[Fic B.A.P] Love Dormitory!

ตอนที่ 39 : [Love Dormitory] 38

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 324
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 มิ.ย. 56

……………

เจลโล่มึงฟื้นดิวะมึงจะตายไม่ได้นะ…”

มึงต้องฟื้นนะเว้ย! ถ้ามึงไม่ฟื้นกูจะไปเผาบ้านมึง

อีแหมบโล่มึงต้องไม่ตายนะเว้ย กูขี้เกียจไปงานศพมึงตื่นดิวะสัส

อีเห็ดสด ตื่นดิวะ มึงจะมาตายไม่ได้นะเว้ย กูเหงานะ แล้วใครจะมาล้อกูว่าไอ้เตี้ยตาตี่ล่ะ!”

อีสัส เกือบละ เกือบซึ้งละ

ในสมองผมมีเสียงเพื่อนๆของผมดังก้องไปทั่ว นี่ตกลงผมยังไม่ตายใช่มั้ย

พระเจ้าขอบคุณที่ช่วยชีวิตผม

อือ…”ผมพยายามลืมตาขึ้นมาเมื่อผมได้สติ พอผมลืมตาผมก็เจอกับเพื่อนๆที่ยืนล้อมรอบตัวผมพร้อมกับนั่งจ้องหน้าผมตาไม่กระพริบ

เย้!!!!!!”เสียงโห่ร้องดีใจดังตามมาติดๆก่อนเพื่อนๆทั้งสี่หน่อจะกระโดดไปมาด้วยความดีใจ

ที่นี่ที่ไหนวะ…”ผมลุกขึ้นมานั่งก่อนจะมองไปรอบๆห้อง

แต่คำตอบที่ผมได้ไม่ค่อยจะมีสาระนัก

ฟาร์มเพาะเห็ด

เซเว่น

ร้านขายพระเครื่อง

สวนดอกไม้

จ๊ะ

กวนตีน…”ผมทำหน้าเอื่อมๆส่งไปให้เพื่อนทั้งสี่หน่อก่อนจะค่อยๆนอนลง

มึงนั่นแหละกวนตีนไอ่สัส แม่ง มึงโดนรถชนแล้วเค้าจะเอามึงไปส่งที่ไหนล่ะ ส่งที่ร้านขายเนื้อหมูป้ะล่ะ ต้องมาส่งที่โรงพยาบาลดิวะ - -”ไอ้แดฮยอนตอบแล้วจงออบก็พยักหน้าเห็นด้วย

เข้ากันเป็นหมาเป็นแมวเชียว(?)…

จ๊ะ กูผิดเอง -_-”ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ

โธ่ว ไอ้โล่เพื่อนรัก กูแม่งโครตตกใจตอนที่รู้ว่ามึงโดนรถชน มึงไม่เจ็บใช่มั้ย?”ยองแจเดินเข้ามากอดผม

ไม่เท่าไหร่หรอก แต่คนที่เจ็บน่ะไม่รู้ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง…” ใช่สิบังยงกุกตอนนี้เค้าเป็นยังไงบ้างผมยังไม่รู้เลย

เชื่อกูไอ้บังต้องไม่เป็นอะไร มันอึดจะตาย!”ฮิมชานตบบ่าให้กำลังใจผมเมื่อเห็นผมทำหน้าเศร้าๆ ใช่ ผมเศร้ามาก ผมระแวง

แล้วตอนนี้ยงกุกอยู่ไหน?”ผมหันไปถามฮิมชาน

ยังไม่ออกมาจากห้องICUเลย…”จงออบพูดพลางเบ้ปากเหมือนจะร้องไห้ น้ำตาเริ่มคลอ

ไม่เป็นไรหรอกๆ ไอ้บังต้องปลอดภัย!”แดฮยอนพูดปลอบเพื่อนคนอื่นๆให้หายเศร้า ถ้าเค้าปลอดภัยก็ดีน่ะสิ

เฮ้อ เอาหน่าอย่าเศร้ากันไปเลย อ่ะไอ้โล่กูซื้อขนมมาฝาก!”ฮิมชานพูดก่อนจะวางถุงขนมต่างๆนาๆเยอะแยะมากมายไว้บนโต๊ะข้างๆเตียงนอน

เฮ้ ไปซื้อตอนไหน ไม่บอกอ่ะ นิสัยไม่ดี!!!!”ยองแจพอเห็นขนมก็ทำตาโตก่อนจะวิ่งมาหยิบถุงขนมไปกอดไว้

ซื้อตอนที่มึงหลับในรถนั้นล่ะ เอามาๆ ห้ามกินของไอ้โล่โว้ย ฮิมชานพยายามกระชากถุงขนมออกมาจากอ้อมกอดยองแจ แต่ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดยองแจกอดถุงขนมไว้อย่างแน่นเหมือนปลิงเลยล่ะครับ =_=

ไม่เอา ไม่ยอม!! กูจะกิน!!!!”ยองแจวิ่งหนีฮิมชานไปหลบอยู่มุมห้องแต่ก็ยังคงกอดถุงขนมไว้

โถ่ อีตะกละ -__-…

มึงกินเยอะแล้วยังจะกินอีก? - -”ฮิมชานเดินไปหายองแจก่อนจะใช้แรงที่มีทั้งหมดกระชากถุงขนมมาแล้วโยนมาให้ผมบนเตียง ดีนะมึงไม่โยนใส่หน้ากูอ่ะ

เออดิ ก็กูหิว!!!!”ยองแจกระทืบเท้าอย่างหงุดหงิด

กินกูแล้วยังไม่อิ่มรึไง?”

“…”

ฮิ้วววววววววววววววววววววววววไม่ต้องสงสัยครับว่าเสียงใคร เสียงแดฮยอนกับจงออบเองล่ะครับ ไอ้สองคนนี้เห็นเงียบๆแต่ชอบแซวนะครับ

ว่าไงล่ะ?”

“… เออ ไม่กินก็ได้ โว้ยอารมณ์เสีย! =3=”ยองแจเดินกระทืบเท้าปึงปังๆแล้วมาล้มตัวนั่งบนโซฟาก่อนจะเอาหนังสือการ์ตูนมาอ่านเล่น

เขินอ่ะดิมึง กร๊ากกกก -..-…

เออ เดี๋ยวกูต้องกลับหอละ มีธุระว่ะ มึงอยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย?”จงออบหันมาถามผม

ได้ๆ มึงไปทำธุระเถอะ

อ่า โอเค เดี๋ยวจะมาเยี่ยมน๊า ป่ะ แด้ดำ~”จงออบพูดพลางดึงมือแดฮยอนให้ตามไป

ทำไมอะไร?”

เอ้า ก็ไปส่งไง อย่ามาใจร้ายให้น้องมุนเดินกลับหอคนเดียวนะ!”

อุแหม่ น้องมุน-_____-…

ครับๆ จะพากลับเดี๋ยวนี้ล่ะครับ ไปล่ะๆ บายนะเว้ยไอ้โล่ ถ้าได้ข่าวไอ้บังโทรมาบอกกูด้วยนะเว้ย!”แดฮยอนหันมาโบกมือบ๊ายบายผมก่อนจะพาจงออบเดินออกจากห้องไป

อ่า ไอ้โล่นี่ก็เริ่มเย็นละ มึงคงต้องการพักผ่อน งั้นกูไม่กวนละ มีอะไรโทรบอกนะ เป็นห่วงมึงเสมอนะเว้ย ได้ข่าวไอ้บังก็มาบอกกูด้วยยองแจเก็บหนังสือการ์ตูนใส่กระเป๋าก่อนจะเดินมากอดผมอีกครั้ง

โอเคๆ

อื้ม ป้ะ เหยินคลุง~”ยองแจเดิไปควงแขนฮิมชานแล้วเอาหน้าซบไหล่ฮิมชานด้วย

ครับ น้องอ้วนลงพุง~”

พุงพ่อมึงดิสัสเดี๋ยวเสยเหยินแหก! = =”ยองแจเลิกควงแขนฮิมชานก่นจะเดินกระทืบเท้าออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วปล่อยให้ฮิมชานยืนอึนอยู่คนเดียว

“= =”ผมมองตามยองแจไปก่อนที่เจ้าตัวจะปิดประตูกระแทกหน้าไอ้ฮิมชานด้วย

งี้ล่ะ เมียกู ไปง้อก่อนนะ ไม่ต้องสงสัยนะว่ากูจะง้อยังไง กูจะง้อบนเตียง เออบายพูดจบก็ใส่เกียร์หมาวิ่งตามยองแจไป

งอนง้องอนง้อน่ารักไปไหน -///-…

อ่า ตอนนี้ผมอยู่คนเดียวแล้วสินะ เหงาจัง อยากกลับหอ

บังยงกุกใช่ บังยงกุก ผมควรจะไปรอดูเค้าที่หน้าห้องICUนะพอผมนึกถึงอะไรบางอย่างได้ ผมก็รีบลุกออกจากเตียงแล้วถือถุงน้ำเกลือมาด้วย อ่า ผมเจ็บขาจัง แขนผมก็มีผ้าพันไว้ด้วย ไม่รู้จะพันทำไม อึดอัดชะมัด จริงๆผมควรต้องให้คุณพยาบาลเอารถเข็นมารับผมแล้วพาผมไปนั่งรอยงกุกที่หน้าห้องICUมากกว่านะ แต่ช่างเถอะ มันจะรอนาน

ผมเปิดประตูห้องแล้วเดินออกมานอกห้อง ทางเดินเงียบมาก มืดมาก ไฟก็มีน้อยนิด เอาจริงๆนะ เหมือนหนังสยองขวัญอ่ะครับ แต่นี้ก็ยังไม่หนึ่งทุ่มเลยนะ ทำไมมันมืดเร็วแบบนี้

ผมเดินมาเรื่อยๆจนกระทั่งผมก็เจอห้องICUจนได้ ผมพยุงร่างสูงๆของผมมานั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกที่ตั้งไว้อยู่หน้าห้องICU ก่อนจะมีคุณหมอเดินออกมาจากห้องICUทำให้ผมที่ตอนแรกนั่งนิ่งถึงกับลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งไปเขย่าตัวคุณหมอรัวๆ

คุณหมอครับ เพื่อนผมเป็นยังไงบ้าง?”ผมยิงคำถามใส่คุณหมออย่างรวดเร็ว คุณหมอทำหน้านิ่งๆก่อนจะก้มหน้าลงแล้วเงยหนึ้นมาเผชิญกับหน้าของผมอีกครั้ง

หมอเสียใจด้วยนะครับ…”

“…”

ทำไม? ทำไม? ทำไมพระเจ้าครับ คุณช่วยชีวิตผม แต่ทำไมคุณไม่ช่วยชีวิตเพื่อนของผมล่ะ? ………

เหมือนทุกอย่างจะมืดมิดลงอีกครั้ง มือของผมค่อยๆปล่อยมืออกจากตัวคุณหมอย่างช้าๆเหมือนคนหมดแรง

ยงกุกตายแล้ว

ตลกหน่า

อย่ามาโกหกผม

หมอขอโทษจริงๆ…”

“…”

เค้ามาที่โรงพยาบาลช้าเกินไป…”

“…”

ทำให้หัวใจเค้าหยุดเต้นเฉียบพลัน หมอพยายามแก้ไขสุดๆแล้วหมอก็ทำไม่ได้ หมอต้องขอโทษด้วยนะครับ…”

“…”

หมอก็ไม่ทราบมาก่อนว่าเค้าเป็นโรคไส้ติ่งอักเสบ…”

ห้ะ? = =”

เค้าเป็นทั้งโรคหัวใจและโรคไส้ติ่งอักเสบนะครับ คุณเป็นเพื่อนเค้าคุณไม่รู้หรอครับ?”

=______________________=

เอ่อ…”

เอาเป็นว่า ถ้ารวมๆแล้วนะครับ คุณบังกระสุน(นามสมมุติ -..-) มีหลายโรคเลยครับ มีทั้งโรคหัวใจ ไส้ติ่งอักเสบ อาหารเป็นพิษ ปอดบวม และ มะเร็งระยะสุดท้ายครับ…”

เอ่อคือคุณบังกระสุน ไม่ใช่เพื่อนผมครับ…”พอผมตอบ คุณหมอก็ทำหน้าเงิบๆใส่ผมทันที

อ้าว! บร๊ะเจ้าโจ๊ก!!! แล้วคุณเป็นเพื่อนใครล่ะครับ?”

ยงกุก บังยงกุก ครับ

อ๋อ บังยงกุกออกจากห้องICUไปเมื่อกี้เองครับ ก่อนที่คุณจะเดินมาที่นี่สักประมาณสิบนาทีครับ

ห้ะห้ะห้ะห้ะห้ะ!!!!! ตกลงยงกุกรอดใช่มั้ยยยย!!!!!

ตกลงเค้ารอดใช่มั้ยครับ!?”ผมยิงคำถามใส่คุณหมออีกครั้งคุณหมอยิ้มน้อยๆก่อนจะตบบ่าผมเบาๆ

ตอนแรกเกือบจะไม่รอดครับ เพราะอาการหนักมาก แต่หมอพยายามอย่างเต็มที่ เค้าเลยอาการดีขึ้นมากๆๆๆๆ และตอนนี้เค้าก็อยู่ห้องพักฟื้นน่ะไม่ต้องห่วง ห้องพักฟื้นอยู่ชั้นเดียวกับคุณนี่แหละ ถัดจากห้องคุณไปสามห้องนะ

ขะขอบคุณครับคุณหมอพอได้คำตอบมาไม้รอช้าผมก็รีบวิ่งขาเป๋ไปหายงกุกที่ห้องพักฟื้นทันที

ผมพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มีวิ่งมาเรื่อยๆจนกระทั่งถึงห้องที่คุณหมอบอก

แอด

ผมเปิดประตูให้เบามือที่สุด ก่อนที่ผมจะโผล่หัวเข้ามามองภายในห้องแล้วสายตาของผมก็ไปหยุดกับร่างหนาของยงกุกที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง

เข้าไปดูหน่อยดีกว่าพูดจบผมก็ย่องเบาเข้ามาในห้อง เอ๊ะ ฟิลเหมือนจะมาลักหลับไอ้บังเลยแฮะ แหม่ ผมไม่ใช่คนอย่างนั้นหรอกฮะ -^-

ผมเดินมาหยุดอยู่ตรงข้างๆเตียงนอนก่อนที่ผมจะเพ่งมองหน้าตาอันหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลด้วยความกลัวลึกๆ อ่า ก็แผลมันน่ากลัวนี่ฮะ แผลเยอะมาก เยอะกว่าผมด้วย

แต่ถึงแผลจะเยอะดูไงก็หล่อเหมือนเดิม ทำไมนะ -3-

หน้าเถื่อนๆ + หน้าหล่อๆ + เงิงบานๆ + ตัวสูงๆ + แผลที่อยู่บนใบหน้าและตามร่างกาย

อ่า เพอร์เฟ็คจัง ดูยังไงก็เพอร์เฟ็ค ใครได้เป็นสามีนี่โชคดีมากนะครับ เอ๊ะหรือว่าอาจจะเป็นผมที่ได้ไอ้เงิงนี่เป็นสามี บ้าหน่า คิดอะไร เขินนะครับ =/3/=

เอาจริงๆนะ ไอ้เงิงนี่ก็หล่อครับ หล่อมากด้วย ผมก็แอบเขินหน้าหล่อๆของมันเป็นบางครั้งนะครับ ก็บอกแล้วว่ามันหล่อให้ทำไงได้อ่ะ! โด่ว =3= แล้วไม่รู้ผมจะมาเม้าท์อะไรเพ้ออะไรพูดอะไรให้ฟังทำไมฟร๊ะ โด่ว -_____-ผมชักจะเหมือนคนสติพังขึ้นทุกวันล่ะนะ

ปวดขาแฮะ ผมยืนมาซะนาน เฮ้อ… - -

ผมเดินไปลากเก้าอี้มานั่งตรงแถวเตียงไอ้บัง ก่อนจะเอาโทรศัพท์ที่ปมคว้าติดตัวมาด้วย มากดโทรออกไปหาเพื่อนคนอื่นๆ

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

เสียงตู๊ดนี่แม่งด่ากูหรอสัส =_=

[“สวัสดีครับมุนจงออบรับสายครับ ตอนนี้จองแดฮยอนวงเล็บผัวผมไม่อยู่ครับ กำลังอาบน้ำครับ!”]เสียงแหลมๆของจงออบตะโกนใส่หูผมซะเสียงดัง มึงกะจะตะโกนให้ห้องข้างๆได้ยินด้วยรึไงวะ =_=

สาส ตะโกนทำไม ตกใจหมด กูเองนะ เจลโล่วงเล็บคนหล่อ จะมาบอกข่าวของบังยงกุกน่ะ ตอนนี้บังยงกุกกำลังนอนพักฟื้น แต่หมอบอกว่าอาการก็โอเคขึ้นน่ะไม่มีอะไรมากผมตะโกนใส่ปลายสายกลับ

[“โห้! เย้ๆๆ ดีใจจัง เดี๋ยวจะบอกยองแจฮิมชานและแดฮยอนให้ละกัน ขอบใจมาก บุ้ยๆ!”]

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

เอ่อ จ๊ะ ดีใจซะจนวางสายใส่กู  สัส กูยังไม่ทันพูดอะไรต่อเลย =_______=

ผมวางโทรศัพท์กระแทกกับโต๊ะข้างๆหัวเตียงอย่างหงุดหงิด ไม่ได้หงุดหงิดเพราะจงออบหรอกครับ หงุดหงิดเพราะเสียง ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด นั่นแหละ ผมไม่ใช่ตุ๊ดสักหน่อย ผมเป็นทอม กร๊าก ล้อเล่นครับ ผมเป็นชายแท้อกสามสอกแต่ดั้งเสือกไม่มีหอกอะไรเลย ไงล่ะ เพอร์เฟ็คใช่ม๊า อยากได้เป็นพ่อของลูกสักคนมั้ยครับ -/- (อยาก -.,-)

ผมถอนหายใจสักพักก่อนที่ผมจะหันกลับไปมองหน้าคนที่นอนอยู่บนเตียงอีกครั้ง

เสียงดัง…”เสียงแหบๆเถื่อนๆที่ผมคุ้นเคยลอยมาตามลม

บังยงกุกฟื้นแล้ว??????????????

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

T////////////////////////T

เห้ย!!! มึงฟื้นแล้วหรอ โห้ยยยยยย ดีใจว่ะ ฮือ ทำไมมึงอึดขนาดนี้ กูรักมึงว่ะแม่งขอบคุณที่ช่วยกูนะเว้ย มึงรู้มั้ยกูเป็นห่วงมึงมากกูนึกว่ามึงจะตายไปซะแล้วอีก ฮือออผมรีบเข้าไปกอดยงกุกที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความคิดถึง(?)

“… ปล่อยโว้ย เจ็บสัส - -”ยงกุกพยายามดิ้นๆก่อนที่ผมจะค่อยๆคลายอ้อมกอดออก

ก็กูดีใจ T^T”

ดีใจเว่อร์ละมึง กูไม่ตายง่ายๆหรอก กูอึดกูเก่งกูแข็งแรงเว้ย แล้วมึงน่ะ อยู่ๆก็ไปเดินข้ามถนนให้รถชนทำไม ประสาท - -”

ก็กูข้ามถนมไม่เป็นเฉยๆ .3.”

ตอแหล มึงจงใจจะให้กูวิ่งเข้าไปช่วยเหมือนพระเอกหนังล่ะสิ

ไม่ได้ตอแหล! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย! =3=”

ไอ้ปัญญาอ่อน - -”

แล้วทีมึงล่ะ ชอบทิ้กเกอร์อ่ะไม่ปัญญาอ่อนรึไง -0-”

กูแมนเว้ย

ถรุย! =_=”

สกปรก!”

พอเจอหน้ากันก็กัดกันเลยครับ แหม่ เหมือนตอนที่ยองแจกับฮิมชานเจอกันใหม่ๆเลยเน๊อะว่ามั้ย =_=

ปึง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เสียงบางสิ่งบางอย่างกระแทกกับประตูทำให้ผมกับยงกุกทำหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ใครมันมาพังประตูในโรงพยาบาลวะ เต็มป่ะวะ =_________=

อีบังงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!!”

อีเงิงสดดดดดดด

อีเหี้ยยงกุกกกกกกกกกกกก

อีเดอะบังเยสเซอร์!!!!!!!”

เสียงที่แสนจะคุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่ไอ้สี่หน่อมันจะรีบวิ่งมารุมกอดยงกุกด้วยความคิดถึงเหมือกับผมที่รู้ว่ายงกุกฟื้นแล้วนั่นแหละ - -

กูหายใจไม่ออก!”ยงกุกพยายามดินอีกครั้งก่อนที่เพื่อนคนอื่นๆจะยอมคลายอ้อมกอดออก

โห่มึง อ่ะนี่ กูซื้อหนมมาฝาก!”ฮิมชานพูดก่อนจะโยนขนมใส่หน้ายงกุกด้วยความห่วงใย(?)

โอ้ย ไอ่สัสเหยิน กูพิการอยู่ยังจะโยนของใส่หน้ากูอีก -_-”ยงกุกหันไปด่าฮิมชานก่อนจะหยิบถุงขนมมาวางไว้บนโต๊ะ

ฮือ มึงแม่ง กูนึกว่ามึงจะตายไปซะแล้ว T^T”จงออบทำท่าจะวิ่งเข้ามากอดยงกุกอีกครั้งแต่ก็โดนยงกุกยกเท้าใส่

อย่าเข้ามาเลยมึง พวกมึงแม่งกอดกูแน่นเกินเจ็บแผลหมดละสัส =_=”

ก็กูคิดถึงนี่หว่า ._.”

เว่อร์เหมือนไอ้โล่ละมึง กูแค่โดนรถชนเอง

เองหรอวะ เข้าห้องICUขนาดนี้กูว่าไม่เองละ = =”

เอาหน่า กูรอดก็ดีแล้วนี่ -.-”

เห้ยๆ แฮ่มๆ ไอ้บัง…”ยองแจที่เงียบอยู่นานเดินเข้ามาหายงกุกก่อนจะทำหน้าตามีเลศนัยส่งไปให้ยงกุกด้วย

อะไรสัส มองกูแบบนั้นหมายความว่าไง? - - ”ยงกุกเริ่มผวา

โห่ กูไม่คิดจะทำอะไรมึงหรอก กูแค่จะถามว่าตอนที่พวกกูยังไม่มา มึงและก็มึง จู๋จี๋กันอยู่สินะ…”ยองแจพูดก่อนจะใช้นิ้วอ้วนๆของมันจิ้มมาที่ตัวผมและตัวยงกุก

จู๋จี๋เหี้ยไร เจ็บนาดนี้ไม่มีอารมณ์มาจู๋จี๋หรอกสัส -_-”ผมยังไม่ทันจะตอบยงกุกก็ชิงตอบซะก่อน

“-/////- ฟิน…”แดฮยอนพูดก่อนที่มันจะเอามือทั้งสองข้างของมันมาปิดแก้มตัวเองไว้ โห่ อีตุ๊ด!

อีตุ๊ดดำ -____________-”

เออๆ ช่างเถอะนะ เรื่องมันผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปฮิมชานเข้ามาห้ามยงกุกที่กำลังจะเอาโทรศัพท์ของผมโยนใส่หัวแดฮยอน

“…”

เออ ไอ้บังไอ้โล่กูมีคาถาที่จะทำให้มึงหายป่วยเร็วๆแดฮยอนพูดก่อนจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุข

คาถา?”ผมกับยงกุกมองหน้ากันอย่างงงๆ

ใช่แล้ว คาถา เอาเป็นว่า ทุกคนพนมมือขึ้นมาซะแดฮยอนพูดก่อนที่เพื่อนคนอื่นๆจะพนมมือขึ้น

ต่อไปนี้พูดตามกูนะ…”

อืม…”ทุกๆคนตกอยู่ในความเงียบไม่มีแม้แต่เสียงแมลงวันบิน

ตามา

ตามา

รถไฟ

รถไฟ

รถไฟ

รถไฟ?”

มา

มา…”

ตา

ตา?”

ตามา

ตามา

ตามารถไฟ…”

ตามารถไฟ = =?”

 

 

 

 

 

 

 

 

คาถาเหี้ยอะไรของแม่ง =___________=

พอสิ้นเสียงของทุกๆคนไอ้แดฮยอนมันก็หยิบขวดน้ำมาแล้วกระดกน้ำเข้าปากก่อนที่จะ

ฟู่ววววว!!!!

พ่นน้ำใส่หน้าผมกับยงกุกเต็มๆ =_____________=

โว้ย ไอ้ห่าดำ คาถาเชี่ยอะไรของแม่ง ตามารถไฟพร่องส์ เดี๋ยวกูจะจับตามึงโยนลงลางรถไฟนี่แหละสัส!  =_____=”ยงกุกเอาทิชชู่ขึ้นมาซับหน้าของตัวเองที่เต็มไปด้วยน้ำสะอาด+น้ำสกปรก(น้ำลายแดฮยอน)

โห่ โทษๆ เอาใหม่ๆ คาถาใหม่ๆแดฮยอนพูดก่อนจะพนมมือขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่เพื่อนคนอื่นๆจะทำตาม

สองเกลอเจอผี

สองเกลอเจอผี?”

เจอที่ดงกล้วย…”

เจอที่ดงกล้วย

พลบค่ำกลับบ้าน

พลบค่ำกลับบ้าน?”

เดินผ่านดงกล้วย…”

เดินผ่านดงกล้วย

เห็นเงาตะคุ่ม…”

เห็นเงาตะคุ่ม?”

ในกลุ่มต้นกล้วย

ในกลุ่มต้นกล้วย…”

ใจเต้นเหมือนกลอง

ใจเต้นเหมือนกลอง

ไม่มองต้นกล้วย…”

ไม่มองต้นกล้วย

รุ่งเช้าอยากรู้

รุ่งเช้าอยากรู้?”

ไปดูดงกล้วย

ไปดูดงกล้วย

กลัวๆกล้าๆ

กลัวๆกล้าๆ =_=”

เข้าป่าดงกล้วย…”

เข้าป่าดงกล้วย = =”

ไม่มีอะไร…”

ไม่มีอะไร -_-”

อยู่ในดงกล้วย…”

อยู่ในดงกล้วย - -”

ไม่มีผีแน่…”

ไม่มีผีแน่ (- -)”

มีแต่ต้นกล้วย…”

มีแต่ส้นตีนกูนี่แหละแดกป้ะสัส!”ยองแจพูดก่อนจะกระโดดถีบไอ้แดฮยอนกลางอากาศ

เจ็บนะเว้ย = =”

สมห่าล่ะสัส คาถาเชี่ยไร - -”ยองแจทำหน้าเอื่อมๆใส่แดฮยอน

โห่ คาถาปลุกจิตไงสัส

จิตปัญญาอ่อนดิสัส=_=”ฮิมชานช่วยด่าเสริมอีกคน

ใช่สิ๊ กูมันบ้า กูมันไม่หล่อ กูมันติ๊งต๊อง!! ;_;”แดฮยอนทำหน้าน้อยใจ แต่แทนที่เพื่นคนอื่นๆจะพูปลอบ แต่ก็ไม่เลยสักนิด

เพิ่งรู้หรอสัส”<<ยองแจ

รู้ตัวก็ดีแล้ว!”<<ฮิมชาน

รู้แล้วก็หัดเจียมตัวด้วยไอ้ดำ”<<ยงกุก

รับไม่ได้ผัวเป็นบ้า T^T”<<จงออบ

เสร่อ =_=”<<ผมเองล่ะ กร๊ากกกกกกกกก

ไม่คิดจะปลอบกูเลยรึไง…”แดฮยอนทำหน้าอมทุกข์มากกว่าเดิมก่อนที่เพื่อนๆจะพูดพร้อมกันว่า

ไม่!”

สาส งอน โป้งพวกมึงหมดเลย โป้งๆๆๆๆๆ!”แดฮยอนชูนิ้วโป้งใส่พวกผมทั้งหกคนรัวๆ

ปัญญาอ่อนละสัส =_= ติ๊งต๊องป่ะวะ

เออแม่ง จงออบเอาผัวมึงไปเก็บเลย -_-”

เหอะหน่า วันนี้ยังไงๆมันก็ได้นอนนอกห้องอยู่ดีแหละ ^^”จงออบพูดก่อนจะยิ้มตาตี่ ส่วนแดฮยอนน่ะหรอลงไปนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นแล้วครับ

โธ่ ใจร้ายจัง ให้ผัวเข้าไปนอนในห้องเถอะนะครับ มันร้อนนะ

มึงร้อนแต่กูไม่ร้อนนี่ =3=”

ฮือออออออออ T[]T”

เฮ้อ เอาเหอะๆ นี่ก็จะสองทุ่มละ กูว่ากูกลับดีกว่าว่ะ รบกวนพวกมึงนานละ พักผ่อนซะ ไอ้โล่ป้ะ เดี๋ยวกูพากลับห้องยองแจพูดก่อนจะเดินมาพยุงตัวผม

เดี๋ยว…”ยงกุกพูดขัดขึ้นทำให้ยองแจหันไปมองอย่างงงๆ

อะไรไอ้บัง?”

ให้ไอ้โล่นอนนี่แหละ…”

ห้ะ??? =[]=

หืม? บ้าหรอ…”

ไม่ได้บ้าเว้ย กูเหงา กูกลัวผี ให้มันมานอนนี่แหละ

แล้วจะให้กูไปนอนไหนล่ะห้ะ -0-”ผมพูดก่อนจะยืนเท้าเอวมองคนที่นอนทำหน้าอ้อนอยู่บนเตียง

นอนกับกูนี่แหละ ตรงนี้ๆยงกุกเขยิบไปนอนขอบๆเตียงก่อนจะใช้มืออีกข้างที่ว่างตบลงบนเตียง

อุแหม่ กูก็อยากให้ไอ้โล่นอนอยู่หรอกนะ แต่ยากว่ะ…”

“?”

ไอ้โล่มันหนักตั้ง72 เดี๋ยวเตียงหักกูไม่มีตังค์ซื้อใหม่ให้ 55555”

สัสหมูอ้วน! = =…

ไอ้พุงย้วย พูดยังกับตัวเองไม่อ้วน!!!!”

โห่ กูผอมแล้วโว้ยยยย =3=”

เฮ้อ ไอ้โล่อย่าชวนเมียกูทะเลาะเลย เดี๋ยวไขมันแตก -0-”ฮิมชานก็เข้ามาห้าม

ไอ้สัสเหยินอยากตายรึไงห้ะ! = =”

ล้อเล่นหน่า โธ่ ยองแจออกจะผอมเพรียวเรียวสะบึ้ม แหม่เอาเป็นว่า เดี๋ยวกูจัดห้องวีไอพีให้ โอเคป่าว?”ฮิมชานหันมาถามวกผมสองคน

มะ…”ผมกำลังจะตอบว่าไม่ แต่ก็

อื้ม กูเอา ไปจัดตอนนี้เลยไปๆๆๆยงกุกก็ชิงตอบก่อนอีกแล้ว ตลอดเลยแม่ง = =

โอเค งั้นเดี๋ยวกูไปบอกหมอให้ ป้ะ พวกมึง กลับ!”ฮิมชานโบกมือบ๊ายบายก่อนที่เพื่อนคนอื่นๆจะเดินตามออกจากห้องไป

เหลือผมสองคนอีกแล้วสินะ ตอนนี้

_ทางด้านเพื่อนสี่หน่อ_

Himchan PART

หมอครับ จัดห้องวีไอพีให้เพื่อนผมด้วยนะครับ เอาแบบ ติดๆกันเลยครับ เอาเตียงติดๆกันเลย เอาแบบพิเศษๆเลยครับ มีเทียนหอมด้วยครับ มีดอกกุหลาบโปรยไว้บนเตียงด้วยนะครับผมพูดอธิบายห้องที่ผมต้องการจนคุณหมอกับคุณพยาบาลทำหน้าเงิบ

สัสเหยินบ้ารึไง ห้องพักผู้ป่วยนะเว้ย ไม่ใช่ห้องหอ = =”ยองแจเอามือตบกระโหลกผมไปหนึ่งที

โห่ ก็อยากให้มันจู๋จี๋กันนี่หว่าเอาเป็นว่า เอาตามนั้นแหละครับ ส่วนของจัดฉากนี่ครับ ผมซื้อมาเตรียมไว้แล้ว สู้ๆครับคุณหมอขอบคุณครับ เดี๋ยวผมจะมาชำระเงินให้หลังจากที่พวกเค้าสองคนออกจากโรงพยาบาลนะครับ ยังไม่ทันที่คุณหมอจะตอบอะร ผมก็รีบคว้าตัวยองแจที่ทำท่าจะด่าผมอีกครั้งเดินออกจากโณงพยาบาลทันที

หวังว่าสองคนนั้นคงจะไม่ปล้ำกันในโรงพยาบาลหรอกนะ -/-…

_กลับมาด้านบังโล่_

ZELO PART :

ตอนนี้คุณพยาบาลก็เอารถเข็นมารับผมกับยงกุกไปที่ห้องพักที่ฮิมชานมันบอกจะจัดไว้ให้ ซึ่งพอมาถึงหน้าห้องผมก็สะพรึงแล้วครับ

ห้องหอ บังโล่

ถึงแล้วค่ะขอให้โชคดีนะคะ คึคึ…”เอิ่ม เสียงหัวเราะคุณพยาบาลหลอนมากครับ หลังจากหัวเราะเสร็จคุณพยาบาลก็รีบเดินหนีไปเลย

“=_=”ผมมองป้ายที่แขวนไว้หน้าประตูอย่างเอื่อมๆ

มองอะไร เข้าไปดิวะยงกุกเอาเท้าถีบผม

รู้แล้วหน่า -3-”ผมลุกออกจากรถเข็นก่อนจะเดินไปเปิดประตู

แต่พอผมเปิดประตูเท่านั้นแหละ ก็มีกลีบกุหลาบไม่รู้แม่งมาจากไหนโรยใส่หัวผมเต็มๆ =_=

ใครแม่งทำวะ กวนตีนฉิบหายผมบ่นกับตัวเองเบาๆก่อนจะเดินเข้ามาในห้องช้าๆ

นั่นไง

เตียงนอนติดกัน ไม่มีที่กั้น

มีเทียนหลากสีวางไปตามทาง

บนเตียงมีกลีบกุหลาบโรยเป็นรูปหัวใจ

มีระเบียง และ ระเบียงก็มีเทียนวางเป็นหย่อมๆ

มีหมอนใบเดียว

ผ้าห่มผืนเดียว

และ

ห้องน้ำครับ อ่างอาบน้ำมีน้ำเต็มและโรยดอกกุหลาบไว้ด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บอกกูทีนี่ ห้องพักคนไข้ หรือ ห้องหอ วะ!!!!!!! = =

มึงกะจะให้กูเล่นฉากรักโรแมนติครึไงวะ ไอ้เหยินฮิมชาน!!!!!!!!!!

_ทางด้านฮิมชาน_

HIMCHAN PART :

ฮัดชิ้ว!!!!”ในขณะที่ผมกำลังนอนดูทีวีอย่างมีความสุขนั้น อยู่ๆผมก็จามลูกใหญ่ ใครนินทากูวะ =_=

เป็นอะไรวะเหยิน  = =”ยองแจหันมามองผม อ๋อ ไม่ต้องสงสัยนะครับ ยองแจมานอนห้องผมได้ไง ก็ผมน่ะไปลากยองแจมานี่แหละ แล้วผมก็ขู่ว่า ถ้าไม่ยอมมา จะเอายาXXXกรอกปาก 55555555

เหมือนมีคนนินทา -.-”ผมตอบกลับไปก่อนจะหันไปดูทีวีต่อ

สงสัยคงเป็นไอ้โล่แหละมั้งที่นินทาผม กรั่กๆ




______________________TALK______________________
55555555555555 เเอบมาลง ก้ากๆๆๆ จริงๆป่วยนะเนี่ย อยู่บ้านมันว่างเลยมาเเอบเเม่นั่งปั่นฟิค ปวดหัวมาก งานเยอะด้วย ตอนเเรกตัดสินใจกะจะไม่มาลงสักสองสามสัปดาห์เเต่ทำไม่ได้อ่ะ ._. คิดถึงรีดเดอร์ไง ก้ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

ตอนหน้าก็ยังคงมีบังโล่
เม้นท์โด้ย ._. รักคนเม้นท์


:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

812 ความคิดเห็น

  1. #652 MuZiKGiRl (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2556 / 15:18
    คาถาปลุกจิต-____-?
    #652
    0
  2. #587 Me Mouse (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 22:20
    เอิ่มส์...........

    ไม่มีใครปกติสักคนต่อให้โดนชนหรือไม่ชนก็ไม่ปกติอยู่ดี

    อื้มมมมมมมมมมมมม...ปวดตับ=_____=
    #587
    0
  3. #573 ~THoY~ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 11:02
    อั๊ยยะ !!!

    มีห้องแล้ว พร้อมยังจ๊ะ??

    5555

    ฟินนนน
    #573
    0
  4. #558 noonekhow (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2556 / 04:10
    ขณะนี้เวลา 0409 อีนี่อ่านฟิค ขำก้ากเสียงดังลั่นบ้าน กับคาถาของแด้ แทบตายอะ ไปดูผีในดงกล้วยทำไม 555555555555555 ห้องหอบังโล่ อร้ายยยยยยยย ไม่ต้องแต่งแล้ว เขาห้องหอเลยจ๊ะ ตามสบายเลย >..<
    #558
    0
  5. #556 PMPM_BABY (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2556 / 20:13
    โอ้อยากเห็นของจริงๆๆ
    #556
    0
  6. #555 ColoRsoFpArr0t (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2556 / 19:05
    รักครับ ต่อเลย 55555555555
    #555
    0
  7. #554 icemek (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2556 / 18:35
    อยากได้ NC(บังโล่) อะ อิอิ ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรจร๊า  มาต่อเร็วๆเด้อสู้ๆจร๊า
    #554
    0
  8. #552 ScrT๛OuY๏ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2556 / 11:56
    น้องโล่จะรอดมั้ยน้อออ
    #552
    0