OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 123 : 'ยุ่งนัก... รักเฉพาะกิจ' 03.5 งานประจำปี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    25 ส.ค. 57


 03.5 งานประจำปี

 

[เป็นต่อ]

 

วู้วๆ สวัสดีครับ พ่อ แม่ พี่ น้อง ปู่ ย่า ตา ยาย ลูก หลาน เหลน โหลน เอาง่ายๆ ก็สวัสดีทั้งต้นตระกูลไทยกันไปเลยดีกว่าเนอะ ฮ่าๆ

 

ผมกำลังอารมณ์ดีมากถึงมากที่สุดเลยว่ะ เพราะพี่พายมันยอมตามใจพามาเที่ยวงานประจำปีของจังหวัดชลบุรีครับ งานจะจัดขึ้นประมาณช่วงสงกรานต์ของทุกๆ ปี ปีที่แล้วชวนมันก็ไม่ยอมมาเป็นเพื่อน ครั้นจะมาคนเดียวมันก็ห้าม แต่ครั้งนี้ไม่รู้ว่าเทวดาองค์ไหนมาดลใจไอ้คุณชาย มันถึงได้ใจดีพาผมมาเดินเที่ยวแบบนี้

 

คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของงานประจำปีครับ คนแน่นมากจริงๆ นานมากแล้วเหมือนกันที่ไม่ได้มาเที่ยวงานนี้ ส่วนใหญ่ช่วงสงกรานต์ก็มาเยี่ยมป้า มาช่วยงานที่ร้าน และเล่นสงกรานต์บ้างตามอัธยาศัย

 

แต่ปีนี้ได้มาแล้วล่ะ อารมณ์ดีขึ้นเยอะเลย หลังจากที่มีปากเสียงเถียงกับไอ้พี่พายมาได้หลายครั้งแล้ว มันไม่ชอบไปในที่ที่คนเยอะๆ ผมเคยถามมันว่าแล้วมึงไปเรียนได้ไง ในมหาลัยคนเยอะจะตาย มันบอกว่าไม่เหมือนกัน ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจว่ามันเป็นอะไรมากมายนักหนา

 

ปีก่อนมันชวนไปเทศกาลดนตรีที่เขาใหญ่ ผมก็ไม่อยากไปเพราะคนเยอะ เลยย้อนมันไปว่าไปทำไมคนเยอะแยะ มันบอกว่ามันอยากไป มันอินดี้ ผมเชื่อครับว่ามันอินดี้ อารมณ์ไม่คงที่พอกัน

 

“นินทากูเสร็จยังวะ รีบๆ เดินเลยหมาต่อ คนเยอะแยะกูอึดอัด” ผมปรายตามองไอ้ผู้ชายหน้าดุที่ทำหน้านิ่งใส่ทุกคนรอบกาย แต่ก็ดีแล้ว เพราะถ้ามันส่งยิ้มให้คนอื่น เดี๋ยวจะมีคนมาหลงชอบมันเข้าอีก ผมขี้เกียจจะหวงมันว่ะ

 

“พากูมาเที่ยวแค่นี้ต้องทำหน้าเบื่อโลกเลยหรอวะ กูจะมาคนเดียวก็ไม่ให้มา ถ้าหงุดหงิดมากไปนอนรอบนรถไป กูจะเดินร่อนให้ทั่วงานเลย” ผมล่ะหมั่นไส้ไอ้พี่พาย มันเรื่องมากนะไอ้บ้านี่ นิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่ได้ เอาแต่ใจกับผมเกินไปแล้วนะ ให้มันรู้ซะบ้างว่าคนเราก็มีขีดจำกัดในความอดทนเหมือนกัน

 

“ปล่อยมึงคลาดสายตาแล้วถ้าหลงขึ้นมาจะกลับยังไง รู้หรอวะว่ามีรถไปส่งที่โรงแรมหรือเปล่า เงินน่ะพกมามั้ย มือถือแบตหมดเพราะเล่นเกมมากไปหรือเปล่าก็ไม่รู้ ปล่อยให้มึงอยู่คนเดียว ก็เหมือนจับมึงมัดมือมัดตีนแล้วโยนลงน้ำ ตายห่าสถานเดียว...” หนอย ด่ากูฉอดๆ เลยนะไอ้พี่พาย มึงไม่รู้จักกูซะแล้ว นี่ใคร กูเป็นต่อ พ่อทุกสถาบันนะครับ คนอย่างกูเอาตัวรอดได้ทุกสถานการณ์เว้ย

 

“เงินกูพกมาครับ มือถือกูก็ชาร์ตมาจนเต็มแม็กซ์ กูโตแล้วเหอะพี่พาย จะหลงไปไหนวะ อีกอย่างหารถกลับไม่ได้ กูก็โทรให้แม่มารับ...จบปิ๊ง” ผมยิ้มให้ไอ้คนหน้าบูดที่ดูจะไม่เชื่อคำพูดของผมเลยสักนิด

 

เออ! ก็ได้ กูไม่ได้พกเงินมาเพราะลืมกด มือถือก็แบตแดงใกล้จะดับเต็มที่ แถมรถจอดอยู่ตรงไหนกูก็ลืมไปแล้วด้วย เพราะฉะนั้น มึงก็อยู่กับกูตรงนี้แหล่ะพี่พาย อย่าคิดจะหนีไปไหนได้ เพราะฉะนั้นกันมันหนี ผมจึงคว้ามือมันมากุมเอาไว้ ส่งยิ้มกวนๆ อ้อนมืออ้อนตีนมันสักหน่อย เท่านั้นพี่พายมันก็ยิ้มออกมาได้แล้วล่ะ

 

“กูเชื่อมึงจริงๆ นะต่อ โตเป็นควายจนมีผัวได้สองปีแล้วนะครับ ยังจะซุ่มซ่ามเรินเร่อไม่เลิก...”

 

“มาเที่ยวนะเว้ย อย่าหงุดหงิดดิ นี่ยอมให้จูงมือเดินเลยนะ แบบให้คนมองกันทั้งงานเลยดีมะ ให้คนอิจฉากูเลยที่มีผัวโคตรหล่อ โคตรแสนดี โคตรอบอุ่น...” ประชดแม่งครับ มีจริงแค่เรื่องเดียวเท่านั้นแหล่ะ เรื่องที่ว่ามันหล่อ เพราะว่าพี่พายมันหล่อจริง เรื่องแสนดีและอบอุ่นอะไรนั่น มันมาเป็นครั้งคราวครับ อย่าได้หวังว่าจะได้รับแบบสม่ำเสมอ ไม่มีทางซะหรอก

 

“พูดเองนะหมาต่อ ถ้าปล่อยมือหรือเรื่องมากเวลากูกุมมือ มึงเจอจูบกลางงานแน่” เคยกลัวมั้ย ไม่นะเว้ย ไม่กลัวเลยสักนิด แต่เชื่อเถอะว่ามันไม่ได้ขู่ มันทำจริงนะไอ้คนนี้ เพราะมันด้านและบ้ากาม มันสามารถลวนลามผมได้ทุกเมื่อเชื่อยาม

 

ถือว่าผมพลาดเองที่พูดออกไปแบบนั้น เพราะพี่พายมันเล่นกุมมือผมแบบไม่ยอมปล่อย จะซื้ออะไรก็ลำบาก จะกินอะไรก็ต้องถือเอาไว้แล้วให้พี่พายมันป้อน เอาสิครับ มาโชว์ความหวานแบบแปลกๆ ของเราให้คนที่นี่ได้มองกันสักหน่อย

 

จริงๆ ผมก็เริ่มชินแล้วล่ะ เพราะพี่พายมันชอบบังคับให้ทำ จะไม่ทำก็กลัวถูกจูบกลางสาธารณะชน มันจะยิ่งอายแบบทวีคูณ อีกอย่างที่นี่ก็ไม่มีคนรู้จัก ก็เลยไม่อยากสนใจสายตาใคร เดี๋ยวผ่านไปสักวันสองวัน คนก็ลืมหน้าผมกับพี่พายกันแล้ว

 

เราสองคนเดินไปตามเส้นทาง สวนทางกับผู้คนมากหน้าหลายตา เราไม่รู้จักเขา เขาเองก็ไม่รู้จักเรา เพราะฉะนั้นผมจึงใช้เวลาในการดูนั่นดูนี่กับพี่พาย ดีกว่าจะไปแคร์หรือสนใจสายตาของใคร

 

งานประจำปีของจังหวัดชลบุรีก็มีร้านค้าต่างๆ มาตั้งขายสินค้า มีการออกบูธของหน่วยงานต่างๆ มีงานกาชาด มากมายหลายสิ่ง บนพื้นที่ที่กว้างมากจนผมไม่สามารถเดินไปจนรอบงานได้

 

“เมื่อยหรือไง เดินไหวหรือเปล่า” เพราะดันเสือกหยิบรองเท้าคู่ใหม่มาใส่ ผมยังไม่ทันชิงกัดมัน มันเลยกัดผมก่อนเลยครับสลัดมาก ยิ่งเดินนานยิ่งเจ็บที่ส้น ต้องหาที่หยุดพักสักนิด พี่พายเอื้อมมือมารับของกินจากมือผมไปถือเอาไว้ มันมองซ้ายมองขวาเหมือนจะหาที่นั่งหรือที่วางของ

 

“ไปนั่งตรงนั้นก่อนหมาต่อ” พี่พายดึงมือผมให้เดินไปด้วยกัน ห่างจากจุดที่เรายืนอยู่ไม่มากนัก มีขอบกระถางต้นไม้พอให้นั่งพักแบบชั่วคราว ข้าวของถูกวางลงข้างๆ พี่พายนั่งยองๆ ตรงหน้า มันคว้าเท้าของผมขึ้นมา จัดการดึงรองเท้าออกทั้งสองข้าง ผมมองดูการกระทำของมันอย่างปลื้มๆ

 

ถึงจะดุ ถึงจะเอาแต่ใจ เรื่องมาก บ้าดีเดือดขนาดไหน แต่พี่พายไม่เคยละเลยที่จะดูแลเอาใจใส่ คนเราย่อมมีทั้งข้อดีและข้อเสียในตัวเอง ผมก็เช่นกัน พี่พายก็เช่นกัน เพราะฉะนั้น ผมจึงเลือกมองในด้านดีๆ ของพี่พาย ส่วนเรื่องด้านร้ายๆ พยายามไม่เก็บเอามาใส่ใจ เลยทำให้เราอยู่ด้วยกันได้อย่างราบรื่นมาตลอด

 

“เท้าแดงเลยว่ะต่อ กูว่าใส่ไม่ได้แล้วนะคู่นี้” ผมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก เดี๋ยวเดินกลับเข้าไปในงานแล้วซื้อรองเท้าสักคู่มาเปลี่ยนก็จบแล้ว แต่พี่พายมันไม่คิดแบบนั้นครับ มันจัดการถอดรองเท้าตัวเองออกมาให้อย่างไม่รีรอ

 

“เฮ้ย! ไม่เอาหรอกพี่พาย กูทนได้อยู่ เดี๋ยวเดินกลับเข้าไปซื้อรองเท้าในงานเปลี่ยนก็ได้...”

 

“ได้ไงวะ ตีนมึงอย่างแดงเลยนะต่อ จะฝืนทำไมเดี๋ยวก็เดินไม่ไหวกันพอดี กูไม่เป็นอะไรหรอกน่า...” มันบังคับให้ผมใส่รองเท้าของมัน แต่ผมก็ยื้อเอาไว้และปฏิเสธที่จะเอาเปรียบมัน

 

“ไม่เอา ให้กูเจ็บแค่คนเดียวพอแล้วน่า กูทนได้จริงๆ ไม่อยากให้มึงต้องมาเดือดร้อนเพราะกูหรอกนะพี่พาย” มันระบายลมหายใจหนักๆ ท่าทางแบบนี้คือเอือมระอาผมครับ พี่พายไม่ฟังในสิ่งที่ผมพูด มันจับเท้าผมยัดใส่รองเท้าของมัน พี่พายลุกขึ้นยืนและสวมรองเท้าของผมแทน

 

“ตั้งแต่ตามจีบมึงมา รักและคบกันมาจนจะสองปีเนี่ย กูเดือดร้อนเพราะมึงมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วว่ะต่อ ภูมิต้านทานกูเลยทำงานดี ตอนนี้ชินแล้ว...” พี่พายเช็ดมือกับกางเกง เสร็จแล้วก็วางมือลงบนหัวผม ยีเบาๆ ด้วยท่าทางที่เหมือนจะเอ็นดูผมนะ หรือว่าจะหลอกเช็ดมือก็ไม่รู้

 

“กูยอมเจ็บดีกว่าเห็นมึงทรมานนะต่อ ก็รู้นี่ว่ากูรักมึงมากแค่ไหน ถ้าเรื่องแค่นี้กูเสียสละเพื่อมึงไม่ได้ มันก็คงไม่ใช่ความรักหรอก” ก็เพราะอย่างนี้ไง แล้วจะไม่ให้รักมันได้ยังไงวะ พี่พายมันไม่ได้ดีเลิศไปทุกอย่าง ไม่ใช่คนที่เพอร์เฟค แต่มันคือคนที่รักผมมากกว่าใครๆ เท่านั้นก็พอที่จะทำให้ผมรักมันอย่างไม่มีเงื่อนไขแล้วครับ

 

“ขอบคุณนะพี่พาย ต่อโคตรรักพี่เลยว่ะ” ไม่บอกรักไหวหรอครับ น่ารักซะขนาดนี้ คืนนี้กลับไปจัดเลยมั้ยพี่พาย เป็นค่าตอบแทนความรักที่มึงมีให้กูไง ฮ่าๆ

 

“ครับๆ รักต่อเหมือนกัน ตอนนี้กลับเข้าไปในงานดีกว่ามั้ย หรืออยากกลับโรงแรมแล้ว” ผมยังไม่ได้ไปปาลูกโป่งเลยว่ะ ยังไม่ได้กินขนมเบื้อง ไหนจะไข่ปลาหมึกทอด น้ำปั่น ไก่ย่าง โห ของกินมันเยอะมากครับ อยากจะกิน อยากจะชิมให้หมด แต่พี่พายมันจะเจ็บเท้าหรือเปล่าวะ

 

“กลับเลยก็ได้นะ เดี๋ยวมึงเจ็บตีนขึ้นมากูรู้สึกผิดแย่...”

 

“แต่ถ้ามึงไม่ได้กินจนอิ่มแล้วหงุดหงิด กูก็รู้สึกแย่เหมือนกัน งั้นกลับเข้าไปหาซื้อของที่มึงอยากกินอีกสักหน่อย หารองเท้าเปลี่ยนด้วยจะได้ไม่ต้องมาห่วงกู” เฮ้อ แพ้มันทุกทีสิน่า อยากจะโกรธมันได้บ้างเหมือนกัน แต่ไม่รู้เพราะอะไร ทำไมแพ้ความรักของมันจนหมด

 

รู้มั้ย บางทีผมโคตรโกรธมัน อยากจะทำให้พี่พายมันรู้สึกบ้างว่าผมก็เอาจริงเป็น โกรธเป็น และใจแข็งเป็น แต่ความรักที่มันมีต่อผม ทำให้ไอ้ความคิดทุกอย่างมันสลายไปจนหมด ผมไม่รู้หรอกนะว่าคนอื่นเขาเป็นยังไง แต่กับตัวผมเอง ถ้าโกรธกันแล้วมันแย่ ก็อย่าไปนั่งโกรธกันให้เสียความรู้สึกเลย

 

“ใครเขาจะไปห่วงมึง กูขี้เกียจจะต้องมานั่งทำแผลให้ นั่งฟังเสียงบ่นและทวงบุญคุณจากมึงต่างหาก” พี่พายล็อคคอผมเอาไว้ แค่พูดเรื่องจริงนิดๆ หน่อยๆ ทำเป็นรับไม่ได้ หึๆ

 

“ปากดีไปเหอะ ถ้าถูกกูทิ้งขึ้นมาอย่าร้องห่มร้องไห้นะหมาต่อ ถ้าไม่มีกูแล้วใครจะรักมึงได้เท่านี้ ยี่สิบปีที่ผ่านมากับการไม่มีใครสนใจ กูเป็นคนคนแรกของมึงนะต่อ ปากดีใส่กูมากๆ กูลากไปขย่มบนรถเดี๋ยวนี้เลยดีมั้ย” ยาวเลยครับไอ้พี่พาย เจ้าคิดเจ้าแค้นเนอะ ดูเป็นผู้ชายที่หมกมุ่นกับเรื่องแบบนี้จริงๆ

 

“แถวบ้านกูเรียกทวงบุญคุณว่ะ ครับๆ กูสำนึกอยู่เสมอไม่เคยลืมเลยครับ ว่ากูมันพวกไร้รัก ถ้าไม่ได้มึง กูก็คงโสดต่อมาจนถึงตอนนี้ มึงคือผู้มีพระคุณของกูครับ ถุย” ผมล่ะเชื่อมันจริงๆ เมื่อกี้ยังทำให้กูซึ้งได้อยู่เลย แล้วตอนนี้เริ่มเหวงใส่กันอีกแล้ว พี่พายมันยิ้มและยักคิ้วใส่ พร้อมกับลากผมเดินกลับเข้าไปในงาน

 

ตอนนี้ผมกับพี่พายมาหยุดตรงหน้าร้านปาลูกโป่ง มองดูคนนั้นคนนี้เล่นกันแล้วคันมืออยากเล่นมาก หลังจากที่ไอ้พี่พายมันไปซื้อรองเท้าเปลี่ยนมาแล้ว ตอนนี้ผมก็ไม่ต้องมากังวลว่ามันจะถูกรองเท้าของผมเล่นงาน จึงเหมาะมากที่จะมาประลองฝีมือกันครับ

 

“สักตามั้ยพี่พาย มาดูกันว่าใครแม่งจะแม่นกว่ากัน” นี่ไม่ได้ท้าเพราะมั่นใจในฝีมือตัวเองนะครับ แต่เพราะอยากเล่นต่างหาก ตอนงานประจำปีมหาลัยก็เคยไปเล่นที่ซุ้มของไอ้พวกสินกำ แดกกรอบไม้เรียบครับ ลูกโป่งมีเต็มไปหมดผมปาไม่ถูกสักดอก แม่นยิ่งกว่าใครในโลกจริงๆ ครับ

 

“ท้าใครไม่ท้า มาท้ากู เอาดิ น้อง เอามาสองชุด” พี่พายแม่งวางของในมือลง ควักเงินจ่าย ลูกดอกมาวางกองตรงหน้าผมกับมันคนละตะกร้า ได้เวลาโชว์ห่วยแล้วครับเป็นต่อ

 

ผมให้พี่พายมันประเดิมก่อนเลยครับ มันถกแขนเสื้อท่าทางทะมัดทะแมง มีสาวๆ มาหยุดยืนทางด้านหลัง สร้างความกดดันให้กูมากครับ รู้หรอกว่าเขามาดูไอ้พี่พาย แต่กูอายนะเว้ยถ้าแดกไม้เรียบอีก

 

โป๊ะ!

 

ดอกแรกก็แตกตามระเบียบเลยครับ ท่าดีทีไม่เหลวเว้ย สามีผมครับพี่น้อง เรื่องความแม่นพี่พายมันไม่ลองใครหรอกครับ ยิ่งเรื่องทำประตูนี่ยิ่งแม่นใหญ่ ฮ่าๆ หมาต่อ มึงมันทะลึ่งสัด

 

โป๊ะ!

 

ลูกที่สองแตกตามระเบียบครับ มันเล่นปาลูกโป่งแถวเดียวกัน กะจะโชว์เทพสินะไอ้พี่เพีย

 

โป๊ะ!

 

ลูกที่สามก็เช่นกัน มีคนลุ้นอยู่ทางด้านหลัง ประหนึ่งรู้จักกัน แต่ก็ไม่เลยครับ มาเชียร์ความหล่อของไอ้คนปามากกว่า

 

“ถ้าปาครบห้าดอก คืนนี้กูขอหนึ่งดอกนะ...” มันหันมายักคิ้วใส่แล้วพูดแบบหน้าตาเฉย ห่าอะไรของมึงวะ อย่ามาหื่นออกหน้าออกตาครับพี่พาย คิดมั้ยวะถ้าคนอื่นเข้าใจถูกกูจะรู้สึกยังไง

 

“สัด...” ด่าออกไปพร้อมกับเสียง โป๊ะ! ที่ดังขึ้นมา จะแม่นไปไหนของมึงวะ ถ้าอีกหนึ่งดอกมันปาโดนก็แตกครบห้าดอกพอดี แล้วมันเรื่องอะไรกูจะต้องเสียหนึ่งดอกด้วยวะไอ้หอกหัก

 

 โป๊ะ!

 

“เฮ้อ ไม่คิดว่าตัวเองจะปาแม่นขนาดนี้เลยว่ะ อยากได้อะไรวะหมาต่อ เลือกเอาเลย” ไม่ต้องมาโชว์พาวครับไอ้คุณชายธราเทพ มึงไม่ต้องบอกกูก็จะเอาของรางวัลเองอยู่ดี ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกตุ๊กตากับหมอนอิงรูปสัตว์ เอาน้องหมาก็แล้วกัน เพราะผมเป็นหมาของไอ้พี่พายมันไง

 

“หน้าเหมือนมึงเลยว่ะต่อ อ่ะ... ตามึงแล้ว” นี่แหล่ะที่กูโคตรกดดัน จะปาก่อนหรือว่าปาหลังก็ไม่ต่างกันหรอกครับ พี่พายมันปาเรียงกันทั้งแถว งั้นผมจะปาไม้ให้ครบทั้งห้าดอกให้ดู

 

ปึก!

 

นั่นไง ดอกแรกก็แดกไม้เลยครับพี่น้อง พี่พายหัวเราะลั่นอย่างชอบใจ มันตบบ่าผมและทำหน้าตาสงสารผมเต็มที่ เหอะๆ ใครว่าปาลูกโป่งแตกแปลว่าแม่นวะ ลูกโป่งแม่งใหญ่กว่าไม้ตั้งเยอะ มึงดูความเจ๋งของกูครับ

 

ปึก! ปึก และ ปึก!

 

สี่ดอกที่ผมปาไปนั้น ไม่มีถูกลูกโป่งสักดอก ปักไม้หมดเลยครับพี่น้อง พี่พายแม่งยืนกุมท้องหัวเราะจนตัวงอ กลัวกูไม่อายขายหน้าชาวบ้านเขาว่างั้น เอาเถอะ ไม่มีใครแม่นเท่ากูอีกแล้วเว้ย

 

“ดูนะพี่พาย ว่าแม่นของจริงมันเป็นยังไง” และผมก็ปาลูกดอกลูกสุดท้ายออกไปด้วยความแม่นยำ ปึกเลยครับ ปักไม้แน่นเลยทีเดียว ผมยืดอกและทำหน้าภาคภูมิใจใส่ไอ้พี่พาย ของมันอ่ะเด็กๆ ปาลูกโป่งแตกใครก็ทำได้ ของผมนี่ดิเจ๋งกว่า

 

“ดูภูมิใจในความแม่นของตัวเองเนอะหมาต่อ...”

 

“อ่ะแน่นอนครับพี่พาย ลูกโป่งแม่งลูกใหญ่ใครๆ ก็ปาโดนได้ แต่ไม้มันเล็กกว่านะครับ กูแม่นจริงนะเว้ย ไม่งั้นไม่แดกไม้ทั้งห้าดอกหรอก” คิดว่าผมอายหรอ ไม่เลย มันเป็นเรื่องธรรมดาที่แสนจะชาชิน ผมหนีบน้องหมาที่ได้เป็นรางวัลจากการปาลูกโป่งแตกครบห้าลูกของไอ้พี่พาย แม่งไม่ยุติธรรมครับ ทำไมไม่มีรางวัลให้คนปาไม้ได้ครบห้าดอกบ้างวะ

 

“แก้มือมั้ยมึง...”

 

“ไม่เว้ย กูอยากไปดูอย่างอื่นบ้าง ต้องทั่วถึงครับพี่พาย ไหนๆ ก็ได้มาเที่ยวแล้ว” เรื่องอะไรจะตอกย้ำความแม่นของตัวเองอีกรอบล่ะครับ ไปเล่นอย่างอื่นบ้างดีกว่า จริงๆ ผมก็เริ่มจะเมื่อยแล้วด้วย อยากกลับไปนั่งกินของที่ซื้อมาให้เต็มคราบ แต่พอมองไอ้คนที่ทำท่าว่าไม่อยากจะมาในตอนแรก มันมีท่าทีสนุกสนานมากขึ้น ดูสนอกสนใจร้านรวงต่างๆ จึงยังไม่ชวนพี่พายมันกลับ ไว้ถ้ามันเบื่อแล้วค่อยชวนกันกลับโรงแรมก็แล้วกัน

 

“ต่อ... ว่ากูหล่อมั้ยวะ” ผมเหล่ตามองคนข้างกาย ไม่รู้ว่าพี่ท่านมาอารมณ์ไหน กล้ามากที่มาถามคำถามนี้กับผม หรือเกิดอยากเกทับขึ้นมา หรืออยากให้ผมชม หรืออะไร ยังไง บอกเจตนารมณ์ของมึงมาเดี๋ยวนี้

 

“มากอ่ะ เกิดมากูไม่เคยเห็นใครหล่อเท่ามึงอีกแล้วว่ะ อ้อ... เห็นอยู่หนึ่งคนเว้ย หล่อมาก สูสีกับมึงเลยพี่พาย กูส่องกระจกทีไรเจอทุกที” ว่าจะไม่กวนตีนแล้วนะเว้ย แต่มันเป็นสันดานที่ซึมลงลงสู่เซลล์ไปแล้ว ยากจะแงะมันออกมาได้

 

“ฝากมึงบอกคนในกระจกทีนะ ว่าแม่งโคตรเพ้อเจ้อ อย่างมันเรียกหล่อ แล้วที่มันมีผัวหล่อกว่าคือห่าอะไร” อ้อ! อยากจะชมตัวเองว่างั้น มาอารมณ์ไหนของมึงวะไอ้พี่เพีย แต่ก็เอาเถอะ ให้มันพูดสิ่งที่มันคิดออกมาแหล่ะดีแล้ว ผมขี้เกียจจะมานั่งเดาอารมณ์ของท่านชายเขา

 

“เรื่องของเรื่องคือจะว่าตัวเองหล่อว่างั้น กูก็ไม่เถียงหรอกนะ แต่มึงดูไก่ย่างร้านนั้นครับ ป้าบอกว่าอร่อยมาก ถ้าไม่ได้กินแล้วเหมือนมาไม่ถึงงานประจำปี” คืออันนี้เว่อร์ไปนิด แต่เรื่องของกินมันสำคัญกว่าเรื่องความหล่อของไอ้พี่เพีย เพราะฉะนั้น ผมจึงละความสนใจแล้วตรงดิ่งไปซื้อไก่ย่าง คนเยอะมากครับ แต่เพื่อความอร่อยผมก็จะรออย่างใจเย็น

 

ร้านไก่ย่างเต็มไปด้วยควันร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาจากเตาย่าง พี่พายมันเดินมายืนข้างๆ ยกมือขึ้นมาปัดควันให้ ถือของให้ผมด้วยครับ ไหนจะเกลี่ยเส้นผมกับซับเหงื่อให้ ทำเอากูเขินระดับแปดเลยทีเดียว

 

“นี่มันก็สี่ทุ่มแล้วนะครับน้องมาย ใจคอมึงจะกินจนจุกตายเลยหรือไง เท่าที่กูหอบอยู่ยังไม่พอยัดลงกระเพาะมึงหรอวะ อ้อ... กูลืมไปว่ามึงมีสี่กระเพาะ” เอาเถอะ อยากด่ากูว่าเป็นตัวอะไรก็ช่าง แต่ตอนนี้เอาตังมึงมาก่อนเลยครับไอ้พี่พาย กูไม่ได้พกเงินมาเว้ย

 

“กระดิกนิ้วยิกๆ เลยครับน้องมาย เดี๋ยวกูยิกๆ ใส่บ้างแล้วจะหนาว...” สัดพี่พาย กูรู้นะว่าอะไรยิกๆ หื่นกามใส่กูมากๆ กูลากไปให้พี่โก้ทำเมียนะมึง

 

“ยืมก่อน เดี๋ยวกลับห้องแล้วเอาคืนให้ ยืมคือยืมนะพี่พาย ห้ามไม่เอาคืนด้วย ไม่งั้นกูเคือง” ผมมีนโยบายว่าจะไม่เอาเปรียบพี่พาย รู้ว่ามันรวย แต่มันก็ขอเงินพ่อใช้อยู่ดี เพราะฉะนั้นการไม่เอาเปรียบกันคือสิ่งที่ควรจะมีในการคบกันของคนสองคนนะครับ

 

“เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง แค่แฟนคนเดียวเลี้ยงไม่ได้ให้มันรู้ไป...” ถ้าคุณคิดว่ามันพูดเพราะอยากให้ผมซึ้ง แสดงว่าคุณเป็นคนประเภทที่ตัดสินคนจากสิ่งที่เห็นครับ ซึ่งจริงๆ แล้วมันไม่ใช่ พอดีมีคนมองมาทางเรา และเหมือนจะมองมาที่ผมมั้ง พี่พายมันเลยยกมือขึ้นกอดคอผม ส่งยิ้มให้ และพูดกับผมโดยการเหล่ตาไปมองคนแปลกหน้าคนนั้น

 

“ครับๆ ได้แล้วเว้ยพี่พาย กลับโรงแรมกันเลยดีกว่า กูจะกลับไปจกไก่ย่างกับข้าวเหนียว ไข่หมึกทอด ทาโกะ ซูชิ โห แค่คิดก็ฟินแล้วครับพี่น้อง...”

 

“ฟินห่าอะไรของมึงวะ ที่ซื้อมาเยอะขนาดนี้ คิดว่าซื้อมาเผื่อทุกคนซะอีก ซื้อมาเยอะประหนึ่งอดอยากมานานแรมปี นี่กูเลี้ยงมึงให้อดอยากขนาดนี้เลยหรอวะ อุตส่าห์เลี้ยงด้วยลำแข้งทุกวันยังไม่อิ่มอีกหรอ” คืออยากเล่นมุกก็บอกล่วงหน้า กูจะได้รับมุกมึงถูก ไม่ใช่มายืนเอ๋อแดกเพราะไม่เข้าใจสิ่งที่มึงอยากจะสื่อแบบนี้

 

“แป้กนะครับพี่เพีย น้องมายอยากกลับบ้านละ แต่ก่อนกลับแวะซื้อขนมเบื้องกับถังแตกอีกสักหน่อยแล้วกันเนอะ... ก็กูหิวนี่พี่พาย วัยกำลังกินกำลังนอนมึงไม่รู้จักหรอ ไม่ต้องห่วงหรอกว่ากูจะอ้วน ถูกลากไปออกกำลังกายบนเตียงแทบทุกคืน จะเอาเวลาที่ไหนไปอ้วนวะ” ถ้าพี่พายมันเหวี่ยงผมด้วยเรื่องงี่เง่าของมัน ผมก็เหวี่ยงมันด้วยเรื่องของกินนี่แหล่ะ แฟร์ดีออก

 

“เออ อยากกินอะไรก็ซื้อไปเลยครับ รับรองว่ากูเรียกเพื่อนมาช่วยมึงกินแน่ๆ ขืนกินคนเดียวหมดตรงนี้ มึงกลิ้งแน่หมาต่อ” นี่แหล่ะ ดีมากครับที่รักของกู พูดอะไรง่ายๆ แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย อย่าให้กูต้องพล่ามมากมันเปลืองหน้ากระดาษ ฮ่าๆ

 

หลังจากที่ซื้อของกินและหอบหิ้วมาที่รถ ตอนนี้ก็เวลากลับโรงแรมแล้วครับ ไว้ปีหน้าเจอกันใหม่นะครับงานประจำปี

 

..........100%.........

 

#ยุ่งนัก

เป็นตอนสั้นๆ ที่ต่อจากตอนที่ 3 ค่ะ  ถ้าจำได้ตั้งแต่สเปแล้วที่น้องต่อเคยบอกกับพี่พายว่าอยากไปเดินงานประจำปี เฉพาะกิจก็บอก แต่ก็ไม่ได้แต่ง นี่เลยมาแต่งเพิ่ม สนองความต้องการน้องบ้างอะไรบ้าง

หนังสือเปิดจองถึงวันที่ 15 กันยายนนะคะ รายละเอียดตอนที่ 99 ค่ะ

เจอกันค่า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15257 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 23:31
    โอยยยย น้องต่อ ถ้าจะน่ารัก น่ากอด แล่วก็น่าถอด(//เจอพี่พายถีบ //) ขนาดนี้นะคะ เอาหัวใจแม่ยกไปเลยยยย เอยยยย เอยยยยย
    #15257
    0
  2. #15020 kyu (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 16:15
    สนุกมาก คู่นี้อ่านแล้วอมยิ้มตลอดอ่ะ
    #15020
    0
  3. #15014 p*chu*ka (@pchuka) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 11:52
    สองคนนี้ยังไงก็น่ารักอีกแล้ว ●▽●♡
    ปล.หิวมากเลยนึกถึงของกิน
    #15014
    0
  4. #14922 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2557 / 10:14
    พี่โก้ดุน้องต็อปบ้างนะ ดีแล้ว
    #14922
    0
  5. #14907 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2557 / 01:41
    ดูแลดีไปไหนนนนนนนน
    #14907
    0
  6. #14906 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 23:53
    พี่พายคือดีงามมมม ถึงจะร้ายยังไงก็รักต่อมากอ่ะ ดูแลเทคแคร์ไม่ห่างเลย ต่อก็อย่าดื้อนะ55555
    #14906
    0
  7. #14905 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 21:57
    ก็จริงของหมาต่อนะ ลูกโป่งปาได้ แต่ปาโดนไม้นี่ยากนะ ฮ่าๆๆ

    พี่พายทั้งหวานทั้งกวน และหื่นตลอดดดดดดด



    #14905
    0
  8. วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 13:31
    คุ่นี้เค้าเสมอต้นเสมอปลายจิงๆทั้งหมาต่อทั้งพี่พายอ่านทีไรทั้งฮาทั้งฟิน มุ้งมิ้งกันตลอด
    #14904
    0
  9. #14903 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 09:22
    เพราะพี่พายมันน่ารักแบบนี้ไง คริคริ น่ารักกกกกกก
    ขี้หึงขี้หวงตลอดดด หื่นเป็นที่สุด
    #14903
    0
  10. #14901 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 02:05
    ถึงพี่เพียของน้องมายจะชอบแซะชอบหื่นใส่ แต่พี่เพียของน้องมายก็รักและดูแลน้องมายอย่างดีมาตลอดเลยน๊าาาาาาาาาาาา ย๊าาาาาาาาาา นี่อยากจะไปสิงอยู่ในอากาศในงานประจำปี อยากไปส่องโมเมนต์พี่พายกับเป็นต่อ โอ๊ย ก็เล่นน่ารักใส่กันซะขนาดนั้น แต่นี่แอบขำเป็นต่อที่แอบคิดว่าจะจับพี่พายให้พี่โก้ทำเมีย ฮ่าๆๆ
    #14901
    0
  11. #14899 NRMDWL (@nrmdwl12) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 20:10
    อ่านกี่ครั้งก็ชอบ มีความสุขทุกครั้งเลยที่ได้อ่านเรื่องนี้ ชอบมากกกกกกกกกก มากจนไม่รู้จะบอกยังไง รัก #ยุ่งนัก รัก #พายต่อ รัก #โก้ต็อป รักมากเล๊ยยยยยยยยยยย อัพบ่อยๆ อัพเยอะๆ อัพไปนานๆน้าาาา นานแค่ไหนเราก็จะตามอ่านนนนนน เพราะ...#ยุ่งนัก ทำให้เรารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก >//<
    #14899
    0
  12. วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 19:33
    ชอบมากค่ะ ทุกตอน เลย  ขอโทษนะค่ะที่ไม่ได้ให้คะแนนทุกตอน อ่านในมือถือเลยไม่ค่อยสะดวกใหการให้คะแนนค่ะ เลยให้ทีเดี๋ยวเลยจริง ๆ อยากจะให้คะแนนทุกตอนนะค่ะ เพราะชอบมากเลย อ่านแล้วยิ้มตลอดเวลาเลยค่ะ 
    ขอบคุณมากนะค่ะที่ทำนิยายแบบนี้มาให้พวกเราได้อ่านกัน ขอบคุณมาก ขอให้มีผลงานมาให้อ่านแบบนี้ไปเรื่อย ๆ นะค่ะ จะติดตามผลงานต่อไปค่ะ 
    #14897
    0
  13. #14896 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 19:26
    นานๆพายต่อเขาจะหวานกันมากกว่ากวนใส่กัน แม้จะไม่มากปนไปด้วยความกวนเล็กๆ แต่น่ารัก >.< แถมพี่พายยังดูแลเป็นต่ออย่างดีด้วย ^^ เรื่องปาโป่งนี่เอาที่ต่อสบายใจเลยนะ ต่อเก่งมากเลยที่ปาโดนไม้ที่เล็กกว่าโป่งได้ 5555 เป็นต่อพ่อทุกสถาบันจริงๆ >.<
    #14896
    0
  14. #14895 NALOYA (@yayeefriendly) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 18:06
    รักเป็นต่อ
    #14895
    0
  15. #14894 PaiwanH (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 11:08
    เป็นต่อน่ารักไม่เปลี่ยนแปลงเลย
    #14894
    0
  16. #14892 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 10:43
    พี่พายบทอบอุ่นก็น่ารักดีหรอก อย่าให้เอาแต่ใจนะเพลียไปพร้อมๆกะเป็นต่อเลย 555
    #14892
    0
  17. #14891 Natty Noo Pu (@nattymini) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 10:15
    เป็นต่อ ทำไปได้ แม่นมว๊ากกกกกกกก
    #14891
    0
  18. #14890 โนว เนม : ] (@patchalita) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 10:05
    ซึ้งเนอะ รักเลยพายต่อ :)
    #14890
    0
  19. #14889 practical_joke (@practical_joke) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 08:14
    เคลิ้มมกันเลยทีเดียว ^^
    #14889
    0
  20. #14888 raffin (@raffin) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 07:49
    น่ารักไปและ

    กัดฟันๆๆๆๆๆ 555555555
    #14888
    0
  21. #14886 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 03:38
    ยังหวานชื่น โลกสีชมพู มุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้ง(?)กันเหมือนเดิมเลยน๊า น้องมายกับพี่เพีย เป็นคู่รักด้วยลำแข้งจริงๆ ใครเห็นก็ต้องยิ้มให้กับความเอาใจใส่กันของทั้งสองคน อยากมีแบบนี้บ้างจัง (เงยหน้ามองฟ้าแล้วจ้องดวงดาว หวังว่าใครคนนั้นที่เราเฝ้ารอจะมองมันอยู่เหมือนกันนะ)
    #14886
    0
  22. #14885 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 01:16
    น่ารักๆ เทคแคร์ดูแลกัน เอาใจใส่กัน^^
    #14885
    0
  23. #14884 pooddleboy (@pooddleboy) (จากตอนที่ 123)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2557 / 23:31
    เค้าอยากอ่านตอนที่เป็นต่อไปเที่ยวบ้านพี่พายอยากอ่านตอนเป็นต่ออยู่กับพ่อและแม่เลี้ยงพี่พายบ้างอ่ะครับ
    เพราะตั้งแต่ต้นจนจบจนสเปเชียลก็ยังไม่มีเลยอ่ะ ขอซักตอนเถอะพลีสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส!!!!
    #14884
    0