[Yaoi] ขึ้นเหนือล่องใต้ ไปไหว้เเม่.....(ของลูก) - [Yaoi] ขึ้นเหนือล่องใต้ ไปไหว้เเม่.....(ของลูก) นิยาย [Yaoi] ขึ้นเหนือล่องใต้ ไปไหว้เเม่.....(ของลูก) : Dek-D.com - Writer

    [Yaoi] ขึ้นเหนือล่องใต้ ไปไหว้เเม่.....(ของลูก)

    โดย Myosotis

    ภาพของผู้ชายสองคนนอนซบกันบนรถทัวน์แม้จะดูแปลกตาสำหรับผู้ที่พบเห็นไปบ้าง แต่ก็กลับทำให้รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกจนทำให้ต้องลอบยิ้มไปพร้อมๆกัน .... (บอม-กลิ่นธูป)

    ผู้เข้าชมรวม

    703

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    1

    ผู้เข้าชมรวม


    703

    ความคิดเห็น


    3

    คนติดตาม


    2
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  18 เม.ย. 56 / 13:58 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    'เออ กูลืมธูปพ่อแม่มึงก็ไม่อยู่แล้วมึงเก็บกระเป๋าไปไหน..'

    กลิ่นธูปหันหน้ามามองผมรอบที่สอง

    'กูเห็นมึงเก็บกูเลยเก็บด้วย' -0- แฟนผมตอบคำถามได้หน้าตายมาก

    'เเล้วมึงจะเก็บทำไม เก็บแล้วมึงจะไปไหน '

    '........ ไปเที่ยวกับเเม่' ไปเที่ยวกับเเม่เเสดงว่ามันกำลังจะไปฝรั่งเศสใช่ไหม..
    'มึงจะไปฝรั่งเศส....' 
    ภาพของผู้ชายสองคนนอนซบกันแม้จะดูแปลกตาสำหรับผู้ที่พบเห็นไปบ้าง

    แต่ก็กลับทำให้รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
    จนทำให้ต้องแอบยิ้มไปพร้อมๆกัน ....







    ---------------------------
    ถ้าใครเคยอ่านเรื่องเหตุเกินบนรถเมล์!! 
    คงจะคุ้นเคยกันดีสำหรับบอมบอมแล้วก็กลิ่นธูปนะคะ
     ก็เนื่องจากวันเเม่และไม่ได้ไปไหนกับเขาเลย
    พ่อกับเเม่ก็ไปสวีทกันสองคน
    บอมน้อยกับกลิ่นธูปเลยเว็บเข้ามาในหัว
    ขอนำเรื่องราวของสองคนนี้ที่เกิดขึ้นในวันเเม่มาให้ทุกคนได้อ่านกันนะคะ

    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ




      ณ หอพักใน มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง
      11. สิงหาคม

      เด็กหนุ่มสองคนกำลังเก็บกระเป๋าเตรียมจะกลับบ้านในวันพรุ่งนี้..
      'เฮ่ยยยย บอมมึงจะกลับไปเยี่ยมเเม่ไหม'
      'ไปมั่ง เดี๋ยวกุโทรถามพี่ก่อน'
      'ธูป มึงไม่กลับบ้านไปหาเเม่หรอ'
      กลิ่นธูปหันมา ก่อนมองหน้าผมแบบปลงๆ
      'แม่กุอยู่ฝรั่งเศส มึงลืมแล้วรึไง'
      เอ่อใช่ บ้านของกลิ่นธูปทำธุรกิจบริษัทผลิตน้ำหอมที่ฝรั่งเศษ ผมลืมไปได้ไงเนี่ย
      ว่าเเต่แม่มันไม่อยู่ แล้วมันจะเก็บกระเป๋าไปไหน??


      'เออ กูลืมธูปพ่อแม่ไม่อยู่แล้วมึงเก็บกระเป๋าไปไหน..'
      กลิ่นธูปหันหน้ามามองผมรอบที่สอง
      'กูเห็นมึงเก็บกูเลยเก็บด้วย' -0- แฟนผมตอบคำถามได้หน้าตายมาก
      'เเล้วมึงจะเก็บทำไม เก็บแล้วมึงจะไปไหน '

      '........ ไปเที่ยวกับเเม่' ไปเที่ยวกับเเม่เเสดงว่ามันกำลังจะไปฝรั่งเศสใช่ไหม..

      'มึงจะไปฝรั่งเศส....' 

      'ไม่ใช่ กูจะไปกับมึง'  - -' ไหนมันบอกไปเที่ยวกับเเม่แล้วมันจะไปกับผม 

      รึมันจะไปฝรั่งเศส รึมันจะเอาผมไปฝรั่งเศสกับมัน แต่ผมจะกลับบ้านผม

      โอ๊ยยย สมองน้อยๆของไอ้บอมมันประมวลผลไมได้เว้ยย

      'โอ๊ยย สรุปมึงจะไปไหนเนี่ย กูปวดหัว ขี้เกียจคิดเเล้ว'  

      'ใจเย็นๆสิครับ -..-' กลิ่นธูปพูดด้วยสีหน้าระรื่นก่อนดึงตัวผมเข้าไปกอด

      'ปล่อยกูเลย มึงพูดไม่รู้เรื่อง ' ผมเริ่มเอามือผลักที่อกมัน

      'มึงคิดอะไรอยู่ กูก็จะไปเที่ยวกับ แม่ของลูก กูไง' หลังพูดเสร็จมันก็ฉีกยิ้มระรื่น
      -///- เขิลเเล้วครับที่นี้  แต่..ผมท้องไมได้นี้หว่า

      'กูท้องไม่ได้ กูไม่ใช่เเม่ ' ผมเริ่มเถียง

      'มึงไม่ใช่เเม่ แต่มึงก็เป็นแฟนกูนะบอม '
      ว่าแล้วกลิ่นธูปก็ก้มหน้าไปหอมแก้มคนที่อยู่ในอ้อมกอดตัวเองทันที
      ยิ่งในอ้อมกอดดิ้นขัดขืนเท่าไร เขาก็อมที่จะอมยิ้มไม่ได้
      เพระหน้าของคนในอ้อมกอดของกลิ่นธูปตอนนี้กำลังแดงอยู่นะสิ
      'เขิลละสิ 555  กูจะไปไหว้เเม่มึงด้วยตกลงนะ.'

      .
      .
      .
      .
      .
      บนรถทัวน์สายหนึ่งที่มุ่งหน้าขึ้นสู่เหนือของประเทศไทย

      ตอนนี้ผมก็หลวมตัวให้มันมากับมาซะเเล้ว
      ผมค่อยๆหันไปมองคนที่เบาะข้างๆ
      ตอนนี้กลิ่นธูปมันหลับไปแล้ว  จากรูมเมทที่ผมแอบชอบ  กลายเป็นคนรักจนได้
      ถึงผมจะไม่รู้ว่า มันเริ่มชอบผมตอนไหน แต่สุดท้ายผลลัพธ์มันออกมาแบบนี้ผมก็แฮปปี้แล้วครับ
      อีกสักประมาณ 2ชั่วโมง คงถึงตอนนี้ผมขอนอนพักบ้างดีกว่า..

      ภาพของผู้ชายสองคนนอนซบกันบนรถทัวน์แม้จะดูแปลกตาสำหรับผู้ที่พบเห็นไปบ้าง
      แต่ก็กลับทำให้รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกจนทำให้ต้องลอบยิ้มไปพร้อมๆกัน ....

      .
      .
      .
      .
      .
      .

      แอ๊ดดดดดดดดดดดดด.....เสียงเบรกของรถดังสนั่นหวั่นไหว
      พร้อมกับเสียงเบรกรถคันอื่นตามมาอีกหลายสิบครั้ง

      บอมระวัง.......โครม...!!’

       

       

       

       

       

       

      ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมา ภาพของเพดานห้องสีขาว กลิ่นสะอาดสะอาน
      เด็กหนุ่มกระพริบตาถี่ๆเพื่อให้ม่านตาปรับแสงได้
      ขนาดที่เขาเริ่มมองไปรอบๆ ... โรงพยาบาล
      !

       

       

       

       

       

       

      ผมมาอยู่โรงพยาบาลได้ยังไง ผมจำได้ว่าผมกำลังนั่งรถเพื่อไปไหว้แม่ที่เชียงรายนิ.

       

       

       

      บอมฟื้นแล้วหรอ มึงค่อยๆลุกนะเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างๆตัวผม
      เสียงของกลิ่นธูป กลิ่นธูปค่อยๆพยุงตัวผมให้ลุกขึ้นนั่งได้สะดวก
      ทำผมรู้สึกปสดไปทั้งตัวอย่างนี้นะ

       

      ธูป..มึง..เรามาอยู่นี้ได้ไงวะผมถามออกไปตามที่ผมอย่างรู้

      มึงจำไม่ได้หรอ?

      ....ผมส่ายหัวแทนคำตอบกลับคำถามนี้

      ก็รถคันข้างหน้าเราเบรกแตก แล้วรถเราวิ่งตามพอดีเลยเบรกไว้
      แต่มันไม่สมดุลรถที่เรานั่งมาขับเร็วก็เลยเหวี่ยง ทำให้รถคว่ำ อุบัติเหตุทั้งแทบเลย...

      ‘ …….’ ผมนิ่งเงียบตั้งใจฟังมันอย่างว่าง่ายก่อนที่ภาพเหตุการณ์ต่างๆจะไหลเข้ามา
      กลิ่นธูปค่อยๆกุมมือผมขึ้นแนบกันหน้าของตัวเอง

      กูขอโทษนะ กูปกป้องมึงไม่ได้ กูถลอกนิดเนียว แต่มึงต้องนอนโรงบาลแววตาของกลิ่นธูปเศร้าลง
      ผมค่อยๆดึงมือมันมาจับไว้

      ถ้ามึงเป็นอะไรไปกูจะร้องไห้นะ มึงอย่าโทษตัวเองสิ..’ แล้วผมก็กลายเป็นคนปลอบมันแทน
      กลิ่นธูปมีสีหน้าดีขึ้น ก่อนที่มันจะทำเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก

      เอ่อ บอม...

      แอ๊ดดดด.... ยังไม่ทันที่กลิ่นธูปจะพูดจบ ประตูห้องพักของผมก็เปิดออกพร้อมกับใครบางค
      นที่คุ้นตาเดินเข้ามาพ้นเงาประตู

      กูจะบอกว่าแม่มึงมา..แต่ไม่ทันละ แฮะๆ กลิ่นธูปหันมาบอกผมก่อนหัวเราะแก้เก้อ
      ก่อนที่ผมจะลืมไปว่า มือผมกุมมือมันอยู่
      !

      .

      .

      .

      อะแฮ่ม สวัสดีจ่ะ หนูเป็นเพื่อนของบอมหรอลูก แม่ผมหันไปถามกลิ่นธูปอย่างสุภาพ ^^;

      ครับ คุณแม่เชิญนั่งครับ กลิ่นธูปยกมือไหว้ก่อนที่จะลุกให้แม่ของผมนั่งที่เก้าอี้ริมเตียง
      แม่ของผมค่อยๆนั่งลงก่อนหันมายิ้มน้อยๆให้ผม เหอะๆ

      แม่ถามไถ่อาการของผมจากคุณหมอสักพักก่อนที่จะมานั่งเฝ้าผม
      เมื่อคุณหมอเดินออกไปพ้นประตู..ผมรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างเกิดขึ้นทันที
      นี้อาจจะเป็นเพราะแม่เข้ามาเห็นตอนที่ผมจับมือกับกลิ่นธูปก็ได้


      ลูกๆ มีอะไรจะพูดกันไหมจ๊ะนั้นไง ว่าแล้วเชียว...
      ผมค่อยๆหันไปมองหน้ากลิ่นธูปในขณะที่กลิ่นธูปก็หันมามองหน้าผมเช่นกัน


      ความเงียบปกคลุมภายใน ห้องสีขาวกว้างๆกลับดูแคบลงทันที

      อยู่ดีๆกลิ่นธูปก็เดินมาที่เตียงอีกฝั่งหนึ่งแล้วก็เอือมมาจับมือผมขึ้นไปกุมครับ TT;

      เชี่ยยย แล้วจะบอกกับแม่ว่าไงดีละที่นี้ !

       ‘หนูกับเป็นอะไรกันหรอกจ๊ะลูก? นั้นไงครับ ยังไม่ทันขาดคำ
      ไม่ต้องคิดก็เดาได้ แม่ผมถามกลับมาอีก จะตอบว่าไงดี เป็นแฟนกัน
      เป็นคนรัก รึเป็นเพื่อนดี อ๊ากกกกกก
      !

      คุณแม่ครับ งั้นผมขอถามคุณแม่ก่อนนะครับ ^^’
      กลิ่นธูปที่ทำถ้าไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวหันไปยิ้มสู้ให้คุณแม่อีกครั้ง
      ปรึกษาผมสักหน่อยได้ไหมเนี่ยยย T^T

      ได้สิจ๊ะ ^^’ แม้น่าแม่ผมจะยิ้มตอบคำถามที่แลดูจะอ่อนหวานเพียงใด
      ผมกลับรู้สึกว่ามันเป็นหน้ายิ้มยะเยือกๆยังไงชอบกล
      ตอนนี้สงครามจิตวิทยาขนาดย่อมๆได้เกิดขึ้นแล้ว...

      แม่เป็นแม่ของบอมใช่ไหมครับ? กลิ่นธูปมันคิดอะไรของมันถึงถามแบบนี้ไปเนี่ย
      มันก็รู้ว่าแม่ผม อย่ามาสร้างความหายนะให้ผมเซ่

      ใช่จ๊ะ แม่เป็นแม่ของบอม แต่หนูตามไม่ตรงคำถามนะลูกนั้นไงครับสเต็ปแม่ผม
      สามารถวงกลับเข้าเรื่องเดิมได้ตลอด

      เกี่ยวกันสิครับ เพราะมันเกี่ยวกับคำตอบของผม ^^;’ เกี่ยวกันยังไงเนี่ย -_-;
      กลิ่นธูปตอบมันคิดบ้างไหม

      เกี่ยวยังไงจ๊ะ อธิบายให้แม่ฟังสิ ^^;’ นั้นไงแรงไม่แพ้กัน ผมเกลียดจริงๆรอยยิ้มพวกนี้ TT’
      ตอนนี้ผมรู้สึกมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านหน้าผมไปแล้วเนี่ย

      แม่เป็นแม่ของบอมใช่ไหมครับ แต่บอมนะเป็นแม่ของลูกผมครับคุณแม่ ^^;’
      โป๊ะเช๊ะ. = [ ] =!! ผมค้างเลยสิครับงานนี้ ...
      กลิ่นธูปตอบอย่างมั่นใจ จนทำให้แม่ผมหลุดหัวเราะออกมา TT; มันตอบแบบนั้นแล้วผมละ...เฮ้ !!

      .
      .
      .

      .

      จากวันหลังก็ผ่านไป3 สัปดาห์แล้ว ณ ระเบียงหอพัก

      หลังจากที่แม่ผมหลุดหัวเราะ แม่ก็บอกว่าไม่ได้อะไรหรอก  แค่อยากแกล้งอยากลองใจลูกเขยเฉยๆ

      (ลูกเขย -/-) เรื่องระหว่างผมกับกลิ่นธูปคุณแม่ก็บอกว่าไม่ขัด
      แถมยังแอบสนับสนุนกลิ่นธูปด้วย ตอนนี้ผมก็โล่งใจหลายเกาะเลยทีเดียว
      และแล้วนี้ก็เป็นปีที่ผมไหว้แม่อยู่ในโรงพยาบาล...

      แม่เป็นแม่ของบอมใช่ไหมครับ แต่บอมนะเป็นแม่ของลูกผมครับคุณแม่ ^^;’

      นึกแล้วเขิล -/- ก็กลิ่นธูปมันกล้าตอบแม่ผมแบบนั้นได้ยังไง..

      เฮ่ย กูเรียกมึงได้ยินไหม!!’

      ห๊า ห๊า !!’ ผมค่อนๆสะดุดตามเสียงเรียก

      กุเรียกมึงตั้งนาน ฟังกูบ้างไหมเนี่ยคึคึ ตอนนี้กลิ่นธูปบ่นเหมือนึนแก่เลยแหละครับ
      แต่มันก็น่ารักดี

      ก็ฟังอยู่ แต่กูก็คิดอะไรเพลินไงๆ ’  ‘  _‘

      เปล๊า ไม่ฟังกันแบบนี้สงสัยจะมีลงโทษไม่พูดพร่ำทำเพลงกลิ่นธูปก็ตรงเข้ามาอุ้มตัวผมทันที

      เฮ่ยย ธูปปล่อยกูลง นี้ระเบียงอายคนอื่นผมพูดออกไปขณะเริ่มควานมือหาเสื้อเกาะ

      อายทำไม เดี๋ยวกูก็พามึงไปข้างในแล้ว...หึหึผมว่าเสียงหัวเราะกลิ่นธูปเริ่มทะแมงๆพิกล
      ผมมองจุดมุ่งหมายปลายทางตอนนี้มันกำลังจะมุ่งหน้าไปที่....เตียง

      ห๊า...เตียง อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก ’ ผมมีลางสังหรณ์ว่า คืนนี้ผมอาจจะไม่ได้นอนซะเเล้วสิ...
      .

      .
      .
      .
      .
      .
      จบเเล้วสำหรับตอนพิเศษนี้
      อยากจะบอกว่าเเต่งเสร็จนานเเล้วแหละ
      เเต่ไฟดับ เลยต้องมานั่งเเต่งใหม่ 
      ขอบคุณที่คนที่อ่านมาจนจบ <3
      ฝากบอมกับกลิ่นธูปไว้ในอ้อมใจทุกคนด้วยนะครับ


      **แอบแวะมาแก้โค๊ดตกแต่งนิดหน่อย รบกวนใครขอโทษน๊า~
      ว่าจะแต่งตอนพิเศษวันแห่งความรักของบอมบอมกับกลิ่นธูปเสียหน่อย ^^
      ฝากเรื่องใหม่ ของพี่รติไว้ให้อ้อมกอดทุกคนด้วยน้าา

       

       

       

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×