Fic Reborn 1896 พอเถอะ!!ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว

ตอนที่ 35 : ของขวัญจากฟากฟ้า 100% เปลี่ยนเพลงประกอบใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 777
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 ม.ค. 56

 

 

ผมนี่ชอบทำให้คนอ่านลุ้นจังเลยนะ ฮ่าๆ เรื่องนี้ใครน่าสงสารที่สุดกันเเน่ ฟินกับพลง


จึก!!

 

ปลายคมหอกถูกปักลงไปยังพื้นดินข้างหัวสึนะ  เขาค่อยๆลืมตาขึ้นหันไปมองหอกที่ปัก

อยู่กับพื้น ผู้ชายคนนี้ทำไม่ถึงไม่ข้าเขา

 

“พอแล้วละ ข้าแพ้แล้ว”

นิกซ์หันหน้าไปอีกทางแล้วพูดออกมา ที่จริงเขาไม่ได้ถูกปีศาจแห่งความมืดครอบงำแต่อย่างใด

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำไปเพื่อเล่นละครตบตาทุกคน คนที่ถูกปีศาจครอบงำจิตใจดวงตาจะเป็น

สีเลือด แต่นี่ดวงตาของเขายังคงเหมือนเดิมตั้งแต่แรก

 

สึนะปรือตาขึ้นไปมองชายร่างสูงที่ยืนอยู่ด้วยความฉหงนและสงสัยเป็นที่สุด นิกซ์แพ้ได้ยังไง

ก็เห็นแล้วว่าตัวเขาเองที่เป็นฝ่ายแพ้และหมดทางสู้

“แพ้อะไร นายก็ชนะฉันแล้วนี่”

“ข้าแพ้ใจเจ้า”

“หมายความว่ายังไง” 

“ที่ข้าให้เจ้ามาที่นี่และต่อสู้กัน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อพิสูจว่าเจ้าจะรักนางมากแค่ไหน  เพราะว่าข้า

ไม่ใช่ผู้วิเศษที่หยั่งรู้อนาคตหรือว่าอ่านใจใครต่อใครได้ วิธีนี้มันเป็นทางเดียวที่ข้าจะรู้ใจเจ้า

แล้วเจ้าก็ชนะใจข้าแล้ว”

 

แท้จริงแล้วที่นิกซ์ทำไปทั้งหมดก็เพื่อลองใจสึนะว่าเขาจะรักเธอจริงหรือป่าว ผู้ชายคนนี้เขา

จะรักเคียวโกะได้เท่ากับที่นิกซ์รักมั้ย เขาจึงยั่วโมโหสึนะต่างๆนานา พยามไม่โจมตีใส่สึนะก็

เพราะกลัวว่าตนเองจะยั้งมือไว้ไม่อยู่แล้วสึนะจะตายไปซะก่อน และในช่วงแรกของการต่อสู้

ที่นิกซ์หลบการโจมตีของสึนะก็เพราะว่าเขาต้องการให้สึนะปล่อยพลังไฟออกมาให้มาก

ที่สุดและปล่อยพลังมหาศาลออกมาในตอนท้ายจะต้อนให้สึนะจนมุมเพราะพลังของตัวเอง 

เพื่อจะได้รู้ว่าวาระสุดท้ายก่อนตายของเขาจะเป็นยังไง บางคนเผยธาตุแท้ที่เลวทรามออกมา

และถ้าสึนะเป็นแบบนั้นเขาก็จะฆ่ามันด้วยมือของเขาเอง  แต่สึนะกลับทำตรงกันข้าม เขายอม

ตายเพื่อเคียวโกะ ยอมแลกได้แม้กระทั่งชีวิตของตนเอง ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าเธอกับเขามีอะไรกันแล้ว

ก็ตาม ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันทำให้นิกซ์รู้แล้วว่าเขารักเธอมากแค่ไหน ผู้ชายคนนี้รักเคียวโกะยิ่ง

กว่าชีวิตของตัวเอง

 

“นายทำแบบนี้เพื่ออะไรกัน”

คำถามของสึนะมันทิ่มแทงใจเขา ไม่มีใครจะเข้าใจความรู้สึกของเขาได้ว่าเธอมีค่ากับเขาแค่

ไหน เขารอคอยเธอมาตลอดชั่วชีวิตที่ผ่านมา  จนกระทั่งได้พบกับเธอ  นิกซ์จึงทำให้สึนะ

รับรู้ถึงเรื่องราวในอดีตของเขากับมารีแอน ความจริงอันแสนเจ็บปวดที่พรากเธอไปจากเขา

 

สึนะรู้เรื่องทั้งหมดแล้วเขาก็สงสารนิกซ์ขึ้นมาจับใจ เพราะถ้าเป็นเขา เขาก็จะทำแบบนี้

เหมือนกัน จะตามหาเธอให้กลับมารักกันเหมือนเดิมและจะฆ่าผู้ชายคนใหม่ของเธอซะ

จากนั้นก็ฟื้นคืนความจำให้เธอ แต่นิกซ์กลับไม่ฆ่าเขา สุดท้ายแล้วนิกซ์ต้องการอะไรกันแน่

จะยังเก็บเขาไว้ทำไมให้เป็นเสี้ยนหนามหัวใจ

 

“ทำไมนายถึงไม่ฆ่าฉัน แล้วนายกับเคียวโกะก็จะได้อยู่ด้วยกัน”  คนสงสัยเอ่ยถาม

 

นิกซ์หันไปมองสึนะพร้อมกับรอยยิ้มที่จริงใจแล้วตอบคำถามที่ค้างคาใจใครหลายๆคน

“เมื่อกี้ที่เจ้าเห็นน่ะ ไม่ใช่ตัวจริงของเธอหรอก มันเป็นเพียงเวทย์มนต์ที่ข้าเนรมิตขึ้นเท่านั้น

ส่วนตัวจริงนะอยู่บนหอคอยนั่น”  เขาพูดแล้วชีมือไปทางที่เคียวโกะอยู่สึนะก็มองตามไป

“นี่นายยังไม่..

“ใช่ เธอยังคงเป็นคนเดิมที่เจ้าเคยรู้จักและยัง รักเจ้า”

สองคำสุดท้ายนี้เขาพูดมันออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะมันเป็นคำพูดที่ลึกๆในใจเขาไม่

อยากจะจะพูดมันออกกมาเลย แต่อีกคนที่ได้ยินแบบนี้ก็ดีใจเป็นที่สุดพยามลุกขึ้นมานั่งจนได้

 

“ขอบใจนะ! ทีแรกฉันคิดว่านายจะเป็นคนเลวมากซะอีก แต่ที่จริงแล้วนายไม่ใช่คนแบบนั้นเลย

 ถ้าเป็นคนอื่นฉันคงจะตายไปแล้ว นายยังช่วยโกโก้กับยามาโมโตะแล้วก็ยังปล่อยฉันไป

นิกซ์  นายเป็นคนดีมากจริงๆ ”

“ถ้าคนดีๆอย่างเจ้าตายไปก็หน้าเสียดายแย่ สมแล้วที่เป็นบอส”

“ฉันมันไม่ได้กล้าหาญอะไรเลยถ้าเทียบกับนายแล้วฉันมันเด็กน้อยจริงๆ”

 

ตอนนี้นิกซ์มั่นใจแล้วว่าสึนะจะทำให้เคียวโกะมีความสุขได้ แต่ก็ยังมีเรื่องที่ยังคงคาใจเขาอยู่

และเขาก็จะพูดมัน

“รู้ว่าคนที่เป็นศัตรูไม่ควรจะขอร้องแบบนี้ แต่ว่าข้ามีอะไรอยากจะขอเจ้าสักอย่าง”

“ได้สิ ฉันรับปากไม่ว่าอะไรก็ตาม”  สึนะยิ้มให้

“รับปากว่าจะรักและดูแลเธอให้ดีที่สุดเหมือนกับที่ข้าเคยทำ แล้วก็จะไม่ทำให้เธอเสียใจ

และถ้าเจ้าทำแบบนั้นละก็  ในเช้าวันรุ่งขึ้นนิกซ์วันเดอเรอร์คนนี้จะตามไปดับลมหายใจของเจ้า

แล้วแย่งเธอคืนมา”

 

นิกซ์มองเข้าไปยังนัยน์ตาของคนที่นั่งอยู่แล้วยื่นมือลงไปหา สึนะยิ้มให้ก่อนจะจับมือเขาแล้วลุก

ขึ้นยืน  ทั้งคู่จับมือทำสัญญากันอย่างลูกผู้ชาย แล้วพูดประโยคนี้ออกมาพร้อมกัน

 

สัญญาลูกผู้ชายถึงตายก็จะไม่คืนคำ / สัญญาลูกผู้ชายถึงตายก็จะไม่คืนคำ

 

“ฮ่ะๆ”   นิกซ์ยิ้มร่า

“จริงสิ ฉันอยากจะถามว่าทำไมนายถึงยอมยกเธอให้ฉันหล่ะ นายก็รักเธอมากไม่ใช่หรอ”

 

คำถามของเด็กหนุ่มทำให้นิกซ์เงียบไป ใบหน้าของเขาดูเศร้าลงถนัดตา  เบื้อนหน้าหนี

จากสายตาของคนที่อยู่ตรงหน้า เพื่อไม่ให้สึนะเห็นน้ำตาของลูกผู้ชายที่มันไหลออกมา

น้ำตาที่สามพันปีก่อนมันไหลออกมาเมื่อวันที่เธอจากไป และจะเป็นหยดสุดท้ายในวันนี้

นี่คือสิ่งเดียวที่เขาจะทำให้เธอได้ ในตอนนี้คนอย่างเขาก็ทำได้แค่ฝากความยินดีเท่านั้น

 

“เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องรู้หรอก รีบไปพาเธอออกมาได้แล้ว เธอกำลังรอเจ้าอยู่นะ ปราสาทนี้กำลัง

จะถล่ม ”

“อื้ม!” 

 

สึนะรีบวิ่งเข้าไปในปราสาทเพื่อไปช่วยเคียวโกะ แต่นิกซ์ก็ยังคงมองดูเขาที่วิ่งเข้าไปในปราสาท

 มีเหตุผลเพียงข้อเดียวเท่านั้นที่เขาอมเสียเธอไป ก็เพราะว่ารักจนอยากยอมแพ้   ที่ผ่านมาเขา

ทำเพื่อตัวเองมามากแล้ว ครั้งนี้เขาควรจะเสียสละเพื่อคนที่เขารักบ้าง

 

เขายอมให้เธอไปมีความสุขกับคนที่เธอรักดีกว่าให้เธออยู่กับเขาเพื่อรอวันตาย เขาไม่สามารถ

ทนเห็นเธอตายจากไปได้อีก เขาและเธอไม่มีทางอยู่ร่วมกันได้ เพราะพระเจ้าไม่ได้สร้างเธอมา

เพื่อรักเขา

 

“ถึงเขาดีกว่าข้า ข้าก็จะไม่ให้เจ้าไป หรือต่อให้เขาเก่งกว่าข้า ข้าก็จะรั้งเจ้าไว้

แต่ถ้าเขารักเจ้ามากกว่าข้า ข้าจะปล่อยให้เจ้าไป  ขอโทษนะมารีแอน ที่ทำตามสัญญาไม่ได้

ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้แหละ ดีแล้ว”

 

นิกซ์ยืนอยู่แบบนั้นได้สักพัก ผู้หญิงที่รับบทเป็นเคียวโกะมาตบตาสึนะก็เดินออกมาจากมุมมืด

ของเสาในปราสาท เธอคือ โรสซี่ นางไม้สุดสวยแถวๆนั้นที่นิกซ์ขอให้มาช่วย โรสซี่ตรงเข้าไป

กอดแขนเขาแล้วคลอเคลียเหมือนกับตอนที่แปลงกายเป็นเคียวโกะ

 

“แอร๊าย! แววตาของท่านที่มองข้าตอนนั้นน่ะทำข้าเกือบใจละลายเลยนะ”

“เฮ่อ”  นิกซ์ถอนหายใจใส่

“ท่านต้องการคนมาดามหัวใจหรือไหล่ไว้ซบป่าว”

“เฮ่ออออ”   คราวนี้ถอนยาวกว่าเดิม

“ข้าจีบท่านมาตั้งนานแล้วนะ เมื่อไรจะรักข้าสักทีเนี่ย”   โรสจ้องหน้า

 

ดูเหมือนทุกอย่างจะผ่านพ้นไปด้วยดี แต่มีคนๆนึงคลั่งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างมาก

จนถึงกับกัดขาโตะเลยที่เดียว

“หึ้ย! หึ้ย! จะชนะอยู่แล้ว จะยอมแพ้ทำไมเนี่ย อุตส่าลุ้นเกือบตาย อ๊าก!”  

“คาไลน์ เจ้ามากัดขาโตะข้าทำไมเนี่ย แต่ก็ดีแล้วละที่นิกซ์ไม่โดนปีศาจเข้าสิงน่ะ โล่งอก

ว่าแต่เขาต้มพวกเราสะเปื่อยเลยนะเนี่ย ข้าก็เชื่อซะสนิทใจเลย โดยฉะเพาะเรื่องนั้นอะ”

อามาดอลและฮอนพอใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น

 รีบอร์นก็เช่นกัน เขา มุคุโร่ และยามาโมโตะ ลุ้นจนแทบหัวใจจะวายตอนที่นิกซ์กำลังแทงสึนะ

“เรื่องร้ายๆก็ผ่านไปแล้วสินะ”  รีบอร์นอมยิ้ม

 

สึนะรีบวิ่งไปหาเคียวโกะด้วยความดีที่ใจที่สุดในชีวิตจนลืมความเจ็บปวดจากบาดแผลทั้งหมด

ที่ได้รับมามุ่งหน้าไปปลายสุดบนยอดหอคอย ต่อให้ขาจะเจ็บจนเดินไม่ไหวเขาก็จะฝืนมันให้ไป

ต่อจนได้ พื้นหินของปราสาททำให้ลื่น ชายหนุ่มเสียหลักล้มลงกระแทกพื้นจนเลือดกลบปาก

เขารีบเช็ดมันแล้วลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เพื่อไปต่อ ไม่ว่าฟ้าจะถล่มหรือพื้นดินจะพังทลาย

เขาก็จะไปหาเธอให้ได้ ในที่สุดชายหนุ่มก็มาถึงหน้าประตูห้องนอนของเธอ ประตูบานใหญ่ถูก

ปิดไว้ เขาหยุดยืนดูแล้วผลักมันเข้าไปจนสุด

 

ความหวังและกำลังใจของเขากลับมาอีกครั้ง ภาพที่อยู่เบื้องหน้าทำให้หัวใจของเขากลับคืนมา

หัวใจที่เคยคิดว่าจะเสียมันไปแล้ว เคียวโกะนั่งอยู่บนเตียงอย่างเดียวดาย

 

“เคียวโกะ”  

“สึนะคุง”

 

 เธอหันมามองเขา หยดน้ำค่อยๆไหลรินมาจากดวงตาที่จ้องมองมายังชายที่รัก ในที่สุดคนที่เธอ

รอคอยมาตลอดเขาก็มาช่วยเธอแล้ว  หญิงสาววิ่งเข้าไปสวมกอบคนรักของเธอด้วยความดีใจ

ที่สุดในชีวิตที่ได้พบเขาอีกครั้ง

 

“ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอนายอีกแล้วสึนะคุง”

สึนะโอบกอดร่างบางที่พุ่งเข้ากอดเขาจนแน่น

“ต้องได้เจอสิ ไม่ว่าเธอจะอยู่ไหนฉันก็จะตามไปหาเธอ ไม่ต้องร้องไห้นะฉันอยู่นี่แล้ว”

เคียวโกะก็ยังคงร้องไห้ไม่หยุด เงยหน้าขึ้นไปมองเขาน้ำตาไหลอาบแก้มจนแฉะ

“ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย นี่เป็นสึนะคุงตัวจริงใช่มั้ย”

สึนะยิ้มให้ แล้วเช็ดน้ำตาให้เธอด้วยมือคู่นี้ มือที่ผ่านการต่อสู้มาจนยับเยิน

 

“ใช่  มองฉันให้ดีๆสิ ฉันสึนะคนเดิมคนนี้อยู่ที่นี่แล้ว  ขอโทษนะที่ปล่อยให้เธอต้องรอ”

“ไม่เป็นไร ต่อให้รอนานสักแค่ไหนหรือว่าตลอดไปฉันก็จะรอ เพราะฉันมันใจว่านายต้องมาแน่”

“ขอบคุณที่เชื่อในตัวฉัน ฉันรักเธอเคียวโกะ”

“ฉันก็รักนายสึนะคุง”

 

ความรัก ความอบอุ่น ครอบคลุมอยู่ทั่วที่แห่งนี้ ในที่สุดความรักที่แสนยิ่งใหญ่ที่สึนะมี

ก็ทำให้เขามาถึงที่นี้จนได้ ความพยามไม่ยอมแพ้ต่ออุบสรรค์ใดใด เป็นบันไดขั้นสุดท้ายที่นำ

ทางให้ และแล้วความรักก็ชนะทุกอย่าง  พวกเขามองลึกเข้าไปยังแววตาของกันและกัน

แล้วก้มลงไปมอบจูบแห่งรักแท้นี้ให้เธอ ความรัก ความคิดถึง และความห่วงหา ทั้งหมด

ถูกส่งไปถึงเธอผ่านทางจูบที่เขามอบให้ หญิงสาวสัมผัสได้ทุกความรู้สึกของเขา

จิตใจของทั้งคู่สื่อถึงกันแล้ว  หญิงสาวกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง

 

“ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปไหนอีกแล้ว ฉันจะอยู่กับเธอตลอดไป”

“ฉันก็อยู่กับนายไปตลอดชีวิต”

 

ขณะที่ทั้งคู่พูดคุยกันอยู่ได้ไม่นานปราสาทหลังนี้ก็เริ่มสั่นคอนเสียงดัง เศษหินบนหลังคาร่วงลง

มา จริงอย่างที่นิกซ์บอกปราสาทนี้กำลังจะถล่มลงแล้ว

 

“จับมือฉันไว้ แล้วเรารีบไปจากที่นี่เถอะเคียวโกะ”

“อืม ฉันจะไม่มีวันปล่อยมือจากนายเด็จขาด”

 

เขาและเธอจับมือแล้ววิ่งไปข้างหน้าด้วยกัน ออกจากปราสาทนี้ไปก่อนที่มันจะพังทลายลง

มา  ความเชื่อมันซึ่งกันและกันทำให้พวกเขาผ่านทุกสิ่งทุกอย่างมาได้ และออกมาสู่ท้องฟ้าที่

มองเห็นดวงอาทิตย์สาดแสงส่องมาอีกครั้ง แล้วหันกลับไปมองปราสาทที่กำลังถล่มลงไปใน

หิมะในชั่วพริบตา  เขาโอบกอดเธอจนเดินมาข้างนอกปราสาทจนถึงจุดที่นิกซ์ยืนอยู่

สึนะจึงหยุดเพื่อบอกลาเขา เคียวโกะเล่าเรื่องทุกอย่างให้สึนะฟังแล้ว

 

“ขอบคุณนะที่นายดูแลเคียวโกะเป็นอย่างดี แล้วนายจะไปไหนต่อ”

ชายในเสื้อคลุมสีน้ำเงินยิ้มดึงหมวกที่ติดกับเสื้อขึ้นมาสวมแล้วตอบกลับไป

“ไปตามทางของคนพเนจร”

“วองโกเล่ยินดีต้อยรับนายเสมอนะ อยากจะมาเมื่อไรก็ได้”

 

พูดจบสึนะและเคียวโกะก็โอบกอดกันเดินผ่านหน้านิกซ์ไป  เขาคงยังคงมองตาม หลังจากนี้

เขาคงจะไม่ได้พบเธออีกแล้ว หญิงสาวหันหลับมาส่งยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายและเขาก็ส่งยิ้ม

กลับไปให้เธอเช่นกัน  ถึงจะรักเธอแค่ไหนแต่สุดท้ายเขาก็ทำได้แค่พูดเพียงในใจ

 

ดวงตาสีทองคู่นี้ยังคงทอดมองดูเขาและเธอที่ค่อยๆห่างออกไปจนสุดสายตา แต่น้ำใส่ๆ

มันเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง หน้าที่หัวใจจบลงแล้วตอนนี้เขาก็เหลือแค่หน้าที่สุดท้ายที่ยังต้องทำ

ในฐานะช่างทำอาวุธอันดับหนึ่งของเอลฟ์ที่ได้รับปากไว้กับผู้หญิงคนหนึ่ง  เอลฟ์หนุ่มไปปรากฏ

ตัวต่อหน้าคนที่เขามีธุระด้วย  

 

“ยามาโมโตะ ทาเคชิ เก็บเศษดาบดาบหักของเจ้าแล้วตามข้ามา”

“หะ อืมๆ”   ยามาโมโตะงงนิดหน่อยแต่ก็เดินตามเขาไปแต่โดยดี

 

นิกซ์เดินนำยามาโมโตะมาจนถึงที่ทำงานของเขา ด้านหลังป่าควีนเอลฟ์ติดกับคุกของปราสาท

มีเตาหลอมอุปกรณ์ตีเหล็กและทำอาวุธ บนชึ้นวางยังมีอาวุธอีกมากมาย

“ไหนขอดูดาบของเจ้าสิ”

ยามาโมโตะคลี่ห่อผ้าที่เก็บเศษดาบออกให้นิกซ์ดูก็ปรากฏว่าคราบสนิมทั้งหมดที่เกาะดาบใน

ตอนที่มันถูกเลือดของฟีโอน่าหลุดล่อนออกจนหมด ที่เป็นแบบนี้เพราะผ้าคลุมศักดิ์ศิทธิ์ผืนนี้

ที่ปู่ฮอบกิ้นให้มานี่เอง  นิกซ์มองดูมันแล้วยิ้มอย่างพอใจ

 

“แบบนี้ถือว่ายังใช้ได้ ส่งมาสิ”

เขารับเศษดาบทั้งหมดจายามาโมโตะแล้วเริ่มตีดาบเล่มนี้ขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

 

เปล้ง! เปล้ง! เปล้ง!

 

เสียงค้อนถูกตีกระทบลงไปยังเหล็กแหลมสีแดงที่หลอมขึ้นใหม่ คนทำอยู่หน้าเตาเหงื่อไหลโชค


"เฮ่อ"

ไม่งายเลยที่จะทำอาวุธขึ้นมาสักชิ้น มันต้องใช้พลังมากทีเดียว ถ้ามันถูกทำขึ้นจากเขาละก็

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องความร้ายกาจ ย่อมดีกว่าเดิมแน่นอน  ยามาโมโตะมองดูอย่างเงียบๆเพื่อ

ไม่ให้รบกวนสมาธิ เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมงจนในที่สุดดาบเล่มใหม่นี้ก็เสร็จ นิกซ์ถือดาบไว้ในมือ

แล้วเดินมาต่อหน้ายามาโมโตะ ชักดาบออกมาจากฝัก พลิกกลับไปมาเพื่อทอดสอบ และลอง

คมดาบกับแขนเสื้อของตัวเอง มันสามารถเฉือนเสื้อคลุมของเขาอย่างง่ายดาย

 

“ที่ข้ายอมตีดาบให้เจ้าก็เพราะว่าข้ายอมรับในอุดมการณ์ของเจ้า แล้วก็กล้าพูดเลยว่านี่

คือดาบชั้นเยี่ยมที่สุด ถ้าอยู่ต่อหน้าดาบเล่มนี้ ไม่ว่าอะไรที่มาขวางทาง แม้แต่พระเจ้า

พระองค์ก็ยังต้องพ่ายแพ้! รับไปสิ”

ยามาโมโตะค่อยๆเอื้อมมือไปรับดาบชิมุเระกินโทคิเล่มใหม่จากมือของผู้ที่สร้างมันขึ้นมา

เมื่อมือของเขาสำผัสกับมันก็รับรู้ได้ทันทีเลยว่ามันเปลี่ยนไป มันหนักกว่าเดิมราวกับหินทั้งก้อน

จนแทบถือไม่ไหวหล่นลงพื้น


“โอ้ย ทำไมมันหนักแบบนี้ละ”

“หึ ถ้าเมื่อใดที่เจ้ากวัดแกว่งมันให้เป็นส่วนหนึ่งในร่างกายได้ เมื่อนั้นแหละเจ้าจะเป็น

เทพกระบี่”

“ขอบใจนะ แล้วทำไมนายถึงทำให้ฉันละทั้งๆที่เราเป็นศัตรูกัน”

 

คำถามของเด็กหนุ่มทำให้นิกซ์ที่กำลังยืนกอดอก อดยิ้มไม่ได้ แล้วมองไปทางที่พระอาทิตย์อัสดง

กำลังทอแสง

“ก็มีคนเขาขอมาน่ะ”

ยามาโมโตะมองตามไป ภาพที่เขาคิดว่าจะไม่ได้เห็นอีกแล้วก็ปรากฏขึ้น เขาเบิกตาโพลง

ฟีโอน่าเดินออกมาพร้อมกับแสงของดวงตะวันที่สาดส่องมา ชายหนุ่มดีใจจนพูดอะไรไม่ถูกที่

ได้เจอเธออีกครั้ง

 

“ฟีโอน่า!

ยามาโมโตะวิ่งไปสวมกอดฟีโอน่าทันทีแล้วโอบกอดเธอ

“เธอกลับมาหาฉันหรอฟีโอน่า”

“ใช่ ข้ากลับมาหาท่าน ตอนนี้ข้ามีชีวิตใหม่แล้ว เพราะความรักที่ท่านมีให้ข้ามันได้ชำระล้าง

คำสาปไปแล้ว ข้าได้ชีวิตใหม่ที่พ้นจากคำสาปแต่ไม่มีพลังอมตะแล้ว เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา

ผู้หญิงธรรมดาที่รักท่าน”

“ที่แรกฉันเกลียดพระเจ้าที่พรากเธอไปจากฉัน แต่ตอนนี้ฉันไม่เกลียดเขาแล้วละ ฉันคงต้อง

ขอบคุณเขาสินะ ขอบคุณครับพระเจ้า!!!

 

ยามาโมโตะตะโกนดังลั่น เขาคิดว่าคงไม่มีผู้ชายคนไหนในโลกนี้โชคดีเท่ากับเขาอีกแล้ว

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นลงแล้วพวกเขาก็จะบอกลานิกซ์ แล้วไปหาทุกคนที่รออยู่ริมแม่น้ำ

เพื่อจะได้กลับญี่ปุ่น  แต่พอหันมานิกซ์ก็หายไปแล้ว

 

“เอ้า นิกซ์เขาหายไปไหนแล้วละ”  ฟีโอน่ามองหา

“ไม่รู้ว่าพ่อจะว่ายังไงแต่ก็ช่างพ่อเถอะ ไปอยู่กับฉันนะฟีโอน่า”

“อืม ข้าจะไปกับท่าน”

 

ยามาโมโตะตัดสินใจพาฟีโอน่ากลับไปญี่ปุ่นด้วยและตามไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ที่จอดรออยู่

สึนะและทุกคนขึ้นไปจนครบกันหมดแล้ว เหลือเพียงแค่โกคุเดระกับโกโก้เท่านั้นที่ยืนคุยกันอยู่

 

ดูเหมือนว่าเรื่องทุกอย่างจบลงด้วยดี แต่มีเพียงเขาและเธอที่ไม่ยินดีวันนี้ เพราะโกโก้ไม่สามารถ

ตามไปอยู่กับโกโกเดระที่ญี่ปุ่นได้ เพราะความจำเป็นหลายๆอย่าง เมื่อมีพบก็ต้องมีจาก

ใจจริงเธอไม่อยากให้เขากลับไปเลยแต่ก็เข้าใจว่าเขายังมีหน้าที่ต้องทำ พระอาทิตย์อัสดง

ยามเย็นกับเสียงนกที่ร้ำร้องมันช่างเป็นบรรยากาศที่แสนเศร้าเมื่อสองเราต้องจากกัน

 

“พี่กลับไปทางนู้นแล้วดูแลตัวเองดีๆด้วยนะ”

“ไม่ต้องเป็นห่วงชั้นหรอก เป็นห่วงตัวเองเถอะ”

“จะไม่เป็นห่วงได้ไง ก็ฉันรักพี่”

“ถ้าเป็นห่วงก็ไปอยู่กับชั้นสิ แค่เธอคนเดียวชั้นนเลี้ยงได้อยู่แล้วหน่า เอ่อถึงตอนนี้จะเช่าบ้าน

เขาอยู่ก็เถอะ”

“ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากไปแต่ฉันต้องดูแลปู่ แล้วเราจะได้เจอกันอีกมั้ย”

โกโก้เบ้บปากกำลังจะร้องไห้โกคุเดระรีบดึงเธอมากอดไว้ แล้วก้มลงไปซบไหล่ร่างเล็ก

ในอ้อมแขน

“ชั้นไม่ได้ตายซะหน่อยแค่กลับญี่ปุ่นจะร้องไห้ทำไม ชั้นเป็นคนอิตาลี่ บ้านชั้นอยู่ที่นี่ยังไงฉันต้อง

กลับมา แล้วหัวใจชั้นก็อยู่ตรงนี้ ปิดเทอมแล้วเดี๋ยวจะมาหานะ”

“สัญญานะ”

“สัญญาแบบลูกผู้ชายเลย” 

พวกเขาเอากำปั้นชนกันเพื่อเป็นการสัญญา มันทำให้สาวน้อยยิ้มได้อีกครั้ง

 

“ไปได้แล้วโกคุเดระ!!!”  

เสียงของยามาโมโตะตะโกนเรียก ทุกคนกำลังรอเขาอยู่

 

“โกโก้ ชั้นต้องไปแล้วนะ”

“ฉันจะรอนะ”

โกคุเดระก้มลงไปประกบจูบเด็กขี้แยที่กำลังจะร้องไห้ เเละมันก็ได้ผล สาวน้อยหยุดแล้วรับจูบ

จากเขา ชายหนุ่มถอนจูบออกแล้วจับที่หัวไหลทั้งสองข้างของเธอ

“ฉันรักเธอนะ  เราต้องได้เจอกันอีกแน่”

 

พูดจบแล้วก็เดินไปขึ้นเครื่องกำลังจอดรอ  โกโก้มองดูเฮลิคอปเตอร์ลำนี้จนมันบินไปไกล
จนลับ
ขอบฟ้า และหวังว่าสักวันจะได้พบกับเขาอีกครั้ง

 
______________________________________________

จริงๆแล้วผมเป็นคนดีนะครับ สงสารผมบ้างมั้ยเนี่ย หลังจากเครียสกันมานานในที่สุดก็หวานซะบ้าง ออก

จากป่าแล้วเย่ๆ ฮิบาริจะเป็นยังไงบ้างนะตามไปลุ้นกันในตอนหน้า เอ่อผมมีเซอร์ไพร์!!แน่ จะหลอกอะไรคน

อ่านอีกละ ฮ่ะๆ ในตอนหน้าอาจจะยาวหน่อยหรืออาจจะจบเลยก็ได้ จะอวสานแล้วนะเดินหน้าสร้าง

ภาค 2ต่อทันที ใครอยากรู้ตอนจบที่สุดแสนจะโรแมนติก เตรียมเม้นไว้ได้เลย ฮ่าๆ ขอเม้นแบบถล่มทลายสัก

ทีได้มะ 55เว่นเว่อ   

ฮิบาริจะตายม่ายย ลูกโคลมจะมีพ่อมั้ย

680 เม้น

รับรองว่าผมจะทำให้คุณยิ้มแก้มปริ ลุ้นจนลมหายใจสุดท้าย

 
THE★ FARRY
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1,107 ความคิดเห็น

  1. #870 ๐๐llRunGll๐๐ (@Monkeiiz_l2ung) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:09
    เย้ แฮปปี้เอนดิ้ง  เย้ย! ไม่ใช่  ฮิบาริเป็นยังไงยังไม่รู้เลย T^T

    แต่สุดท้ายนิกซ์ก็เป็นคนดี  นึกว่าเจี๋ยนสึนะไปแล้วซะอีก ฮ่าๆ  ฮาคาไลน์ที่สุด ทำได้ไงกัดขาโต๊ะ
    #870
    0
  2. #861 Shadow D.Nuvora (@nono1234) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:29
    ตอนที่แล้วแกแย่แต่ตอนนี้แกทำดีมากสึนะ =w=

    พวกแกจะทำให้คนไร้คู่อย่างฉันอิจฉาไปหะ คุณวองโกเล่ทั้งหลาย -*-
    #861
    0
  3. #801 snow night (@french-za) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 18:46
    T^T  ท่านฮิ
    #801
    0
  4. #761 เคนจัง (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 22:24
    สมวังกับความรักแร้วนะทุกคน
    #761
    0
  5. #737 เคนจัง (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 02:34
    http://www.keezmovies.com
    #737
    0
  6. #730 ฟูจิโกะ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 03:54
    นิกซ์นายเเมนมากลูกผู้ชายมาก สุดท้ายก้จบลงด้วยดี
    #730
    0
  7. #717 sea (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 มกราคม 2556 / 15:08
    สวดยอดไปเลย
    #717
    0
  8. #698 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 มกราคม 2556 / 10:08
    เพลงเก่าก้อชอบน่ะครับ
    แต่ชอบเพลงใหม่มากกว่า
    #698
    0
  9. #695 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 มกราคม 2556 / 22:53
    เพลงเก่าก้อชอบน่ะครับ
    แต่ชอบเพลงใหม่มากกว่า
    #695
    0
  10. #678 devil_girl021 (@devilgirl021) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 มกราคม 2556 / 07:53
    ในที่สุดทุกคนก็ไม่ตาย เย้ๆ สนุกมากเลยค่า ^^b
    #678
    0
  11. #677 สาวหน้ากากดำ (@sui0123) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 22:28
    ดีใจจัง ฟีโอน่ายังไม่ตาย พี่นิกซ์หนูขอโทษที่ไม่ได้เม้นให้ T^T!!! 
    #677
    0
  12. #676 pead (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 22:04
    ดีใจกับยามาโมโตะด้วยน่ะที่ฟิโอน่ายังไม่ตาย

    สงสารนิกส์สมากๆอ่ะ
    #676
    0
  13. #666 ice-cream pop (@itim-itim) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 13:51
    66ตอนนี้สนุกจังเหมือนได้สมหวังในความรักเกือบทุกคู่^^ แต่จะจบแล้วหรอ อ๊ากก! พี่แต่งสนุกขนาดนี้ภาค2ต่อเลยคะ^^
    #666
    0
  14. #653 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 09:40
    ชอบอ่ะที่บอกว่าความรักชนะได้ทุกสิ่ง

    สงสารนิกส์อ่ะ แล้วท่านฮิจะตายไหมอ่ะ

    แล้วโกคุจะไม่ได้ยุ่กะโกโก้หรอเนี่ย

    สนุกมากคับ จะรออ่านน่ะครับ
    #653
    0
  15. #648 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 08:41
    กรี๊ดดดดดดด หนูอ่านคนแรกหรอเนี่ยยยย >/////<
    งั้นหนูจะปั่นมันเองค่ะเม้นน่ะ =w=b
    #648
    0
  16. #647 ❥ßabeⓀuran~ (@babebabelovebel) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 08:35
    >O< เย้ นิกซ์ใจดีมากกกกกกกกกกกกกก
    #647
    0