OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 82 : ☆OK! I love U ★.. 68. ถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    24 ต.ค. 56




 68. ถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้า

 

หลังจากวันนั้น...วันที่พี่พายบอกว่าไปเคลียร์กับแฟนเก่ามาจนจบทุกอย่าง จนถึงวันนี้ก็ผ่านมาเกือบครึ่งเดือนแล้วที่ทุกอย่างเข้าสู่สภาวะปกติ ไม่มีการตามรังควานจากผู้หญิงคนนั้น

 

จริงๆ แล้วพี่พายไม่ได้บอกรายละเอียดของเหตุการณ์ในวันนั้นให้ผมรับรู้หรอก และผมก็เลือกที่จะไม่ถามเมื่อพี่พายมันไม่บอก ผมว่ามันน่าจะมีความจำเป็นบางอย่าง แต่ทว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่ไอ้ต็อปรู้อะไรมา ทุกคนต้องรู้ และแน่นอนว่ามันรู้เรื่องราวในวันนั้นมาจากพี่โก้แล้วก็มากรอกหูผมอีกที

 

ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่พายมันถึงไม่อยากให้ผมยุ่ง พี่พายมันชอบบอกว่าผมเป็นคนดีเกินกว่าที่จะลากลงมาเกี่ยวกับเรื่องอะไรแบบนี้ ผมก็ไม่ใช่คนดีอะไรมากมายหรอก เพียงแต่ผมไม่ค่อยได้เข้าไปสุงสิงกับสังคมที่เต็มไปด้วยเรื่องแบบนี้เท่าไหร่

 

ผมว่าเราเลือกที่จะเป็นได้ ไม่จำเป็นว่าคนอื่นเป็นยังไงแล้วเราต้องเป็นตาม โตๆ กันแล้วก็น่าจะตัดสินใจเลือกที่จะเป็นกันได้ ผมสนิทกับไอ้ต็อปได้เพราะว่ามันเป็นเพื่อนรักของผม มันไม่เคยดึงผมเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องที่มันบอกว่ามันทำตัวแย่ๆ แต่ผมก็คอยเตือนคอยดูมันอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ

 

เหมือนจะออกทะเลไปไกล วกกลับมาที่เรื่องของผู้หญิงคนนั้นก่อน...ผมรับรู้แต่ไม่อยากจะเก็บเอามาใส่ใจ ในเมื่อเค้าเลือกเดินเองจะไปโทษใครได้ อย่างที่พี่พายมันชอบบอกนั่นแหล่ะว่าคนเราทำอะไรลงไปก็ต้องยอมรับกับผลที่มันจะตามมาให้ได้

 

ผมสงสารก็แต่เด็กในท้อง ชีวิตน้อยๆ ที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไร เกิดมาบนความผิดพลาดของคนเป็นพ่อเป็นแม่ ก็ได้แต่หวังว่าเค้าจะไม่ทำลายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง

 

“ต่อ...คิดอะไรอยู่วะ” พี่พายมันเอียงคอมองหน้าผมที่กำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ตอนนี้เรากำลังเดินซื้อของอยู่ด้วยกันที่สยามกะว่าจะหาซื้อของสักหน่อยแล้วค่อยกลับคอนโด

 

“ก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ไม่มีอะไรหรอก” ผมยักคิ้วให้กับพี่พายแล้วพากันเดินไปเรื่อย เข้าร้านนั้นออกร้านนี้ได้ของติดไม้ติดมือมาบ้าง พี่พายมันก็รับอาสาถือของทุกอย่างเอาไว้เอง

 

ผมว่าผมเริ่มชาชินกับการที่ไปไหนมาไหนกับพี่พายแล้วมีคนจับจ้องมองมาที่เราทั้งคู่แล้วหล่ะ จริงๆ แล้วเวลาที่ไปไหนมาไหนด้วยกันทั้งกลุ่มพี่พายบวกผมกับไอ้ต็อปเข้าไปอีก ปฏิกิริยาของคนมองนี่จะรุนแรงมากกว่านี้หลายเท่าตัวนัก

 

จริงๆ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่คนหน้าตาดีจะมีคนสนใจ แล้วยิ่งมาแบบแพคกลุ่มแบบนี้ยิ่งแล้วใหญ่ พี่พายมันก็เข้าใจเลือกคบเพื่อนนะห่า คบแต่คนหน้าตาดี มีแฟนยังมีแฟนหน้าตาดีอีก ฮ่าๆ ไม่หลงตัวเองคิดอะไรแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย

 

“ต่อ...พี่หิวน้ำ” พี่พายมันหยุดเดินแล้วก็มองหน้าผม มันยกมือทั้งสองข้างที่มีของอยู่แค่ข้างละนิดละหน่อยเท่านั้นให้ผมดู แต่ความหมายที่มาพร้อมกับสายตาของมันคือให้ผมป้อนไง แล้วแบบนี่กลางสยามคนเยอะแยะมากมายขนาดนี้

 

“เอามานี่เดี๋ยวช่วยถือมือนึง...”

 

“ไม่เอา...ไม่ต้องช่วยถือ แค่ป้อนน้ำก็พอแล้ว” พี่พายมันยิ้มแบบเจ้าเล่ห์นิดๆ ยักคิ้วให้กับผมที่มองหน้ามันอย่างเอือมๆ พี่พายมันจงใจอยากให้ผมแสดงออกล่ะสิว่าผมกับมันเป็นอะไรที่ดูสนิทสนมกันมากๆ

 

“พี่พาย...มึงนี่ก็เหลือเกินจริงๆ” ผมส่ายหน้าอย่างระอาใจกับไอ้พี่พายแต่ผมก็ยกแก้วน้ำขึ้นพร้อมกับจ่อหลอดเข้าที่ปากของพี่พาย พี่พายมันงับหลอดแล้วค่อยๆ  ดูดน้ำอย่างพิรีพิไรให้คนที่เดินไปเดินมาเค้ามองกัน

 

“พี่พายอย่าเยอะ...” ผมจะชักมือกลับมาแต่พี่พายมันยกมือขึ้นจับมือของผมเอาไว้แล้วแกล้งงับหลอดดูดชานมอยู่อย่างนั้น แล้วเมื่อกี้หมาที่ไหนมันบอกว่าถือของอยู่เต็มมือจับแก้วน้ำไม่ได้ไงวะไอ้บ้า

 

“อายหรอวะ” ดราม่าอีกแล้วใช่มั้ยไอ้หอก กูก็เขินเป็นอะไรเป็นเว้ยพี่พาย มึงคิดว่ามันน่าชินมากหรอวะเวลาที่เจอพวกสาวๆ มองมาแล้วทำท่าฟินเนี่ย คือแบบเออ กูก็เข้าใจว่าระบบการจิ้นของน้องๆ เค้าสูง แต่เค้าก็เข้าใจถูกกันหมดเลยไงว่ามึงกับกูเป็นอะไรกัน

 

“เปล่า ไม่ได้อาย จะอายเรื่องอะไร เชิญพี่พายดูดจนหมดแก้วเลยครับ” ถึงอายก็ต้องบอกว่าไม่อายไม่อย่างนั้นพี่พายมันจะทำตัวเป็นเด็กขี้น้อยใจใส่ผม แล้วอะไรคือการที่พี่พายมันยิ้มให้ทั้งๆ ที่งับหลอดคาปากอยู่แบบนั้นน่ะ น่ารักไปแล้ว

 

“ต่อช่วยพี่กินหน่อยดิ” พี่พายมันจับแก้วน้ำให้มือของผมให้ยื่นมาจ่อที่ปากของผม มีการเอาหลอดมากระแทกปากกูอีกนะครับพี่พาย ไม่กินก็ต้องกินอ่ะไม่อย่างนั้นมีการปากแตกเพราะหลอดที่มันจิ้มจึกๆ เข้ามาไม่หยุดนี่แหล่ะ

 

“จูบทางอ้อมแบบนี้ก็ฟินดีเนอะ...” เออ นั่นไงกูว่าแล้วว่าทำไมคะยั้นคะยอกูจัง ผมยิ้มน้อยๆ แล้วส่ายหน้าไปมา ดันพี่พายให้มันเดินไปข้างหน้าหลังจากที่หยุดสร้างโมเม้นสีม่วงประกายวิ้งๆ อยู่สักพัก

 

“แต่จูบแบบปากแนบปากมันก็ฟินกว่าอยู่ดีมึงว่าป่ะ” ผมพยักหน้ารับแบบเผลอๆ พอรู้สึกตัวอีกทีว่าตัวเองพลาดตกหลุมพี่พายมันอีกแล้ว แต่ก็ไม่เป็นไรครับแลกกับรอยยิ้มของพี่พายกับนิ้วก้อยของพี่พายที่เกี่ยวนิ้วก้อยของผมเอาไว้ก็ถือว่าคุ้ม

 

คือเราไม่เดินจูงมือกันมันไม่ใช่นิสัย ส่วนใหญ่พี่พายมันชอบกอดคอกอดไหล่ผมมากกว่า แต่นี่ที่เราเดินเกี่ยวก้อยกันเพราะพี่พายมันบอกว่านึกถึงเรื่องด้ายแดงที่ผมเคยบอกกับมันขึ้นมาก็เลยอยากเกี่ยวก้อยกันเดิน

 

กูว่าแม่งมุมิมากกว่าเดินจูงมือกันอีกว่ะพี่พาย

 

“ต่อ...กูอยากไปทะเลว่ะ ไปขับรถเล่นกันป่ะ พัทยาใกล้ๆ นี่เอง” อยู่ดีๆ พี่พายมันก็พูดชวนขึ้นมาในขณะที่เราเดินดูของกันไปเรื่อย ผมยังไงก็ได้เพราะว่าวันนี้เราเลิกเรียนเร็วพอสมควร ไปขับรถเล่นสักพักค่อยกลับห้องก็ได้ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

 

“พี่พายรู้ป่ะจริงๆ แม่เป็นคนชลบุรีนะเว้ย เรามีบ้านญาติเปิดร้านอาหารอยู่ที่บางแสน ไว้ถ้าตอนไหนว่างๆ จะพาไปเที่ยว สงกรานต์ทีไรกูกับแม่ก็ลงไปค้างที่นั่นทุกปี” ผมบอกเล่าเรื่องราวของผมให้พี่พายฟัง มันก็รับฟังอย่างไม่แย้งอะไร ช่วงนี้พี่พายมันทำตัวน่ารักขึ้นแบบมากๆ อย่างเห็นได้ชัด

 

ทั้งผมทั้งพี่พายต่างก็มีการเปลี่ยนแปลงด้วยกันทั้งคู่ ความรักสอนให้เราเข้าใจอะไรหลายๆ อย่าง และยังมีอะไรอีกหลายๆ อย่างที่เรายังไม่เข้าใจ แต่ถ้าเราค่อยๆ เรียนรู้และศึกษามันไปมันก็ไม่น่าจะยากเกินกว่าที่เราจะทำความเข้าใจกับมันได้

 

“ต่อ...มึงจะอายญาติมึงมั้ยวะถ้าเค้ารู้ว่าเราเป็นอะไรกัน” พี่พายมันถามด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้ดราม่าอะไร พี่พายมันอ่อนไหวง่ายกับเรื่องความรู้สึกของผม ผมรู้สึกดีใจที่พี่พายมันรักและแคร์ผมมากขนาดนี้

 

“แค่แม่กูยอมรับในความสัมพันธ์ของเราได้...คนอื่นจะมองจะคิดยังไงก็ไม่สำคัญหรอกพี่พาย ถ้ามัวแต่แคร์สายตาคนอื่น แล้วจะเอาเวลาที่ไหนมาแคร์ความรู้สึกมึงอ่ะ...” ผมยักคิ้วให้พี่พาย ช่วงนี้ติดยักคิ้วแบบกวนๆ ใส่มันนะ แล้วพี่พายมันก็จะดีดหน้าผากผมเบาๆ ทุกที เล่นกันแบบนี้ตลอดอ่ะช่วงนี้ เป็นช่วงที่ความรักแม่งงอกงามผลิดอกออกผลแบบสุดๆ

 

อาจจะเพราะว่าเราพากันก้าวผ่านเรื่องร้ายๆ ที่เข้ามาเป็นเหมือนบทพิสูจน์หัวใจของเราได้แล้ว เลยทำให้เรายิ่งรู้ว่าเรารักกันมากแค่ไหน มีค่าต่อกันมากแค่ไหน มันเลยทำให้เราพยายามประคับประคองกันและกันอย่างดีที่สุด

 

“บอกตามตรงว่าเมื่อก่อนกูไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะต่อ ใครจะคิดอะไรก็ช่างกูไม่ใส่ใจ แต่ตอนนี้อะไรก็แล้วแต่ที่เกี่ยวกับมึง เกี่ยวกับความรู้สึกของมึง กูแคร์โคตรๆ เลยว่ะ” ผมพยักหน้ารับอย่างยอมรับและเชื่อในคำพูดของพี่พาย เพราะว่าช่วงนี้พี่พายมันเป็นแบบนั้นจริงๆ ผมยกมือขึ้นยีหัวพี่พายมันเบาๆ แล้วยิ้มให้กับไอ้คนคิดมากที่ตอนนี้ค่อนข้างแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่ารู้สึกอย่างไร

 

“ขอบคุณครับ...แต่ต่อไม่แคร์ใครนอกจากคนที่ต่อรักหรอก อย่าคิดมาก” ผมมองดูรอยยิ้มของพี่พายที่ยิ้มให้กับผม รอยยิ้มที่เป็นของผมคนเดียว เราสองคนเดินเคียงกันไปตามทาง เหมือนว่าเราจะไม่ค่อยได้ออกมาเดินเที่ยวด้วยกันแบบนี้เท่าไหร่ เลิกเรียนก็จะกลับห้องทันที ได้มาใช้เวลาอยู่ด้วยกันแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

 

“ไปเดินเล่นที่ริมทะเลกันดีกว่า คิดถึงตอนที่ไปไร่เลย์เหมือนกันว่ะ ไม่น่าพากันป่วยเลยเนอะอุตส่าห์ตั้งใจจะหาเรื่องลากมึงลงไปแดกที่น้ำ” ไอ้พี่พายทำกูซึ้งได้ไม่เคยนานเลยนะมึง หื่นแตกใส่กูอีกแล้ว แต่กูชินว่ะ

 

“แล้วไอ้ที่พากันป่วยนี่ไม่ใช่เพราะว่ามึงลากกูไปแดกที่ระเบียงหรอวะพี่พาย เลิกคิดแต่เรื่องจะเนียนแดกกูเหอะ เปลืองตัวฉิบหายเลย” ผมถูกพี่พายมันบีบแก้มแรงๆ หนึ่งที แม่งชอบหมั่นเขี้ยวผมอ่ะ แล้วอีกอย่างพี่พายมันบอกว่าผมมีเนื้อมีหนังมากขึ้น แต่น้ำหนักผมก็ไม่ได้เพิ่มนี่หว่า

 

“มันยากว่ะต่อ มึงเป็นเหมือนปัจจัยที่ 5 ที่สำคัญต่อการดำรงชีพของกูไปแล้วอ่ะ มึงเป็นเหมือนยาอายุวัฒนะ ยิ่งกินยิ่งแข็ง...แรงดีไม่มีตก” กูว่ามึงมีปัญหากับการเว้นวรรคแล้วว่ะพี่พาย มันต้องเป็น กินแล้วแข็งแรงดี ป่ะวะ เว้นผิดนี่ความหมายเปลี่ยนเลยนะเว้ย

 

“กูดูเหมือนจะมีประโยชน์กับชีวิตมึงมากเลยว่ะพี่พาย เปรียบเทียบซะแบบ...” ผมทั้งเอือมทั้งขำที่พี่พายมันเปรียบผมเป็นยาอายุวัฒนะของมัน ว่าแล้วเชียวว่าทำไมช่วงนี้กินถี่จัง โด๊ปยานี่เองไงเล่า

 

“มึงมีประโยชน์ทางใจโคตรๆ เวลาที่เหนื่อยๆ แค่ได้มองหน้ามึง ได้เห็นรอยยิ้มของมึงกูก็หายเหนื่อยละ” พูดไม่พูดเปล่าพี่พายมันยื่นหน้ามาจ้องตาผมทันทีเลย ทำเอาผมผงะถอยหลังไปเล็กน้อย อะไรวะพี่พายมาสบตาอะไรกลางสยามวะเนี่ย

 

“น่ารักฉิบหาย” พี่พายมันยกมือขึ้นล็อคคอผมแล้วพากันเดินกลับไปที่รถ ยิ่งคนมองมาทางเรามากเท่าไหร่ พี่พายมันยิ่งดูอารมณ์ดีมากเท่านั้น เห็นยิ้มตลอดเวลา

 

จริงๆ แล้วเราสองคนต่างก็เปลี่ยนแปลงกันไปเยอะเหมือนกัน อย่างพี่พายเนี่ยเกิดความเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนมากจริงๆ ปกติแล้วพี่พายมันจะไม่ชอบให้ใครมามองมาสนใจ มันจะทำตาขวางใส่ทุกคนที่จ้องมองมายังเรา แต่หลังๆ มานี่พี่พายมันไม่มีท่าทีแบบนั้นเท่าไหร่ เหมือนมันจะเก็บอาการได้เยอะมากขึ้น

 

อีกอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปมากๆ คือพี่พายเปิดเผยความรู้สึกมากขึ้น คิดอะไร อยากรู้อะไร หรืออยากบอกอะไรก็จะบอกออกมาหมด ยกเว้นบางเรื่องที่พี่พายมันตั้งใจจะแกล้งผม มันจะไม่บอกผมหรอก มันชอบทำให้ผมรู้สึกอายอยู่เรื่อย แต่ก็ช่างเหอะ ผมชินละ

 

ส่วนผมเองก็เปลี่ยนไปเหมือนกันนะเว้ย แบบความด้านมันมาฉาบที่หน้าหล่อๆ ของผมมากขึ้นเยอะเลย เมื่อก่อนนี่แบบโคตรอายที่ต้องไปไหนมาไหนกับพี่พาย ที่ว่าอายเนี่ยไม่ได้อายที่คนจะรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน แต่อายเวลาที่ไอ้พี่พายมันพยายามตอกย้ำให้ทุกคนรับรู้ว่าเราเป็นอะไรกันมากกว่า

 

พี่พายแม่งเหมือนเด็กที่หวงของชอบโชว์ของ มันคงอยากให้คนอื่นรู้ว่าผมเป็นอะไรกับมัน แม่งไม่ปรึกษากูสักคำว่ากูอยากให้เค้ารู้กันมากแค่ไหน

 

“นินทากูอีกแล้วนะหมาต่อ” พี่พายมันบีบแก้มผมอีกข้าง ผมลูบแก้มตัวเองป้อยๆ แล้วหันไปบีบแก้มของไอ้พี่พายมันทั้งสองข้างอย่างเอาคืน มันไม่ขัดขืนเว้ย

 

“นินทาที่ไหนกำลังชื่นชมต่างหาก มีแฟนโคตรหล่อ โคตรดีแบบนี้ใครเค้าจะไปนินทาลง...อื้อ” ห่าพี่พายแม่งเอะอะจูบปากอ่ะ แต่นี่ดีหน่อยที่ขึ้นมานั่งอยู่บนรถกันแล้ว ไม่อย่างนั้นผมได้ระเบิดตัวเองตายห่าเพราะความฟิน...เอ๊ย! เพราะความเขินอายต่างหาก

 

“รางวัลสำหรับคำตอบที่โคตรถูกใจ” พี่พายแม่งโคตรเนียนเลยนะว่าป่ะ อะไรก็แล้วแต่ที่มันทำเนี่ยเป็นอะไรที่มันได้เปรียบ ได้กำไรแบบสุดๆ แล้วจริงๆ

 

“กูซึ้งมากจริงๆ” ผมดันหน้าพี่พายมันออกไปไกลๆ ก่อนที่จะไม่ได้ไปมันแล้วพัทยาเนี่ย อาจจะถูกมันนัวอยู่ในรถตรงนี้นี่แหล่ะ เดี๋ยวเล่นกันไปเล่นกันมารถขย่มแบบแปลกๆ คนเค้าจะคิดว่าขึ้นมาทำห่าอะไรกันในรถซะเปล่าๆ

 

..........

 

 

 

ใช้เวลาในการเดินทางจากกรุงเทพมาพัทยาประมาณชั่วโมงกว่าๆ เท่านั้นเพราะว่าพี่พายมันขับรถเร็วและถนนก็แสนจะเป็นใจมากจริงๆ วันนี้ การจราจรไม่ได้ติดขัดเหมือนอย่างเช่นในทุกๆ วัน

 

เราถอดรองเท้าเอาไว้ในรถแล้วถกขากางเกงขึ้นมาที่เข่า พากันเดินเลาะชายหาดไปด้วยกัน ผู้คนมากหน้าหลายตาแต่ทว่าต่างคนต่างสนใจกับธรรมชาติและคนข้างกายที่อยู่ด้วยกัน

 

“คิดไงอยากมาทะเลวะพี่พาย” ผมเดินย่ำน้ำทะเลที่ซัดสาดเข้ามากระทบชายฝั่ง มันเป็นฟองสีขาวละเอียดก่อนที่จะหวนคลื่นกลับสู่ท้องทะเล คลื่นทะเลไม่เคยหยุดนิ่ง เหมือนชีวิตของคนที่ต้องก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

 

“ไม่รู้ดิ...รู้แค่ว่าอยากมาเที่ยวกับมึง” พี่พายมันหันมายิ้มให้กับผม เราสองคนหันหน้าเข้าสู่ท้องทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา พี่พายมันยกแขนขึ้นรับลมทะเล ดูมันจะอารมณ์ดีนะวันนี้ เห็นแบบนี้แล้วผมก็พลอยอารมณ์ดีไปด้วย

 

“ไม่เบื่อหรอวะพี่พาย...วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับกูทั้งวัน ไม่อยากไปเที่ยวไหนกับเพื่อนบ้างหรอวะ แข่งรถ เตะบอล หรือเที่ยวผับอะไรแบบนั้น” ผมแค่สงสัยว่าทำไมพี่พายมันถึงไม่ไปไหนมาไหนกับเพื่อนบ้าง ผมไม่ได้ห้ามพี่พายนะถ้ามันจะไป เราให้อิสระซึ่งกันและกันมากในระดับหนึ่ง

 

“กูอยู่กับพวกมันมาจนเบื่อแล้วเหอะ อยากใช้เวลาอยู่กับมึงมากกว่า อีกอย่างมึงคงไม่ชอบใจหรอกถ้ากูไปแข่งรถน่ะ อืม...ต้องบอกว่ามึงคงจะเป็นห่วงกูมากกว่าถ้ากูไปแข่งรถ” พี่พายมันวางมือลงบนหัวของผมเบาๆ แต่มันก็ไม่ได้หันมามองหน้าผมหรอกนะ มันยังคงมองไปยังเส้นขอบฟ้าที่อยู่ตรงเบื้องหน้า

 

“มันก็จริงที่กูเป็นห่วง เพราะมันมีอะไรที่มากกว่าแข่งรถแน่ๆ แต่กูสงสัยไงว่าไม่เบื่อบ้างรึไงที่เอาแต่อยู่กับกูแบบนี้” คือยังไงดีล่ะ อยู่กับผมก็ไม่มีอะไรมากมายอ่ะนอกจากนั่งดูหนัง ฟังเพลง อ่านหนังสือ หรือทำอาหาร ผมเป็นผู้ชายที่ไม่ชอบสุงสิงกับเรื่องที่มันไม่ดี

 

ไม่ดีในที่นี่คือไม่ดีในมุมมองของผม เพราะว่าผมไม่นิยมทำตัวให้แม่ไม่สบายใจไง เข้าข่ายลูกที่ดีแบบน่ามอบโล่ให้แบบสุดๆ อ่ะว่าป่ะ

 

“ไม่เคยเบื่อว่ะ ไม่รู้ดิ...มึงเป็นคนที่กูอยู่ด้วยแล้วโคตรสบายใจอ่ะต่อ กูก็เลยไม่เคยเบื่อที่ได้อยู่กับมึง มีความสุขมากกว่า” พี่พายมันหันมายักคิ้วให้ผม มือของมันเกี่ยวคอผมให้ขยับเข้าไปยืนใกล้ๆ กับมัน เราสองคนยืนรับลมทะเลอยู่ด้วยกันเงียบๆ

 

“ต่อให้มีเรื่องต้องทะเลาะกันกูก็ไม่เคยคิดจะออกไปไหน ไม่รู้ดิ...อาจจะเพราะว่ากูรู้ดีว่ามึงจะเป็นห่วง มันก็อธิบายความรู้สึกยากว่ะต่อ รู้แค่ว่าไม่เคยเบื่อเลยที่มีมึงอยู่ด้วยกันแบบนี้” พี่พายมันตบหัวของผมเบาๆ แล้วก็ยิ้มให้กับลมฟ้าอากาศรอบๆ ตัวเรา มีความสุขว่ะ บอกไม่ถูกนะความรู้สึกแบบนี้ บางทีเราอยู่ด้วยกันแบบเงียบๆ มันก็ทำให้เรารู้สึกสุขใจได้

 

“แล้วที่ถามกูเนี่ย...เบื่อที่ต้องอยู่ด้วยกันกับกูหรอวะ...” ผมส่ายหน้าปฏิเสธทันที ไม่ได้เบื่ออะไรที่ต้องอยู่กับพี่พายเลยนะ ถ้าเป็นตอนแรกๆ ที่ต้องย้ายมาอยู่กับมันตามที่แม่สั่ง บอกตามตรงว่าโคตรเบื่ออ่ะ เพราะเจตนามันคืออะไรผมก็รู้อยู่แก่ใจ แล้วตอนนั้นผมไม่ได้มีใจชอบอะไรมันนี่หว่า

 

“เปล่านะเว้ย ที่ถามเนี่ยไม่ได้เพราะว่ากูเบื่อหรือว่าอะไร ตอนแรกๆ ก็อาจจะมีบ้างเพราะยังไม่ได้แบบ...เอ่อ ยังไม่ได้รักมึงแบบนี้ แต่ตอนนี้ก็รู้สึกคล้ายๆ มึงอ่ะ แบบอยากอยู่ด้วยกันไปนานๆ ตลอดไปได้ยิ่งดี...รักมึงว่ะ” ปิดท้ายด้วยการบอกรักในแบบฉบับของผม พี่พายแม่งน่ารักมากอ่ะ ยิ้มแบบนี้ให้ผมบ่อยๆ ผมรู้สึกได้เลยว่าช่วงนี้พี่พายมันทำตัวดีมากๆ ดีกับผมมากจริงๆ มันไม่ใช่แค่รับปากกับแม่ส่งๆ แต่พี่พายพยายามทำตัวให้ดีขึ้น...เพื่อผม

 

“กูไม่อยากให้มึงรู้สึกว่าพอคบกับกูแล้วตัวมึงก็ไม่ได้ไปไหน ต้องอยู่กับกูตลอดเวลา เหมือนอย่างที่เราคุยกันอ่ะพี่พายว่าเราต่างก็มีสังคมของเรา อยากจะไปไหนมาไหนโดยที่เราไม่ต้องไปด้วยกันบ้างก็ได้ มีแฟนไม่ได้หมายความว่าจะต้องอยู่กับแฟนตลอดเวลา...อารมณ์นั้น” นี่แหล่ะสิ่งที่ผมคิด ผมไม่อยากให้คนมองว่าพอมีแฟนแล้วเอาแต่ขลุกอยู่กับแฟน ซึ่งสำหรับตัวผมนะ จริงๆ แล้วผมไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนเท่าไหร่ ผมก็อยู่แค่บ้านกับบ้านเสบียง นานๆ ทีจะไปสุงสิงกับไอ้พวกสินกำบ้างเป็นบางโอกาสแต่ไม่บ่อยเท่าไหร่ ผมเลยไม่รู้สึกเบื่อหากจะต้องอยู่แต่ในห้อง เพราะว่าในห้องนั้นมีคนที่ผมรักอยู่ด้วย

 

“ไม่รู้ดิ...กูชอบที่ได้อยู่กับมึง ปกติที่กูออกไปเที่ยวเพราะกูไปหาเหยื่อ หาความสนุก...มองหน้ากูแบบนี้กำลังด่ากูในใจสินะ” พี่พายมึงนี่รู้ดีไปเสียทุกเรื่องเลยจริงๆ นะ รู้ด้วยหรอวะว่ากูด่า กูไม่ได้หึงนะเว้ย แต่ก็หมั่นไส้ ไอ้ผู้ชายนิสัยไม่ดีได้เค้าแล้วก็ทิ้ง

 

“แต่ตอนนี้กูมีมึงแล้ว มีคนที่มอบความสุขให้กูแบบเต็มที่แล้ว เลยไม่รู้ว่าจะออกไปไขว่คว้าหาอะไรที่ไหน กับพวกเพื่อนๆ นี่ตอนเรียนก็อยู่กับพวกมันอยู่แล้ว เบื่อหน้าพวกมันจะตายห่าโดยเฉพาะไอ้ต้น...” พี่พายมันทำหน้าแบบหมาเบื่อมากครับเมื่อพูดถึงพี่ต้น พูดถึงพี่ต้นแล้วนึกถึงเรื่องที่จะให้จีบไอ้เซียนให้ แต่ผมไม่ต้องทำอะไรเลย พี่ต้นมันเดินหน้าลุยของมันเองเลยครับ เหอะๆ

 

“พี่ต้นฮาออก กูชอบ...” พลาดรึเปล่าวะกู พี่พายมันหันมามองหน้าผมทันที มือที่กอดคอผมอยู่นั้นกระชับแน่น ล็อคคอผมเข้าไปใกล้ๆ พี่พายมองหน้าผมแบบนิ่งๆ กดดันแบบแปลกๆ น่ากลัวไปไอ้บ้า

 

“กล้าที่จะพูดว่าชอบคนอื่นต่อหน้ากูหรอต่อ...” นั่นไง รังสีอำมหิตที่แผ่รอบตัวไอ้พี่พายเนี่ยแม่งโคตรชัดเจนเลยจริงๆ คือแบบว่ากูไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น จนป่านนี้แล้วยังไม่เชื่อใจกันอีกหรอวะเนี่ย

 

“ไม่ใช่ชอบแบบนั้น อารมณ์แบบเวลาเจอลูกหมาน่ารักๆ อะไรแบบนั้นต่างหากเล่า” โทษนะเว้ยพี่ต้น...ไม่ได้ตั้งใจที่จะเปรียบพี่กับหมาเลยนะเว้ย แต่สถานการณ์มันบังคับจริงๆ

 

“เห็นหมาน่ารักๆ มึงอยากกอดมั้ยต่อ...” ผมพยักหน้ารับแบบไม่คิดอะไร แต่ผมเชื่อว่าไอ้คุณธราเทพมันต้องคิดอะไรในใจแน่ๆ

 

“มึงอยากกอดไอ้ต้นหรอวะ...”

 

“พี่พายกูว่ามึงอาการหนักแล้วเหอะ กูก็แค่เปรียบเทียบให้ฟังเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรกับพี่ต้นสักหน่อย แค่พี่ต้นมันตลกดีก็เท่านั้น กูไม่อยากกอดหมาน่ารักหรอก กูอยากกอดหมาดุๆ ต่างหาก” ผมยักคิ้วให้ไอ้พี่พาย เอานิ้วชี้จิ้มที่ระหว่างคิ้วของมันแล้วดันเบาๆ ขยับตัวกลับมายืนห่างๆ จากพี่พายมันเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นรับลมทะเลที่พัดมาปะทะกับใบหน้าของเรา

 

“เทอมหน้ากูก็เรียนจบแล้ว...” อยู่ดีๆ พี่พายมันก็พูดขึ้นมาแล้วก็เงียบไป คืออะไรไม่ต้องบอกกูก็รู้เถอะว่ามึงจะเรียนจบ แล้วอะไร ยังไง นึกอยากจะเงียบก็เงียบไปซะงั้น

 

“แล้ว...”

 

“แล้วกูจะมาเฝ้ามึงได้ไงวะ...” เหอะ! กูก็คิดว่ามึงจะพูดเรื่องอะไร

 

“พี่พายมึงอย่าเว่อร์ กูมาเรียนเถอะ ไม่ได้มาอ่อยใคร ถึงกูจะหล่อมากและน่าลากไปทำแฟนก็เถอะ” ผมยักคิ้วให้ไอ้พี่พาย แต่ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมนี่ดูเหมือนว่าจะไม่ยิ้มไปด้วย อย่าบอกนะว่ามึงเครียดจริงจังกับเรื่องนี้ และอย่าบอกนะว่าจะตามมานั่งเฝ้ากูจริงๆ ไม่หรอกมั้ง...

 

“ก็เพราะแบบนี้ไงกูเลยไม่ค่อยไว้ใจ ไอ้แต๊กแม่งเรียนถาปัตย์มันก็ยังไม่จบพร้อมกูดิวะ แค่คิดกูก็หงุดหงิดแล้ว...มันได้เรียนจบพร้อมมึง” เอ้า! ไอ้บ้าพี่พายมึงมาอารมณ์ไหนของมึงอีกครับเนี่ย มันจะเรียนจบก่อน จบพร้อม หรือจบหลังก็เรื่องของมันสิครับ ไม่เกี่ยวอะไรกับกูเสียหน่อย

 

“พี่พายมึงกลับมาก่อนดิ นี่มึงคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วเนี่ย เค้าจะมาอะไรกับกูได้วะในเมื่อกูไม่ได้มีใจ ไม่ได้สนใจเค้าอ่ะ อีกอย่างไอ้ต็อปมันก็อยู่ด้วย มันไม่ให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับกูหรอก...” มั้ง! อันนี้แอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าเพื่อนต็อปน่าจะหวงผมอยู่บ้าง ดูจากตอนที่ไอ้หินมาชอบผมมันไม่ชอบขี้หน้าไอ้หินอย่างแรง แต่น่าแปลกที่มันปล่อยผมให้กับพี่พาย ไม่ทำท่าน้อยใจใส่

 

อ้อ...บางทีอาจจะเป็นเพราะว่ามันไม่มีโอกาสมาน้อยใจใส่ เพราะมันก็ถูกพี่โก้ประกบเหมือนกัน

 

“ไว้ใจได้ที่ไหนวะ ไอ้แต๊กมันชอบมึงจะตาย...”

 

“แต่กูชอบมึง รักมึง จบป่ะ” ผมตัดบททันที นี่ขนาดยังเหลืออีกเทอมนะพี่พายมันยังงี่เง่าใส่ผมแบบนี้ แล้วตอนที่มันเรียนจบไปแล้วนี่มันไม่ตามมานั่งเฝ้ากูจริงๆ หรอวะเนี่ย ไม่อยากจะคิดเลยครับสลัดเอ๊ย

 

“ไม่อยากจบแต่จบก็ได้...” พี่พายมันทำหน้าตายใส่ผม แต่สุดท้ายมันก็หลุดยิ้มออกมาพร้อมกับนังลงยองๆ ก้มหน้าซุกเข่าตัวเองซะงั้น อะไรของมึงอีกเนี่ยพี่พาย อารมณ์ไหนครับกูตามไม่ทัน...

 

“มึงน่ารักว่ะต่อ น่ารักเกินไป” มันเงยหน้าขึ้นมามองผม พี่พายมึงทำกูแทบละลายตาย ไอ้รอยยิ้มที่ยิ้มจนตาหยีนี่มันคืออะไรวะครับ โอย หัวใจกูเต้นทะลุอกออกมาแล้วเนี่ย

 

ผมมองหน้าไอ้พี่พายแล้วก็ยิ้มตาม ทำไมน่ารักวะ ทำไมพี่พายมันเปลี่ยนแปลงตัวเองไปมากแบบนี้ ไม่ใช่ไม่ดีนะ แม่งโคตรดีอ่ะ โคตรน่ารักกับผมมากๆ เลยจริงๆ แต่บางทีผมก็แอบคิดนะว่าที่พี่พายกำลังเป็นอยู่ในตอนนี้คือตัวตนจริงๆ ของพี่พายมากกว่า ที่ผ่านๆ มานั่นคือหน้ากากหรือเกราะที่พี่พายมันสร้างขึ้นมาเพื่อปิดกั้นตัวเอง

 

อย่างที่ผมเคยบอกไปแล้ว พี่พายไม่ใช่คนร้ายกาจ ไม่ใช่คนที่ดุ ไม่ใช่คนที่ไม่น่าคบหา หากคุณอยากจะรู้จักหรือว่าสนิทสนมกับผู้ชายคนนี้ คุณต้องใช้ใจแลกใจกับมัน อาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อย แต่ถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่มันให้ใจกับคุณมาแล้ว มันจะสามารถทำทุกอย่างให้คุณจริงๆ

 

หรือว่าแค่กรณีของผมวะ...ฮ่าๆ ไม่รู้เหมือนกัน ผมพูดจากสิ่งที่ผมเห็น สิ่งที่ผมเจอ สิ่งที่ผมเรียนรู้มา ผมรู้แค่ว่าไม่ว่าคนอื่นจะมองพี่พายเป็นยังไงก็ตาม พี่พายก็ยังคงเป็นพี่พายของผม ไม่ว่าจะในแง่มุมไหน อารมณ์ไหน พี่พายยังคงเป็นคนที่ผมโคตรรักแบบโคตรๆ อยู่ดีนั่นแหล่ะ

 

“เวลามึงยิ้มเนี่ยโคตรหล่อเลยว่ะพี่พาย หล่อมากๆ หล่อโคตรๆ หล่อแบบโลกแตกอ่ะ...” ผมก้มลงวางมือบนหัวพี่พายแล้วยีเบาๆ เหมือนกำลังเล่นหัวหมายังไงก็ไม่รู้ ก๊ากกกกก อย่าพูดให้พี่พายมันรู้เชียวนะเว้ย จากที่ยิ้มๆ ให้ผมอยู่ในตอนนี้ อาจจะเป็นงับหัวผมแทนก็ได้

 

“กูรู้ว่ากูหล่อ หลักฐานมันเด่นชัดมากขนาดนี้” พี่พายมันลุกขึ้นมายืนตามปกติแล้วกอดคอผมเอาไว้หลวมๆ เราพากันเดินย้อนกลับไปยังที่ที่เราจอดรถเอาไว้ เดินกันไปเรื่อย คุยเรื่องนั้นเรื่องนี้กันไปเรื่อย ช่วงนี้ทุกอย่างดูราบลื่น ดูมีความสุขมากจริงๆ อยากให้เป็นแบบนี้ตลอดไป

 

แต่ทว่ามันยังมีอีกเรื่องที่คิดค้างอยู่ในใจ เรื่องที่เราพยายามไม่พูดถึง ทั้งๆ ที่เราต่างก็รู้อยู่แก่ใจว่าเราหนีมันไม่พ้น...เรื่องของพ่อพี่พาย

 

“พี่พาย...”

 

“หืม...ว่าไงครับ” พี่พายมันละสายตาจากน้ำทะเลเพื่อหันมามองหน้าผม ผมมองรอยยิ้มที่ดูมีความสุขของพี่พายแล้วทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่ควรพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ปล่อยให้พี่พายมันตักตวงความสุขของชีวิตเอาไว้เยอะๆ ก่อน เพราะผมรู้ว่าคนรั้น ดื้อ และไม่ยอมฟังคนอื่นแบบพี่พายน่ะ ถ้าต้องไปคุยกับพ่อถึงปัญหาที่ค้างใจกันมานาน มันคงไม่ราบลื่นนักหรอก

 

“รัก...” ผมยักคิ้วให้พี่พาย มันทำหน้าแบบชะงักเล็กน้อย ก่อนที่จะยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ผม และมันก็ทำในสิ่งที่ผมคิดว่ามันไม่น่าจะกล้าทำกับผม...

 

“จุ๊บ...” พี่พายมันจุ๊บปากผม มันไม่ใช่เรื่องแปลกใช่มั้ยครับ...ก็ใช่ครับมันไม่แปลกที่มันจะจูบปากผม แต่ที่มันแปลกคือสถานที่ไงครับ นี่มันริมหาดใช่มั้ยไอ้บ้า แล้วอะไรคือการที่มึงจูบกูเสร็จมึงเดินผิวปากแกว่งกุญแจรถนำหน้ากูไปเลย ทิ้งให้กูตกอยู่ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่มองมาแบบนี้

 

ไอ้เหี้ยพี่พาย...ย๊ากกกกกก

 

. . . . . . . . . .

 

 

 

การเดินทางกลับมาจากพัทยาสู่เมืองหลวงที่แสนวุ่นวาย ใช้เวลานานกว่าตอนเดินทางไปสักเล็กน้อยเพราะการจราจรที่ค่อนข้างติดขัด เราตกลงกันว่าจะไปบ้านเสบียงเสียก่อนเพื่อไปหาอะไรอร่อยๆ กินด้วยกัน พี่โก้กับไอ้ต็อปจะไปรออยู่ที่นั่น ส่วนผมกับพี่พายก็กำลังเดินทางใกล้จะถึงที่หมาย

 

“พี่พายมึงรู้ป่ะค้างคาวมันเป็นญาติกับไก่ด้วยนะเว้ย” พี่พายมันหันมามองหน้าผมแบบงงๆ ที่อยู่ดีๆ ผมก็ถามขึ้นมาทำลายความเงียบของเรา

 

“มันจะเป็นญาติกันได้ไงมึงอย่าเพ้อเจ้อว่ะต่อ...”

 

“ทำไมจะเป็นไม่ได้ มึงไม่รู้จักอ่อ...ค้างคาวแม่ไก่อ่ะ” พี่พายมันทำหน้าเอือมระอาใส่ผมพร้อมกับส่ายหน้าไปมา อะไรอ่ะ ไม่ฮาหรอวะ อุตส่าห์ขุดมุกเก่าๆ เอามาเล่าใหม่แล้วนะเว้ย

 

“ถ้าอย่างนั้นค้างคาวก็เป็นญาติกับปลาช่อนด้วยดิวะ...” พี่พายมันถามผมแบบหน้าตายมาก ผมส่ายหน้ารัวๆ บ้าไปแล้ว ค้าวคาวจะเป็นญาติกับปลาช่อนได้ยังไงกัน พี่พายมันเพ้อแล้ว

 

“ไม่มีอ่ะพี่พาย ค้างคาวจะเป็นญาติกับปลาช่อนได้ยังไงวะ” ผมคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก มันจะมาเป็นญาติกันได้ไง พี่พายมันยิ้มมุมปากแบบเจ้าเล่ห์ใส่ผมทันที มึงดูสะใจมากนะที่กูไม่รู้คำตอบเนี่ย

 

“มึงไม่เคยได้ยินหรอวะต่อ...ไก่แก่แม่ปลาช่อนน่ะ” ไก่แก่แม่ปลาช่อน....ค้างคาวแม่ไก่ อ้อ!! กูเก็ทล่ะ ฮ่าๆ เพิ่งรู้ว่าพี่พายมันก็เล่นอะไรแบบนี้กับชาวบ้านเค้าเป็นด้วย

 

“โอเค กูยอมแพ้มึงก็ได้ไอ้พี่พาย สรุป ค้างคาวเป็นยายปลาช่อนใช่ป่ะ ฮ่าๆ ทำไมกูฮาวะเนี่ย” ผมส่ายหน้าน้อยๆ มองไปรอบๆ ทิศทาง ทั้งๆ ที่รถติดแต่ไม่ทำให้เราสองคนอารมณ์เสียเลย เรานั่งเงียบๆ ฟังเพลงไปเรื่อยๆ หันมายิ้มให้กันบ้างบางเวลา แค่นี้ก็ทำให้เรามีความสุขมากแล้ว

 

“จริงๆ กูก็เพิ่งคิดได้เหมือนกันนะ ว่าแต่ว่าเดือนหน้าก็จะปีใหม่แล้ว เราไปเที่ยวไหนกันดีวะต่อ” เออ เวลามันผ่านมาเร็วเหมือนกันนะ ตอนที่เจอกับพี่พายครั้งแรกนี่เดือนมิถุนาที่ผ่านมาถึงเดือนพฤศจิกาแล้ว ช่วงที่ผ่านมารู้สึกเหมือนว่ามีอะไรมากมายเข้ามาในชีวิตจริงจัง จะก้าวผ่านปีนี้ไปแล้ว เวลาผ่านไปไวดีจัง

 

“อยากอยู่บ้านกับแม่เหมือนกันนะ ปกติช่วงปีใหม่เราจะไปสวดมนต์ข้ามปีที่วัดกัน พี่พายไปด้วยกันป่ะ ไปสวดมนต์ข้ามปีรับศีลรับพรต้อนรับปีใหม่ เผื่ออะไรๆ ในชีวิตมันจะได้ดีตั้งแต่ต้นปี...” นี่จะเป็นปีใหม่ปีแรกของเราสองคนสินะ แค่คิดก็รู้สึกตื่นเต้นแล้วทั้งๆ ที่มันก็แค่วันวันหนึ่งเท่านั้น

 

“ถามจริงนะต่อมึงสวดมนต์ข้ามปีทุกๆ ปีเลยหรือเปล่า...” ผมพยักหน้ารับแบบไม่ได้คิดอะไร

 

“แล้วความซวยของมึงมันลดลงบ้างมั้ย” ฉึกๆๆ แบบเลือดแทบกระฉูดออกมาจากบาดแผลเลยครับพี่พาย มึงพูดแบบนี้กับกูได้ไงวะเนี่ย โหย...ทำร้ายจิตใจกูมากครับ

 

“พี่พาย...มึงทำร้ายจิตใจกูนะ...” ผมมองมันด้วยหางตา พี่พายเอื้อมมือมายีหัวของผมแรงๆ หนึ่งทีแล้วหัวเราะด้วยความชอบใจ

 

“กูก็แซวเล่นไง แต่เอาเถอะกูจะอยู่ข้างๆ มึง คอยลดความซวยของมึงลงด้วยตัวของกูเอง ปีนี้กูขอไปสวดมนต์ข้ามปีด้วยแล้วกัน แล้วหลังจากนั้นไปเที่ยวเหนือกันนะ พวกกูไปกันทุกปี ขับรถไปกันเองกางเต็นท์นอนตามป่าตามเขา อาจจะลำบากนิดแต่รับรองว่ามึงจะต้องชอบ” ผมพยักหน้ารับ คืออยากไปเที่ยวแบบนี้อยู่เหมือนกันแต่ไม่มีโอกาสได้ไปเลย ปีนี้แหล่ะจะลองไปเที่ยวแบบสมบุกสมบันดูบ้าง

 

“ก็ดีเหมือนกัน อยากไปเที่ยวกับมึงนะพี่พาย แบบนี่ก็เป็นปีใหม่ปีแรกที่เราจะได้อยู่ด้วยกันด้วยใช่ป่ะ” พดแล้วก็แอบเขิน เขินอะไรของมึงครับเป็นต่อ แค่ไปเที่ยวด้วยกันแค่นี้มันมีอะไรน่าเขินก็ไม่รู้

 

“อืม! แล้วมันก็จะมีปีที่สอง ที่สาม ที่สี่ ต่อไปเรื่อยๆ” พี่พายมันมองไปยังทางด้านหน้า ไม่ได้หันมามองหน้าผม แต่ผมก็เห็นรอยยิ้มบนเสี้ยวหน้าหล่อๆ ของมันอย่างชัดเจน อารมณ์ดีจริงจังเลยช่วงนี้...ก็ดีแล้ว เพราะว่ามันทำให้ผมมีความสุขมากเช่นกัน

 

“อยู่กับกูไปนานๆ นะต่อ...”

 

“นานจนเบื่อหน้ากันเลยดีมั้ย เอาแบบพี่พายไล่เท่าไหร่ก็ไม่ยอมไปเลยดีป่ะ จะติดหนึบเป็นตุ๊กแกเกาะข้างฝาบ้านอะไรแบบนั้นเลย ฮ่าๆ” ผมมีความสุขอ่ะ ได้ก่อกวนพี่พายมันแบบนี้โคตรมีความสุขเลย

 

“คนบ้าอะไรวะเปรียบตัวเองกับตุ๊กแก...แต่มึงกับตุ๊กแกก็แอบคล้ายกันอยู่นะ...เวลาที่มึงถูกกูดูดตัวจนเป็นรอยทั้งตัวไง...เหมือนกันไม่มีผิด หึ” ภาพเอยจงมา ความรู้สึกยามที่ถูกดูดลอยมาเลยพี่พาย กูขนลุกเลยเหอะ

 

“ตลอดเลยครับพี่พาย มึงนี่มันตลอดๆ” ไม่มีใครที่จะสามารถวกเข้าเรื่องหื่นๆ ได้ทุกเรื่องแบบผู้ชายคนนี้แล้วเว้ย ไอ้พี่พายเนี่ยมันโคตรสามารถอ่ะครับ

 

“กูก็มันตลอดนะ มีตอนที่กูทำแล้วไม่มันด้วยหรอวะต่อ...ไม่มีหรอก” ผมว่ามันหนักแล้วครับ ยิ่งพูดยิ่งเข้าตัวกูครับ เพราะฉะนั้นกูควรเปลี่ยนเรื่องไปเลยเพื่อความอยู่รอดของจินตนาการที่มันชอบบรรเจิดแล้วผมจะกระอักความรู้สึกของตัวเองตาย

 

“ไอ้พี่พาย...มึงจับอะไรกูเนี่ย” ผมรีบคว้ามือพี่พายออกทันทีที่มันวางแหมะลงมาที่ขาของผม แบบเฉียดเป้ากางเกงกูไปแค่เส้นยาแดงผ่าแปด ไอ้พี่พายมึงมันหื่น ไอ้หน้าเหียก

 

“เอ้า! โทษที กูจะเปลี่ยนเกียร์อ่ะ เลยไปนิดนึง ไซส์มันใกล้เคียงกัน” เดี๋ยวๆ ที่ว่าไซส์ใกล้เคียงนี่คือส้นตีนหมาอะไรพี่พาย พูดถึงขากูหรือว่าอะไรเนี่ย มึงนี่สุดๆ ไปเลยจริงๆ พี่พายเอ๊ย

 

“กูหิวจะตายแล้วพี่พาย รีบๆ เลี้ยวรถเข้าบ้านเสบียงเลยครับ อย่ามาหื่นใส่กูมากแล้วก็ไอ้พวกท่ายากนี่ก็ไม่ต้องงัดมาใช้กับกูด้วยนะครับ ฮ่าๆ ไม่เกี่ยวแต่กูอยากดึงเข้ามาให้เกี่ยว ไม่ต้องมามองหน้า” ผมบอกกับพี่พายที่มองหน้าผมแบบเอือมๆ ทำไมชอบมองกูด้วยสายตาแบบนี้ก็ไม่รู้ ดูเหมือนกูทำอะไรผิดตลอดๆ งั้นแหล่ะ ฮ่าๆ

 

“มึงนี่หื่นนะต่อ หรือว่าแอบอยากให้กูใช้ท่ายาก เดี๋ยวคืนนี้จัดเลยดีกว่า...” บอกแล้วว่าแม่งเข้าตัวแบบสุดๆ เพราะฉะนั้นเราจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีกนะครับท่าผู้ชม

 

“หิวข้าว หิวข้าว หิวข้าว หิวข้าว” ผมพูดไปพลางก็ตบมือไปพลางเป็นการให้จังหวะ ปลุกเร้าอารมณ์ให้ฮึกเหิม เพื่อที่จะเปลี่ยนเรื่องไป พี่พายมันมองผมด้วยสายตาระอาอีกแล้ว แต่ก็ช่างมัน ยังไงมันก็รักผมอ่ะ ฮ่าๆ อย่าอิจฉาครับอย่าอิจฉา

 

“ครับๆ จะพาไปแดกเดี๋ยวนี้แหล่ะครับที่รัก หุบปากเงียบๆ เลยครับ ไม่งั้นกูจัดการปิดด้วยปากให้นะครับ” โห่! ที่เงียบนี้ใช่ว่ากลัวนะเว้ย แต่เพราะว่าพูดมาแล้วเจ็บคอต่างหากเลยเงียบ ใครเค้าจะไปกลัวมึงวะพี่พาย ไม่มีหรอกเว้ย

 

“อยู่เฉยๆ แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย” พี่พายมันทำไมชอบยีหัวตบหัวผมจังเลยวะ เผลอๆ ก็เกาคางกูอีกต่างหาก นี่กูไม่ใช่หมานะเว้ยพี่พาย แต่ไม่เป็นไรช่างมัน อย่าไปสนใจไอ้หล่อโหดมันเลย ตอนนี้คิดดูก่อนดีกว่าว่าจะกินอะไรดี นี่อยากจิบเบียร์มากบอกเลย วันนี้ขอหน่อยเถอะ เผื่อแบบย้อมใจตัวเองให้พร้อมรับท่ายากด้วย

 

ไอ้ต่อ...มึงมันแรด ฮ่าๆ

 

 

 

 

เราสองคนเดินเข้ามาทางด้านในอย่างโคตรคุ้นเคย มองหาไอ้คู่รักเสาไฟฟ้ากับตอหม้อที่มันนั่งล่อเบียร์กันอยู่ที่มุมด้านใน ผมกับพี่พายก็เดินเข้าไปหามันทันที

 

“กว่าจะมาถึง...มึงดูดิกูแดกเบียร์ไปกี่ขวดแล้ว” พี่โก้หันมามองหน้าผมกับพี่พายแบบนิ่งๆ แต่ไอ้ตัวที่ไม่นิ่งนี่น่าจะเป็นไอ้ต็อปที่ทำเหมือนว่าจะสแกนผมกับพี่พายยังไงยังงั้น

 

“มองกูแบบนี้หมายความว่าไงต็อป” ผมนั่งลงข้างๆ ไอ้ต็อป ส่วนพี่พายมันนั่งลงข้างๆ พี่โก้ที่อยู่ตรงข้ามกับผม จริงๆ มันคงอยากจะนั่งข้างๆ ผมมากกว่า ดูจากสีหน้ามันที่มองหน้าไอ้ต็อปเหมือนจะแดกหัว แบบพี่พายมึงอย่าทำเหมือนว่าห่างกูไม่ได้ขนาดนั้น

 

“มึงอยากรู้ว่ากี่ขวดก็นับดิวะโก้ มาถามกูทำไม” เออ! จริงอย่างที่พี่พายพูดว่ะพี่โก้ นี่ไม่ได้เข้าข้างมันเลยนะเว้ย แบบพี่โก้มึงอยากรู้ก็นับเอาเองเลย ฮ่าๆ

 

“กวนตีน...” พี่โก้มันต้องเริ่มกรึ่มๆ แล้วแน่ๆ มันถึงได้ด่าพี่พายแบบนี้ ปกติเห็นโก้พายเค้าออกจะรักกัน ไม่เคยว่าอะไรกันสักเท่าไหร่

 

โก้พายอะไร ฮ่าๆ เดี๋ยวพี่พายแม่งโบกกูหน้าทิ่มอีกโทษฐานที่ยัดเยียดตำแหน่งรับให้กับมันแบบนี้

 

“กูพูดเรื่องจริงเหอะ ต่อมึงอยากกินอะไรรึเปล่าสั่งเพิ่มเลยเหอะกูหิวข้าวแล้ว” พี่พายมันเอาเมนูเคาะหัวผม ระดับไอ้เป็นต่อเด็กเสิร์ฟวีไอพีนี่ไม่ต้องดแล้วครับเมนู กูแทบจะท่องได้ทั้งเล่มแล้วมั้ง

 

“งั้นเดี๋ยวกูลุยครัวก่อนแล้วกัน มึงจะเอาอะไรเป็นพิเศษมั้ย ใช้สิทธิ์ลูกเจ้าของไปลัดคิวก่อนเลยเหอะ หิวมากสุดจะบรรยาย” นิดนึงอ่ะครับ ตอนนี้โคตรหิวแล้วคนเยอะแน่นร้านแบบนี้ไม่ไปลัดคิวมีหวังหิวจนตาลายตายห่าแน่ๆ ไอ้ต็อปมันชอบด่าผมว่าใช้เส้น เหอะๆ ได้ข่าวมึงอ่ะตัวดีเลย ใช้สิทธิ์ลูกรักของคุณนายเค้าทุกที

 

“กูอยากกินหอยเชลล์กระทะร้อนหรือว่าอบเนยก็ได้เอามาสักอย่างเหอะ เอาโป๊ะแตกด้วยนะต่อ” ผมพยักหน้ารับแล้วมองหน้าพี่โก้กับไอ้ต็อปเป็นเชิงถาม ทั้งสองคนส่ายหน้าปฏิเสธ เพราะว่าที่วางอยู่บนโต๊ะนี่ก็หลายอย่างแล้ว

 

“งั้นเดี๋ยวกูมา หิวก็กินอะไรรองท้องไปก่อนก็ได้นะพี่พาย” ผมลุกเดินลัดเลาะไปเพื่อไปที่ครัว ไปแอบขอลัดคิวให้พ่อครัวทำอาหารให้ก่อน ไม่งั้นหิวตายแน่ๆ นี่บอกเลย

 

ระหว่างที่ผมกำลังคิดนั่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อย คิดถึงเรื่องที่จะไปเที่ยวด้วยกันช่วงปีใหม่ คิดถึงช่วงเวลาหลังจากนั้นที่เราจะมีร่วมกัน ลอยกระทงเอย วาเลนไทน์ปีแรกจะเป็นยังไง สงกรานต์ล่ะ คิดแล้วก็ได้แต่ยิ้มอยู่คนเดียว บอกใครไม่ได้หรอกว่าแอบคิดอะไรกับเรื่องแบบนี้ เดี๋ยวมันจะพากันล้อให้อายหมามันอีก

 

แต่ทว่าความคิดของผมเป็นอันต้องชะงัก เมื่อผมมองเห็นพี่ชายที่เดินเข้ามาพร้อมกับใครบางคนที่ดูสูงอายุและดูน่าเกรงขาม ความรู้สึกแว้บแรกในหัวของผมคือผู้ชายคนนั้นดูน่ากลัวยังไงก็ไม่รู้

 

ไม่รู้ดิ...ความรู้สึกมันบอกแบบนั้น อาจจะเพราะว่าดวงตาคู่นั้นดูดุๆ แบบแปลกๆ ผมก็ได้แต่มองดูพี่ชายที่เดินนิ่งๆ เงียบๆ เลี้ยวไปยังโซนวีไอพีพร้อมกับผู้ชายคนนั้น บางทีเค้าอาจจะนัดมาคุยธุระกันก็ได้แหล่ะมั้ง แต่ทำไมดูเครียดๆ กันจังวะ...

 

“ช่างเหอะ มันไม่ใช่เรื่องอะไรของกูรึเปล่าวะเนี่ย หิวจะตายแล้วคร้าบ” ผมละความสนใจจากพี่ชายแล้วรีบเดินเข้าไปที่ครัวทันที งานนี้ต้องเร่งครับเดี๋ยวคุณชายธราเทพเค้าหิวจัดแล้วพาลขึ้นมางานจะเข้าผมซะเปล่าๆ

 

 

 

 

“มาแล้วคร้าบ อาหารสุดอร่อยจากบ้านเสบียง เมนูนี้พิเศษเพื่อคุณชายธราเทพโดยเฉพาะเลยนะเว้ย” ผมวางหอยเชลล์อบเนยลงตรงหน้าพี่พาย มันมองหน้าผมพร้อมกับยิ้มน้อยๆ อย่างพอใจ บอกแล้วว่ากูลัดคิวได้ แบบว่ากูแอบไปอ้อนพ่อครัวมา ลุงเค้าก็ใจดีรีบทำให้เลยนะเว้ย นี่แหล่ะสิทธิ์ของคนหน้าตาดีแบบกู

 

“คือพูดแบบนี้กูกับพี่โก้ก็กินไม่ได้ใช่ป่ะต่อ” มาแล้วครับไอ้ตัวสร้างสถานการณ์ มันพยายามทำให้ผมรู้สึกผิด ซึ่งมึงพลาดครับต็อป เพราะว่ากูไม่รู้สึกห่าอะไรเลย

 

“แล้วแต่มึงเลยครับเพื่อนต็อปว่าจะกินหรือว่าไม่กิน ว่าแต่ทำไมมึงย้ายมานั่งฝั่งนี้แล้ววะพี่พาย” ผมเพิ่งสังเกตว่าพี่พายมันย้ายมานั่งฝั่งเดียวกับผมแล้ว คิดเอาไว้แล้วว่ามันต้องเล่นแบบนี้ พี่พายมันโรคจิตมันชอบเอาแขนเท้าบนไหล่ของผมเวลาที่นั่งอยู่ด้วยกัน นั่งตรงข้ามกันมันเนียนกับผมไม่ได้ไง

 

“มันห่างเมียไม่ได้ไงไม่น่าถาม รีบๆ แดกกันเลยครับกูจะกลับไปแดกกันต่อแล้ว” นี่พี่โก้มันเมาแล้วรึเปล่าวะตาเยิ้มใส่ไอ้ต็อปเชียว แต่บางทีพี่โก้อาจจะกำลังถูกมอมเหล้าก็ได้ เพราะอะไรน่ะหรอครับ เพราะสีหน้าและแววตาที่ดูเจ้าเล่ห์ของไอ้ต็อปไง ไหนจะการที่มันรินเบียร์ให้พี่โก้ไม่หยุดนั่นอีก

 

“สั้น!! เยอะนะมึง เดี๋ยวคืนนี้ก็ไม่ได้นอนหรอก” พี่พายมันยังมองออกเลย  ไอ้ต็อปมันหันมายักคิ้วให้แบบภาคภูมิใจซะงั้น เพื่อนกูแม่งแรดกว่ากูพันเท่าแล้วชอบมาด่าว่ากูแรด

 

“นั่นแหล่ะที่ผมต้องการเลยพี่พาย พี่โก้กินๆ กินเยอะๆ เลยพี่” ไอ้ต็อปมึงนี่มันจริงๆ เลยนะ รู้ทั้งรู้ว่าถ้าพี่โก้มันเมาแล้วมันจะหื่นแตกแค่ไหน แต่ก็นะ...กูลืมไปว่ามึงชอบแบบนั้น

 

“ใครเค้านอนกันวะ กลางคืนเป็นเวลาฟีทเจอริ่งเหอะ...” พี่โก้แม่งไปแล้วครับ ถ้าเป็นเวลาปกตินี่อย่าคิดว่าจะเจอกับไอ้พี่โก้ในโหมดนี่เลย ถ้ามันไม่อยากพูดง้างปากมันก็ไม่พูดหรอกครับ

 

“เอาแล้วครับเพื่อนกูแม่งไปแล้ว มึงลากมันกลับห้องให้ได้นะไอ้สั้น ไม่ใช่มาฟีทกันกลางร้าน...” พี่พายมันหัวเราะน้อยๆ ผมไม่รู้ว่าจะฮาพี่โก้หรือว่าระอาไอ้ต็อปก่อนดี แบบมึงช่างจับคู่กันได้ลงตัวแบบสุดๆ

 

“ของแบบนี้เค้าเอาไว้ดูกันสองคนเว้ย คนอื่นไม่ได้ดูหรอก” พี่โก้มันอาการหนักแล้วจริงๆ แม่งตาเยิ้ม ยิ้มหวานจนคนที่มองมานี่แทบจะระทวย ไอ้ต็อปนี่ก็ดูจะเปรมเหลือเกินที่มอมเหล้าพี่โก้ได้แบบนี้

 

คือแบบอยากจะถามมันจริงๆ นะ ว่ามึงไม่รู้สึกเจ็บ รู้สึกล้า หรือว่ารู้สึกเบื่อการมีเซ็กส์บ้างหรอวะ กูนี่เลี่ยงฉิบหายถึงแม้ว่าสุดท้ายแล้วจะต้องยอมให้มันก็เหอะ แต่กูก็ยังเลี่ยงนะเว้ย ไม่ใช่เสนอและพร้อมจะสนองได้ทุกที่ทุกเวลาแบบมึงอ่ะต็อป

 

“นินทากูหรอวะหมาต่อ แดกหอยไปมึงไม่ต้องมาด่ากูในใจ” คือเอาอีกแล้วนะเว้ย ทำไมทุกคนทำเหมือนว่าอ่านใจกูออกวะเนี่ย ทั้งพี่พาย ทั้งไอ้ต็อป มองกูออกแบบทะลุปรุโปร่งเกินไปมั้ยครับ

 

“เชิญมึงมอมเมากันตามสบายครับ กูจะกินข้าวละโคตรจะหิว” ผมละความสนใจจากเพื่อนต็อป ปล่อยมันไปเหอะครับมันเป็นมวยถูกคู่ครับคู่นี้

 

หื่นให้สุดอย่าหยุดถ้ายังไม่เสร็จครับ

 

“พี่พายชอบกินหอยหรอวะ...” ผมตักหอยเชลล์ใส่จานให้พี่พาย มันเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมแบบกวนตีน กูถามอะไรผิดไปหรือเปล่าวะเนี่ย

 

“เมื่อก่อนก็ชอบนะ แต่เดี๋ยวนี้ไม่ชอบเท่าไหร่ ชอบกินมึงมากกว่า” นั่นไง มึงจะหื่นแข่งกับคู่เสาไฟฟ้ากับตอหม้อหรอวะ กูไม่สู้นะเว้ย สองคนนี้มันขั้นแอดวานซ์ไปแล้ว กูขอซูฮก

 

“งั้นแดกหอยไปเถอะพี่พาย สั่งมาแล้วแดกให้หมดครับเสียดาย” ผมไม่น่าเอ่ยปากถามมันเลย ดูแม่งตอบกลับมาดิ กระตุ้นเลือดให้สูบฉีดที่ใบหน้ากูมากครับพี่พาย

 

พวกเราก็นั่งกินกันไป นั่งเถียงกันไปอยู่แบบนี้จนอาหารพร่องลงไปเกือบจะหมดผมนี่นั่งตีพุงเลยครับแม่งโคตรจะอิ่ม นี่พี่พายมันทักแล้วนะว่าแก้มออกแล้วตอนนี้ แล้วมันก็บอกอีกว่ามีวิธีลดความอ้วนด้วยนะครับ คือออกกำลังยามค่ำคืนบนเตียงนอนกับมันบ่อยๆ มันบอกฟินมากๆ แล้วจะผอมเอง คือมันเกี่ยวหรอวะพี่พาย...

 

แต่ทว่ารอยยิ้มและเสียงหัวเราะของพี่พายก็สะดุดลงไปทันที ผมมองสายตาของพี่พายที่มองไปยังใครบางคนที่เดินเข้ามาทางโต๊ะของพวกเราก็พบว่าเป็นพี่ชายที่เดินเข้ามาหา ก็ไม่น่าจะทำให้พี่พายมันเครียดได้เลยนี่หว่า ก็แค่พี่ชายเดินเข้ามาทักไม่ใช่หรอวะ

 

“พาย...ไปกับกูหน่อย...ไปคุยกับพ่อ!! เท่านั้นแหล่ะ ทั้งผม ทั้งพี่พาย แม้แต่พี่โก้ที่ดูกรึ่มๆ ยังชะงัก พร้อมกับสีหน้าที่ดูกังวลไม่น้อย แสดงว่าผู้ชายคนนั้นที่ผมเห็นมากับพี่ชายคือพ่อของพี่พายสินะ

 

โหย! ตาโคตรดุเหมือนกันเลย

 

“ไม่ว่ะพี่ ถ้าอยากคุยก็กลับไปคุยกันที่บ้าน...ไม่ใช่ที่นี่” พี่พายมันตอบกลับทันทีแบบไม่ต้องคิด พี่ชายเบนสายตามาทางผมเหมือนจะอยากให้ผมช่วยพูดกับพี่พาย แต่แบบพี่ชายผมจะพูดอะไรได้หรอวะ พี่พายมันทำหน้านิ่งมากแบบโคตรน่ากลัวอ่ะ

 

“พาย!! มึงจบเรื่องนี้เหอะ กูเองก็จะต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว ก่อนกูจะไปกูอยากให้เรื่องทุกอย่างมันจบลงก่อน...กูขอร้องหล่ะ” ผมจับมือพี่พายที่กำแน่นอยู่ใต้โต๊ะแล้วค่อยๆ คลายนิ้วมือที่กำแน่นนั่นออก ก่อนที่จะสอดนิ้วเข้าไปสอดประสานกับนิ้วมือของพี่พาย พี่พายกำมือของผมแน่นมากๆ

 

“ทำไมต้องที่นี่วะพี่ชาย...”

 

“ก็เพราะว่ามึงจะไม่หนีไง ตลอดเวลาที่ผ่านมามึงหนีความจริงมาตลอด ถึงเวลาที่มึงจะต้องเผชิญหน้าและรับฟังเรื่องทุกอย่างแล้วว่ะ” พี่ชายนิ่งมากๆ ทำไมคนบ้านนี้ดูนิ่งจนน่ากลัวแบบนี้วะเนี่ย ผมนึกถึงพ่อของพี่พายแล้วแบบรู้สึกกังวลใจยังไงก็ไม่รู้

 

“พาย...กูเห็นด้วยกับพี่ชายว่ะ กูว่าถึงเวลาที่มึงจะต้องยอมรับฟังแล้วหล่ะ เผื่อว่าบางทีอะไรๆ มันอาจจะดีขึ้น” พี่โก้เหมือจะสร่างเมาไปเลยทีเดียว ไอ้ต็อปกับผมทำได้เพียงแค่นั่งเงียบๆ เพราะว่าไม่ใช่เรื่องที่ผมจะเข้าไปยุ่งวุ่นวายอะไร

 

แต่ทว่าถ้าทำได้ผมอยากจะอยู่ข้างๆ พี่พายในยามที่พี่พายอ่อนแอมากที่สุดแบบนี้ หรือในยามที่พี่พายต้องการใครสักคนคอยเคียงข้าง ผมจะเป็นคนนั้น...คนที่พร้อมจะรับฟัง คนที่พร้อมจะเข้าใจ คนที่พร้อมเคียงข้างกายของพี่พายไม่ทิ้งไปไหน

 

“ทั้งๆ ที่รู้ว่าคุยกันไปสุดท้ายมันก็เหมือนเดิม จะคุยเพื่ออะไรวะ...”

 

“เราสัญญากันแล้วนะพี่พาย พี่พายสัญญากับต่อแล้วนะว่าจะเปิดใจคุยกับพ่อ...นะ” ผมกำลังทวงคำสัญญาที่พี่พายให้กับผมเอาไว้ตอนที่เราไปไร่เลย์ด้วยกัน ผมว่ามันถึงเวลาแล้วที่พี่พายจะต้องยอมเปิดใจและเคลียร์เรื่องราวต่างๆ ออกไปจากใจให้หมด

 

“พาย...ทุกคนเคาหวังดีกับมึง ช่วยมองเห็นความหวังดีของทุกคนด้วยเหอะ กูเป็นห่วงมึงนะ ถ้ากูไม่อยู่ที่นี่...ไม่ได้อยู่คอยเคลียร์เรื่องของมึง...มึงจะทำยังไง...”

 

“ผมไม่อยากให้คนที่ผมรักเห็นความอ่อนแอของผมว่ะพี่ชาย” พี่พายกุมมือของผมแน่นพร้อมกับหันมามองหน้าผมด้วยสีหน้าและแววตาที่อ่อนไหว...

 

น่าสงสาร...

 

 ทำไมความรู้สึกแรกของผมที่เกิดขึ้นหลังจากมองสบตากับพี่พายคือความรู้สึกสงสาร พี่พายมันกำลังกลัวบางอย่าง มันเหมือนคนที่พยายามหนีบางสิ่ง ผมกระชับมือพี่พายแน่นแล้วส่งยิ้มให้กับพี่พาย

 

“พี่พาย...คนรักกันต้องร่วมทั้งทุกข์ทั้งสุข ไม่ใช่พออีกคนมีเรื่องทุกข์ใจก็ทิ้งไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่ออยู่ข้างๆ พี่เสมอ ถ้าหันมามองข้างๆ แล้วไม่เจอต่อก็หันหลังมา ต่อจะอยู่ใกล้ๆ พี่พาย ไม่มีทางทิ้งพี่พายแน่นอน...คุยกับพ่อเหอะพี่พาย” ไม่ว่าพี่พายจะอยู่ในอารมณ์ไหน ผมก็ยินดีที่จะอยู่ข้างๆ พี่พาย คอยเช็ดน้ำตายามที่พี่พายร้องไห้เสียใจ คอยโอบกอดพี่พายเอาไว้ยามที่พี่พายอ่อนล้า คอยดึงอารมณ์ของพี่พายไม่ให้รุนแรงเกินไป

 

ผมจะเป็นส่วนเติมเต็มให้กับพี่พาย...คนที่ผมรักมากที่สุด

 

“เราจะก้าวผ่านมันไปด้วยกัน ต่อรักพี่พายนะ” ผมพูดกับพี่พายเบาๆ เราสองคนกุมมือกันเอาไว้อย่างแนบแน่น ผมรู้ว่าพี่พายกำลังกังวล ผมเองก็กังวลเหมือนกัน ความกลัวมันเริ่มถาโถมเข้ามาหาเราอีกครั้ง

 

แต่ทว่าเราไม่สามารถที่จะหนีความเป็นจริงได้หรอก สักวันหนึ่งเราก็จะต้องเผชิญหน้ากับมันอยู่ดี ไม่ว่าผลที่ตามมานั้นมันจะเป็นเช่นไรก็ตามที แต่อย่างน้อยๆ เราก็ได้เปิดใจยอมรับและเผชิญหน้ากับมันแล้ว

 

“ตกลง...ผมจะคุยกับพ่อ”

 

..........100%..........

 

ขอบคุณสำหรับแท็ก #ยุ่งนัก บนทวิตเตอร์ค่ะ

อ่า...ตอนหน้าเป็นตอนที่พี่พายจะเคลียร์กับคุณพ่อแล้วค่ะ และก็เป็นการเดินทางสู่ตอนที่ 69 แล้ว (ท่ายาก เอ๊ย เลขสวยเนอะ)

เป็นกำลังใจให้พี่พายและน้องต่อผ่านพ้นอุปสรรคทั้งหมดไปด้วยกันเนอะ

เจอกันตอนหน้าค่า

PS…ใครว่างๆ ไม่มีอะไรอ่าน ก็ลองแวะไปเยี่ยมเยียนหนุ่มๆ สินกำกันบ้างนะคะ ^^

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15974 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 18:09
    คงถึงเวลาเคลียร์ให้จบสักทีนะพาย
    #15974
    0
  2. #15730 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 15:20
    เคลียให้มันจบๆ ไปก็ดีนะพี่พาย
    #15730
    0
  3. #15718 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 22:47
    แค่มีต่ออยุ่ข้างๆพี่พายก็พร้อมจะทำทุกอย่างแล้วจริงๆ น่ารักกก
    #15718
    0
  4. #14516 *~KidDevilzaa~* (@s1490111295) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 21:39
    เป็นต่อของผม กรี้ดดดด
    #14516
    0
  5. #14042 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 16:10
    ขอให้รู้เรื่อง
    #14042
    0
  6. #13270 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 00:33
    พี่พายรีบเคลียนะจะได้กลับไปเล่นท่ายาดับต่อต่อ #ไม่ใช่ละ
    #13270
    0
  7. วันที่ 23 มกราคม 2557 / 23:47
    โอ้ยยย สงสารพี่พายTT
    #12645
    0
  8. #12074 KimHeeMo32 (@kimheemo32) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2556 / 01:56
    แง๊ๆๆๆๆๆๆๆ พี่ปอกะพี่ชาย ทำเขาร้องไห้ทุกตอน!!!! หมาต่อซุ่มซ้ามไม่เคยเปลี่ยน
    #12074
    0
  9. #11951 -dark angel- (@areeyafah) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2556 / 20:59
    ถึงเวลวเผชิญหน้ากับความจริง
    #11951
    0
  10. #11676 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2556 / 01:14
    ฉากเรียกน้ำตามาในตอนสุดท้าย หัวใจมันกพลังสลายยย อ้ากกกกกก พี่พายสู้ๆนะเว้ยยย
    #11676
    0
  11. #11327 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 07:05
    ถึงเวลาแล้วแหละพี่พาย เพื่อต่อ เพื่อพี่ชาย เพื่อตัวเอง เคลียร์สิ่งค้างคาในใจได้แล้วนะ
    #11327
    0
  12. #11064 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 12:42
    ..แหมมมมมมมมมมมมมมมม    ไม่แดกต่อกลาที่สาธารณะเลยค๊า??????? 
    โหยยยย   ถ้าพี่พายแม่งจะแกล้งง่อยแบบนี้ 
    5555ไม่มีมือ?????  ฮ่า  ..... 
    สงสารต่อค่ะ มีสามีแบบนี้น่าสงสาร  เลิกเลยเหอะ  เดี๋ยวเมย์เคลมต่อให้
    5555 
    เนียนไหม?? ไปทะเล???  แหมๆๆๆ  จะไปกินนอกสถานที่หรอกคะ??  อะนะ 
    คราวที่แล้วยังไม่ได้กินในน้ำนี่เนอะ ได้แค่ระเบียง  
    5555  เบื่อค่ะ รักกันแบบนี้เมย์จะแทรกตัวไหน  #ตอบ!!!!!!!!!
    5555555555 พี่พายกวนค่ะ  โคตรๆๆๆๆ ของโคตรเลย ฮ่าๆๆๆ
    หวงเมีย??  กลัวจบแล้วมีใครมายุ่ง  ????  ติดไว้สักตัวสองตัวสิคะ 
    ค่อยจบปีหน้า 
    5555  เกร๋ๆๆ เลยนะ  โอ๊ยยยยแล้วเมื่อไหร่จะได้เคลียร์กันละค๊า!!!!!!! 
    กับพ่อเนี่ย  เฮ้อออออออลุ้นตัวโก่ง  แหมๆๆพี่พายทำตัวน่ารักว่ะ  หึหึ
    แต่การจุ๊บปากต่อในที่สาธารณะงี้คิดว่าเมียไม่อายใช่ไหม???  ตอบค่ะ 
    5555 
    รู้หอกว่าจะให้ต่ออาบอะ  ไม่งั้นก็แสดงควาเมป็นเข้าของ  ช่ายยยยป้ะ??? 
    ฮ่าๆๆ55555555 โอ๊ยเปิดมาก็เอาฮาเลยค่า ..........งป๊าดดดดดดด  แซวกันได้โล่
    เอิ่ม  ปลาทอดอร่อยแหะ
    55555  กินไปอ่านไปมีความสุขแต่แอบทุกข์  ว่าแล้ว 
    ดราม่ามันมาแล้วใช่ไหม???? 
    T^T  ทำไมรัศมีความโศกมันมาแล้วอะ แงๆๆๆ 
    พ่อมาอะ  เฮือกกกกกก  อันนั้นก็เศร้า  เจอพี่ชายบอกจำไม่อยู่ 
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก  อันนี้ก็ดราม่า เย้ยพี่เกรท  มันจะรุนแรงไหม??? 
    ไม่เอ่นะ  เจ็บเยอะหปแล้ว   แต่ขอแว็บแป็บนึง ต็อปไม่เข็ด  มอมเหล้าพี่โก้อีกแล้ว??? 
    โอ้วววววนางเลิศนะ  อ๊าก 
    5555  แต่ว่าเป็นเมย์  เมย์ก็มอมค่ะ
    #11064
    0
  13. #10654 แกงส้ม (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 09:47
    มาถึงที่กันเลยทีเดียว
    #10654
    0
  14. #10594 nunyjan (@nunymind) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 22:44
    สู้ ๆ นะทุกคน ขอให้ผ่านไปได้นะ >///<
    #10594
    0
  15. #10586 sawhaชาลิตี้* (@eingkung) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 10:11
    กริ๊ดดด เอาจริงๆพี่ชายกับพี่ปอนี่กิ๊กกันใช่มั้ย T0T

    สงสารคู่พี่เว่อร์ๆ

    พี่พายสู้ๆ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป T_T
    #10586
    0
  16. #10572 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 19:06
    พี่พายเคลียร์กับพ่อให้ดีๆนะ ฟังเหตุผลที่พ่อเค้าบอกนะ อย่าพึ่งใช้อารมณ์นะ พี่มีต่ออยู่ข้างๆนะ สู้ๆนะพี่
    #10572
    0
  17. #10568 ดาราพันใจ (@ladyvivi) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 17:27
    พี่พายน่าสงสารเนอะ เราว่าเหมือนต่อ บางทีความจริงแม้มันเป็นเรื่องจริง
    แต่บางที่มันบิดเบือนคงเพราะการกระทำ การกระทำที่เกิดขึ้นที่พี่พายรับรู้
    และนั่นคือสาเหตุที่พี่พายไม่ถูกกับพ่อ
    #10568
    0
  18. #10522 TT'POI (@topyoyo) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 21:12
    โย่วววว!  พ่อพี่พายยยย -0-  #แหกปากเพื่อ -_-
    เป็นต่อกับพี่พายต้องสู้ๆนะ เค้าเชื่อว่าจะต้องผ่านมันไปได้ สู้ๆ
    #10522
    0
  19. #10519 Vanilla (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 00:01
    โอยหายใจไม่ทั่วท้อง สู้ๆพี่พาย
    #10519
    0
  20. #10512 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 19:13
    สาธุ ! ขอให้เรื่องทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีนะ !!
    #10512
    0
  21. #10510 Myy'MInTz_ (@mariposamint) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 17:05
    ลุ้นนนน
    #10510
    0
  22. #10508 Rindazz (@leeie) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 16:10
    สงสารพี่พายนะ แต่ก็สงสารพี่ชายมากกว่าพี่ชายจะย้ายไปอยู่เมืองนอกเพราะเรื่องของพี่ปอใช่มั๊ยอะ เศร้า!
    #10508
    0
  23. #10506 ~พิวพิว~ (@adizar) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 15:58
    ไม่อยากให้จบอ่ะ
    #10506
    0
  24. #10499 memild129 (@memild129) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 12:35
    สู้เค้านะพี่พาย เดียวน้องมายจะเป็นกำลังใจให้
    #10499
    0
  25. #12 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 03:41
    พายสู้ๆ
    #12
    0