เล่ห์ร้ายลวงใจ (ซีรีส์สุภาพบุรุษเล่ห์รัก)

ตอนที่ 1 : บทที่ 1 งานแต่งงานที่ไม่ใช่ของเรา (20%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    24 ธ.ค. 62




ร่างระหงในชุดราตรีสีส้มอิฐผ้าพลิ้วเดินเข้ามาในงานแต่งงานด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าเรียวรูปไข่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างดีถูกคลี่ประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยด หากทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไปไม่ถึงดวงตาอย่างที่มันควรจะเป็น  บรรดาแขกเหรื่อที่มาร่วมงานเริ่มหันมามองเพราะรู้ดีว่าหญิงสาวคนนี้เป็นใคร และเริ่มชี้ชวนกันหันมาจ้องมองเธออย่างไร้มารยาท แต่ถึงอย่างนั้นคนที่อยู่ในสายตาของเธอกลับมีเพียงแค่เจ้าบ่าวเจ้าสาวเพียงสองคนเท่านั้น

ผู้คนที่มาร่วมแสดงความยินดีแหวกออกเป็นทางให้หญิงสาวก้าวเดินไปข้างหน้าจนถึงหน้าเวทีที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวกำลังกล่าวขอบคุณแขกผู้มีเกียรติ

“พัชร์”

“หนูพัชร์”

เสียงร้องเรียกสองเสียงที่ดังมาจากเบื้องหลังทำให้หญิงสาวเจ้าของร่างสะโอดสะองชะงักเท้าเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้หันกลับไปมอง และถึงจะไม่ได้หันกลับไปมองเธอก็รู้ว่าใครเป็นคนร้องเรียกชื่อของเธออยู่...

คงไม่พ้นบิดาบังเกิดเกล้าและแม่เลี้ยงของเธอ!

ศศิพัชร์หลับตาลงชั่วครู่แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง เท้าเล็กในร้องเท้าส้นสูงสามนิ้วเริ่มก้าวเดินต่อ เธอก้าวฉับๆ ขึ้นไปบนเวที หญิงสาวคว้าไมโครโฟนจากมือเจ้าบ่าวมาไว้ในมืออย่างไม่ลังเล ร่างกายของเธอสั่นระริกจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข่มความเจ็บปวดที่ก่อตัวขึ้นตรงอกด้านซ้ายและฝั่งมันลงไปให้ลึกสุดหัวใจ

ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะมาเจอคนทั้งสอง...

คนหนึ่งคือคนที่เธอเคยมอบ ความรักให้ และคิดว่าจะฝากชีวิตไว้กับเขา ส่วนอีกคนคือน้องสาวต่างสายเลือด คนที่เธอเคยคิดว่า ไว้ใจได้มากที่สุด

แต่เมื่อสุดท้ายแล้วมันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด ในเมื่อคนสองคนที่เธอทั้งรักและไว้ใจร่วมมือกันทรยศหักหลังเธออย่างไม่ใยดี เธอก็จะขออวยพรให้ทั้งสองเป็นครั้งสุดท้าย

บางทีการเรียกว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะมาเจอคนทั้งสอง คงไม่ถูกต้องนัก ต้องเรียกว่า ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะมาเจอคนสี่คนต่างหาก ศศิพัชร์มองตรงไปยังพ่อบังเกิดเกล้าและแม่เลี้ยงที่เลี้ยงเธอมาตรงหน้าเวที พวกเขาดูตื่นตกใจและกระวนกระวายกับการกระทำของเธอ ดยุตกับภาวิณีคงห่วงว่าเธอจะมาทำให้งานแต่งงานที่สวยหรูล่ม พวกเขาคงกลัวว่าเธอจะมาพังงานนี้ แต่เธอจะพิสูจน์ให้พวกเขาเห็นว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเขาคิด...

"ฉันเคยไปงานแต่งงานเป็นสิบเป็นร้อยงาน แต่ไม่เคยมีงานแต่งงานของตัวเองเลยสักครั้ง เลยไม่รู้ว่าคนที่เขากำลังอยู่ในพิธีนี้เขาจะรู้สึกอย่างไร...”

ศศิพัชร์หยุดพูดและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อ

“...แต่ก็ขออวยพรให้คนทั้งคู่มีความสุขมากๆ รักกันไปนานแสนนาน" พูดจบร่างบางก็ก้าวเข้าหาเจ้าบ่าวเจ้าสาวก่อนจะกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่เพียงสามคน

              “ฉันมาอวยพรครั้งสุดท้ายในฐานะเพื่อนกับพี่ที่แสนดี ส่วนเรื่องที่พวกคุณร่วมมือกันหักหลังฉัน ฉันจะอภัยให้ ฉันจะถือว่าชาติที่แล้ว ฉันเคยทำบาปทำกรรมไว้กับพวกคุณทั้งสองคน แต่ต่อจากนี้ไปคุณ... ณัฐนัย คุณจะไม่ได้เป็นแม้แต่เพื่อนของฉัน ส่วนเธอศศิอาภาเธอจะไม่ใช่น้องสาวของฉันอีกต่อไป ตั้งแต่วันนี้เราไม่เคยรู้จักกัน” พูดจบศศิพัชร์ก็ถอยห่างจากเจ้าบ่าวเจ้าสาวทันที สายตาของเธอที่จ้องมองทั้งสองถูกปรับให้ว่างเปล่าไร้ความรู้สึก

“พัชร์!

“พี่พัชร์!

ณัฐนัยกับศศิอาภาอุทานออกมาพร้อมกันกับการตัดเยื่อขาดใยของเธอในครั้งนี้ แต่ศศิพัชร์ก็ก็หาได้ใยดีกับน้ำเสียงตื่นตระหนักของคนทั้งสอง

ณัฐนัยก้าวเข้าหาร่างเล็กในชุดสีส้มอิฐอย่างลืมตัว เขาลืมไปชั่วขณะว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหน กำลังทำอะไร และใครที่เขาควรจะสนใจ ชายหนุ่มยื่นมือมาหาพยายามจะจับมือของศศิพัชร์เอาไว้ แต่หญิงกลับสะบัดหนีอย่างรังเกียจ ไม่สิ! สายตาของเธอมันรู้สึกมากกว่านั้น มันบอกว่าเธอขยะแขยงเขา ณัฐนัยยื่นมือไปหาศศิพัชร์อีกครั้ง แต่ครั้งนี้มือของเขากลับถูกดึงรั้งไว้ด้วยฝีมือของศศิอาภาเจ้าสาวของเขาเอง

“พี่ณัฐคะ” ศศิอาภาเรียกชื่อเจ้าบ่าวของเธอด้วยน้ำเสียงรอดไรฟัน เธอไม่พอใจกับเยื่อใยที่ณัฐนัยมีต่อศศิพัชร์ เขาเป็นของเธอ และกำลังจะเป็นของเธอย่างถูกต้องและชอบธรรม แม้ว่าศศิพัชร์กับณัฐนัยจะเคยรักกันมาก่อน แต่ ณ เวลานี้พี่สาวของเธอก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวผู้ชายคนนี้อีกแล้ว สิทธิ์ในตัวเขาเป็นของเธอคนเดียวเท่านั้น

“ฮึ!” เสียงที่หลุดออกมาจากลำคอราวกับเยาะเย้ย ก่อนรอยยิ้มหวานหยดเคลือบด้วยยาพิษจะถูกคลี่เต็มใบหน้าของศศิพัชร์ ตามด้วยคำพูดไร้เยื้อใยอย่างถึงที่สุด

“ขอให้มีความสุขกับงานแต่งงานที่เกิดขึ้นจากการแย่งชิงและทรยศหักหลัง ลาก่อน” พูดจบศศิพัชร์ก็ก้าวลงเวทีทันที ไม่สนใจใบหน้าบึ้งตึงของผู้เป็นเจ้าสาว หรือใบหน้าอาลัยอาวรณ์ของเจ้าบ่าว หรือแม้แต่สายตาอยากรู้อยากเห็นของแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน เธอก็ไม่ใส่ใจ

ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างถือดี บางคนอาจคิดว่าเธอจะมาพังงานแต่งงาน แต่พวกเขาคิดผิดเธอมาเพื่ออวยพรและกล่าวลาเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเธอจะไปให้ไกลแสนไกล

“เดี๋ยวก่อนพัชร์”

ดยุตเรียกลูกสาวคนโตเอาไว้ ก่อนจะพยายามเอื้อมมือไปหา ทว่าศศิพัชร์กับถอยหลังหนี เธอไม่ได้อยากสัมผัสของเขาอีก เธอไม่อยากใจอ่อนอีกแล้ว

“แค่นี้ยังไม่พอใจเหรอคะพ่อ” เสียงที่เปล่งออกมาสั่นเครืออย่างไม่อาจควบคุม

“พัชร์” ดยุตเรียกชื่อคนเป็นลูกออกมาเสียงอ่อน แววตาเจ็บปวดระคนตัดพ้อของลูกสาวทำให้เข่าแทบทรุด ถ้าไม่มีภาวิณีประคองอยู่ เขาคงลงไปกองกับพื้นเป็นแน่


อัพตอนแรกให้อ่านแล้วจ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,540 ความคิดเห็น

  1. #2198 nah bfc love P' Bie makmai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 09:30
    รออ่านเรื่อยๆนะคเ
    #2,198
    0
  2. #19 beejutha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 23:01
    เหมยคะ เอามายั่วตล๊อดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #19
    0