OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 83 : ☆OK! I love U ★.. 69. เปิดใจ...รับฟัง (Pie)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    28 ต.ค. 56



69. เปิดใจ...รับฟัง (Pie)

 

นานมากแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ได้เจอหน้าพ่อ ผมไม่ได้กลับไปเหยียบที่บ้านหลังนั้นอีกเลย ผมรู้ว่าผมกำลังหนีปัญหา ผมรู้ว่าผมกำลังหลีกเลี่ยงความเป็นจริง

 

แต่ทำไมล่ะ สิ่งที่ผมคิด สิ่งที่ผมจำฝังลึกในใจมันทำให้ผมไม่อยากจะเจอหน้าพ่อ ไม่อยากจะพูดคุย ไม่อยากจะอะไรทั้งสิ้น ไม่ว่าใครจะบอกกับผมว่ายังไงก็แล้วแต่ ผมก็ฝังใจแต่สิ่งที่ผมคิดมาตลอด

 

ผมรั้น ผมไม่ฟังใคร ผมรู้ตัวเองดีโดยที่ไม่ต้องให้ใครมาบอก ผมเชื่อในสิ่งที่ผมคิดและเห็น ผมไม่พอใจที่พ่อพาคนอื่นเข้ามาในบ้าน เข้ามาแทนที่แม่ของผม ผมเลยไม่เห็นว่าจะมีความจำเป็นอะไรที่จะต้องกลับไปที่บ้านหลังนั้น มันจะยิ่งทำให้เรื่องราวบานปลายใหญ่โตแน่ๆ ถ้าผมต้องไปอยู่รวมกับพ่อกับผู้หญิงของพ่อ

 

และที่สำคัญผมมีที่ที่ผมคิดว่าผมอยู่แล้วผมมีความสุขมากพอแล้ว มันเลยไม่มีความจำเป็นอะไรที่ผมจะกลับไปที่บ้านหลังนั้น ผมมีเป็นต่อ...คนที่ผมรักมากที่สุดอยู่แล้ว มันเป็นเหมือนบ้าน เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของผม ผมเลยไม่เห็นถึงความจำเป็นที่ผมจะต้องกลับไปอยู่ในที่ที่ทำให้ผมรู้สึกอึดอัด

 

“ใจคอแกไม่คิดจะกลับบ้านบ้างรึไง...” พ่อเอ่ยถามขึ้นมาหลังจากที่เราปล่อยให้ความเงียบเข้ามาปกคลุมไปทั่วทั้งห้องกระจกโซนวีไอพีที่เราเคยมาเลี้ยงฉลองตอนที่ไอ้ต่อมันออกจากโรงพยาบาล

 

“ทำเหมือนกับว่าพ่ออยากเห็นหน้าผมอย่างนั้นแหล่ะ ผมไม่กลับบ้านไม่ไปยุ่งวุ่นวายในที่ของพ่อ พ่อน่าจะดีใจและมีความสุขนี่ครับ” ผมเสมองไปทางอื่นไม่ได้สบตากับพ่อ ผมไม่เคยมองสบตากับพ่อมานานแล้ว ระหว่างเรามันมีกำแพงที่ขวางกั้นเอาไว้ มันเริ่มจากแค่กำแพงไม้เล็กๆ ที่ไม่แน่นหนาเท่าไหร่ แต่ทว่านานวันขึ้นกำแพงกลับแน่นหนาและสูงขึ้นจนแบ่งแยกเราสองคนออกอย่างชัดเจน

 

“แกเคยมองฉันในแง่ดีบ้างมั้ยห้ะ...”

 

“แล้วพ่อเคยใส่ใจความรู้สึกของผมบ้างมั้ยล่ะครับ...” ผมถามกลับไปทันทีเช่นกัน ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงพยายามกล่อมให้ผมมาคุยกับพ่อ ทั้งๆ ที่ปล่อยให้มันเป็นไปแบบนี้ก็ได้ ผมชินชากับมันแล้ว ผมเจ็บจนเลิกรู้สึกอะไรแล้ว

 

“ก่อนที่แกจะถามว่าใครใส่ใจความรู้สึกของแกบ้างรึเปล่า แกลองถามตัวเองดูก่อนมั้ยว่าเคยใส่ใจความรู้สึกของใครบ้างมั้ย...”

 

“ทำไมผมจะไม่ใส่ใจ ผมใส่ใจความรู้สึกของคนที่รักผมเสมอ พ่อก็ลองถามตัวเองดูแล้วกันว่าพ่อรักผมบ้างหรือเปล่า...”

 

“แกมันเด็กไม่รู้จักโต อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะ ยังทำตัวเป็นเด็กไม่เคยเข้าใจอะไรนอกจากสิ่งที่ตัวเองต้องการ...”

 

“แล้วพ่อเคยเข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการบ้างหรือเปล่าล่ะครับ ว่าผมต้องการอะไร พ่อก็เข้าใจแต่สิ่งที่พ่อต้องการเหมือนกันนั่นแหล่ะ...” ผมถูกพ่อตบหน้าอีกครั้งหลังจากที่ห่างหายมานาน หึ...แบบนี้ไง นี่แหล่ะคือสิ่งที่ผมได้รับจากพ่อเสมอ เพื่ออะไร เราจำเป็นมากแค่ไหนที่จะต้องพูดคุยกัน ยิ่งพ่อทำแบบนี้กับผมมากแค่ไหน ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าผมเป็นส่วนเกินของพ่อมากเท่านั้น

 

“พ่อต้องการอะไรจากผม พ่อจะมาคุยกับผมทำไมในเมื่อสุดท้ายแล้วมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา เอะอะพ่อก็ลงมือกับผม ผมถามจริงๆ เถอะพ่อยังเห็นว่าผมเป็นลูกอยู่หรือเปล่า” นี่คือสิ่งที่ผมคิดมาตลอด บางทีพ่ออาจจะลืมไปแล้วว่าผมคือลูก แต่ทว่าผมไม่เคยลืมเลยว่าพ่อคือพ่อ ต่อให้ผมทำเหมือนว่าไม่รักพ่อมากแค่ไหน แต่ผมก็รู้อยู่แก่ใจว่าพ่อคือพ่อ

 

“ถ้าพี่ชายแกไม่มาขอให้ฉันมาเคลียร์กับแก แกคิดว่าฉันจะมาคุยกับคนที่ไม่เคยเข้าใจอะไรเลยแบบแกรึไง...” ผมไม่รู้ว่าผมกำมือแน่นมากแค่ไหน ผมไม่รู้ว่าผมควรจะรู้สึกอย่างไร ผมบอกกับตัวเองว่าผมเจ็บจนชาชินแต่ทำไมผมยังรู้สึกปวดหนึบในหัวใจ

 

ผมมองไปข้างๆ ตัวเองผมรู้สึกว่ามันว่างเปล่า ผมหันกลับไปมองทางด้านหลังเพื่อหวังว่าจะมีใครบางคนที่พร้อมจะอยู่ข้างๆ กับผม และคนๆ เดียวที่ผมมองเห็น คนที่ผมรักมากที่สุดกำลังยืนมองมาทางผมด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย

 

เหมือนที่ต่อได้บอกกับผมเอาไว้ว่ามันจะอยู่กับผมเสมอ ถ้าผมไม่รู้จะมองหาใครให้หันกลับไปทางด้านหลังแล้วผมจะเจอมันที่เฝ้ามองผมอยู่ อย่างน้อยๆ ในโลกที่มันอาจจะมืดมนของผม ยังมีแสงสว่างที่คอยส่องทางให้กับผม แสงสว่างที่มอบความอบอุ่นให้กับผม ทำให้ผมรู้สึกว่าอย่างน้อยๆ ผมก็ยังมีใครสักคนที่พร้อมจะเคียงข้างและรักผมจากใจจริง

 

“ถ้าอย่างนั้นพ่อก็ไม่ต้องคุยกับผมก็ได้ พ่อก็ทำเหมือนอย่างที่เคยทำ เป็นเหมือนอย่างที่เคยเป็น เพราะคนที่ไม่เคยเข้าใจอะไรเลยแบบผม ต่อให้คุยด้วยให้ตายผมก็ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น...”

 

“ผมเข้าใจแค่ว่าพ่อเลือกที่จะทิ้งแม่ไปในวันที่แม่กำลังจะตาย ผมรู้แค่ว่าวินาทีสุดท้ายของชีวิตที่แม่เรียกหาพ่อกลับไม่มีพ่ออยู่ด้วยกันตรงนั้น ผมจำได้แค่นั้น” อีกครั้งที่ความทรงจำที่แสนเจ็บปวดมันฉายชัดขึ้นมา และเป็นอีกครั้งที่พ่อเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับตบหน้าผมอย่างแรง พ่อยกมือขึ้นอีกครั้งเพื่อที่จะตบหน้าผม ผมคงพูดแทงใจดำพ่อเกินไป

 

แต่ทว่ามือที่เงื้อลงมานั้นกลับกระทบเข้ากับหน้าของคนที่ผมรักมากที่สุด ผมผงะกับเสียงฝ่ามือที่กระทบกับใบหน้าของเป็นต่อที่วิ่งเข้ามาขวางผมเอาไว้ มันเซไปทั้งร่างจนเหมือนจะล้มลงไป ดูเหมือนว่าทั้งผม ทั้งพ่อ ทั้งพี่ชายต่างก็ตกใจไม่น้อย ทุกคนนิ่งชะงักทันที

 

“พอเถอะครับคุณลุง...อย่าสร้างบาดแผลในใจให้พี่พายต้องเจ็บมากไปกว่านี้เลย แค่นี้พี่พายก็เจ็บปวดมากพอแล้ว” ต่อมันก้มหน้านิ่ง เสียงสั่นๆ ที่พูดขึ้นมานั้นทำให้ผมรู้ได้เลยว่ามันกำลังสะอื้นและร้องไห้

 

“ต่อ...เข้ามาขวางทำไม เจ็บมากรึเปล่า” ผมจับไหล่ของต่อให้หมุนหันมาหาผม ผมเชยคางมันขึ้นก็พบว่าหน้าของต่อแดงเป็นปื้นและมีเลือดซึมที่มุมปากเล็กน้อย ผมกำไหล่ของมันแน่นแล้วดึงมันเข้ามากอดเอาไว้

 

“ต่อไม่อยากให้พี่พายเจ็บมากไปกว่านี้อีกแล้ว ต่อให้พี่พายทำเหมือนว่าไม่รู้สึกอะไร แต่ต่อรู้ดีว่าข้างในนี้มันเจ็บ ต่อรู้ว่าพี่พายเองก็เจ็บ” ต่อขยุ้มเสื้อตรงบริเวณอกด้านซ้ายของผมแน่น น้ำตาของมันยิ่งกัดกร่อนหัวใจของผมให้เจ็บมากกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว มันไม่ควรจะเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ และไม่ควรที่จะต้องมาเจ็บตัวแบบนี้

 

“พ่อทำอะไรลงไป แค่พ่อทำร้ายผมคนเดียวยังไม่พอใช่มั้ย ทำไมพ่อต้องทำร้ายทุกคนที่ผมรัก...”

 

“ไม่ใช่หรอกพี่พาย ต่อเข้ามาขวางเองคุณลุงไม่ได้ทำร้ายต่อหรอก แต่ต่อเลือกที่จะเจ็บเพื่อที่จะแบ่งเบาความเจ็บจากพี่พายต่างหาก” มันดึงผมเอาไว้ไม่ให้ผมแสดงอารมณ์ที่รุนแรงมากไปกว่านี้ ผมโกรธตัวเอง โกรธทุกสิ่ง โกรธไปหมด ผมสัญญาว่าจะดูแลมัน จะไม่ทำให้มันต้องเจ็บต้องเสียใจ แต่ทว่าผมกลับเป็นสาเหตุที่ทำให้มันต้องมาเจ็บตัวแบบนี้

 

“ผมรู้นะครับว่าผมเป็นคนอื่น เป็นคนนอก ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้ามายุ่งเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ แต่ผมเชื่อว่าลึกๆ แล้วคุณลุงเองก็อยากจะเคลียร์เรื่องนี้กับพี่พาย ผมเชื่อว่าไม่มีพ่อแม่คนไหนหรอกที่จะไม่รักลูกของตัวเอง” ยิ่งผมมองหน้าต่อมากเท่าไหร่ ผมยิ่งเจ็บที่ใจมากเท่านั้น ผมไม่สามารถปกป้องคนที่ผมรักได้แต่กลับเป็นฝ่ายให้มันมาปกป้องผมแบบนี้

 

“คุยกันดีๆ เถอะครับ อย่าสร้างบาดแผลในใจให้ทั้งพี่พายและกับตัวคุณลุงเองอีกเลย ผมขอร้องนะครับ” เพราะมันเป็นคนแบบนี้ไง เพราะเป็นต่อเป็นคนแบบนี้ผมถึงได้รักมันมาก มากจนไม่รู้ว่าจะหาที่สิ้นสุดได้ที่ไหน มันไม่เคยละเลยความรู้สึกของผมเลย ไม่ใช่แค่ผมเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่กับคนรอบกายเป็นต่อก็ไม่เคยละเลยหรือว่ามองข้ามความรู้สึกไปเลยสักนิด

 

“พ่อครับ...ที่ผ่านมาผมไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เพราะว่าผมหวังว่าจะมีสักวันที่พ่อกับพายจะเข้าใจกันด้วยดี แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าถ้าผมไม่พูดความสัมพันธ์ของพ่อกับพายคงไม่มีทางเบาบางลงแน่ๆ” พี่ชายเดินเข้ามาอยู่กึ่งกลางระหว่างผมกับพ่อ ผมกุมมือของต่อเอาไว้ไม่ห่าง ผมต้องการกำลังใจ และกำลังใจของผมก็มีแค่มันเท่านั้น

 

“ผมรู้ว่าพ่อรักพายเหมือนที่รักผม แต่ทว่าพายมันไม่เหมือนผมที่ยอมทำตามในสิ่งที่พ่อต้องการมาตลอด เชื่อฟังในสิ่งที่พ่อสั่งสอนมาตลอด อย่าเอาพายมาเปรียบเทียบกับผมเลยครับ เพราะว่าตอนที่ผมอายุเท่ากับมัน ผมเองก็เป็นเหมือนๆ อย่างที่มันเป็น...”

 

“ที่ผมอยากให้พ่อกับพายพูดคุยกันให้เข้าใจ เพราะผมรู้ว่าพ่อเองก็ไม่ได้รู้สึกดีเลยกับการที่พายมันเข้าใจผิดมาตลอด พูดกันดีๆ เถอะครับ อย่าทำร้ายกันอีกเลย ตลอดเวลาที่ผ่านมาทั้งพ่อทั้งพายเองก็เจ็บปวดกันทั้งสองฝ่าย การที่เราต้องแบกรับความเจ็บปวดเอาไว้ในใจเป็นเวลานานมันทรมานนะครับ” คำพูด สีหน้า แววตาของพี่ชายดูเศร้ามากๆ ถึงผมจะไม่ได้คลุกคลีกับพี่ชายแต่ทำไมผมจะมองไม่ออกว่าพี่ชายกำลังรู้สึกอย่างไร

 

“เข้าใจผิดอะไร เข้าใจผิดตรงไหนพี่ชาย เรื่องที่พ่อทิ้งแม่ไปวันที่แม่กำลังจะจากเราไปอย่างนั้นน่ะหรอ วันนั้นผมร้องไห้กอดพ่อเอาไว้ให้อยู่ด้วยกันกับแม่แต่พ่อก็ทิ้งเราไป ผมเข้าใจผิดตรงไหน...” สุดท้ายความอ่อนแอก็เอาชนะผมอีกจนได้ ผมปล่อยให้น้ำตารินไหลลงมาเป็นทาง ผมเจ็บปวดกับเรื่องนี้มาตลอด ถึงมันจะผ่านมานานหลายปีมากแล้วแต่ผมก็ไม่เคยลืม เสียงเรียกหาพ่อก่อนที่แม่จะสิ้นลมหายใจและจากเราไปตลอดกาล ผมจำได้ว่าผมร้องไห้จนผล็อยหลับไป พอตื่นขึ้นมาก็ไม่มีแม่อยู่กับผมอีกแล้ว

 

“พี่พาย...” ต่อมันยกมือขึ้นป้ายน้ำตาให้ผม เพราะอย่างนี้ไงผมถึงไม่อยากจะมาคุยกับพ่อกับพี่ชายที่นี่ ผมไม่อยากให้ต่อเห็นถึงความอ่อนแอของผม ผมไม่อยากให้มันต้องเจ็บปวดใจไปกับผม สำหรับผมแล้วผมชอบที่มันยิ้มให้กับผมมากกว่า

 

“มันก็ใช่! กูไม่เถียงหรอกเพราะว่ามันเป็นเรื่องจริง วันนั้นพ่อไม่ได้อยู่กับแม่ในตอนที่แม่กำลังจะจากเราไป แต่มึงรู้รึเปล่าว่าพ่อไปไหน พ่อไปทำอะไร เคยเปิดใจรับฟังคำพูดของกูกับพ่อบ้างมั้ย” พี่ชายหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่ดุและต่อว่า ผมไม่เคยรับฟัง ไม่เคยถาม ไม่เคยสนใจว่าพ่อไปไหน ทำอะไร กับใคร ผมจำแค่ว่าพ่อทิ้งแม่ไปก็แค่นั้น

 

“มันจะมีอะไรสำคัญกว่าคนที่เรารักอีกหรอวะ คนที่รักกำลังจะจากโลกใบนี้ไป วินาทีสุดท้ายก่อนที่แม่จะหมดลมหายใจ แม่คงอยากอยู่กับคนที่แม่รักมากที่สุด แต่ก็ไม่มี แม่เรียกหาพ่อจนกระทั่งแม่หมดลมหายใจ...”

 

“พาย!! ถ้ามึงอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเลือก มึงจะรู้ว่าคนที่ต้องเลือกก็ไม่ได้มีความสุขกับสิ่งที่ต้องเลือกนักหรอก...” พี่ชายเงียบลงเพราะว่าพ่อจับบ่าของพี่ชายเอาไว้แล้วส่ายหน้าน้อยๆ ผมไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น ผมไม่อยากจะสนใจอะไรอีกแล้ว

 

“พี่ชายจะไปเข้าใจอะไร พี่มันลูกพ่อ ผมมันลูกแม่...”

 

“คนที่ไม่เคยเข้าใจอะไรเลยมันคือแกต่างหาก...” พ่อตวาดขึ้นมาเสียงแข็ง ผมมองหน้าพ่อกับพี่ชายสลับกัน พี่ชายมันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สีหน้าที่ดูเจ็บปวดนั่นทำให้ผมรู้สึกผิดที่ไปลงกับพี่ชายแบบนั้น

 

“ถ้าวันนั้นฉันเลือกที่จะอยู่กับแม่แก...พวกเราก็จะไม่มีวันนี้” อะไร ทำไม ผมไม่เข้าใจ ผมไม่อยากจะฟังอะไรทั้งนั้น ผมอยากจะเดินออกไปจากตรงนี้ แต่ทว่าเป็นต่อกลับดึงผมเอาไว้ไม่ยอมให้ผมไปไหน

 

“ถึงเวลาต้องรับฟังแล้วพี่พาย อย่าหนีความจริงอีกเลย...” ต่อมันรู้อะไรมา บางทีพี่ชายอาจจะเล่าอะไรให้มันฟังก็ได้ สายตาอ้อนวอนร้องขอของมันทำให้ผมไม่อาจจะเดินหนีจากมันไป เพราะว่าผมสัญญากับมันเอาไว้แล้วว่าจะเคลียร์เรื่องทุกอย่างให้จบ

 

“ตอนนั้นน้าของแกมันยักยอกทรัพย์สินของบริษัท มันหลอกให้แม่แกเซ็นเอกสารมอบฉันทะให้ โดยที่แม่ไม่รู้เลยว่าเอกสารที่เซ็นไปนั้นมันกำลังจะทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันกับแม่แกสร้างขึ้นมาด้วยกันสูญสิ้น” เรื่องที่กำลังถูกบอกเล่าออกมาจากปากของพ่อเป็นเรื่องที่ผมไม่เคยรับรู้ ไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ผมก็ยังไม่อยากจะปักใจเชื่อในสิ่งที่พ่อพูดเสียเท่าไหร่ ผมยอมรับว่าผมอคติกับพ่อ

 

“ฉันกับทนายและเพื่อนที่เป็นตำรวจช่วยกันสืบและรวบรวมเอกสารเพื่อที่จะเอาผิดแล้วจัดการเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของเรากลับคืนมา และวันนั้นวันที่แม่ของแกจะจากพวกเราไปเป็นวันที่ต้องตัดสินทุกอย่างกับไอ้ชั่วนั่น...”

 

“เพราะว่าแม่ของแกป่วยหนักพวกเราเลยไม่มีใครพูดเรื่องนี้ออกมาเพราะกลัวว่าอาการป่วยจะยิ่งทรุดหนักลงไปอีก ถ้าเค้ารู้ว่าน้องชายแท้ๆ หักหลังและหวังจะกอบโกยทุกสิ่งทุกอย่างไปอาการป่วยคงจะยิ่งทรุดหนัก...” นี่มันเรื่องอะไรกัน ผมรับฟังอย่างไม่เข้าใจ เรื่องแบบนี้มันเคยเกิดขึ้นด้วยอย่างนั้นหรือ

 

“และแกเองก็ยังเด็กเกินกว่าที่จะให้มารับรู้เรื่องแบบนี้ และฉันก็ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่เค้าจะมีชีวิตอยู่ ถ้าฉันรู้ว่ามันจะเป็นวันสุดท้ายของคนที่ฉันรัก แกคิดว่าฉันจะทิ้งเค้าไปอย่างนั้นหรือ เผื่อว่าแกจะไม่รู้ แม่ของแกคือรักแรก รักเดียว และรักที่ไม่เคยลืมเลือนไปจากหัวใจของฉัน..."

 

“ไม่จริง! ถ้าพ่อรักแม่จริงพ่อจะไม่มีทางมีคนใหม่...”

 

“แล้วที่แกเคยบอกว่าแกรักหนูน้ำมากมาย รักและจะไม่มีทางรักใครได้อีก แล้วตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหรือเปล่าล่ะ มันเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา แกเองก็มีคนใหม่ที่คบอยู่ในตอนนี้เหมือนกัน” เหมือนถูกของแหลมคมปักลงมาที่หัวใจยังไงยังงั้น สิ่งที่พ่อพูดมันไม่ผิดเลยสักนิด ผมเคยรักน้ำมากๆ และบอกกับตัวเองว่าผมจะไม่สามารถรักใครได้อีก แต่ตอนนี้ผมก็มีรักครั้งใหม่กับคนที่ผมรักมากกว่าที่เคยรักน้ำหลายเท่าตัวนัก

 

“ถ้าวันนั้นฉันไม่จบปัญหานั้นลงสิ่งที่พวกเราสร้างมาเกือบตลอดชีวิตจะสูญสิ้นไปจนหมด ความสุขสบายของพวกแกก็จะไม่มีเหลือ เงินทองที่แกผลาญไปวันๆ อย่างสบายมือมันก็จะไม่มีให้ใช้จ่ายแบบนี้”

 

“คิดว่าฉันมีความสุขมากนักใช่มั้ยที่กลับมาถึงแล้วพบว่าคู่ชีวิต คนที่ฉันรักมากยิ่งกว่าสิ่งใดได้จากฉันไป แกคิดหรอว่าฉันจะไม่เสียใจ แกคิดหรอว่าฉันจะไม่อยากอยู่ดูใจคนที่ฉันรักก่อนที่เค้าจะจากฉันไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมา แกไม่เคยเข้าใจอะไรเลย” ผมปล่อยให้ตัวเองทรุดลงไปนั่งคุกเข่าที่พื้น สิ่งที่ผมคิดมาตลอดมันผิดอย่างนั้นหรือ ผมทำร้ายตัวเอง ทำร้ายความรู้สึกของพ่อมาตลอดเลยใช่มั้ย ผมมันเลว ผมเป็นลูกที่ไม่ได้เรื่อง ไม่แปลกเลยที่พ่อจะไม่รักผมแบบนี้

 

“การที่ฉันไม่ได้ร้องไห้ในงานศพก็ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ฉันเป็นหัวหน้าครอบครัว เป็นหลักให้ลูกๆ ยึดเกาะต้องทำตัวให้เข้มแข็งทั้งๆ ที่ในใจของฉันเองก็เจ็บปวดกับการจากไปของคนที่ฉันรักไม่ได้ต่างจากที่พวกแกเป็นเลย” ต่อมันนั่งลงข้างๆ ผม มันจับไหล่ของผมเบาๆ ผมดึงมันเข้ามากอดแน่นๆ ผมต้องการมัน ผมต้องการคนที่เข้าใจผม ผมรู้แล้วว่าผมมันเลวแค่ไหน ผมเสียใจกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น

 

“แล้วอีกอย่างที่แกบอกว่าฉันเกลียดแก...ถ้าฉันเกลียดแกจริงๆ แกจะยังได้ใช้ชีวิตสุขสบายแบบนี้มั้ย ฉันจะยอมรับในสิ่งที่แกทำสิ่งที่แกเป็นได้อย่างนั้นหรอ ก็เพราะว่าแกเป็นลูก ไม่ว่าสิ่งที่แกทำมันจะร้ายแรงหรือว่าทำให้ใครเดือดร้อนมากแค่ไหน ฉันก็พยายามตามแก้เพื่อไม่ให้แกต้องเจอกับปัญหา ให้แกได้เรียนจนจบเพื่ออนาคตของแกทั้งนั้น” ความอ่อนแอเป็นสิ่งที่ผมเกลียดมากที่สุด แต่ทว่าตอนนี้ผมกลับอ่อนแอมากจนผมไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอย่างไรต่อไปดี ในเมื่อสิ่งที่ผมเข้าใจมาตลอดมันเป็นอะไรที่ผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริงที่เกิดขึ้น

 

“ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าตอนนี้แกกำลังทำอะไร ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าแกกำลังคบกับใคร ถ้าฉันเกลียดแกจริงๆ ฉันจะคอยเฝ้าดูแกอยู่ห่างๆ แบบนี้หรอ ถ้าฉันไม่ใส่ใจฉันจะรู้มั้ยว่าแกได้เจอกับคนดีๆ คนที่พาแกเดินไปในทางที่ถูกที่ควร” ผมนี่แหล่ะคนโง่ คนที่ปิดหูปิดตาไม่เคยรับฟังคำพูดของคนอื่น คิดแต่ว่าตัวเองทำทุกอย่างถูกต้องเสมอ ผมมันคนโง่ที่สุด

 

“แล้วเรื่องผู้หญิงคนใหม่ของฉัน...ถ้าแกเปิดใจเรียนรู้นิสัยเค้าสักนิด แกก็จะรู้ว่าเค้าไม่ได้เข้ามาเพื่อหวังเงินทองของฉัน เค้าแค่อยากเข้ามาดูแลฉันที่กำลังป่วยเป็นโรคหัวใจ...”

 

“พ่อเป็นโรคหัวใจ...” ผมเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความตกใจ ผมไม่เคยรู้มาก่อน ผมไม่รู้อะไรเลยจริงๆ สินะ

 

“ใช่! พ่อเป็นโรคหัวใจ แล้วน้าแพนก็คอยดูแลพ่อเป็นอย่างดี เค้าไม่ได้เข้ามาเพื่อหวังผลประโยชน์อะไรจากพ่อหรือจากครอบครัวเรา มึงคิดว่ากูจะยอมหรอวะถ้าเค้าเข้ามาเพื่อหวังอะไรจากพวกเราจริงๆ กูมองคนออกนะพาย กูรู้ว่าเค้าจริงใจกับพ่อกับพวกเรามากแค่ไหน” พี่ชายช่วยตอกย้ำให้ผมรู้ว่าผมไม่เคยใส่ใจใครเลย ผมใส่ใจแค่ความรู้สึกและความต้องการของตัวเองมาตลอด แม้กระทั่งชื่อของผู้หญิงของพ่อผมยังไม่เคยรู้จักเลยด้วยซ้ำ

 

“มึงเข้าใจพ่อ เข้าใจอะไรมากขึ้นบ้างหรือเปล่าพาย กูพยายามคุยกับมึงมาตลอดแต่มึงก็หนีความจริงมาตลอดเหมือนกัน กูว่ามันควรจะจบลงไปได้แล้ว จะทำร้ายตัวเอง ทำร้ายคนที่รักมึงให้ต้องเจ็บ ต้องเป็นห่วงมึงอีกทำไม” สายตาของพี่ชายมองมายังไอ้ต่อที่ผมกำลังกอดมันเอาไว้ ผมมองสบตากับมัน น้ำตาของมันรินไหลเปรอะเปื้อนใบหน้า ผมรู้ว่ามันกำลังเจ็บไปกับผม ผมทำให้คนที่ผมรักและก็รักผมต้องเสียใจมาตลอด

 

“ฉันอยากให้แกรู้ว่าฉันไม่เคยเกลียดแก ไม่เคยไม่รัก ไม่เคยคิดว่าแกไม่ใช่ลูก...ที่ผ่านมาฉันเองก็ผิดที่เอาแต่อยากจะเอาชนะ ผิดที่ไม่เคยพูดจาดีๆ ผิดที่ใช้แต่อารมณ์...”

 

“ไม่...ผมผิดเอง ผมผิดเองพ่อ ผมเป็นคนที่ผิดมาตลอด ผมเป็นคนโง่ที่อวดฉลาด เป็นลูกที่เลวที่ไม่เคยทำตัวดีให้พ่อภาคภูมิใจ ผมมันเลว...” ชายเสื้อของผมถูกมือของเป็นต่อขยุ้มเอาไว้แน่น ต่อก้มหน้านิ่งแต่ทว่าหยดน้ำใสๆ กลับร่วงหล่นลงพื้นหยดแล้วหยดเล่า ความจริงต่อไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ แต่มันบอกว่าอยากอยู่ข้างๆ ผม ในวันที่ผมต้องเสียใจ อยากจะให้ผมรู้ว่าผมยังคงมีมันที่อยู่ข้างๆ ไม่ทิ้งไปไหน

 

“มึงก็แค่เด็กที่เดินหลงทาง มึงไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอกพาย มึงแค่ยังหลงทางเท่านั้น แต่ตอนนี้มึงรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว มึงเข้าใจอะไรมากขึ้นแล้ว กูหวังแค่ว่าหลังจากนี้มึงจะเดินไปในทางที่ถูกที่ควร...” ผมพยักหน้ารับเบาๆ ผมทำเพียงแค่ก้มหน้านิ่ง มองดูมือของตัวเองที่กำแน่นด้วยความรู้สึกที่มันตีกันมั่วไปหมด ผมเป็นคนโง่ที่อวดฉลาดมาตลอด ผมสมเพชตัวเองมากจริงๆ ตอนนี้

 

“พ่อ...พายขอโทษ” ผมเอ่ยพูดคำนี้ออกไปในที่สุด คำที่ผมควรจะพูดมันออกมานานแล้ว แต่ทว่าผมก็ไม่เคยพูดมันออกมา ผมเอาแต่โทษว่ามันเป็นความผิดของพ่อ ทั้งๆ ที่พ่อไม่ได้ทำผิดเลยสักนิด คนที่ผิดคือผมคนนี้

 

“แค่แกเข้าใจฉัน...เข้าใจกับสิงที่เกิดขึ้นทั้งหมด แค่นั้นก็พอแล้ว” เท้าของพ่อที่เดินเข้ามาใกล้ๆ ผม มือของพ่อที่วางลงบนหัวของผม นานมากแล้วที่ผมไม่เคยได้รับสัมผัสแบบนี้จากพ่อของผม

 

ผมก้มลงกราบเท้าของพ่ออย่างไม่อาย ผมรู้แล้วว่าพ่อรักผม รักพวกเรามากแค่ไหน จริงอย่างที่ไอ้ต่อมันบอกว่าไม่มีพ่อแม่คนไหนที่จะไม่รักลูกตัวเอง เมื่อก่อนนี้ผมไม่เคยเชื่อมันเลยสักนิด ตอนนี้ผมเชื่อมันแล้วจริงๆ

 

“ที่แกดีขึ้นมาขนาดนี้ เพราะว่าได้เจอกับคนดีๆ แบบเป็นต่อสินะ...” ผมเงยหน้าขึ้นมามองหน้าพ่อ เป็นต่อก็ยังคงร้องไห้เงียบๆ อยู่ข้างๆ ผม ผมเอื้อมมือไปกุมมือของเป็นต่อเอาไว้แล้วกระชับมั่น

 

“ครับ เป็นต่อทำให้ผมเป็นผู้เป็นคนขึ้นมากจริงๆ ถ้าผมไม่ได้มาเจอกับต่อผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีวันนี้มั้ย...” ผมหันไปยิ้มให้กับต่อ ผมมองดูใบหน้าที่เป็นรอยแดงของต่อด้วยความรู้สึกผิด มันส่ายหน้าน้อยๆ เหมือนจะอ่านความคิดของผมออก มันกระชับมือของผมแนบแน่นแล้วส่งยิ้มให้

 

“ต่อไม่เป็นอะไร...”

 

“พ่อต้องขอโทษด้วยนะที่ทำให้เจ็บตัวแบบนี้ จากนี้ต่อไปฝากดูแลพายด้วยนะ” พ่อวางมือลงบนหัวของต่อแล้วลูบเบาๆ ก่อนที่พ่อจะหันมามองหน้าผมพร้อมกับทำกับผมเหมือนที่ทำกับต่อ สัมผัสที่ห่างหายไปนาน แต่ทว่าผมกลับจำความรู้สึกนั้นได้เป็นอย่างดี แม้ว่ามันจะผ่านมานานเต็มทีแล้วก็ตาม

 

“ขอบคุณนะครับคุณลุงที่ให้ผมดูแลพี่พาย ผมสัญญาว่าผมจะดูแลพี่พายอย่างดีที่สุด” หัวใจของผมมันเต้นระรัว สิ่งที่พ่อพูดออกมานั้นมันเป็นเหมือนการอนุญาตให้เราสองคนสามารถคบหากันได้แบบไม่ต้องเกรงกลัวกับอะไรอีกแล้ว

 

“ขอบใจนะต่อที่ช่วยทำให้ไอ้ห่านี่มันยอมเปิดใจรับฟังทุกอย่าง กูฝากมึงสองคนช่วยดูแลกัน รักกันให้นานๆ ให้สมกับที่พวกเรายอมเสียสละทุกอย่างเพื่อพวกมึง...” พี่ชายทิ้งคำพูดเอาไว้แค่นั้น ก่อนที่จะพาพ่อเดินออกไปจากที่นี่ ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่ชายพูด แต่ทว่าแรงกระตุกเบาๆ จากคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ ผมนั้นทำให้ผมละความสนใจและหันไปมอง

 

“พี่พาย...เรารักกันอย่างเปิดเผยได้แล้วใช่มั้ย” มันถามด้วยท่าทีที่ดูไม่มั่นใจเท่าไหร่ ผมพยักหน้ารับพร้อมกับค่อยๆ ใช้นิ้วปาดที่แก้มของมันเพื่อเช็ดคราบน้ำตาออกอย่างเบามือ

 

“ต่อ..พี่ขอบคุณมากนะครับที่อยู่ข้างๆ พี่ในยามที่พี่อ่อนแอมากขนาดนี้ ถ้าไม่มีต่อพี่ก็คงไม่มีทางเปิดใจให้ใครได้แบบนี้” ผมยิ้มให้กับมันทั้งน้ำตา ทั้งผมและต่อต่างก็กอดกันร้องไห้อยู่ด้วยกันสองคน ผมดีใจที่มีมัน ผมดีใจที่ได้เป็นคนที่ต่อรัก ผมไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกของตัวเองให้กับทุกคนรู้ได้ยังไงว่าผมรักและรู้สึกขอบคุณมันมากแค่ไหน

 

“ก็เรารักกันไม่ใช่หรอพี่พาย เพราะว่าเรารักกันไม่ว่าจะเจอกับปัญหาที่หนักแค่ไหน เราก็จะก้าวผ่านมันไปด้วยกันนะ” ผมพยักหน้ารับพร้อมกับแตะหน้าผากกับหน้าผากของเป็นต่อ เราสองคนยิ้มให้กันและกันด้วยความรู้สึกตื้นตันใจกับเรื่องของความรัก ที่สามารถเป็นที่เปิดเผยของต่อคนที่เรารักอย่างไม่ต้องปิดบังอะไรอีกต่อไปแล้ว

 

....................

 

 

 

สายลมเอื่อยๆ ที่พัดเอาความเย็นสดชื่นของยามค่ำคืนมาปะทะที่ใบหน้าของเราทั้งคู่ ช่วยคลายความรู้สึกทุกอย่างในใจของเราลงไปได้มาก ผมกับเป็นต่อนั่งห้อยขาอยู่ที่ศาลาริมแม่น้ำ ยามนี้บ้านเสบียงปิดให้บริการแล้ว ไฟแสงสีสวยถูกปิดลงไปหลายดวง เปิดทิ้งเอาไว้แค่เพียงไม่กี่ดวงเพื่อส่องสว่างตามทางเดินเท่านั้น

 

เราสองคนนั่งเคียงกันอยู่เงียบๆ มือของเรายังคงกุมกันเอาไว้ไม่ได้ปล่อยให้อีกฝ่ายต้องรู้สึกโดดเดี่ยวในยามค่ำคืนที่เงียบเหงาเช่นนี้ ผมมองเสี้ยวหน้าของเป็นต่อที่กำลังยิ้มให้กับเรื่องราวความรักของเรา เราสองคนกุมมือพากันก้าวผ่านอุปสรรคใหญ่ๆ ที่เราต่างพะวงและเครียดกับมันมาพักใหญ่ๆ

 

ยามนี้ความรักของเราทั้งคู่เป็นที่ยอมรับทั้งทางฝั่งของพ่อผม ทั้งทางฝั่งของแม่ต่อ เราสามารถรักกันได้อย่างไม่ต้องกังวลว่าคนที่เรารักนั้นจะรับกับความสัมพันธ์ของเราได้หรือไม่ เพราะเราต่างก็รู้ตำตอบแล้วว่ามันเป็นเช่นไร

 

“รู้ตัวมั้ยว่ายิ้มแล้วยิ่งน่ารัก” ผมบีบแก้มของไอ้ต่อที่ช่วงนี้มันดูป่องๆ มากขึ้นกว่าเดิม มันก็ไม่ได้อ้วนขึ้นนะ แต่แก้มมันออกเยอะเหมือนกันช่วงนี้ ก็ดีนะมันบีบแล้วนุ่มมือดี บางทีผมก็แกล้งงับๆ ที่แก้มมันเล่น มันก็จะดิ้นไปมาแล้วก็โวยวายใส่ผม

 

“ไม่รู้ว่ะ รอให้พี่พายบอกอยู่นี่ไง โอย...ข้างนี้มันเจ็บนะเว้ยพี่พาย” ผมเผลอไปบีบแก้มข้างที่มันถูกพ่อของผมตบเข้าเต็มแรง  เลยยิ่งทำให้รู้สึกผิดต่อมันเข้าไปอีก ผมยื่นหน้าเข้าไปหาพร้อมกับจูบที่แก้มมันเบาๆ ยังเป็นรอยแดงๆ อยู่เลยถึงจะไม่ชัดเท่าเมื่อก่อนหน้านี้ก็ตาม

 

“ขอโทษครับ หายเจ็บเร็วๆ นะ” ผมจูบที่มุมปากที่มีรอยแตกเล็กน้อยของมันเบาๆ มันทำหน้าเขินๆ แบบเก้อๆ ใส่ผมอย่างน่ารัก ผมมองเป็นต่ออยู่เนิ่นนานเหมือนว่าผมจะไม่สามารถละสายตาไปจากต่อได้เลย

 

“ขอบคุณนะครับ...” ไม่รู้ว่าจะต้องพูดคำว่าขอบคุณต่อมันอีกสักกี่ครั้งถึงจะแสดงให้มันรู้ว่าผมรู้สึกขอบคุณมันจริงๆ ต่อทำให้ผมรู้ว่าผมไม่เคยโดดเดี่ยว ไม่เคยตัวคนเดียว ไม่ว่าเราจะต้องเจอกับสถานการณ์แบบไหน เราก็จะมีกันและกันเสมอ

 

“ขอบคุณอะไร...ต่อไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” มันตบที่แก้มของผมเบาๆ สองสามทีแล้วส่งยิ้มให้

 

“ต่อทำให้พี่ได้เป็นคนที่โชคดีมากที่สุด ทำให้พี่เป็นคนที่น่าอิจฉามากที่สุด เพราะว่าพี่มีต่อเป็นคนรัก” ผมรู้แล้วว่าความรักมันเป็นอะไรที่วิเศษมากจริงๆ ผมไม่ได้บูชาความรัก แต่ผมยกย่องจิตใจของเป็นต่อมากกว่า ต่อเป็นคนที่จิตใจดี เป็นคนที่ใครได้เป็นคนรักแล้วคนคนนั้นจะเป็นคนที่น่าอิจฉามากที่สุด

 

เป็นต่ออาจจะไม่ใช่คนที่ดีที่สุดในโลก แต่ทว่าถ้าเป็นต่อมอบความรักให้กับใคร คนคนนั้นจะกลายเป็นคนที่โชคดีที่สุด เพราะความรักของต่อมันคือความจริงใจ มันเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ไม่เคยมองข้ามความรู้สึกของคนที่รัก พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างไม่ว่าจะต้องเจอกับอะไร ไม่เคยปล่อยมือทิ้งผมไปในยามที่ผมอ่อนแอและต้องการใครสักคนที่เข้าใจ

 

เป็นต่อคือคำตอบเดียวของผม ผมไม่ต้องการใครอีกแล้ว แค่เป็นต่อคนเดียวเท่านั้นที่ผมต้องการ

 

“ต่อทำให้พี่พายกลายเป็นคนที่ซวยที่สุดต่างหาก พี่พายลืมไปรึเปล่าว่านี่ใคร นี่ไอ้เป็นต่อผู้ชายที่เดินอยู่บนความซวยนะเว้ย” มันยิ้มอย่างกวนๆ ใส่ผม มันเป็นคนร่าเริงและคิดอะไรในด้านที่ดีเสมอ ต่อมักจะยิ้มให้ผมเสมอๆ ผมชอบที่จะมองรอยยิ้มที่แสนจริงใจของมันเป็นที่สุด

 

“ไม่เคยสนว่ะ เพราะว่าพี่เกิดมาเพื่อล้างซวยให้กับต่อไง...ใช่ป่ะล่ะ” ผมว่ามันน่าจะเป็นอย่างนั้น เราสองคนเกิดมาเพื่อกันและกัน เกิดมาเพื่อเติมเต็มสิ่งที่ต่างคนต่างขาดให้มันสมบูรณ์

 

“เออ...ก็จริงนะ อย่างที่แม่บอกไงว่าถ้าต่อออกไปอยู่ข้างนอกจนกว่าจะอายุครบ 21 ความซวยของต่อก็จะลดลง แถมยังได้ไอ้หล่อนี่มาเป็นแฟนเป็นของแถมอีกต่างหาก” มันแกล้งบีบจมูกผมแรงๆ แต่ผมก็ปล่อยให้มันแกล้งผมไปก่อน ขี้เกียจจะไปแกล้งมันกลับคืน

 

“เป็นของแถมที่โคตรหล่อจริงจังเลยว่ามั้ย” มันมองหน้าผมด้วยสายตาที่ดูกวนตีนไม่น้อย เห็นแล้วก็หมั่นไส้จนต้องรั้งมันเข้ามากอดแล้วแกล้งงับแก้มมันไปมา มันทั้งขำทั้งร้องโวยวายและสุดท้ายก็ต้องยอมอยู่นิ่งๆ ในอ้อมกอดของผม

 

“เออ ก็ได้ หลักฐานมันทิ่มตาขนาดนี้นี่หว่า” ต่อเอนหลังพิงอกของผม ผมเกลี่ยหลังมือของต่อด้วยนิ้วมือของผมไปมา สอดประสานมือเข้าด้วยกันแล้วนั่งกุมมือกันอยู่อย่างนั้น

 

“ต่อว่าพี่โง่มากมั้ยวะที่ไม่เคยเข้าใจอะไรเลย ทำร้ายตัวเอง ทำร้ายคนที่รักมาตลอด เพราะความทิฐิของตัวเอง...” มันเลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้จริงๆ ผมรู้ว่าผมผิดและผมก็ยังคงรู้สึกผิดและสมเพชตัวเองไม่หาย

 

“มันผ่านไปแล้วพี่พาย คนเราผิดพลาดกันได้ไม่ใช่หรอ มันอยู่ที่ว่าเมื่อเรารู้แล้วว่าเราผิด ต่อจากนั้นเราก็เดินไปในทางที่ถูกที่ควร ทำในสิ่งที่ถูกต้อง เราย้อนเวลากลับไปไม่ได้ แต่ ณ ปัจจุบันนี้เราเลือกที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้องได้นี่” ผมชอบคุยเปิดใจกับต่อ เพราะว่ามันจะทำให้ผมสบายใจ ต่อไม่ได้พูดแบบเข้าข้างผม ต่อจะพูดให้ผมคิดและพูดในสิ่งที่ผมควรทำ

 

“คนเรามันก็เคยทำผิดกันทั้งนั้นแหล่ะพี่พาย แต่ตอนนี้พี่พายยอมรับความผิด กล้าที่จะเผชิญหน้ากับมัน และจบเรื่องทุกอย่างลงไปได้ในที่สุด พี่พายของต่อก็เจ๋งมากที่สุดแล้วครับ ต่อรักพี่พายนะ” เป็นต่อของผมมักจะทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่สุดที่ได้รับความรักจากมัน ผมไม่รู้เลยจริงๆ ว่าถ้าไม่มีต่ออยู่ด้วยกันกับผมในวันนี้ ผมจะมองเห็นความเป็นจริงเหมือนอย่างที่เห็นในตอนนี้มั้ย

 

ผมรั้นและไม่เคยฟังใครเลย เอาแต่หนีปัญหา ขนาดไอ้โก้ที่เป็นเพื่อนสนิทกับผม ผมยังไม่เคยเชื่อในสิ่งที่มันพยายามบอกกับผมมาตลอด แต่ทว่าเรื่องราวมันจบลงได้สวยงามเช่นนี้ เป็นเพราะผมเชื่อในคำอ้อนวอนร้องขอของเป็นต่อ ผมยอมเปิดใจยอมรับฟังทุกอย่างก็เพราะคำร้องขอของคนที่รักผมมากที่สุด

 

“ขอบคุณครับที่รักพี่ ต่อทำให้พี่รักต่อมากเกินไปแล้วนะรู้มั้ย พี่จบเรื่องทุกอย่างในใจได้ก็เพราะต่อ...”

 

“ไม่หรอกพี่พาย ไม่ใช่เพราะต่อทั้งหมดหรอก แต่มันเป็นเพราะว่าส่วนหนึ่งในใจของพี่พายเองก็อยากที่จะจบมันลงด้วยแหล่ะ ไม่มีใครมีความสุขกับการที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดเอาไว้ในใจเป็นเวลานานๆ หรอก” มันอาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ ลึกๆ แล้วผมอาจจะอยากจบเรื่องนี้ลงไปเหมือนกัน เพียงแต่ว่าที่ผ่านมาผมก็แค่รั้น อยากเอาชนะ เชื่อในความคิดของตนเองเป็นใหญ่ เลยมองข้ามความรู้สึกลึกๆ ในใจไป

 

“ต่อ...หลังจากนี้ไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพี่ ต่ออย่าเอาตัวเองมารับแทนพี่อีกนะ พี่เห็นต่อต้องมาเจ็บตัวเพราะพี่แบบนี้พี่รู้สึกไม่ดีเลย” ผมลูบแก้มข้างที่เจ็บของต่อเบาๆ ผมรู้ว่าต่อรักผมมากและพร้อมที่จะเจ็บแทนผม ผมตื้นตันใจมากจริงๆ แต่ทว่าผมก็ไม่ได้อยากให้คนที่ผมรักต้องมาเจ็บแทนผมแบบนี้

 

“พี่พายห้ามต่อไม่ได้หรอก เพราะต่อก็ห้ามตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ต่อไม่รู้หรอก ว่าตอนนั้นต่อกำลังคิดอะไร ต่อรู้แค่อย่างเดียวว่าต่อยอมเจ็บแทนพี่พายดีกว่าให้พี่พายต้องเจ็บแล้วเพิ่มบาดแผลลงไปในใจ ขาต่อมันก้าวเข้าไปเองโดยที่ต่อยังไม่ทันสั่งตัวเองเลยด้วยซ้ำ” ต่อมันยกมือของเราขึ้นมานาบที่อกด้านซ้ายของมัน มือของเรากุมกันแนบแน่น เราเพิ่งจะผ่านเรื่องราวที่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่เราต่างก็กังวลกันมาพักใหญ่ๆ ตอนนี้เราเลยรู้สึกโล่งใจเหมือนได้ปลดปล่อยพันธนาการที่บีบรัดความรู้สึกของเราออก

 

“ทุกอย่างมันเป็นเพราะหัวใจของต่อมันสั่งว่าให้ปกป้องคนที่ต่อรัก ให้แบ่งเบาปัญหาและความรู้สึกทุกอย่างจากพี่พาย ต่อห้ามตัวเองไม่ได้ และต่อก็เชื่อว่าถ้าสลับกันถ้าเป็นพี่พายพี่พายก็ต้องทำเหมือนกันกับที่ต่อทำ...ใช่มั้ยครับ” ผมพยักหน้ารับแล้วซุกหน้าลงบนซอกคอของต่อ ไม่ได้ทำอะไรกับร่างกายของมัน ผมทำเพียงแค่ซุกหน้าอยู่อย่างนั้น สัมผัสไออุ่นของคนที่ผมรักมากที่สุดก็เท่านั้นเอง

 

“พี่ไม่ดีเลยเนอะ...เป็นคนรักที่แย่มากเลยจริงๆ”

 

“ไม่จริงหรอก พี่พายเป็นคนรักที่ดีที่สุดสำหรับต่อแล้ว ดีพอและพอดี ต่อไม่ได้ต้องการคนที่ดีที่สุด แต่ต่อต้องการคนที่รักต่อมากที่สุด และคนคนนั้นก็คือพี่พาย... รู้เอาไว้นะ” จะต้องให้ผมพูดคำว่ารักออกมาอีกกี่ร้อยครั้งพันครั้งมันถึงจะเทียบเท่ากับความรู้สึกที่ต่อมอบให้กับผมกันนะ

 

“เหมือนกันครับ ต่อเองก็คือคนที่ใช่สำหรับพี่ คนที่พี่รักและอยากจะใช้ชีวิตด้วยไปเรื่อยๆ จนกว่าความรักของเราจะสิ้นสุดลงไป” จริงๆ แล้วผมก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่าความรักของเรามันจะยืนยาวนานมากแค่ไหน แต่ทว่าผมจะพยายามประคับประคองและดูแลความรักของเราทั้งคู่เอาไว้ให้ได้นานมากที่สุด เพราะเป็นต่อคือความสุขของผม ผมอยากมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุข

 

“ดีจังเลยเนอะพี่พายว่ามั้ย เราสามารถรักกันได้แบบไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว คนที่เรารักเค้าก็รักเรามากๆ เลยเนอะ ทั้งแม่ของต่อทั้งพ่อของพี่พาย เห็นมั้ยต่อบอกแล้วว่าไม่มีพ่อแม่คนไหนที่ไม่รักลูกตัวเองหรอก ทีนี้เชื่อหรือยัง” มันบีบจมูกผมเบาๆ ทำเหมือนผมเป็นเด็กน้อยที่ไม่เชื่อเวลามันสอน แต่สีหน้าและท่าทางของมันน่ารักดีนะ

 

“เชื่อแล้วครับ ทีนี้ต่อพูดอะไรพี่จะเชื่อให้หมดเลยดีมั้ย?” มันหัวเราะน้อยๆ กับคำพูดของผม เพราะมันก็คงรู้ดีว่าตอนนี้เราพูดเพราะใส่กันมากแค่ไหนแต่พอเวลาผ่านไปเราก็จะกลับมาเป็นเราเหมือนเดิม ที่ทั้งห่าม ทั้งกวน ทั้งด่ากันได้ทั้งวี่ทั้งวัน

 

“ไม่เกินวันนี้หรอกพี่พาย เดี๋ยวเราก็กลับเข้าโหมดปกติแล้ว เป็นแบบที่เราเป็นกันมาตลอดนั่นแหล่ะดีแล้ว” มันยักคิ้วให้กับผม ผมแตะฝ่ามือลงบนแก้มของเป็นต่อเบาๆ แล้วค่อยๆ แตะปากลงบนปากของมันอย่างนุ่มนวลที่สุด จูบที่ส่งผ่านความรัก ความห่วงใย ความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลที่ผมมีต่อมัน

 

ผมเม้มปากนุ่มๆ ของเป็นต่อเบาๆ ก่อนที่จะค่อยๆ ผละริมฝีปากออกอย่างตัดใจ ใบหน้าน่ารักๆ กวนๆ ของมันแดงแจ๋อย่างน่ารัก บางทีต่อมันอาจจะไม่รู้ตัวว่าตัวมันเองน่ารักมากแค่ไหน มันชอบบอกว่าตัวเองหล่อมากกว่าน่ารัก แต่เชื่อผมเถอะว่ามันมีมุมที่น่ารักมากกว่าเยอะ

 

“เป็นต่อ...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ทำเพื่อพี่มาตลอด” ต่อมันยื่นหน้ามาจูบที่ปลายคางของผมเบาๆ ดวงตาที่แสนจะใสซื่อเปล่งประกายไปด้วยความรู้สึกมากมาย ผมสามารถรับรู้ได้ด้วยหัวใจว่าในหัวใจดวงนี้มีความรักให้กับผมมากมายเพียงไหน

 

“เพื่อเราด้วยครับ ต่อทำทุกอย่างเพื่อเรา เหมือนอย่างที่พี่พายเองก็ทำทุกอย่างเพื่อเรามาตลอด เราเจอกันคนละครึ่งทางเนอะ” มันยกมือขึ้นสางเส้นผมของผมเบาๆ ผมทิ้งตัวลงนอนหนุนตักของเป็นต่อแล้วจ้องมองใบหน้าที่ก้มลงมามองผมด้วยรอยยิ้ม

 

“จริงๆ พี่ก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะว่าตัวเองจะสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใครสักคนได้มากขนาดนี้ ไม่เคยสนใจใคร ไม่เคยคิดว่าจะรักใครได้อีก แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้รักคนนี้มากมายขนาดนี้” ผมกุมมือของต่อขึ้นมาที่ปากของผม ค่อยๆ กดจูบลงบนหลังมือของมันเบาๆ มันยิ้มจนตาแทบจะปิดเป็นภาพที่น่ารักดีจริงๆ

 

“ก็คงเหมือนกับที่ต่อเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยสักครั้งว่าตัวเองจะมามีแฟนเป็นไอ้หล่อคนนี้ ทั้งๆ ที่ออกจะชอบคนสวยๆ คนน่ารักมาตลอด ไม่รู้ว่าจะขอบคุณอะไรดีนะ จะเป็นเพราะความซวยของต่อรึเปล่าวะพี่ที่ดึงให้เรามาเจอกัน” มันหัวเราะกับคำพูดของตัวเอง ทั้งๆ ที่เรื่องความซวยของมันน่าจะเป็นสิ่งที่สร้างความรู้สึกติดลบให้กับตัวต่อเองแท้ๆ แต่ต่อก็ไม่เคยไปเครียดอะไรกับมัน สามารถเอามาพูดเป็นเรื่องตลกแล้วสร้างเสียงหัวเราะให้กับคนรอบข้างได้เสมอ

 

“เออ มันก็จริงนะ ถ้าวันนั้นพี่ไม่ติดรถมากับพี่ชายพี่ปอ ไม่ได้มาเจอกับต่อก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นยังไง ต่อคงถูกไอ้ระยำนั่นมันทำร้ายมากกว่านั้นแน่ๆ” ครั้งแรกที่เจอกันอาจจะไม่ใช่เหตุการณ์ที่น่าจดจำสักเท่าไหร่ แต่ผมก็ไม่เคยลืมเลือนมันไป

 

ผมว่ามันเป็นโชคชะตาที่ทำให้เราได้มาเจอกัน ทำให้ผมได้มาเจอกับเป็นต่อ ได้มาช่วยชีวิต ได้ทำให้เรามารู้จักกันและสานสัมพันธ์กันจนถึงทุกวันนี้ เราผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเยอะแยะมากมาย ยิ่งทำให้เรารู้จักและรู้ใจกันมากขึ้น

 

“มันเป็นเรื่องที่โคตรซวยที่สุดในชีวิตต่อเลยรู้ป่ะ ตั้งแต่ที่เกิดมาเนี่ยยังไม่เคยถูกกระทืบเลยนะเว้ย เพิ่งมาโดนเมื่อครั้งนั้นนั่นแหล่ะ” ผมยกมือขึ้นแตะที่แก้มของต่อเบาๆ แล้วลูบแก้มนุ่มๆ ของมันไปมา มันกำลังพูดถึงเหตุการณ์ที่ร้ายแรงที่สุดในชีวิตของมัน แต่มันกลับยิ้มเหมือนเดิมไม่ได้มีสีหน้าที่เปลี่ยนไป

 

“แต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นเหตุการณ์ที่สำคัญที่สุดเหมือนกันนะเว้ยพี่พาย เพราะว่าเราได้เจอกัน ต่อได้เจอไอ้หล่อที่ไหนก็ไม่รู้ที่เข้ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตธรรมดาๆ ของต่อจนมันยุ่งวุ่นวายไปหมดแบบนี้...อะไรเล่า ก็แค่พูดเรื่องจริงรับไม่ได้หรอพี่พาย ฮ่าๆ อย่าดิวะพี่ ฮ่า” ผมหมั่นไส้มันเลยแกล้งดึงมันลงมากอดแล้วไซร้คอมันเล่น ต่อมันดิ้นไปมาจนสุดท้ายก็ลงมานอนหนุนอยู่ที่แขนของผมแล้วหล่ะตอนนี้

 

“พี่พายชอบแกล้งว่ะ หายใจไม่ทันแล้วเนี่ย” มันนอนหอบหายใจอยู่ข้างๆ ผม ผมหัวเราะน้อยๆ แล้วยีหัวต่อไปมา มันบ่นงุบงิบอยู่แค่แป๊บเดียว มันก็หันไปตื่นเต้นกับดวงดาวมากมายที่พร่างพราวอยู่บนท้องฟ้ากว้าง

 

“พี่พายดาวโคตรสวยเลยว่ะพี่...”

 

“เดี๋ยวตอนปีใหม่จะพาขึ้นดอยไปนอนดูดาว รับรองเลยว่าสวยกว่าที่เห็นตอนนี้หลายเท่าเลยจริงๆ” ตอนนี้เรื่องที่ไม่สบายใจทั้งหลายก็จางหายไปจากใจของเราทั้งคู่แล้ว เวลาต่อจากนี้ไปเราสามารถคิดเรื่องอื่นได้โดยที่ไม่ต้องมาพะวงกับความกังวลที่เกาะกินใจเราอีกต่อไปแล้ว

 

“อื้อ...อยากไปเหมือนกัน ไปเที่ยวด้วยกันกับพี่พายคงสนุกดีเนอะ แบบไม่เคยไปเที่ยวอย่างนั้นเลย ส่วนใหญ่ไปกับแม่ก็สมบุกสมบันมากไม่ได้ เฮ้ยๆ พี่พายดาวตก อธิษฐานเว้ยพี่” ระหว่างที่เรานอนมองดาวอยู่นั้นต่อมันก็เห็นดาวตกและรีบหลับตาลงอธิษฐาน ผมหลับตาลงพร้อมกับกระชับมือที่กุมกันเอาไว้

 

สิ่งที่ผมอยากจะขอมีเพียงแค่สิ่งเดียวเท่านั้น ขอให้สิ่งที่เป็นต่อปรารถนาเป็นจริงสมดังที่เจ้าตัวต้องการและวาดเอาไว้...

 

จริงๆ แล้วผมก็ไม่ได้เชื่อเรื่องอะไรพวกนี้เท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้ลบหลู่อะไร ผมเองไม่มีอะไรอยากจะขอ ผมเลยขอให้คำอธิษฐานของต่อมันเป็นจริงตามที่ใจมันคาดหวังเอาไว้ ผมมองดูมันที่หลับตานิ่งแต่ทว่าใบหน้านั้นแต้มยิ้มเอาไว้เต็มที่

 

“เรียบร้อย...พี่พายขออะไรอ่ะ” มันลืมตาแล้วนอนตะแคงหันมาถามผม ผมแกล้งมองหน้าต่อนิ่งๆ

 

“บอกมาก่อนดิว่าต่อขออะไร แล้วพี่จะบอก” มันทำหน้ายุ่งๆ ใส่ผมที่ผมเล่นแง่กับมัน แต่มันก็บอกสิ่งที่มันขอให้ผมฟังนะ ผมฟังไปยิ้มไปกับคำขอของมัน

 

“โหย! เยอะว่ะพี่พาย ขอทีแบบยาวเป็นกิโลเลยไม่รู้ว่าจะสมใจคิดหรือเปล่าเหอะ ก็แบบขอให้แม่แข็งแรง ขอให้พี่ปอกับพี่ฝ้ายมีลูกเร็วๆ ขอให้ไอ้ต็อปมันสูงขึ้น ขอให้พี่โก้รักได้ต็อปไปนานๆ ขอให้ต่อหล่อวันหล่อคืน แล้วก็ขอให้พี่พาย เอ่อ แบบ...รักต่อไปนานๆ อะไรแบบนี้” คือแบบมึงขอยาวมากจริงๆ แหล่ะต่อ อยากจะขำอยู่หรอกนะแต่เดี๋ยวมันจะงอนซะเปล่าๆ

 

“เออ...ยาวจริงๆ นั่นแหล่ะ” ผมยันตัวลุกขึ้นนั่ง ต่อมันก็ยันตัวลุกขึ้นนั่งเช่นกัน ผมว่ามันก็ดึกมากแล้วคงได้เวลาที่เราต้องกลับไปพักผ่อนเสียที หลังจากที่วันนี้ผ่านเรื่องราวอะไรมาตั้งมากมาย

 

“กลับกันเหอะต่อมันดึกมากแล้ว...”

 

“เดี๋ยวดิพี่พาย ตกลงพี่พายอธิษฐานอะไร” มันลุกขึ้นเดินตามผมมาพร้อมกับเอ่ยถามถึงคำขอของผม ผมหันไปยิ้มให้กับต่อพร้อมกับเอ่ยเพียงสั้นๆ ว่า...

 

“ความลับ!!” แล้วผมก็เดินนำหน้ามันไปทันที

 

“โหย! ไรวะพี่พายขี้โกงนี่หว่า ไม่ยอมบอกใช่มั้ย ใช่มั้ย...นี่แหน่ะ ฮ่าๆ จับไม่ทันหรอกเว้ย” มันวิ่งตามหลังผมมาพร้อมกับเตะที่แข้งของผมแรงๆ หนึ่งที ก่อนที่มันจะวิ่งแซงแล้วหันมาแลบลิ้นใส่ผม คิดว่าน่ารักมากมั้ยวะต่อ แต่ตอบได้เลยว่ามาก...

 

“ต่อระวัง!!” ไม่ทันแล้วครับ ไอ้ต่อมันมัวแต่หันมาแลบลิ้นใส่ผมมันเลยทุ่มเข้ากับต้นไม่ที่อยู่นิ่งๆ กับที่ไม่ได้ทำอะไรให้ใคร แต่ต่อมันกลับไปทุ่มใส่ซะงั้น

 

“โอย...เจ็บฉิบหายเลยว่ะ ทำไมมึงไม่หลบกูวะเนี่ย” มันหันไปโวยใส่ต้นไม้แบบพาลๆ ผมเดินเข้าไปตบหัวมันสองทีแบบเบาๆ พร้อมกับส่ายหน้าทั้งขำทั้งระอากับความซุ่มซ่ามที่ไม่จบไม่สิ้นของมัน

 

“กูว่าความซวยมันเป็นเพื่อนแท้เพื่อนตายของมึงจริงๆ ว่ะต่อ ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือว่าจะอะไรยังไงดี หึ” ผมล็อคคอมันเข้ามาหาตัวผม พร้อมกับจูบหน้าผากมันเบาๆ เป็นการเรียกขวัญ ต่อมันบ่นงุบงิบอยู่คนเดียวสักพักจนสุดท้ายก็เงียบไปเองในที่สุด

 

“ความซวยอ่ะเพื่อนแท้ แต่นี่อ่ะเนื้อคู่ ฮ่า” มันจิ้มนิ้วมาที่อกของผมแล้วหัวเราะเสียงใส ปล่อยมันไปเถอะครับไอ้หมาต่อเนี่ย อารมณ์มันเปลี่ยนไปมาเร็วแบบนี้แหล่ะ มันเป็นข้อดีของต่อเลยจริงๆ

 

ผมรู้ได้เลยว่าผมกำลังมีความสุขมากแค่ไหน ความสุขของผมคือการที่ได้เห็นต่อมันยิ้มและมีความสุข ต่อจากนี้ไปไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่ผมเชื่อว่าเราจะพากันก้าวผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน

 

..........100%..........

 

ขอบคุณสำหรับแท็ก #ยุ่งนัก บนทวิตเตอร์ค่ะ ^^

อ่า...พยายามจะยื้อเอาไว้เพราะไม่อยากให้จบ แต่ไม่ว่ายังไงทุกอย่างต้องมีที่สิ้นสุดสินะ ตอนหน้าก็เป็นตอนสุดท้ายของยุ่งนักแล้วจ้า T^T

ความรักทำให้คนเราเปลี่ยนแปลงไปได้จริงๆ เนอะ อยู่ที่ว่าเราจะมีมุมมองแบบไหนต่อความรัก อยู่ด้วยกัน ดุแลกัน พากันเดินไปในทางที่ดี เหมือนอย่างที่แม่พรทิพย์ได้สอนเอาไว้ เกรทว่ามันน่าจะทำให้ความรักของคนสองคนอยู่ยืนยาวยิ่งขึ้น

ตอนที่ 70 เจอกัน วันที่ 1 พย. เน้อ วันนั้นก็จะครบ 8 เดือน ที่เราอยู่ด้วยกันมาแล้วค่า

เจอกันตอนหน้าค่ะ ^^

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15975 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 18:18
    พายผิดนะที่ไม่ฟังแต่คนที่ผิดกว่าคือพ่อไม่เคยฟังห่าอะไรเลยไม่พอใจตบลูกเดียวเลย และอีกลูกทุกคนไม่มีใครรู้สึกดีหรอกที่จะมีคนมาแทนที่แม่ตัวเอง อยากให้ลูกยอมรับผู้หญิงใหม่ของตัวเองโดยที่ไม่ทำความเข้าใจกับลูกก่อน
    #15975
    0
  2. #15888 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 06:04
    เรื่องนี้พี่พายผิดที่ไม่เคยรับฟัง
    แต่พ่อก็แย่ที่ทุกครั้งเอาแต่ตบพี่พาย ทำร้ายพี่พายตลอด
    ถ้าเราเป็นพี่พายถูกพ่อตบทุกครั้งที่เจอหน้า เราก็คงอดคิดไม่ได้ว่าพ่อเกลียดแหละ
    #15888
    0
  3. #15719 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 00:43
    บอกไม่ถูกเลยกับความรักของทั้งคู่ มันดูล้นดูสุขไปหมด ผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะมากจริงๆ แม้จะเริ่มต้นด้วยการบังคับจากคนนึง แต่สุดท้ายหัวใจก็ผูกกันเข้าด้วยกัน คู่นี้แบบน่ารักมากนะ น้องต่อน่ารัก พี่พายก็น่ารักอ่ะ มันมีหลายมุมมากๆเลย แต่ชอบที่สุดคือเวลาที่อยุ่ด้วยกันแกล้งกันนี่แหละ ><
    #15719
    0
  4. #14494 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 16:56
    ว่าจะไม่ร้องแล้วเชียว แต่ก็ร้องจนได้สิน่า 55555555

    ตอนหน้าจะจบแล้วเหรอ งืออออ T_T
    #14494
    0
  5. #14043 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 16:38
    หวานมากก
    #14043
    0
  6. #13271 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 01:00
    จริงๆกะจะไม่ร้อง แต่พอต่อโดนตบเท่านั้นแหละ น้ำตาล่วงเผาะเลย(ใช่มั๊ย - -) ว่าแต่พี่ชายกับพี่ปอเนี่ยเป็นพี่ที่ดีเนาะเสคยสละเพื่อให้น้องได้รักกัน ฮือๆๆ ซึ้งความรักของพี่ทั้งสองมากค่ะ
    #13271
    0
  7. วันที่ 24 มกราคม 2557 / 22:40
    โอ้ยยย พายต่อ น่ารักมุ้งมิ้ง
    #12649
    0
  8. #11847 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 15:06
    ในที่สุดพี่พายก็เข้าใจทุกอย่างได้แล้วววว ><
    #11847
    0
  9. #11328 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 08:43
    เคลียร์ปัญหาจบลงได้ดีแล้วนะ แอบสงสารพี่ชายพี่ปอ
    ทั้งสองคนต้องเสียสละมากมายขนาดไหนเพื่อน้องๆที่รัก จะรู้กันบ้างมั๊ยนะ
    #11328
    0
  10. #11065 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 12:43
    .T^T  ไม่ม่าเท่าไหร่ 55555  กลัว..แทบตายกลัวพ่อพี่พายแอนตี้ต่ออะ
    แงๆๆๆๆๆ ตดลงพี่พายเลวคนเดียวเลยใช่มะ  คิดเองเออเอง  บ้าไปเอง
    555 
    โฮกกกกกก  ตกใจ!!!!!!!!  ต่อ....เห้ยผล่มาไวมากอะ  - -*  ปาดดดดดดด 
    เต็มฉาดเลยนะนั่น 
    T^T  เอิ่มเจอพี่ชายโหดแล้วแบบ  แอบกลัวเล็กๆ 
    อย่างน้อยก็เคลียร์แล้วอะ  เย้ๆๆๆๆ
    >///////< ทางรักราบรื่น  อร๊ายยยยยยยยยยยยยย
    สวีท
    !!!!!!!!!!!   >//////< อะไรคือต่อยอมรับว่าพี่พายหล่อ เพราะหลักฐานมันทิ่มตา
    แต่อย่างอื่นทิ่มตูดใช่ไหมคะ????ต่อ
    55555  ใกล้จบแล้วขอเรทอีกสักที55555 
    ก่อนจะไม่มีพายต่อมาให้แซว  แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  เออ...พูดถึงเรท  นึกได้ 
    แล้วตกลง  ต็อปมอมเหล้าพี่โก้สำเร็จไหมอ่า????
    55555 เพราตอนได้ยินว่า
    พ่อพี่พายมานี่แทบจะฟื้นตคืนสติเลยนี่นา  โห่ๆๆๆๆๆ อุตส่าห์รอ 
    ว่าต็อปจะจัดพี่โก้ยังไงฮ่าๆๆๆๆ มันเอาอีกแล้ว  พี่พายแบบ
    >< อย่าที่ต่อบอกแหละ 
    หวานไปเต๊อะ...เดี๋ยวแม่งก็โหดกันอีกค่ะ
    5555  พายต่อสไตล์ 5555

    #11065
    0
  11. #10678 aimaim (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 21:34
    แฮปปี้ กะเป็นต่อและพี่พาย จะจบแล้วคิดแย่เลย



    แอบสงสารพี่ปอกับพี่ชาย ฮือๆๆ
    #10678
    0
  12. #10655 แกงส้ม (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 09:57
    น่ารักมากๆเลยอ่ะ
    #10655
    0
  13. #10636 Panisara Kaewnit (@86967) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 20:29
    จะจบแล้วคิดถึงคู่นี้หล่าววววว ขอให้มีตอนพิเศษบ้างนะคะ
    #10636
    0
  14. วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 11:19
    จบแบบแฮปปี้ รักแท้ย่อมมีอุปสรรคแต่ถ้าเราฝ่าฟันและต่อสู้ไปด้วยกันก็จะสมหวัง
    #10635
    0
  15. #10631 kiwi_moo (@kiwikiwikiwi) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 21:04
    เค้าอยากรู่คู่ชายปอ ง่ะะะ >.<
    #10631
    0
  16. #10630 123 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 20:41
    จะจบๆ แต่ก็มีประเด็นใหม่มาให้คาใจอีกแล้วนะไรเตอร์ T^T

    แล้วสรุปว่าเรื่อง การเสียสละของพี่ปอกับพี่ชายนี่มันยังไงอ่า คาใจมากๆ

    ปล. ไม่เอามาม่า(ดราม่า)อีกแล้วนะ ฮือ T0T
    #10630
    0
  17. #10629 haex'd (@juniorzaza) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 14:12
    น่ารักเกิ๊นนนนนนนนนนนน 
    ไม่อยากให้จบบบ คิดถึงงงงงงงงงงงงงงง อิพี่พายน้องต่อ TT
    #10629
    0
  18. #10628 Vanilla (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 11:46
    มุ้งมิ้ง งุ้งงิ้ง หงุ๋งหงิ๋ง ได้น่ารักที่สุดเลย เฮ้อ~ใจหายจังจะจบแล้วหรอเนี่ยอยู่กับพี่พายเป็นต่อมาตั้งเกือบปี ตามเฝ้ารับรู้ความรักที่น่ารักของ2คนนี้มาตลอด ใจหายวูบเลยแหะ รักพี่พายกะเป็นต่อมากเลย โดยเฉพาะต่อเธอเป็นคนที่คิดบวกได้น่ารักมากๆ ใครไม่หลงรักเธอก็บ้าแล้ว



    ปล. ที่พี่ปอกะพี่ชายบอกว่าเสียสละเพื่อสองคนนี้มาเยอะมันคืออะไรค้างคาใจนะเนี่ย -*-
    #10628
    0
  19. #10626 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 23:55
    น่ารักง่ะ หวานมุ้งมิ้งกันสุดๆ > <
    #10626
    0
  20. #10624 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 22:39
    น่ารักอ่าาาาาาาาาาาาาา

    ><

    ละมุนมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


    #10624
    0
  21. #10623 mytknk (@mytknk) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 21:53
    ตอนหน้าตอนอะไรๆ ตอนจบไง!!!
    ฮือออ เหมือนชีวิตจะขาดอะไรไปเลยเพราะทุกคืนต้องเข้ามาเช็คตลอด
    ขอบคุณนะคะที่อยู่กันมายาวนานขนาดนี้ ขอบคุญพี่เกรทที่แต่งนิยายเรื่องนี้ขึ้นมาค่ะ
    ขอบคุุณจริงๆ
    #10623
    0
  22. #10621 XYZ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 20:27
    เดินทางเข้าสู่ตอนสุดท้ายแล้วสินะ เฮ้อออ
    #10621
    0
  23. #10619 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 20:09
    อ่านไปเขินไป ! พายต่อหวานใส่กันทีไรก็น่ารักตลอดอ่ะ >///<
    #10619
    0
  24. #10618 piku (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 19:59
    อย่าพึ่งจบได้ไม๊ T-T

    เค้าอ่านแล้วน้ำตาไหลอะ เสียใจ แล้วก็มีความสุข

    ขอบคุณที่แต่งนิยายให้เราได้อ่าน

    จะติดตามผลงานไปเรื่อยๆนะคะ :)
    #10618
    0
  25. #13 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 03:49
    น้ำตาซึมเลย
    #13
    0