หันไปมองเขาอีก หึ! เดทแรกงั้นเหรอ..? มันคงเป็นเดทแรกที่น่ารังเกียจมากสำหรับฉันเลยล่ะ มันไม่เหลือความทรงจำอะไรให้ฉันได้มองนายเหมือนเป็นเช่นผู้ชายคนหนึ่งเลย มันไม่มีเลยสักนิดนับจากนี้นายจะไม่มีทางได้เข้าใกล้ฉันอีกต่อไป

 

.....................................................................................................



พูดคุยนิดหน่อยน๊าาา

เอร็ยยยยย รู้สึกเหมือนตอนนี้มันจะยาวไปนะ หญิงไม่รู้จะหั่นยังไงเลยใส่เป็นตอนเดียวกันไปเลย เอาให้รีดได้อ่านกันแบบจุใจ ตอนนี้ก็นะ พระเอกวางแผนร่วมกับเพื่อนนางเอกให้หลอกนางเอกมาดูหนัง พอนางเอกรู้ความจริงว่าโดนหลอกก็โกรธจัด แถมเทลยังทำในสิ่งที่ไม่คาดคิดอีก อ๊ากกก นางเอกเราเลยฝากรอยนิ้วมือไว้บนหน้าพระเอกอย่างแรง แล้วก็เกลียดเทลมากๆเลยด้วย แล้วอย่างนี้เทลจะทำไงต่อไปล่ะเนี่ยยยย นายจะทำให้พริดเผารับรักยังไงในเมื่อนายทำร้ายจิตใจเธอไปแล้ว มาเอาใจช่วยเทลกันด้วยน๊าาาา ฝากเม้นๆโหวตๆด้วยค่าาาา ใครเม้นโหวตให้ไรท์ขอให้ชีวิตเจริญรุ่งเรืองน๊าาา



BlackForest
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น

  1. #15 Y_Sharp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 12:16
    ขอบคุณอีกครั้งที่โหวตให้นะคะ ขอบคุณมากๆเลย รักคนโหวต คนอ่าน คนเม้นทุกคนเลยอ่า ม๊วฟฟ
    #15
    0
  2. #13 Twins Pulse (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 09:26
    เปลี่ยนสีตัวอักษรเถอะจ้ะ เเต่เนื้อเรื่องทำได้ดีมากเลย!
    #13
    0
  3. #10 Farrari (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 17:37
    หน็อยเจ๊ ลงไม่บอกไม่กล่าวเลยนะ แต่ช่างมัน แบบว่าคุ้มค่ากับการรอคอย
    ฟินอ่าาาา หึ ยัยพราว เค้าจับพุรุธได้ตั้งแต่ที่ยัยพราวนั้นหายไปแล้วน้าาา
    ไม่คิดเลยว่าจะไปนัดแนะกันเรื่องเดท อร้ายยยย เขิน
    จะฟินกว่านี้หากยัยพริกไม่ฟาดหน้าสุดหล่อแบบนั้น เหอะๆ หมั่นไส้ด้วย
    แรงริษยากำลังครอบครองฉัน ย้ากกกก
    ปล. ชอบเพลงอ่ะเจ๊ นึกถึงชินอิจิกับรันเลย ฮ่าๆ


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 ตุลาคม 2556 / 17:39
    #10
    0
  4. #8 belly7831 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 13:16
    กว่าจะลงให้! รอนานมว๊ากกกกกกก แต่ก็คุ้มค่า
    #8
    0