OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 15 : ☆OK! I love U ★.. ยุ่งนักสเปเชียล.... เมษาพารัก 02. อย่าไว้ใจความเหงา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    3 ส.ค. 56


 

02. อย่าไว้ใจความเหงา

 

สงกรานต์...กำลังจะมาแล้ว และผมก็ต้องแพคกระเป๋าเตรียมตัวเดินทางไปชลบุรีกับแม่แล้วครับ ครั้งนี้ไปกันแค่สองคนเท่านั้นพี่ปอไม่ได้ไปด้วยเพราะว่ารายนั้นเค้าต้องคอยดูแลบ้านเสบียง ได้พี่ฝ้ายมาช่วยดูอีกแรงหนึ่งคุณนายพรทิพย์เลยวางใจ

 

แต่ที่ไม่น่าวางใจเลยก็คืออาการของไอ้พี่พายนี่แหล่ะครับ มันดูว่าง่ายผิดปกติแบบโคตรๆ มันไม่น่าจะเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่ายแบบนี้ และจากประสบการณ์ที่สั่งสมมานานสอนให้ผมรู้ว่ามันไม่มีทางยอมปล่อยให้ผมไปไหนไกลๆ จากมันได้แน่ๆ

 

คือเหมือนมันจะรักผมมาก แต่เอาจริงๆ คือมันเป็นคนขี้หวง มันหวงเว่อร์อะไรเว่อร์จนบางทีผมก็อยากจะถีบไอ้พี่พายมันแบบเว่อร์ๆ แต่ก็เอาเถอะมันไม่พูด ไม่โวย ไม่บ่น ไม่งี่เง่าก็ดีแล้ว ถึงแม้ว่าผมจะแอบตะขิดตะขวงใจก็ตามที

 

“กูไปแล้วนะเว้ยพี่พาย สิบวันหน้าเจอกัน...” ผมยืนอยู่ที่ข้างๆ รถฝั่งคนขับ ก้มหน้าคุยกับไอ้พี่พายที่มันมาส่งที่หน้าบ้าน มันไม่ยอมเข้าไปข้างในบ้านครับไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ก็ช่างเถอะขี้เกียจจะถาม ผมต้องกลับมาเอาของนิดๆ หน่อยๆ แล้วรอเดินทางพร้อมกับแม่ในช่วงเย็น ขับรถแค่ชั่วโมงกว่าๆ ก็ถึง เลยไม่ต้องรีบร้อนอะไรมากมาย

 

“กูก็ไม่ได้อยากจะให้มึงไปนะต่อ แต่ยังไงมึงก็ต้องไปอยู่ดี เดินทางดีๆ ขับรถให้มันดีๆ แล้วก็โทรหากูทุกวัน ถ้ากูโทรไปหาแล้วไม่รับกูตามถึงที่...” โอ้โหไอ้พี่พาย เห็นเงียบๆ มาสองสามวันพอวันที่กูจะเดินทางนี่มึงรัวใส่กูเลยนะ แค่ที่รัวเมื่อคืนนี้ไม่พอหรอวะ กูจะไม่มีแรงขับรถก็เพราะมึงนั่นแหล่ะไอ้เลว

 

“รู้แล้วครับผม มึงเองก็ดูแลตัวเองดีๆ นะพี่พาย อย่าลืมกินข้าว เอาแต่นอนเน่าไม่ได้นะเว้ย...” ว่าไปแล้วคนที่อดจะเป็นห่วงไม่ได้ก็คือผมนี่แหล่ะ พี่พายแม่งน่ารำคาญเกินไปแล้วจริงๆ มันทำให้ผมเป็นห่วงมันทุกครั้งที่ผมต้องไปไหนมาไหนหลายๆ วัน มันจะมากเกินไปแล้วนะไอ้นี่ เข้ามาทำให้ใจกูปั่นป่วนแบบนี้รับผิดชอบยังไง

 

“ห่วงตัวมึงเองเหอะต่อ อย่าให้กูรู้หรือว่าจับได้ว่ามึงนอกใจกู...กูจัดการมึงขั้นเด็ดขาดแน่ๆ” พี่พายมึงทำหน้านิ่งแบบนี้กูโคตรสยองเลยรู้ป่ะ ทั้งๆ ที่เวลายิ้มมึงออกจะหล่อแบบโคตรๆ กูชอบเวลาที่มึงยิ้มนะดูแล้วอบอุ่นดี

 

“ยิ้มดิวะอย่าทำหน้าดุแบบนี้” ผมจับที่มุมปากทั้งสองข้างของไอ้พี่พายแล้วดึงมุมปากทั้งสองข้างของมันขึ้นเพื่อให้มันยิ้มให้กับผม พี่พายส่ายหน้าไปมาแล้วยิ้มปนระอากลับมาให้

 

“โอเคกูยอมให้มึงเล่นน้ำประแป้งสาวๆ ก็ได้ กูสมเพชมึงนะต่อที่ไม่เคยได้อะไรกับใครมาก่อน กูจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแล้วกัน” โห...พูดแบบนี้ต่อยหน้ากูเลยดีกว่าพี่พาย นี่มันดูถูกกันชัดๆ ดูถูกแบบโคตรๆ เลยด้วย ดูถูกชิบหายเลยมึง
 

“พี่พายมึงอย่ามาทำเป็นกัดฟันฝืนใจพูดเลย ขี้หวงอย่างมึงอ่ะนะจะยอมให้กูไปไล่ประแป้งสาว...” ผมรู้หรอกว่ามันไม่เต็มใจ มันประชด พี่พายมันไม่ได้อยากให้ผมไปหรอกผมรู้...

 

เหมือนผมกำลังหลอกตัวเองไงไม่รู้ ไม่รู้ทำไมทั้งๆ ที่ควรจะดีใจที่มันให้อิสระกับผมตั้งสิบวัน แต่เอาจริงๆ การที่พี่พายมันไม่พูด ไม่ถาม ไม่ห้าม ไม่งี่เง่าใส่ ผมกลับกังวลกลัวว่าที่พี่พายมันไม่ห้าม ไม่พูดอะไร เพราะมันเบื่อผมแล้วนี่สิ...

 

“ให้จริงๆ กูจะหลอกมึงทำไม อีกอย่างห่างกันขนาดนั้นกูจะไปรู้ไปเห็นได้ยังไง ไอ้สั้นมันก็ไม่ได้ไปกับมึงกูไม่มีสายคอยรายงานอยู่แล้ว...”

 

“ถ้ามีหนุ่มมาประแป้งกูอ่ะพี่พาย กูออกจะน่ารักขนาดนี้...” นี่ผมถามในสิ่งที่ไอ้พี่พายมันไม่เคยชอบใจเลย มันบอกว่ากับผู้หญิงมันยังไม่เท่าไหร่ แต่ถ้ากับผู้ชายมันจะเอาผมตายแน่ๆ แต่ดูท่าทางมันดิ มันไม่มีท่าทางอะไรเลย มันแค่ยักไหล่เท่านั้น ผมใจฝ่อยังไงก็ไม่รู้

 

“เออมึงน่ารัก กูก็จะไม่แปลกใจหรอกถ้าจะมีคนมาประแป้งมึง ยังไงก็เซฟๆ ตัวเองหน่อยก็แล้วกัน เข้าบ้านไปได้แล้วต่อ...ถึงชลบุรีแล้วโทรหากูด้วยนะ” ผมมองดูไอ้พี่พายที่ดูไม่รู้สึกรู้สาไม่แสดงท่าทีหวงผมด้วยความแปลกใจ มันแปลกจริงๆ นะ ทำไมผมรู้สึกว่าไม่อยากไปแล้ววะ ทั้งๆ ที่ผมเป็นคนโหยหาอิสรภาพเองแท้ๆ

 

“เป็นอะไรวะต่อ ก็ดีแล้วไม่ใช่รึไงได้อิสรภาพตั้งสิบวัน คิดอะไรมากมาย” ผมมองดูรถของพี่พายที่ไปไกลจนลับตาก่อนที่จะเดินเข้าไปทางด้านในบ้านของตัวเอง สมองผมยังคงคิดวกวนไม่จบไม่สิ้น มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกที่พี่พายจะยอมให้ผมไปง่ายๆ แบบนี้ แถมมันยังอนุญาตให้ผมเล่นน้ำประแป้งสาวๆ ได้อีกต่างหาก ไม่มีท่าทีหึงหวงอะไรแบบนี้มันไม่ใช่ว่ะ

 

“หรือว่ามันเบื่อกูวะ...โอยๆ คิดอะไรมากมายวะต่อ มึงมันเพ้อเจ้อไร้สาระ” ผมสะบัดหัวจนยุ่งไปหมด เดินเข้ามาในบ้านนี่ผมแทบจะวิ่งออกมาแทบไม่ทัน ควันขโมงทั่วบ้านจนแทบจะหายใจไม่ออก ตอนแรกก็จะแหกปากว่าไฟไหม้หรอกนะครับ แต่นึกขึ้นได้ว่าทุกครั้งที่จะออกเดินทางไปไหนมาไหน บ้านของผมก็จะตกอยู่ในสภาพนี้นี่แหล่ะ

 

คุณนายพรทิพย์เดินสายจุดธูปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั่วทั้งบ้านเลยครับ แม่ของผมเชื่อเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์มากๆ เรื่องดูดวงนี่ก็พอๆ กัน ก่อนที่จะออกเดินทางนั้นแม่ของผมจะต้องดูฤกษ์งามยามดีตามที่แม่หมอบอกมา ต้องเป๊ะแบบเว่อร์ๆ มากครับ ช้าไม่ได้ไม่อย่างนั้นมันจะเสียฤกษ์...นี่แหล่ะครับแม่ผม

 

“ตกลงพายเค้าไม่ได้ไปกับเราใช่มั้ยลูก” แม่เอ่ยถามขึ้นมาหลังจากที่จัดการรวบรวมข้าวของและกระเป๋าเรียบร้อย ผมจัดเก็บสัมภาระขึ้นรถแล้วเช็คอีกครั้งผมยิ่งขี้ลืมและก็เอ๋อแดกตามที่ไอ้พี่พายมันปรามาสเอาไว้อยู่ด้วย

 

“ไม่ไปครับแม่ อย่าให้พี่พายมันไปเลยแม่มันงี่เง่า” ผมพยายามไม่คิดไม่สนใจถึงท่าทีที่แปลกๆ ของไอ้พี่พาย หลังจากวันเกิดของผมมันก็ไม่พูดถึงเรื่องวันสงกรานต์อีกเลย ถ้ามันโวยวายผมจะไม่มานั่งคิดมากห่าเหวอะไรแบบนี้เลยสักนิด

 

“ต่อเป็นอะไรรึเปล่าลูก ทำไมหน้าตาไม่ค่อยดีเลย ป่วยรึเปล่าเนี่ยเหมือนคนเพลียๆ อดหลับอดนอน...” ฉึก!! สะดุ้งเลยครับเจอแม่ถามแบบนี้ ผมยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมา จะบอกแม่ได้อย่างไรว่าถูกไอ้พี่พายมันข่มแหงน้ำใจอย่างสมยอมมาทั้งคืน แลกกับการที่มันจะต้องห่างจากผมเป็นสิบวัน แม่งเลวมากไอ้นี่แฟนใครก็ไม่รู้

 

“ต่อจัดของดึกน่ะแม่ ถ้ายังไงต่อไปงีบสักหน่อยแล้วกันนะครับ ถึงเวลาแล้วปลุกด้วยนะ” ผมกอดแม่แน่นๆ แล้วเดินเลี่ยงไปที่โซฟา นอนพักสักงีบก่อนออกเดินทางคงจะทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาบ้างแหล่ะมั้ง

 

เอาเถอะ...ไม่มีอะไรหรอก ต้องเชื่อใจกันสิถึงจะถูก

 

..........

 

 

 

 

การเดินทางที่ใช้เวลาแค่เกือบสองชั่วโมงนิดๆ ก็โอเคดีครับ รถติดเล็กน้อยถึงปานกลาง ความจริงเดินทางมาบางแสนใช้เวลาแค่ชั่วโมงกว่าๆ เท่านั้น แต่เพราะว่าตอนนี้มันใกล้ช่วงเทศกาลผู้คนในเมืองหลวงเริ่มทยอยเดินทางออกไปต่างจังหวัด เพื่อใช้เวลาในวันหยุดยาวให้คุ้มค่าหลังจากที่เหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งปีนี่เนอะ

 

ผมกับแม่จอดรถที่หน้าบ้านของป้าเก๋ ป้าเก๋เป็นพี่สาวของแม่ครับ ป้าใจดีไม่ต่างจากแม่เลย ทุกวันหยุดที่พวกเราพอจะมีเวลาว่าง พวกเราจะพากันขับรถมาเยี่ยมป้าเก๋เพราะการเดินทางมันสะดวกและใช้เวลาแค่ไม่นาน ไปเช้าเย็นกลับสบายๆ

 

“ว่าไงจ๊ะตาต่อ หล่อขึ้นเป็นกองเลยหลานป้า” ป้าเก๋เดินออกมาเปิดประตูให้กับพวกเรา ผมยกมือสวัสดีอย่างนอบน้อมแล้วกอดป้าแน่นๆ ด้วยความคิดถึง

 

“ป้าก็ยังสาวยังสวยเหมือนเดิมเลยครับ ต่อเลยตัดสินไม่ถูกเลยว่าระหว่างป้ากับแม่ใครสวยกว่ากัน เล่นสวยทั้งคู่แบบนี้” ป้าเก๋กับแม่ผมหน้าตาละม้ายคล้ายกันมากๆ นิสัยก็คล้ายๆ กัน

 

“ตายละดูพูดเข้า ลูกเรานี่ปากหวานจริงๆ เลยนะทิพย์ ท่าทางจะเสน่ห์แรงสาวๆ ต่อคิวเข้าหาไม่ว่างไม่เว้นเลยสินะ” คำพูดของป้าทำให้ผมได้แต่ยิ้มแบบเจื่อนๆ ตอบกลับไป แม่ตบบ่าผมเบาๆ แล้วยิ้มให้กับผม

 

“รายนี้เสน่ห์แรงอยู่แล้วล่ะพี่เก๋ ว่าแต่เด็กๆ ไม่อยู่บ้านกันหรอ บ้านช่องดูเงียบนะวันนี้” แม่กับป้าเก๋เดินเข้าไปทางด้านในตัวบ้าน ผมชอบบ้านของป้าเก๋นะเพราะว่ามองเห็นวิวของทะเลสวยดี ส่วนตัวร้านอาหารของป้าอยู่ถัดไปเล็กน้อย บรรยากาศดีมากๆ ผมชอบทั้งร้านริมน้ำและริมทะเลเลยหล่ะ

 

หมับ!!

 

ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีอ้อมกอดที่สอดรัดมาจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงทักทายเสียงใสที่ดังขึ้นมาเจื้อยแจ้วไม่หยุดปาก

 

“พี่ต่อมาแล้วหรอคะ ลูกหว้ารอพี่ต่อตั้งแต่เมื่อวาน คิดว่าพี่ต่อจะมาถึงตั้งแต่เมื่อวานแล้วซะอีก คิดถึงที่สุดเลยค่ะ” ลูกหว้าเป็นลูกสาวของป้าเก๋ อายุ 16 แล้วครับ น้องน่ารักและร่าเริงมากๆ นิสัยคล้ายๆ กับลูกแก้วนั่นแหล่ะ

 

“คิดถึงลูกหว้าเหมือนกันครับผม ว่าแต่เราเพิ่งเจอกันเมื่อสามเดือนก่อนเองไม่ใช่รึไง...” ผมยีหัวของลูกหว้าเบาๆ แล้วมองเลยไปทางด้านหลังของน้อง เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งท่าทางน่าจะอายุเท่าๆ กับลูกหว้ายืนมองมาทางผมพร้อมกับสีหน้าที่ทำให้ผมรู้สึก...แม่งน่ารัก

 

“อ้อๆ เพื่อนลูกหว้าเองค่ะพี่ต่อ เลิฟๆ นี่ไงพี่ต่อพี่ชายเราที่เคยพูดถึงอยู่บ่อยๆ น่ะ” ลูกหว้ากวักวือเรียกเพื่อนสาว...รึเปล่าหว่า คือแบบผมก็ไม่ได้จะไปว่าน้องมันหรอกนะ แต่ผมเห็นเด็กคนนี้ปุ๊บ หน้าน้องดีโน่เด็กไอ้ไม้ก็ลอยมาเลย ท่าทางทุกสิ่งอย่างเหมือนดีโน่มากๆ คือเหมือนในที่นี้ไม่ได้หมายถึงหน้าตานะครับ แต่หมายถึงลักษณะการเดิน การยืน สีหน้า ท่าทาง มันบ่งบอกมากว่าน้องมันไม่แมนแบบชัวร์ๆ

 

เด็กผู้ชายสมัยนี้จะน่ารักกันไปเพื่ออะไร...

 

“สวัสดีฮะพี่ต่อ ลูกหว้าพูดถึงพี่ต่อบ่อยมากๆ เลย ดีใจที่ได้พบนะฮะ” รอยยิ้มน่ารักๆ ส่งตรงมาให้ผม ผมส่งยิ้มกลับไปให้พร้อมกับถือกระเป๋าและข้าวของของผมกับแม่มาถือเอาไว้ ทั้งลูกหว้าและเลิฟตั้งท่าจะเข้ามาช่วยแต่ตัวเล็กๆ อย่างนั้นอย่ามาถือให้มันหนักเลยครับ

 

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่จัดการเอง ว่าแต่ลูกหว้ากับเลิฟจะไปไหนกันรึเปล่า...”

 

“ไม่ค่ะ ไม่ได้ไปไหน ลูกหว้ากับเลิฟจะมาดูซีรี่ย์กันที่บ้านนี่แหล่ะค่ะ พี่ต่อมาเหนื่อยๆ เข้าไปนั่งพักในบ้านก่อนนะคะ” เราทั้งสามคนเดินเข้าไปทางด้านในบ้าน ท่าทางเลิฟจะสนิทกับลูกหว้าพอสมควร ดูคุ้นเคยกับบ้านนี้เอาการ แล้วทำไมผมไม่เคยเห็นเลยหว่า แต่ก็ช่างเถอะ...เพราะผมไม่ได้มาอยู่บ่อยๆ เท่าไหร่ มาแล้วก็กลับเลยเสียส่วนมาก

 

“ต่อขับรถมาเหนื่อยๆ ไปนั่งพักนอนพักก่อนก็ได้นะลูก เดี๋ยวข้าวของน้าให้เด็กเอาไปเก็บที่ห้องพักให้” ผมยิ้มรับคำป้าเก๋ แล้วเดินไปที่ห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้ทั้งลูกหว้าและเลิฟจับจองพื้นที่นั่งดูซีรี่ย์กันเรียบร้อยแล้ว

 

“ขอพี่นั่งด้วยคนนะครับเด็กๆ” ผมเดินเข้าไปจะหาที่นั่งแล้วจะได้ไลน์ไปหาไอ้พี่พายมันด้วยว่าถึงแล้ว ขี้เกียจหลบไปหาที่เงียบๆ คุยเท่าไหร่ ลูกหว้าลุกขยับไปข้างๆ แล้วดึงผมมานั่งตรงกลาง ขนาบข้างด้วยลูกหว้าและเลิฟ ผมหันไปยิ้มให้น้องก็ทำหน้าแบบเขินๆ ใส่ผม

 

ผมว่าบางทีผมอาจจะหล่อเกินไป หน้าตาดีเกินไปมั้ง เพราะว่าน้องมันทำหน้าตาเขินๆ แก้มแดงๆ ใส่ผม ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้ทำให้ผมนึกถึงพวกไอ้เฟีย ไอ้ต็อป ขึ้นมาทันที แต่น้องดูแบบ...เอ่อ...สาวแตกกว่าไอ้พวกนั้นมากๆ เลยหล่ะ

 

“พี่ต่อชอบดูซีรี่ย์หรือเปล่าคะ หรือว่าอยากดูหนังเรื่องอื่นก็ได้นะคะ” ลูกหว้าเอ่ยถามกับผม ผมละสายตาจากไอโฟนแล้วยิ้มให้น้องพร้อมกับส่ายหน้าไปมา

 

“พี่ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่แต่ก็ดูได้ครับผม ลูกหว้ากับเลิฟดูกันตามสบายเลยไม่ต้องใส่ใจพี่” ผมยิ้มให้กับทั้งสองคนแล้วก้มหน้ากดข้อความส่งไลน์ไปหาไอ้พี่พาย มันยังไม่ได้เปิดอ่านเลยตั้งแต่ที่ผมส่งไปบอกมันว่าผมมาถึงบ้านป้าแล้ว

 

ทำอะไรอยู่

 

คิดถึงกูอยู่อ่ะดิ

 

โหลๆ

 

ตายยังมึง

 

หายไปไหนวะ

 

ถือว่าบอกแล้วนะเว้ย...

 

 

 

นั่นแหล่ะครับมันไม่เปิดอ่านเลยสักข้อความ ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจ ไอ้พี่พายแม่งไปไหนของมันวะ ปกติมันแทบจะจ้องรอให้ผมรายงานตัวกับมันตลอด

 

ติ๊ง

 

BlackPie

โทรมาดิ

                                                     มึงก็โทรมาดิ

BlackPie

อย่ามาเล่นตัว โทรมาหาผัวมึงเลย

                                                     โห!!! ไอ้พี่พายมึงนั่นแหล่ะโทรมาหาเมียมึงเลย

BlackPie

โทรแล้วเมียไม่รับ

                                                     โทรหาผิดเมียเปล่าครับพี่พาย

                                                     ไม่โทรมากูงอนนะ :’(

BlackPie

ดังปุ๊บรับปั๊บไม่งั้นมึงตาย...

                                                                ><

 

บทสนทนาของเราสองคนจบลงเพียงเท่านี้ แล้วผมกับขอตัวลุกขึ้นเพื่อไปรับสายของไอ้พี่พายเสียก่อน พอผมลุกขึ้นเท่านั้นทั้งลูกหว้าและเลิฟก็รีบขยับเข้ามาหาแล้วคุยกันเจื้อยแจ้วเชียว

 

นินทาพี่ระยะเผาขนมากน้องเอ้ย แต่ก็ช่างเถอะเรื่องแบบนี้พี่เป็นต่อสุดหล่อคนนี้โคตรชินชาเพราะว่าเจอมาบ่อยเกินไปแล้วครับ จัดเลยจัดหนักๆ นินทาพี่ได้พี่ไม่ว่า

 

 

“ถึงบ้านป้าเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ทำห่าอะไรอยู่วะพี่พาย...” ผมว่าผมได้ยินเสียงเพลงกับเสียงคนแว่วๆ มันไม่น่าอยู่ที่ห้องนะเนี่ย หรือว่ามันออกไปเดินเที่ยว

 

[อยู่ห้อง…] ผมว่าไม่ใช่แล้วหล่ะเสียงก้องๆ แบบนั้นมันไม่น่าจะใช่ห้องแล้ว

 

“เออๆ เดี๋ยวกูว่าจะพาน้องไปปั่นจักรยานเล่น มึงก็อย่าเอาแต่แดกเหล้าดูดบุหรี่นะพี่พาย...”

 

[รู้แล้วครับเมีย ไม่ต้องย้ำมากอะไรมาก แค่นี้นะมึง...กูรีบ]

 

แล้วไอ้ห่าพี่พายก็วางสายไป ผมงงมากถึงมากที่สุด พี่พายมันเป็นห่าอะไรของมันวะแล้วอย่างนี้จะไม่ให้ผมระแวงได้ไงล่ะเนี่ย แม่งดูแปลกอย่างเห็นได้ชัด...

 

“เออๆ ช่างแม่งมันจะเอามาคิดมากทำห่าอะไร” ทำไมกูกลายเป็นคนคิดมาก คิดเล็กคิดน้อยอย่างนี้วะเนี่ย จุกจิกน่ารำคาญตายชักบักห่าเอ๊ย

 

.......... 50%..........

 

 

 

 

 

ผมมาอยู่ชลบุรีได้สองวันแล้วครับ ผมกับแม่เดินทางมาก่อนวันสงกรานต์เพื่อที่จะมาพักผ่อนในวันสบายๆ ก่อนที่ผู้คนจะหลั่งไหลมาเล่นน้ำสงกรานต์ที่หาดบางแสนแบบหนาตามากๆ การจราจรแทบไม่ขยับ ผู้คนเดินเต็มถนน เสียงเพลงอึกทึกคึกโครม มันเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของเทศกาลสงกรานต์ของคนชลบุรีเลยก็ว่าได้

 

ผมว่าผมถูกโฉลกกับการเป็นเด็กเสิร์ฟนะครับ เพราะอยู่ที่บ้านเสบียงก็เป็นเด็กเสิร์ฟมาที่ เคียงฟ้า ผมก็ยังมาเป็นเด็กเสิร์ฟ ที่นี่เปิดให้บริการในทุกๆ วันตั้งแต่สิบโมงจนถึงสี่ทุ่ม ผมออกมาช่วยป้าเก๋ในตอนบ่ายๆ ร้านอยู่ริมหาดบรรยากาศน่านั่งแบบสุดๆ ผมไม่แปลกใจเท่าไหร่ว่าทำไมถึงมีคนเข้าออกร้านแบบต่อเนื่อง

 

“เมนูครับผม” ผมส่งเมนูให้กับลูกค้าสาวๆ น่ารักๆ ที่มานั่งกันห้าคน เออคนน่ารักทำไมชอบคบกับคนน่ารักวะ แบบน่ารักกันคูณห้าแบบนี้พี่ก็แย่สิครับ ถึงพี่จะแบบเอ่อมีแฟนเป็นผู้ชาย แต่พี่ก็ชอบมองคนน่ารักอยู่นะ

 

“รับเป็นเบอร์โทรของพี่ชายแทนได้มั้ยคะ...” ห้ะ!! ทำไมเด็กสมัยนี้ถึงได้ใจกล้ากันจังเลยวะครับ ผมไม่ค่อยมีคนเข้ามาจีบก่อนเลยตั้งรับไม่ค่อยถูกเท่าไหร่ และอีกอย่างให้ไม่ได้หรอกครับถ้าไอ้ห่าพี่พายมันรู้มันฆ่าผมตายแน่ๆ

 

“พี่ไม่ใช้มือถือครับ...น่าเสียดายจัง” ผมตอแหลไปอย่างนั้นทั้งๆ ที่รู้ว่ามันฟังไม่ขึ้นเท่าไหร่ ยุคนี้สมัยนี้มือถือแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว พวกเธอยังพยายามถามนั่นถามนี่ผมให้ผมยืนเขินแบบแปลกๆ อยู่ตรงนั้นนานสองนานจนผมรู้สึกเสียวสันหลังวาบๆ แบบแปลกๆ จนต้องมองไปรอบๆ ร้านอัตโนมัติ

 

“วันสงกรานต์พี่เล่นน้ำที่หน้าร้านหรือว่าไปเดินที่หาดคะ...”  ที่ไหนก็ได้ครับขอแค่เปียกเป็นพอ

 

“แล้วพี่มีแฟนหรือยังคะ หล่อๆ แบบนี้สเปกหนูเลย...” มีแล้วครับ อยากจะบอกว่าแฟนพี่มันหล่อกว่าพี่อีก

 

“สั่งอาหารแล้วจะแจกเบอร์โทรใช่มั้ยคะ...” แจกไม่ได้ครับแฟนพี่แม่งดุยิ่งกว่าหมา

 

“เอ่อ...เอาทีละคำถามหรือว่าให้พี่ตอบรวมกันเลยดีครับ” นี่ผมไม่ได้กวนตีนนะแต่แบบผมไม่ใช่ไอ้ต็อปที่จะรับมือกับสาวๆ ได้อย่างช่ำชองนี่ครับ

 

“วันสงกรานต์พี่คงไปเดินที่หาดครับ ถ้าโชคดีเราคงได้เจอกันนะครับ” ผมยิ้มให้กับพวกเธอ ก็เข้าใจแหล่ะครับว่าความหล่อของผมมันทำให้คนรอบข้างหวั่นไหวได้อย่างง่ายดาย แต่ผมไม่ได้หวั่นไหวอะไรกับใคร

 

ก็เพราะว่าผมมีคนที่ผมรักมากๆ แล้วนี่นา

 

กว่าจะปลีกตัวออกมาจากโต๊ะนั้นได้ผมเกือบพรุนครับ สายตาของสาวเจ้าช่างน่ากลัวยิ่งนัก มองผมจนแบบผมเขินและอายยังไงก็ไม่รู้ ผมหลบมาสูบบุหรี่ที่โซนสูบบุหรี่แล้วหยิบมือถือขึ้นมาเช็คอะไรบางอย่าง ทั้ง IG ทังทวิต ทั้งเฟส มีแค่ที่เฟสเท่านั้นที่ไอ้พี่พายมันเพิ่งอัพสเตตัสเอาไว้เมื่อห้านาทีที่แล้ว

 

แมวไม่อยู่...หนูร่าเริง

 

“ไรวะพี่พาย กูไม่อยู่กับมึงแค่ไม่กี่วันตั้งสเตตัสแบบนี้ ออกไปแรดที่ไหนอย่าให้กูรู้นะ กูทำบ้างแล้วมึงจะรู้สึก” ตอนแรกผมว่าจะไปโพสด่ามันแต่ไม่ดีกว่า ตอนนี้ผมรู้สึกหงุดหงิดมากๆ จนอยากจะกลับบ้านไปนอนไม่อยากทำมันแล้วงานเนี่ย แต่มันไม่ได้ไง ทำตัวแบบนั้นมันไร้ความรับผิดชอบจนเกินไป

 

“ใจเย็นๆ ไอ้ต่อมึงใจเย็นๆ มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้” ผมพยายามบอกกับตัวเองแบบนั้น ไอ้ห่าพี่พายมันหมายถึงอะไรผมก็ยังไม่รู้แน่ชัด ผมต้องตั้งใจช่วยงานป้าให้เยอะๆ ทำตัวให้มีประโยชน์ให้สมกับที่แม่มาคุยเอาไว้หน่อยว่าลูกชายคนนี้ขยัน

 

..........

 

 

 

เมื่อถึงช่วงเย็นผมก็พาลูกหว้ากับเลิฟไปปั่นจักรยานเล่นกันครับ ขี่เรียบชายหาดไปทางแหลมแท่นแล้วตรงไปเรื่อยๆ เราไปหยุดที่จุดชมวิวเขาสามมุข ไปดูลิงตัวเล็กตัวน้อยที่มาอยู่ริมข้างทาง บางตัวมีลูกตัวน้อยเกาะอยู่ด้วย เห็นลิงแล้วนึกถึงไอ้ต็อปครับ ผมเลยถ่ายรูปลิงแล้วส่งเข้าไลน์ไอ้ต็อป มันด่ากลับมาคำเดี๋ยวสั้นๆว่า...Xวย ..

 

“พี่ต่อคะขากลับให้เลิฟซ้อนท้ายพี่ต่อนะคะ เลิฟเค้าปวดขา...”

 

“ไม่เป็นไรลูกหว้าเราเกรงใจพี่ต่อ” ลูกหว้าพูดขึ้นมาเลิฟก็ต่อทันที ผมนั่งยองๆแล้วจับข้อเท้าของน้องดู ตัวเล็กนิดเดียวจริงๆ ครับเด็กคนนี้ แล้วดูเหมือนว่าเท้าจะเจ็บจริงๆ เสียด้วย

 

“ไม่ต้องเกรงใจครับผม ตัวเล็กนิดเดียวแบบนี้พี่พาซ้อนท้ายสบายอยู่แล้ว...” ผมบีบข้อเท้าให้น้องเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้ คือบางทีน้องมันอาจจะปั่นจักรยานมาจนเหนื่อยก็ได้มั้ง...หน้าแดงแจ๋เชียว

 

“ขอบคุณพี่ต่อมากเลยฮะ...”

 

“เฮ้ย!! เฮ้ยเดียวที่ดังขึ้นมาทำให้ผมลุกขึ้นทันทีพร้อมหันมองไปรอบๆ ด้านเพื่อมองหาเจ้าของเสียง ผมว่าผมหูไม่ฝาดนะ เสียงที่ดังขึ้นมามันเสียงของไอ้พี่พายจริงๆ แต่จากการที่พยายามมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นใครที่น่าจะเป็นไอ้พี่พายเลย หรือว่าบางทีผมอาจจะคิดถึงมันมากเกินไป

 

มึงตามมาหลอกมาหลอนกูถึงชลบุรีเลยหรอครับพี่พาย

 

“พี่ต่อมองหาใครหรอคะ...” ลูกหว้ากอดแขนผมแล้วเอียงคอมองอย่างน่ารัก ผมก้มลงมองหน้าน้องแล้วส่ายหน้าไปมา แต่ก็ไม่วายมองไปรอบๆ อีกครั้งอย่างสงสัยและแอบหวังว่าผมจะฟังไม่ผิด

 

“ไม่มีอะไรครับพี่แค่มองว่าใครเสียงดังแถวนี้ เลิฟเดินไหวมั้ย นั่งบนจักรยานก็ได้นะเดี๋ยวพี่เข็นพาเราไปเอง” มันเป็นทางเรียบครับไม่ใช่ขึ้นเขาหรือว่าทางลาดลงเขา ยังพอจะเข็นน้องมันไปได้ เพราะน้องมันตัวเล็กมากๆ บางทีอาจจะตัวเล็กกว่าลูกหว้าอีกก็ได้

 

“ขอบคุณฮะ...” เลิฟยิ้มน่ารักๆ ให้กับผม ผมยีหัวน้องเบาๆ อย่างติดเป็นนิสัย เพราะว่าชอบแกล้งไอ้พี่พายมันแบบนี้

 

เราสามคนนั่งมองไปยังผืนน้ำทะเลระยิบระยับสะท้อนแสงสีทองจากดวงอาทิตย์ที่กำลังจะเคลื่อนลาลับขอบฟ้า บรรยากาศในยามเย็นเงียบสงบและดูสวยงามมากๆ มากจนผมอยากจะให้คนที่นั่งข้างๆ ผมในตอนนี้เป็นพี่พาย อยากจะให้มันได้มาเห็นความสวยงามของธรรมชาติเสียบ้าง

 

จะว่าไปแล้วไม่ว่าจะทำอะไรผมก็เอาแต่คิดถึงไอ้พี่พายมันไปเสียหมด ผมรู้ตัวนะครับใช่ว่าไม่รู้ตัว แต่มันห้ามความคิดถึงที่มีต่อผู้ชายคนนั้นไม่ได้จริงๆ

 

“พี่ว่าเรากลับบ้านกันดีกว่านะครับ เดี๋ยวมืดแล้วจะมองทางไม่ค่อยถนัด” แล้วเราทั้งสามคนก็พากันปั่นจักรยานกลับบ้านโดยที่ผมไปส่งลูกหว้ากลับเข้าบ้านก่อน ก่อนที่จะปั่นจักรยานไปส่งน้องเลิฟที่บ้านซึ่งไม่ห่างจากบ้านลูกหว้าเท่าไหร่ น้องกอดเอวผมเอาไว้เสียแน่น น้องอาจจะกลัวตกลงไปก็ได้มั้งครับ

 

“ขอบคุณพี่ต่อมากนะฮะ พี่ต่อใจดีอย่างที่หว้าเล่าเลย ฝันดีนะฮะ...จุ๊บ” ผมตาโตทันทีที่ถูกน้องจับไหล่และเขย่งตัวหอมแก้มผมเบาๆ แล้วเจ้าตัวก็หมุนตัววิ่งกลับเข้าไปในบ้านทันที ผมยกมือลูบแก้มตัวเองเบาๆ อย่างงงๆ

 

“น้องมันคงไม่ได้หลงผิดมาชอบกูหรอกนะ...” นี่คือสิ่งที่ผมยอมรับว่าผมแอบคิดในใจเล่นๆ เพราะสีหน้า ท่าทาง ท่าทีของเลิฟเวลาที่มองผมดูเขินๆ แบบแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ แล้วยิ่งน้องมันทำแบบนี้ผมยิ่งคิด

 

“ไม่ควรนะไม่ควร” ผมได้แต่สะบัดหน้าไปมาไล่ความคิดทั้งหมดออกไปก่อน หันจักรยานแล้วขี่กลับมายังเส้นทางที่ตรงมายังบ้านป้าเก๋ แต่ระหว่างทางผมต้องหักรถจักรยานเข้าข้างทางเมื่อมีรถยนต์คันหนึ่งขับปราดเข้ามาขวางผมเอาไว้

 

“ไอ้...!!” ผมทั้งอุทานทั้งสบถ แล้วหรี่ตามองแสงไฟที่สาดส่องเข้ามาเต็มหน้าเต็มตาของผม อยากจะเห็นหน้าไอ้xนี่จริงๆ ขับรถห่วยๆ แบบนี้มันซื้อใบขับขี่มารึไงก็ไม่รู้

 

“แมวไม่อยู่...หนูร่าเริง” คุ้นๆ มั้ยครับว่าเคยได้ยินประโยคนี้มาจากที่ไหน ผมพยายามมองใบหน้าของไอ้คนที่เดินเข้ามาหาผม เพราะว่าแสงไฟที่ส่องมาทางผมนั้นทำให้มองอะไรไม่ชัดเท่าไหร่ แต่ผมว่าผมจำเสียงแบบนี้ได้อยู่นะ

 

“มึงจะฆ่ากูรึไง...ไอ้พี่พาย” ชัดเลยครับว่าเป็นใคร แสดงว่าที่ผมเสียวสันหลังแบบแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อตอนกลางวันนั่นก็น่าจะใช่ ทั้งเสียงร้องดังๆ ที่จุดชมวิวเขาสามมุกนั่นก็ใช่ ไอ้ห่าพี่พายแม่งตามมาจริงๆ ด้วย

 

“กูเห็นนะต่อ...ข้างไหนที่เด็กเวรนั่นมันหอมมึง” อ้าว!! ก็ไหนมึงว่ามึงเห็นไงแล้วจะมาถามทำไมว่าข้างไหน แล้วนี่มันห่าอะไรเนี่ยมึงเอารถใครมาขับวะพี่พาย ไม่ได้ละกูต้องถาม แต่ก่อนจะถามกูต้องเอาตัวเองให้รอดก่อน

 

“น้องมันไม่ได้หอม...มันแค่บอกกูว่าฝันดี” เชื่อมั้ย เชื่อเถอะ อย่าทำอะไรกูเลยนะไอ้พี่พาย แล้วไอ้ที่บอกว่าแมวไม่อยู่หนูร่าเริงเนี่ยหมายถึงกูหรอวะ...

 

“กูเชื่อตายละ รอยลิปกลอสติดที่แก้มมึงขนาดนี้...ขึ้นรถ” มันดึงข้อมือของผมให้ขึ้นรถ แต่ผมยื้อจักรยานเอาไว้เพราะว่าคันนี้ของลูกหว้าเป็นคันโปรดเสียด้วยจะให้ทิ้งเอาไว้ได้ยังไง

 

“ไปขึ้นรถแล้วโทรบอกแม่ว่ามึงจะไปนอนค้างกับกู...” มันดันผมให้เดินไปที่รถ ส่วนตัวมันเดินไปจัดการยกจักรยานขึ้นท้ายรถแบบเสร็จสรรพ ผมได้แต่มองดูความเอาแต่ใจของไอ้พี่พายด้วยความรู้สึกที่ว่าผมไม่ได้โกรธ แต่ผมกลับโล่งใจแบบแปลกๆ เพราะก่อนหน้านี้ผมเอาแต่คิดว่าพี่พายมันอาจจะเบื่อ อาจจะแอบทำอะไรที่ไม่ยอมให้ผมได้รู้ แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันยังคงเป็นไอ้พี่พายคนเดิม คนที่ยังหวงผมจนเว่อร์

 

..........

 

 

 

ผมเดินตามพี่พายเข้ามาในลิฟท์อย่างเงียบๆ ผ่านไอ้โรงแรมโคตรหรูนี่มาตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ แต่ก็เพิ่งจะรู้ว่าเป็นโรงแรมในเครือ นิพัทธ์เจริญ ผมว่าบ้านไอ้พี่พายมันจะรวยเว่อร์เกินไปและครับ

 

“ป๊อบเหลือเกินนะ...” มาแล้วครับ กระแสสายธารแห่งความกดดันมันหลั่งไหลมาแล้ว ผมได้แต่ตีมึนแล้วทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ พี่พายมันดันผมเข้าไปชิดกับมุมด้านในของลิฟท์แล้วก้มหน้าลงมาใกล้ๆ

 

“กูตามมึงมาสองวันแล้วเหอะต่อ ระริกระรี้มากจนน่าลากกลับมาสั่งสอนว่ามึงน่ะ...เป็นอะไรกับกู” พี่พายแม่งตอกย้ำกูชิบหาย แล้วทำมาเป็นไม่สนใจที่กูจะมาชลบุรี ทำเป็นไม่พูดถึงสักคำ แต่ก็แอบวางแผนจะตามกูมาแต่แรกแล้วสิ

 

“คิดถึงกูอ่ะดิพี่พาย ห่างกันแค่สองวันจะขาดใจรึไง...” พูดแล้วก็เหมือนหาเรื่องใส่ตัวยังไงก็ไม่รู้ เพราะว่าไอ้พี่พายมันก้มลงมาปิดปากผมทันที ผมรู้หรอกว่าผมพูดแทงใจดำมัน ที่มันทำแบบนี้ก็เพราะว่าสิ่งที่ผมพูดน่ะเป็นเรื่องจริง

 

“เออ...กูคิดถึงมึง แล้วก็อยากจะตามมาดูด้วยว่ามึงจะระริกระรี้ขนาดไหนเวลาที่กูไม่อยู่คุม ชัดเลยต่อ...ทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชาย” พี่พายจับข้อมือและพาผมเดินออกมาจากลิฟท์พร้อมกับเดินตรงไปยังห้องห้องหนึ่งแล้วจัดการเปิดเข้าไป ผมมองดูไอ้เพื่อนทรพีที่มันยิ้มแล้วโบกมือให้ผม ข้างๆ มันก็มีไอ้พี่โก้ที่อยู่ด้วยกัน คนอื่นนี่ไม่เท่าไหร่แต่ไอ้ห่าต็อปนี่สิครับที่ทำให้ผมเคืองมาก แม่งสมรู้ร่วมคิดกับไอ้พี่พายแล้วไม่ยอมบอกอะไรกูเลยนะ

 

“ลูกค้าทั้งนั้นว่ะพี่พาย ส่วนเด็กนั่นก็เพื่อนน้องสาว...”

 

“แรดแต่เด็กเลยนะไอ้ตัวที่หอมแก้มมึงน่ะ...” มึงก็ไปว่าน้องเค้าซะเสีย เลิฟมันออกจะน่ารัก น่ารักกว่ากูเป็นสิบเท่าเลยเหอะไอ้พี่พาย

 

“เดี๋ยวนี้เพื่อนกูเสน่ห์แรงจริงอะไรจริง” ไอ้เพื่อนทรพีแม่งยิ้มแย้มแบบอารมณ์ดีมากๆ มึงช่วยดูสถานการณ์หน่อยได้ป่ะวะต็อป ไม่ต้องสอดเข้ามาเสือกเลยไอ้ห่า แค่นี้กูก็เคลียร์ไม่จบแล้ว

 

“สัดต็อป...มึงกับกูไว้เคลียร์กันทีหลัง...”

 

“เออ!! มึงกับไอ้สั้นอยากเคลียร์อะไรก็ไปเคลียร์กันทีหลัง แต่ตอนนี้มึงมาเคลียร์กับกูก่อน...” พี่พายมึงอย่าลากกู กูไม่ได้ทำผิดอะไร กูอุตส่าห์หนีมาชลบุรีแล้วนะมึงยังอุตส่าห์ตามกูมาอีก ถ้ามึงตั้งใจแล้วว่าจะตามกูมาแล้วคืนนั้นมึงทำห่าอะไรกับกูทั้งค่ำทั้งคืนวะไอ้เลว

 

“เชิญเคลียร์กันให้จบนะครับเพื่อนและเมียเพื่อน แต่อย่าเสียงดังมากนะครับรบกวนสมาธิกู” พี่โก้มึงก็ไม่คิดจะห้ามเพื่อนมึงเลยใช่ป่ะ นี่อะไรของมึงเนี่ยมีการยุส่งอีกต่างหาก มึงสองคนสุมหัวช่วยกันเล่นเกมแต่ไม่คิดจะช่วยกูกันเลยใช่ป่ะวะ

 

ปัง!!

 

วู้วๆ มึงคิดว่าที่นี่เป็นโรงแรมของพ่อมึงแล้วอยากจะทำห่าอะไรก็ได้รึไงวะไอ้พี่พาย ปิดทีสะเทือนเลยมึง ไอ้ที่สะเทือนนี่ความรู้สึกของผมนะครับ...สะดุ้งเลยเหอะ

 

“อะไรของมึงวะพี่พายไม่เชื่อใจกูเลยรึไง...” โวยก่อนได้เปรียบครับ ก่อนที่มันจะด่าหรือว่าจะอะไรก็แล้วแต่ผมโวยออกมาก่อนเลย พี่พายมันเดินเข้ามาหาผมแล้วดึงผมเข้ามากอดแน่นๆ ผมคิดว่ามันจะลากผมไปฆ่าทิ้งบนเตียงนอนซะอีก มันยิ่งชอบอะไรแบบนั้นอยู่

 

“กูโคตรคิดถึงมึงเลยต่อ...” ผมชะงักและหยุดโวยวายก็เพราะคำว่าคิดถึงที่มันบอกกับผม ผมคิดกังวลถึงความแปลกไปของไอ้พี่พายมันมาตลอดตั้งแต่วันเกิดของผมแล้ว พี่พายแม่งก็เนียนเหลือเกินจริงๆ

 

“พี่พายมึงเปลี่ยนอารมณ์ไปมาแบบนี้คิดว่ากูตามทันมั้ย...”

 

“ทันไม่ทันก็ช่างมึง รู้ว่ากูโคตรคิดถึงมึงก็พอแล้ว” มันตบหัวผมเบาๆ แล้วขยี้แรงๆ จนผมยุ่งไปหมด ไอ้ตัววางฟอร์มทำเป็นไม่พูดถึง ไม่สนใจเรื่องที่กูจะมาชลบุรีเพราะอย่างนี้นี่เองสินะ

 

“พี่พายมึงเอารถใครมาขับ...” ผมเดินตามแรงจูงของไอ้พี่พายไปที่ระเบียงห้อง วิวทะเลเบื้องหน้าดูสวยและเงียบสงบมากจริงๆ ตลอดแนวชายหาดมีต้นมะพร้าวปลูกเอาไว้เรียงราย สายลมพัดโชยหอบเอากลิ่นไอทะเลลอยมาจางๆ

 

“รถของไอ้พี่ชายไง มาเล่นน้ำสงกรานต์มึงจะให้กูเอาเบนซ์มารึไง” พี่พายยืนซ้อนอยู่ทางด้านหลังของผมพร้อมๆ กับเอื้อมมือทั้งสองข้างวางเท้าลงบนระเบียง โน้มหน้าลงมาเกยลงบนไหล่ของผมเอาไว้ คือถ้ามึงจะกอดจะรัดกูแนนขนาดนี้กูจะหายใจออกมั้ยวะเฮ้ย

 

“จะมาเล่นน้ำที่นี่ว่างั้น...” พี่พายมันพยักหน้ารับแล้วมันก็จับตัวผมให้หมุนกลับมามองหน้ามัน ผมเอนตัวพิงขอบระเบียงในขณะที่พี่พายมันก็โน้มตัวเข้ามาหา

 

“กูต้องมาเฝ้าของๆ กู เดี๋ยวสึกหรอขึ้นมาใครจะรับผิดชอบให้กูได้” พี่พายมึงจะยื่นหน้ามาใกล้เพื่อส้นตีนอะไรมากมายขนาดนี้ ผมทำห่าอะไรได้บ้างวะนอกจากเท้ามือทั้งสองข้างลงบนมือของไอ้พี่พายที่มันวางอยู่บนขอบระเบียงอีกที

 

“เค้าก็เล่นกันเอาบรรยากาศเท่านั้นแหล่ะว่ะ ไม่มีใครเค้าจ้องจะมาลวนลามกูหรอกพี่พาย ยังไงกูก็ผู้ชาย...” ถ้าจะมีคนที่จ้องจะลวนลามกูก็คงมีแค่ไอ้คนที่อยู่ตรงหน้ากูนี่แหล่ะมั้ง ยังจะขยับหน้าเข้ามาใกล้กูอีก อีกนิดก็จะแดกปากกูได้แล้วเนี่ย

 

“จูบกูดิ...” นั่นไง หน้าตามึงมันฟ้องว่ามึงว้อนท์อะไร เรื่องอะไรกูต้องจูบมึง...

 

“เรื่อง...” เคยเป็นกันมั้ยครับ ความคิดต่อต้านแต่หัวใจมันดันสั่งให้ทำตาม ผมก็ไม่ได้อยากจะด่าตัวเองเลยนะครับ ว่าใจอ่อนยอมทำตามที่ไอ้ห่าพี่พายมันขอแทบจะทุกอย่าง มันใช่เรื่องมั้ยที่ผมจะยื่นหน้าเข้าไปจูบมันแบบนี้...

 

ไปตายให้หนอนแดกไปไอ้ต่อ

 

“คืนนี้นอนกับกูที่นี่...นะ” ผมได้แต่พยักหน้ารับ แต่ทว่าจะให้นอนอะไรแต่หัววันกันล่ะครับ ไอ้พี่พายมันอุตส่าห์มาทั้งทีผมว่าผมชวนมันไปเดินเที่ยวงานประจำปีดีกว่า งานประจำปีก็มีของขาย มีเครื่องเล่นต่างๆ  มีหน่วยงานของรัฐมาเปิดร้ายรวงขายของมากมาย จะจัดขึ้นช่วงราวๆ วันที่ 10 เมษาเป็นต้นไป เด็กกรุงแบบไอ้พี่พายคงไม่เคยมาเที่ยวงานแบบนี้หรอกครับ ต้องหลอกล่อมันไปเดินด้วยกันให้ได้

 

“เออๆ กูโทรบอกแม่แล้วนี่นา ว่าแต่ว่าไหนๆ ก็ถ่อมาถึงที่นี่แล้ว ไปเที่ยวงานประจำปีกันเถอะพี่พาย...”

 

“ไม่เอา...กูจะนอนกอดมึง” พี่พายมันดึงเอวผมเข้าไปกอด หน้าตามันดูมีความสุขมากที่กวนส้นตีนผมได้แบบนี้

 

“กูจะไป...กูตั้งใจเอาไว้แล้วว่าคืนนี้จะพาน้องไปเที่ยว...”

 

“ไม่เอาต่อกูอยากนอน วันนี้ตามมึงมาทั้งวันกูเหนื่อย” พี่พายมึงจะเอาแบบนี้ใช่มั้ย ไม่เคยเลยที่จะตามใจกูทั้งๆ ที่ไอ้ต็อปแม่งถูกพี่โก้ตามใจทุกอย่าง มึงช่วยให้ความยุติธรรมกับกูหน่อยเหอะ

 

“เออ...ไม่ไปก็ไม่ไปคิดว่ากูง้อแหรอวะ พรุ่งนี้กูชวนแม่ไปก็ได้ ให้มันรู้กันไปว่ามีแฟนแล้วมันเป็นแบบนี้ สู้ไม่มีซะยังจะดีกว่า...อื้อ...ไอ้...เอี้ย” เอาทรานมั้ยครับว่า อื้อ ไอ้ เอี้ย มันคืออะไร ง่ายๆ สั้นๆ แบบเข้าใจตรงกันก็คือ อื้อไอ้เหี้ย...

 

“น่ารำคาญว่ะต่อ มึงนี่ชักจะมากเกินไปแล้วนะ ถ้าเป็นคนอื่นอย่าหวังเลยว่ากูจะยอมตามใจ อยากไปก็ไป...” พี่พายมันปล่อยผมให้เป็นอิสระหลังจากที่ถูกมันสั่งสอนด้วยการจูบเป็นชาติ

 

“น่ารักมากไอ้พี่พาย ชวนไอ้ต็อปกับพี่โก้ไปด้วยกันนะ...โคตรรักมึงเลย” ผมยักคิ้วให้กับไอ้พี่พาย มันทำหน้าตาเบื่อหน่ายใส่ผม แต่เชื่อเถอะว่าลึกๆ แล้วพี่พายมันเองก็แอบตามใจผมอยู่บ้างแหล่ะ ถึงจะน้อยครั้งแบบมากๆ ก็ตามที

 

สุดท้ายแล้วนายเป็นต่อคนนี้ก้ได้เป็นต่อเหมือนอย่างชื่อบ้าง หลังจากที่เป็นรองผู้ชายที่ชื่อไอ้พี่พายมันเสียตลอดๆ แต่ก็เอาเถอะ คนมันรักไปแล้วจะให้ทำยังไงได้...ใช่มั้ยครับ?

 

..........100%..........

 

แว้บๆ มาต่อแล้วค่ะ การใช้ความพยายามในการอัพนิยายช่างทรมานหัวใจเหลือเกิน เน็ตบ้านยังคงพังอย่างต่อเนื่อง T^T

เซตเมษาพารัก จะมีทั้งหมดสามตอนจบนะคะ เหลืออีกหนึ่งตอนคือตอนสงกรานต์จ้า แต่งจบแล้ววว จะเอามาลงต่อให้เน้อ

เจอกันตอนหน้าค่า เล่นน้ำให้สนุก ปลอดภัย เซฟๆ ตัวเองด้วยนะคะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15518 mameaw27 (@dek-dmameaw) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 08:18
    อิจฉาต็อปพี่คนมาจีบก็ตามใจอ่ะ 

    พี่พายแกล้งต่อตลอดดดด
    #15518
    0
  2. #14959 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 19:29
    เอร้ยยย โก้ต็อปคือน่ารักกก พี่พายก็ยังชอบแกล้งน้องต่ออยู่ดี5555555555
    #14959
    0
  3. #14431 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 18:27
    ว่าแล้วเชียว อย่างพี่พายเนี่ยนะจะยอมง่ายๆ 5555555555555
    #14431
    0
  4. #14107 logiccer (@naey-venice) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 08:20
    คู่นี้มัน ...!!!! หวานเกินไป๊~
    #14107
    0
  5. #14063 Eyez (@devilgirl1998) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 01:43
    โอ๊ยอ่านไปฮาไป555555
    #14063
    0
  6. #13962 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 12:16
    ชอบจังน่ารักก
    #13962
    0
  7. #11990 TheS (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 16:57
    พี่พายขี้หวง -/-
    #11990
    0
  8. #11228 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 00:31
    สุดท้ายพี่พายก็ตามมาเฝ้าเป็นต่ออออ ><
    #11228
    0
  9. #11110 iNam2pm (@imhottest) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 21:29
    ห่างไม่ได้เลยนะพี่พายยยยยยย >////<
    #11110
    0
  10. #9971 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 02:15
    ว่าแล้วต้องตามมา5555
    หวงสุดๆๆอ่ะ น้องเลิฟแรงนะ555
    #9971
    0
  11. #9792 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 01:40
    หวง และ หึง

    5555555555
    #9792
    0
  12. #9563 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 12:46
    ตอนแรกเราก็นึกว่าพี่พายก็คงจะยอมปล่อยต่อมาเฉย ๆ ไม่ได้คิดไร

    แต่ที่แท้ก็แอบตามมาดูนี่เอง ไม่ค่อยหวงเล๊ย ~
    #9563
    0
  13. #9363 mirchullove (@lovemirchul) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 16:06
    พี่พายน่ารักมากกก
    #9363
    0
  14. #8979 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 15:46
    ต่อโดนรุมตล๊อดดดดด
    #8979
    0
  15. #8760 Pat Patty (@kimjisun) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 19:21
    หวานมั่กๆๆๆง่ะ ไม่ไหวแล้วววววว กัดหมอน
    #8760
    0
  16. #8145 BabyU (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2556 / 13:35
    จ๊ะ น่ารักตลอดเลยอ่ะคู่นี้ โอยย จิตายกับความหวาน

    โครตจะรักพี่พายเลยอ่ะ ถึงกับตามมาแอบดูต่อด้วย โอยย อิจฉานะ
    #8145
    0
  17. #8108 yamroll choco (@yamrollchoco) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2556 / 12:05
    หวานไปนะ พวกนายอ่ะ อิจฉาาาาาาาาา
    #8108
    0
  18. #7520 Rindazz (@leeie) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2556 / 07:16
    พี่เกรททำได้ไงอ่ะ ทำเราร้องไห้เหมือนพี่พายเลย น้ำตาพี่พายไหลน้ำตาเราก็ไหลนี่ไม่ได้เวอร์นะมันไหลจริงๆ พี่พายกับเป็นต่อใกล้จบแล้วหรออ ยังไม่อยากให้จบเลยย
    #7520
    0
  19. วันที่ 31 กรกฎาคม 2556 / 06:58
    เป็นต่อกับอิพี่พายจ่ารักอีกแล้วอ่า น่ารักได้อีกอ่ะ เขินมาก~ เมษาพารักจริงอ่าพี่เกรท >< โก้ต็อปหวานมากอ่ะ อยากอ่านต่ออ่าพี่คะ~
    #7175
    0
  20. #6754 cherryKiss (@leonore) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 17:22
    หวานจริงๆเลยจ้าาา รู้สึกอยากบอกรักขึ้นมาเลย เพียงแต่มะมีคนให้บอกนอกจากคนในครอบครัว
    #6754
    0
  21. #5996 luffy1 (@luffy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2556 / 20:08
    แหม ทำเป็นฟอร์มจัด ที่แท้ก็แอบตามต่อไปเงียบๆนี่เอง
    #5996
    0
  22. #5711 noonchul (@noonchul) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2556 / 23:35
    ตอนนี้ละมุนมากกกกกก ฮืออออออ
    #5711
    0
  23. #5373 spin around (@spin_around) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 16:50
    มันเป็นแบบนี้นี่เอง   หุหุ 
    ห่างนานไม่ได้หรอก ต่อยิ่งน่ารักอยู่  55555
    #5373
    0
  24. #5098 chubby^^ (@chubbychick) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2556 / 19:08
    พี่พายก้น่ารักออก ฮ่าาาาาาา
    แิบแว๊บไปดูพี่โก้บ้างดิกว่าาาา
    #5098
    0
  25. #4291 ihaew (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2556 / 11:31
    พี่พายแผนสูง 5555
    #4291
    0