Fic Reborn 1896 พอเถอะ!!ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว

ตอนที่ 34 : ดวงใจที่แตกสลาย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 689
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 ม.ค. 56


 

อ่านแล้วอย่าเกลียดนิกซ์นะ มันเป็นแค่การแสดง ฮ่าๆผมจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง


คณะเดินทางชุดสุดท้ายของของวองโกเล่ตอนนี้พวกเขาได้ออกเดินทางแล้ว ยามาโมโตะมี

อาการดีขึ้น เก็บเศษดาบหักไว้ในห่อผ้าคลุมที่ปู่ฮอบกิ้นจากหมู่บ้านเรดวู้ดให้มา แต่สภาพจิตใจ

ของเขายังค่อนข้างย่ำแย่ สองเท้าเก้าเดินไปพร้อมกับทุกคน ยามาโมโตะคนเดิมที่เคยร่าเริงมัน

ได้ตายไปแล้ว   ถึงแม้ตัวเองอยากจะหยุดหายใจแล้วตายลงเสียตรงนี้ แต่เขาก็ไม่อยากทำตัวให้

เป็นภาระแก่คนอื่น

 

 สึนะและทุกคนมุ่งหน้าไปยังปราสาทน้ำแข็งวันเดอเรอร์  ในดินแดนรอยต่อของป่าควีนเอลฟ์

แต่พวกเขาก็ยังอยู่ในเขตควีนเอล ป่าไม้เขียวขจีกับหยาดน้ำค้างในยามเช้าและดอกไม้ในสาย

ลมหนาวค่อยๆพัดมาจากดินแดนอันห่างไกล ทางเดินดินเล็กๆ ทอดยาวไปเรื่อย กินไอน้ำแข็ง

และหิมะเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้  แต่ก็ได้หามองเห็นสิ่งที่เหมือนหรือคล้ายกับปราสาทเลย

 

ความไม่ย่อท้อต่ออุปสครรค์ใดๆของบอสหนุ่มทำให้เขาฝ่าฟันมาถึงดินแดนสิ้นสุดของป่าแห่งนี้

เพียงเก้าเท้าไปข้างหน้าอีกไม่กี่ก้าวก็จะพ้นจากควีนเอลแล้วเข้าสู่ดินแดนแห่งน้ำแข็ง

 

“ถึงแล้ว” 

 ชายหนุ่มเดินย่างกายเข้าไปก่อนใครด้วยความดีใจ  รีบอร์นและทุกคนกำลังตามหลังเข้ามา

แต่ทว่าพวกเขากลับชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่คล้ายกระจกใส่

 “โอ้ะ! ตาผมมองเห็นข้างเดียว ผมเดินชนอะไรครับเนี่ย ”     มุคุโร่ชนเข้ากับกระจกใส่อย่างจัง

“งืม ฉันว่ามันมีอะไรแปลกๆทำไมสึนะเข้าไปได้แล้วพวกเราถึงเข้าไปไม่ได้” รีบบอร์นสงสัย

 

“ม่านพลังอีกแล้วมั้งครับ”

“ก็อาจจะเป็นแบบนั้น”

 

ขณะที่พวกรีบอร์นยืนดูกระจกใส่นั้นอยู่ สายลมอันเยือกเย็นก็พัดมาหาพวกเขาอีกครั้ง

พร้อมกับเกล็ดหิมะสีขาวที่ฟุ้งกระจาย แผ่นดินสีขาวที่ปลกคลุมไปด้วยหิมะเกิดการสั่นไหว

จนตัวของพวกเขาโยกคลอนไปมา

 

ครึ้น!

 

ประตูกลน้ำแข็งขนาดใหญ่ผุดขึ้นมาเหนือกองหิมะที่ทับถมกัน ไม่นานนักบานประตูคู่สองบานก็

เปิดออกมาจากด้านใน พร้อมกับแสงสว่างเรืองรองดุจดวงอาทิตย์ แสงสว่างจ้าทำให้ทุกคนต้อง

เอามือปิดตาไว้  เมื่อแสงอันเจิดจ้านี้หายไปก็ปรากฏให้เห็นร่างของบุรุษผมสีทองสวมมงกุฎที่

สง่างามนั่งอยู่บนบันลังทองคำ ผู้ที่ยืนอยู่ฝั่งซ้ายมือของเขาคือคนที่เกือบจะดับลมหายใจของ

ยามาโมโตะ เขาคือ ฮอนนั่นเอง  บุรุษทั้งสองมาขว้างกั้นพวกวองโกเล่ไว้ สายตาของฮอนยังคง

จ้องคาคาตแค้นยามาโมโตะอยู่ดี

 

“พวกนายเป็นใคร”   รีบอร์นขยับหมวกถามเตรียมปืนพร้อมยิง

“จุจุ ใจเย็นๆสิสหาย เก็บอาวุธลงก่อนเถอะ”   คนบนบันลังทองเอ่ยขึ้น

“พวกคุณมาขว้างทางพวกเราแล้วยังจะบอกให้เราวางอาวุธ ถ้าจะสู้กันผมก็ไม่รังเกียจ

หรอกนะครับ”

มุคุโร่ชักสามง่ามออกมา ฮอนก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมกับคาวุธคู่กายของเขาประจันหน้า

กับมุคุโร่ ทั้งคู่ส่งสายตาอัมหิตใส่กัน ถึงแม้เขาจะมีเพียงแค่ตาเดียวก็ตามที

“ฮอน กลับมาที่เดิมซะ”

สิ้นเสียงนี้ ฮอนก็รีบกลับมายืนที่เก่าทันทีโดยไม่มีข้อโต้แย้ง มุคุโร่จึงลดอาวุธลง

“ก่อนอื่นคงต้องแนะนำตัว ข้าคือ อามาดอล หัวหน้าของวันเดอเรอร์ส่วนนี่ฮอนมือซ้ายของข้า”

“แล้วยังไง”   รีบอร์นถามต่อ

“พวกเราคงจะปล่อยให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องอย่างพวกเจ้าเข้าไปเหยียบย้ำในปราสาทของเราไม่ได้”

“เกี่ยวสิ เขาเป็นลูกศิทย์ของฉัน”

อามาดอลกำมือหลวมๆไว้ที่ปากแล้วพูดต่ออย่างดัดจริต ชี้ไม้ชี้มือไปด้วย

“ก็น่ะ เจ้าจะไปยุ่งทำไมในเมื่อ เขาอยากจะสู้กับเขา ส่วนพวกเราก็มาดูแล้วก็เชียร์กันดีกว่า

หรือเจ้าคิดว่ายังไงละหืม เจ้าตัวเล็ก”

“อืม ฉันเห็นด้วย”

“ดี งั้นก็โอเคทั้งสองฝ่าย ถ้างั้นก็”  

ชายผู้มีจริตดีดนิ้วดังแก็กเพื่อสั่งการอะไรบางอย่าง แล้วฮอนก็เดินออกไปข้างหน้า

กางแขนแกร่งทั้งสองข้างออก พูดอะไรบางอย่างเป็นคำในภาษาเอลเพื่อใช้พลังของเขาเรียก

ประตูน้ำแข็งบานใหญ่ยักษ์ออกมาอีกบานหนึ่งเพื่อฉายภาพการต่อสู้ของทั้งสองฝ่าย

ภาพที่ขึ้นมาในตอนนี้คือภาพของสึนะกำลังเดินผ่านหิมะอันหนาวเห็บ คมชัดทั้งภาพและเสียง

ระดับไฮเดป เน้นทุกรายละเอียดภาพ เขาทำทุกอย่างเสร็จแล้วก็กลับมายืนที่เดิม 

 

“แหม่ ถ้าจะคมชัดขนาดนี้ผมว่าคุณไปรับจ้างฉายหนังกางแปลงงานวัดดีกว่ามั้ยครับ ฮ่า”

มุคุโร่แซวฮอนตลกขบขัน คนโดนแซวไม่เล่นด้วยแถมยังตาขวางใส่พร้อมกับเสียงด่าที่ตาม

หลังมา

“ไม่ตลกแล้วจะตบให้ด้วย”   ฮอนตอบสีหน้าจริง จังจนมุคุโร่ถึงกับหน้าเสีย

“อู้ย ผมล้อเล่นน่ะครับ คุฟุฟุฟุ”

 

ก่อนที่จะเสียบรรยากาศราชาผมทองจึงพยามหาเรื่องคุย

“นี่เจ้าตัวเล็ก เจ้าคิดว่าใครจะชนะ”  ถึงจะทำเหมือนชวนคุยธรรมดาแต่มันแฝงไปด้วยคำพูดเชิง

ข่มอีกฝ่ายนิดๆ  รีบอร์นกระตุกยิ้มแล้วตอบกลับไป

“คนของนายเละแน่ ยิ่งถ้าเดิมพันด้วยหัวใจแล้วสึนะไม่มีทางแพ้หรอก”

“เหอะ แต่ข้าว่าไม่ต้องเดาก็รู้ กระดูกมันคนเบอร์ไอ้หนู ถ้ามือขวาของข้าเอาจริงขึ้นมาละก็

เด็กของเจ้าคงจะตายเป็นผีเฝ้าปราสาทสะละมั่ง ฮ่าๆๆ” 

“หึ”  รีบอร์นเบ๊ะปาก 

ถึงจะทำเป็นพูดเหมือนมั่นใจในตัวสึนะแต่เขาก็หวั่นใจอยู่ จริงที่อามาดอลพูด ทั้งสองฝ่ายต่างก็

อ่านใจกันได้

 

ขณะที่ทุกคนเงียบและดูภาพในเหตุการณ์ต่อไป คาไลน์ก็เดินเขามาอย่างเนิบๆตรงไปหา

อามาดอล เขาเอามือกุมไว้ที่ต้นคอซึ้งก็เจ็บจากการโดนเก้าอี้ฟาด

“เจ้าหายไปไหนมาหรอคาไลน์”  อามาดอลแกล้งถามแต่ที่จริงเขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

“เอ่อ คือข้า นอนเล่นอยู่ๆแถวๆนี้”

“เหรออออ”  

“ท่านเอ็มพิเดอาร์ตายแล้วขอรับนายท่าน”

“ข้ารู้แล้ว เจ้ารู้แล้วเหยียบไว้เลยนะว่าจริงๆแล้วข้าเกลียดนาง เอาละในเมื่อมากันครบแล้ว

ก็ดูต่อไปว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

 

ฝ่ายสึนะสึนะที่กำลังเดินเข้าไปในดินแดนน้ำแข็งแล้วรู้ว่ารีบอร์นไม่ได้ตามเข้ามา เขาก็เข้าใจ

แล้วว่าเป็นความต้องการของนิกซ์

“คงไม่อยากให้คนอื่นมารบกวนสินะ”

 

ชายหนุ่มยังคงเก้าเดินต่อไป ภายใต้หิมะที่ค่อยๆโปรยปรายลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงทางแยก

ทางหนึ่งคือเส้นทางที่ต้องตรงไป ส่วนอีกทางคือทางเลี้ยวซ้ายซึ้งก็ไม่น่าจะใช่  เขาจึงเลือกทาง

ข้างหน้าแล้วมุ่งหน้าต่อไปแต่ทว่าขาทั้งสองข้างต้องหยุดชะงักลงเพราะเสียงของคนๆนั้น

 

“รุ่นที่สิบ”   โกคุเดระอ้อมมาดักรอสึนะ เขาฉลาดมากทีเดียวที่มาเส้นทางนี้

“โกคุเดระ!! แล้วก็โกโก้ด้วย!! 

“ครับผมเอง ผมจะไปกับรุ่นที่สิบครับ”

“ฉันก็จะไปด้วย”  

พวกเขาทั้งสองส่งรอยยิ้มให้สึนะ รอยยิ้มจากใจของเพื่อนที่จงรักพักดี

“ฉันดีใจมากเลยนะที่ได้เจอพวกนายอีกครั้ง   โกคุเดระ นายทำเพื่อฉันมามากแล้ว

นายคอยช่วยเหลือฉันมาตลอด แต่ครั้งนี้มันเป็นการต่อสู้ของฉันเพียงคนเดียวไม่เกี่ยวกับ

พวกนาย ที่ผ่านมามีคนบาดเจ็บล้มตายเพราะฉันมามาก  ให้มันพอแค่นี้เถอะ ฉันจะไม่พาใคร

ไปเสี่ยงเพื่อฉันอีกแล้ว  นายพาโกโก้กลับไปซะ”

“จะไปคนเดียวได้ยังไงครับ เจ้านั่นมันร้ายกาจมากเลยนะ”

“ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันไม่เคยปกป้องสิ่งสำคัญในชีวิตไว้ได้เลย ปกป้องเพื่อนก็ไม่ได้  ถ้าหาก

ตอนนี้ฉันยังปกป้องคนที่รักเพียงคนเดียวไว้ไม่ได้อีก  ฉันก็ไม่สมควรเป็นจะบอส

และก็สมควรตายอยู่ที่นี่”

“รุ่นที่สิบ”

 

สึนะหันหลังเดินจากมาโดยไม่เหลียวหลังกลับไป เส้นทางนี้มีชีวิตเป็นเดิมพัน เขาไม่อยากเห็น

ใครตายอีกแล้ว

 

“โชคดีนะครับรุ่นที่สิบ ผมจะรอนะครับบบบ!!”  

โกคุเดระและโกโก้ยืนโบกมือให้ พวกเขามองดูสึนะจนห่างออกไปไกลสุดสายตา

 

 ความเยือกเย็นเริ่มครอบงำพื้นที่แห่งนี้ สองเท้าเดินต่อไปไม่หยุด ความหนาวเย็นนี้เริ่มส่งผลกับ

เขาที่ใส่เพียงเสื้อยืดบางๆเพียงตัวเดียว เอาแขนทั้งสองข้างมากอดอกไว้เพื่อประทังความหนาว

ตัวของเขามันสั่นสะท้านไปทั้งร่างกายรวมไปถึงปาก เย็นจนสุดขั้วหัวใจ

 

ชายหนุ่มเดินช้าลงหิมะที่ตกลงมาไม่หยุดมันทำให้เขาเสียวไปถึงกระดูก แม้ตอนนี้จะเป็นเวลา

เที่ยงวันแล้ว แต่ไร้ซึ้งแสงใดส่องมาถึง ท้องฟ้ายังมืดครึ้มปราศจากแสงของดวงอาทิตย์ที่จะพอ

ให้ความอบอุ่นได้เลย  ตอนนี้สติของเขาเริ่มเลือนราง  จากทีแรกที่คิดว่ามันจะไปถึงปราสาท

อย่างง่ายดายก็ไม่ใช่เสียแล้ว มันเจ็บปวดไปทั้งตัว แข้งขาอ่อนแรงทรุดลงกับพื้นหิมะที่หนาสูง

เทียมหัวเข่า 

 

“นี่ฉันจะไปไม่ถึงงั้นหรอ” 

ไม่มีความว่ายอมแพ้ในพจนานุกรมของสึนะ ถึงขาจะแข็งจนยืนไม่ได้แต่มือยังใช้การได้

เขาใช้มันตะเกียกตะกายดันตัวเองให้ไปต่ออย่างยากลำบาก ลมหายใจเต็มไปด้วยหิมะ

 

มือทั้งสองข้างที่ลากถูไปกับน้ำแข็งมันเริ่มจะชาจนขยับไม่ได้ ชายหนุ่มทิ้งตัวลงอย่างกะทันหัน

หมดไปแล้วเรี่ยวแรงที่เคยมี สติกำลังจะดับวูบ ดวงตาทั้งสองข้างกำลังจะปิดลง

 

 แต่อยู่ๆภาพของเธอก็ผ่านเข้ามาในจิตใจของเขาอีกครั้ง เขาเบิกตาขึ้น พยามตั้งสติ และพอดีที่ 

สิ่งของบางอย่างที่เอามาด้วยมันหล่นออกมาจากกระเป๋า สึนะหันไปมองแล้วอมยิ้มออกมา

มันคือขวดเหล้ารัมร้อยปี ที่ปู่ฮอบกิ้นให้มา ทำไมเขาถึงโชคดีแบบนี้หรือว่าเป็นเพราะตาแก่นั้นรู้

เหตุการณ์ล่วงหน้ากันแน่ถึงให้ของสิ่งนี้กับเขา เขายกขวดดื่มทันที  เหล้ารัมนั้นแก้หนาวได้

อย่างดีมากแล้วยิ่งเป็นเหล้าสูตรพิเศษของฮอบกิ้นด้วยแล้วเกินจะพรรณนา เมื่อหยดเหล้า

ไหลลงคอไป ลำคอและร่างกายก็ร้อนวาบขึ้นมาทันทีเพราะพิษเหลา ใบหน้าสีขาวจนซีด

กลายเป็นแดงผาด แอลกอฮอลทำให้เลือดในกายของเขาสูบฉีดจนร้อนลุ่ม   หิมะทำอะไรเขา

ไม่ได้แล้ว  ด้วยความทีไม่เคยกินเหล้าเลยทำให้เขาเมา สึนะลุกขึ้นแล้วกอดขวดเหล้าเดินไป

ตามทางอย่างตุปัดตุเป๋แต่ว่าเร็วกว่าตอนไม่เมานะ แล้วก็ร้องเพลงไปด้วย

 

“จั้งซี้มันต้องถอน จั้งซี้มันต้องถอนนนน” 

ร้องเพลงไปกระดกขวดเหล้าไปตลอดทาง

 

ภาพของสึนะทำให้อามาดอลที่กำลังดูอยู่หัวเราะท้องแข็ง รีบอร์นอายจนแทบจะเอาปิ๊บคลุมหัว

 

บอสวองโกเล่กอดขวดเหล้าเดินมาเรื่อย ดูท่าเขาคงจะเมาซะแล้ว ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยบ่ายโม่ง

ในที่สุดชายหนุ่มก็ถึงมาทางขึ้นปราสาทที่แสนจะลาดชันเพราะปราสาทแห่งนี้ตั้งอยู่บนเชิงเขา

ตะเกียกตะกายขึ้นไปอย่างทุลักทุเลด้วยความมึนเมา ขึ้นไปเกือบจะถึงแต่ร่วงลงมาอีก  เป็น

แบบนี้ได้สักพักใหญ่ จนในที่สุดเขาก็มาถึงจนได้ ใช้เวลามากพอสมควร

 สึนะกวาดสายตามองไปโดยรอบ ทางข้างหน้าคือประตูทางเข้าปราสาท บานประตูถูกทำขึ้น

จากหินขาว ปราสาทหลังนี้ยิ่งใหญ่และอลังการมาก สองข้างของปราสาทมีหอคอยขนาดใหญ่

คู่ขนานกันอยู่และมีป้อมปราการอีกหลายชั้น แต่ทว่าไร้ซึ่งทหารหรือผู้ดูแล เงียบและวังเวง

สึนะกังวันจนทำอะไรไม่ถูก หรือว่าเขาจะมาช้าเกินไป

 

“ฉันมาไม่ทันหรอ ไม่นะ!!

ชายหนุ่มคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความผิดหวัง  จากนั้นประตูของปราสาทก็ถูกเปิดออกพร้อมกับ

เสียงของใครบางคน

 

“นึกว่าจะกลัวจนไม่มาซะอีก” 

นิกซ์เดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม ในชุดเสื้อคลุมสีน้ำเงิน  สึนะลุกยืนแล้วมองไปยังศัตรูที่อยู่ต่อ

หน้าไม่ไกลนัก เข้าสู่โหมดคับเครื่องชนพร้อมประจันหน้า

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะมา ไม่ว่ายังไงฉันก็จะต้องมาให้ได้” 

“เจ้าจะเอาชีวิตมาทิ้งเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียวงั้นหรอ”

“เธอคือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน แล้วฉันก็จะไม่มีทางยกเธอให้นายเด็จขาด”

“หรอ เจ้าคิดว่าจะชนะข้าได้งั้นสินะ”

“เรื่องนั้นฉันก็ไม่รู้หรอก แต่ว่าทำไมนายถึงอยากสู้กับฉันละ ทั้งๆที่จริงนายพาเคียวโกะหนีไป

ซะตั้งแต่แรกก็ได้  ไม่เห็นจะต้องเสียเวลารอฉันตั้งครึ่งค่อนวัน”

 

คำพูดของเด็กหนุ่มทำให้เขาเงียบไปสักพัก ก่อนจะเผยร้อยยิ้มชั่วร้ายออกมา

“ฮ่าๆ ก็ถ้านางยังไม่เห็นศพของเจ้า ข้ากลัวว่านางจะตัดใจจากเจ้าไม่ได้นะสิ ก็อย่างที่บอก”

 

คำพูดถากถางของนิกซ์ทำให้สึนะเลือดขึ้นหน้า

“แกคิดจะทำอะไรกันแน่!!!”   สึนะตะโกนเสียงดัง 

 

เสียงของสึนะได้ยินไปถึงคนที่อยู่ด้านใน หญิงสาวเดินออกมาจากประตู แล้วหยุดมองมาที่เขา

 

“เคียว..โกะ”    

เขาดีใจเป็นที่สุดเพราะผู้หญิงที่เดินออกมาคือเธอที่เขารอคอยจะเจอมาตลอด และเคียวโกะ

ก็ยังคงปลอดภัยดี

“เคียวโกะเธอไม่อะไรใช้มั้ย!!”   

 

…..

 

เคียวโกะไม่ตอบอะไร แววตาของเธอที่มองเขานั้นต่างไปจากเดิม  ราวกับคนที่ไม่เคยรู้จักกัน

ก่อนจะเดินไปกอดแขนผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามกับสึนะ  การกระทำของเธอทำให้หัวใจของ

เขาร่วงลงไปกับพื้น

 

“เด็กคนนั้น เป็นใครหรอนิกซ์”

เคียวโกะเปลี่ยนไป นิกซ์ทำอะไรกับเคียวโกะ

 

!!

 

คำพูดของคนเบื้องหน้าทำให้หัวใจของเขาแตกสลายจนแทบจะล้มทั้งยืน ขวดเหล้าที่ถืออยู่ใน

มือหล่นลงมาแตกแตกกระจาย

“แกทำอะไรเคียวโกะ!”  

เขาพูดออกไปด้วยความเจ็บปวด หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

“ก็แค่ล้างสมองเธอนิดหน่อย แล้วก็..

“แล้วก็อะไร!!!

“อยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืนแล้วเจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรละ หึ”

“แก  ไอ้เลว!!!

 

สึนะกำหมัดแน่น วิ่งไปอย่างคนไร้สติตรงเข้าไปหานิกซ์แล้วง้างหมัดใส่ แต่ร่างสูงกว่ารับหมัด

ของเขาไว้ได้ด้วยมือซ้ายข้างเดียวเพราะอีกค้างมีเคียวโกะกอดอยู่

 

“โอ้ะ!

นิกซ์เตะสวนเข้ากลางลำตัวของสึนะจนร่างของเขากระเด็นกลับไป

 

“ว๊าย! นี่มันเรื่องอะไรกัน” 

เคียวโกะตกใจหันไปถามนิกซ์ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แววตาของพวกเขาที่มองกันและกัน

เหมือนกับคนรัก นิกซ์เอื้อมมือไปลูบผมของเคียวโกะแล้วก้มลงกระซิบที่หูแนบชิดแก้ม

“เข้าไปข้างในก่อน เดี๋ยวข้าจัดการ เด็กหลง เสร็จแล้วจะเข้าไปหานะทูลหัว”  

“ระวังตัวด้วยนะ”  เธอพูดเหมือนกับว่าเป็นห่วงเขามาก

 

รีบอน์นดูเหตุการณ์นี้อยู่แต่ยังไม่ปักใจเชื่อว่าเป็นเคียวโกะตัวจริง จึงหันไปหามุคุโร่

“มุคุโร่นายรู้ใช่มั้ยว่าฉันจะถามอะไร”

“นั่นไม่ใช่ภาพมายาครับ คุณก็รู้ว่าไม่มีผู้ใช้มายาคนไหนในโลกที่หลอกสายตาผมได้”

บางทีเธออาจจะไม่ใช่เคียวโกะอีกต่อไปแต่กลายเป็นมารีแอนไปแล้ว

 

หญิงสาวเดินกลับเข้าไป แต่คนที่ยังนอนอยู่กับพื้นนั้น หัวใจของเขานั้นชาจนไร้ความรู้สึกใดใด

ความหวัง กำลังใจ หมดสิ้นแล้วตรงนี้ เรี่ยวแรงที่เคยมีมามันหายไปจนหมด น้ำตาค่อยๆไหล

ออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง นี่เธอลบเขาออกไปจากใจแล้วงั้นหรือ ตอนนี้เขาเหลือเพียงแค่

ลมหายใจแผ่วๆเท่านั้น

 

“เห็นแบบนี้แล้วยังจะอยากสู้กับข้าอยู่รึป่าว”  นิกซ์ถามออกไปพร้อมกับรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ

 

 สึนะพยุงตัวให้ลุกขึ้นเช็ดน้ำตาออกจนหมดแล้วมองหน้าชายคนที่พรากเธอไปจากเขา

 

 “ฉันจะไม่มีวันให้อภัยแกเด็จขาด”

 

เปลวไฟดับดับเครื่องชนธาตุนภาลุกติดประกายขึ้นที่หัวและลุกโชนทั่วมือทั้งสองข้าง

ความแค้นที่สะสมมาทั้งหมดทำให้ระดับความเข้มข้นของเปลวไฟบริสุทธิ์เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

จนทำให้คนเบื้องหน้ารู้สึกได้

 

พลังไฟของเจ้านั่นรุ่นแรงขึ้นงั้นหรอ  นิกซ์เลิกคิ้วสูงคอยดูท่าทีของอีกฝ่าย  สายลมแห่ง

ความแค้นพัดโหมกระหน่ำอยู่รอบกายของสึนะ  พร้อมกับเปลวไฟที่ลุกโชตช่วง เล็งมาที่เขา

 

“เอ็กเบินเนอร์!!

 

!!

แม้แต่นิกซ์เองยังต้องวิ่งหลบหนีการโจมตีนี้ เขาวิ่งออกไปทางขวาของปราสาท แต่สายตาที่

อาคาตของสึนะก็มองตามไปพร้อมกับส่งเปลวไฟจากเอ็กเบินเนอร์

 

ตูม!! ตูม!! ตูม!!

 

สึนะปล่อยการโจมตีตามหลังไปไม่หยุด ขุมพลังมหาศาลตามไปประชิดร่างของสายหมอกหนุ่ม

แห่งวันเดอเรอร์  ดวงตาของสึนะจ้องตามไป ดวงตาที่ที่เต็มไปด้วยความแค้นเบิกกว้างจนเห็น

เส้นเลือด  

นิกซ์วิ่งหนีเปลวไฟพี่กำลังจะตามมาเผาผลาญร่างของเขาอย่างสุดชีวิต จนวิ่งมาถึงทางตัน

ปลายสุดของหน้าผา สองเท้าหยุดชงักลงพร้อมกับก้อนดินที่ไหลลงไป นิกซ์ไม่มีทางให้หนีแล้ว

เขาหันมาเผชิญหน้ากับพลังที่กำลังพุ่งมาในระดับสายตา

 

บึ้ม!!

เมื่อเปลวไฟดับลงกลายเป็นควันก็เผยให้เห็นร่างของเขาที่นั่งคุกเข่าลงกับพื้น

“แฮ่ก แฮ่ก”  นิกซ์หอบเบาๆ เขาป้องกันการโจมตีทั้งหมดไว้ได้เพราะเสื้อคลุมสีน้ำเงินนั่น

เสื้อคลุมของวันเดอเรอร์ที่ทุกคนต้องใส่ มันมีสกิลป้องกันสูงถึงขนาดรับพลังไฟทั้งหมดไว้ได้!

แต่ทว่ามันก็ขาดและไหม้เกรียมจนไม่เหลือชิ้นดี 

 

นิกซ์ลุกขึ้นยืนแล้วสะบัดเศษเสื้อคลุมกับเสื้อตัวในที่ใส่อยู่ทิ้งไป  เผยให้เห็นเรือนร่างอันขาวผ่อง

สะท้อนกับแสงแดดที่ส่องลงมาเลื่อมระยิบระยับ กล้ามเนื้อหน้าอกที่เป็นมัดๆ พร้อมกับรอยสัก

ตรงหน้าอกว่า  WandereR วันเดอเรอร์

 

สึนะไม่สนอะไร เขากำลังจะปล่อยพลังไฟออกมาอีกครั้ง

“ครั้งนี้แกไม่มีอะไรจะป้องกันหรือหนีอีกแล้ว จงมอดไหม้ไปซะ!!

 

เอ็กเบินเนอร์ระลอกต่อไปพุ่งมาหานิกซ์อีกครั้งด้วยความเร็วและแรงสุดขีด  ชายหนุ่มยังไม่ที

ท่าว่าจะทำอะไรเขายังคงยืนนิ่ง เขาไม่หนีและจะไม่หลบ

“แล้วใครว่าข้าจะหนี”

 

!!

 

เอ็กเบินเอนร์ของสึนะหยุดชงักลงต่อหน้านิกซ์ทันที คราวนี้เขาหยุดมันไว้ด้วยฝ่ามือซ้ายเพียง

ข้างเดียวที่เขายื่นออกไป  เปลวไฟทั้งหมดก็สงบลงแล้วค่อยๆสลายหายไปกลายเป็นเพียง

สายหมอกธรรมดาและจางหายไปในที่สุด

 

สึนะตกตะลึง  นิกซ์ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน เขาทำเหมือนกับการที่สึนะใช้เดือดทุลุจุดศูนย์

แช่แข็งเปลวไฟของศัตรู แต่นิกซ์กลับทำให้พลังไฟของเขาสลายกลายเป็นสายหมอกหายไปใน

ชั่วพริบตาได้ ถ้าเขาทำแบบนี้ได้แล้วทำไมไม่ทำตั้งแต่แรกแล้วจะวิ่งหนีทำไม

 

“ไม่ต้องมามองหน้าข้า ข้าไม่ได้เอาเปรียบเจ้าโดยการใช้เวทย์มนต์หรอก” 

“หึ”   ทำไมหมอนั่นไม่โจมตีเข้ามาบ้างเลยเอาแต่หลบอย่างเดียว

สึนะไม่รอช้าปล่อยการโจมตีออกไปอีก แต่สุดท้ายมันก็ถูกนิกซ์หยุดไว้ได้เหมือนเดิม จนตัวเขา

เองเริ่มเหนื่อยหอบที่ปล่อยพลังออกไปจนนับไม่ถ้วน

“เฮ่อๆ”

 

“ยังมีอะไรจะปล่อยออกมาอีกไหมไอ้หนู”   นิกซ์ถาม รอยยิ้มของเขายั่วสึนะได้ดีจริงๆ

เด็กหนุ่มผู้โกรธแค้นหลอมรวมพลังไว้ที่ฝ่ามืออีกครั้งก่อนจะปล่อยมันออกไป คราวนี้พลังไฟ

เข้มข้นกว่าเดิมอีกหลายเท่านัก  ถ้านิกซ์ยังหยุดไว้ได้อีกเขาก็เทพเกินไปแล้ว

 

“เอ็กเบินเนอร์!!!

 

ในเสี้ยววินาทีที่พลังนี้กำลังพุ่งมา สายหมอกหนุ่มหลับตาลงกางแขนขวาออก เรียกอาวุธคู่กาย

ของเขาออกมา มันคืออาวุธที่เขาไม่เคยใช้ที่ไหนเลย มันถูกสร้างขึ้นในใจกลางภูมิมรณะของ

หุบเหวความแห่งมืด มันคือหอกเทพศาสตราสีดำมีลักษณะคล้ายคทาสามง่ามของมุคุโร่

มันทำมาจากเขายูนิคอนของเลอบุส สัตว์เลี้ยงของเขาหลังจากที่มันลาจากโลกนี้ไปแล้ว

ตามที่เอ็มพิเดอาร์เคยพูดไว้ว่าเขายูนิคอนนั้นมีพลังทำลายล้างและป้องกันมหาศาล เรียกได้ว่า

มันคืออาวุธที่เป็นที่สุดของที่สุดแห่งศาสตรา เพียงแค่เสี้ยวเดียวในสร้อยคอของฮิบาริก็นับว่า

มากมายแล้ว แต่นี่มันยังถูกทำขึ้นจากเขาที่เป็นผู้เชียวชาญในการทำอาวุธที่เอลฟ์ภูมิใจ

เขาเรียกมันออกมาแล้วเพื่อสังหารศัตรูหัวใจ และเมื่อเปลวไฟอันมหาศาลของสึนะพวยพุ่งมา

ถึงเขา มันก็ปะทะเข้ากับเกราะแห่งความมืดและสะท้อนกลับไปหาผู้ที่ปล่อยมัน   การสะท้อน

กลับนี้เร็วกว่าตอนที่มันออกมาจากสึนะหลายเท่าตัว  สึนะไม่ทันระวังตัวเขารับมันไปเต็มๆ

 

บึ้ม!!!

 

“อ๊ากกกกก!!!” 

 

แรงปะทะในพลังของตัวเองทำให้ร่างของผู้เป็นเจ้าของกระเด็นไปใกล้ พื้นดินโดยรอบระเบิดขึ้น

เป็นทางยาวตามร่างของสึนะไป นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับรู้พลังของตัวเองว่ามันร้ายกาจเพียงใด

บัดนี้ร่างของเด็กหนุ่มถูกชโลมไปด้วยเลือดและรอยไหม้ไปทั้งตัวเสื้อผ้าขาดวิ้น ลมหายใจโรยริน

พยามฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นแต่ร่างกายมันไม่ไหวแล้ว เขาเจ็บปวดระบมไปหมดจากแผลที่ถูก

เปลวไฟความเข้มข้นสูง เลือดกระอักออกมาจากปาก แสงจากเปลวไฟทำให้ดวงตาของเขา

สูญเสียการมองเห็นไปชั่วขณะ ไฟที่หน้าผากดับลงแล้ว นี่เพียงแค่พลังป้องกันเท่านั้น

แล้วถ้านิกซ์ปล่อยการโจมตีออกมาอีก สึนะคงไม่เหลือซาก

 

นิกซ์ยืนดูอยู่นานว่าเขาจะลุกขึ้นมาได้ไหม เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มแน่นิ่งไปเขาจึงเดินเข้าไปหา

ลงไปนั่งข้างๆ กระชากหัวสึนะขึ้นมาอย่างแรง

 

“ไง จะตายแล้วเหรอ ข้ากับเจ้านะมันคนละชั้นกัน นี่ข้ายังไม่ได้ใช้พลังอะไรเลยนะ แค่ป้องกัน

เท่านั้นเอง สำหรับวองโกเล่เนี่ยต่อให้ทั้งหมดเลยก็ยังได้ ฮ่าๆ” 

“นายคือคนที่เคยสู้กับวองโกเล่พรีโม่รึป่าว ที่แพ้แล้วหนีไปน่ะ”

“เหอะ คนที่สู้กับเจ้านั่นคือคาไลน์ต่างหาก ถ้าตอนนั้นเป็นข้าละก็เจ้าคงจะไม่ได้เกิดหรอก

ว่าแต่จะรู้ไปทำไมถึงยังไงเจ้าก็ต้องตายอยู่แล้ว ”

ชายผู้มีชัยชนะอยู่ในกำมือหัวเราะชอบใจมองดูคนใกล้จะตายด้วยแววตาที่ดูถูกเหยียดหยาม

“เอาสิ ถ้านายต้องการชีวิตฉันละก็เอาไปเลยฆ่าฉันให้ตายเลยก็ได้ แต่นายต้องปล่อยเธอไป

แล้วนายจะทำอะไรกับฉันก็ตามใจ”

 

“เจ้ายังจะอยากได้ผู้หญิงแบบนั้นกลับไปอีกหรอ ทั้งๆที่นางเหลวแหลกป่นปี้ จนไม่เหลือชิ้นดี

อย่างนั่นนะเหรอ”

 

คำพูดของนิกซ์มันรุนแรงกับหัวใจของเขาเหลือเกิน คงไม่มีผู้ชายคนไหนที่รู้แบบนี้แล้วจะรับได้

แต่ไม่ใช่ผู้ชายคนนี้  สึนะไม่เคยคิดรังเกียจเธอเลยเขารับได้ทุกอย่าง   ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงหรือ

ว่าผ่านอะไรมาก็ตาม เขาก็ยังรักเธอเสมอ

 

“ใช่ ไม่ว่าเธอจะเป็นยัง จะอยู่ในสภาพไหนเป็นหรือตาย จะรักฉันหรือไม่รักฉันแล้วก็ตาม

 ฉันก็จะรักเธอ แล้วก็จะพาเธอกลับไปให้ได้ถึงฉันจะตายอยู่ตรงนี้ ฉันยอมแพ้ ฉันยอมตาย

ฉันยอมนายทุกอย่าง ขอเพียงแค่นายปล่อยเธอกลับไป”

“หืม อะไรยอมแพ้แล้วเหรอ ก่อนหน้านี้ยังเห็นปากเก่งอยู่เลยนี่ ลุกขึ้นมา!!” 

 

เขากระชากคอเสื้อให้สึนะลุกขึ้นแต่ร่างเล็กก็ไร้เรี่ยวแรงเกินจะลุกไหว ทำให้นิกซ์ทิ้งตัว

เขากลับลงไปกระแทกพื้นอีกที สึนะกระอักเลือดออกมามากกว่าเดิม เขาเจ็บจนเกินจะ

ทนไหว เจ็บช้ำไปหมดแล้วทั้งกายและใจ

 

“ฮ่าๆ!!”    นิกซ์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

ชายคนนี้ถูกปีศาจเข้าสิงร่างแล้ว แววตาสีทองของเขาเกรี้ยวกราดและดุดัน เพราะที่ผ่านมาใน

ประวัติศาสตร์ไม่เคยมีใครหรอกที่จะใช้พลังแห่งความมืดโดยที่ไม่ถูกครอบงำเหมือนกับ

 เอ็มพิเดอาร์ จนสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไป

 

อามาดอลและฮอนมองดูนิกซ์อย่างไม่ละสายตา นี่เขากำลังจะเสียนิกซ์คนเดิมไปแล้วงั้นหรือ

กลายเป็นปีศาจที่รู้จักแต่การฆ่าเพียงอย่างเดียว ถ้าเขาฆ่าสึนะแล้วบางทีอาจจะมาฆ่าทุกคนที่

อยู่ที่นี่ด้วย

นิกซ์ ไม่ว่าเจ้าตัดสินใจยังไง พวกเราทุกคนก็จะเชื่อในตัวเจ้าและจะอยู่ข้างเจ้าเสมอ

เพราะเจ้าคือเพื่อนของเรา

 

“พวกมนุษย์นี่มันน่าสมเพชจริงๆ งมงายกับความรักบ้าบอ ถ้าเจ้าต้องการแบบนั้นข้าก็จัดให้!!

 

ปลายแหลมคมของหอกเทพแห่งศาสตรถูกจ่อลงมากลางหัวใจของคนที่นอนรอความตาย

สายตาไร้ความปราณีของชายปีศาจจับจ้องไปยังใบหน้าของสึนะ นี่เขายอมตายเพื่อเธอจริงๆ

เด็กหนุ่มไม่มีท่าทีขัดขืน เขาหลับตาลงรอรับความตายที่กำลังจะมาเยือน และแล้วเวลานี้

ก็มาถึง นิกซ์ทิ้งคมหอกนี้ลงไปอย่างสุดแรง!!

!!!

 


_____________________________________________

สึจะตายม่ายยย โอ้ยย แล้วเคียวโกะเป็นอารายไป อ๊ากกกกก!! อยากรู้เป็นไงต่อไป ก็เม้น ผมแต่งตอน

ต่อไปเสร็จละถ้าเม้นครบจะเอามาลงให้ทันที ok  ครบวันไหนอัพวันนั้น ทันที

อยากรู้สึนะจะตายมั้ย

640 เม้น

THE★ FARRY
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1,107 ความคิดเห็น

  1. #1009 IchibiNoSHUKAKU (@shukaku) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2557 / 00:07
    เฮยยยยโนววววเคียวโกะ
    #1009
    0
  2. #869 ๐๐llRunGll๐๐ (@Monkeiiz_l2ung) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:47
    อย่า!!! อย่าฆ่าสึนะนะ เล่นงานให้สลบก็พอ โทษฐานที่เป็นบอสแต่ดันเมาเหล้า 555
    #869
    0
  3. #860 Shadow D.Nuvora (@nono1234) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:15
    มันคือศึกชิงนาง

    สึนะแกน่าสมเพชมาก ไอบอสขี้เมา
    #860
    0
  4. #736 เคนจัง (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 02:11
    โอ้ม้ายสึนะตังไม่ตายน๊า
    #736
    0
  5. #675 pead (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 21:37
    สึนะต้องไม่ตาย

    นิกส์นายทำไรเคียวโกะอ่ะ
    #675
    0
  6. #646 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 08:32
    ซึคุงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #646
    0
  7. #644 ฟูจิโกะ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 05:00
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #644
    0
  8. #643 Luce (@amwonderful) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 มกราคม 2556 / 00:05
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ม่ายยยยยยยย
    ทูน่าของเจ้~!!!!!!!! สู้มันนะลูกT^T!!!!!
    คนอ่านปวดจาย!!!!1
    #643
    0
  9. #640 Sea (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 21:39
    ทำไมเคียวโกะถึงเป็นแบบนั้นอ่ะ

    สึนะจะตายหรอไม่น้าาาาา
    #640
    0
  10. #615 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 10:47
    นิกซ์มามาดคนดีในร่างผู้ร้ายอีกละ แต่ทำกับ สึนะแบบนั้นระวังบรรดาแฟนคลับสึนะรุมโวยวายเอานะค่ะ 
    แล้วเคียวยะซังเป็นไงบ้าง ยังไม่ตายใช่ไหม ถ้าเคียวยะซังเป็นอะไรไปนะ...งอนๆ

    #615
    0
  11. #610 ❥ßabeⓀuran~ (@babebabelovebel) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มกราคม 2556 / 18:40
    ม่ายยยยยยยยยยยย ถ้าสึนะตายจริงๆเรื่องมันก็ไม่หนุกเด้T T 
    เคียวโกะเธอจะใจร้ายไปไหมมมมมมTOT
    #610
    0
  12. #609 ice-cream pop (@itim-itim) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มกราคม 2556 / 17:23
    สงสารสึนะT^T แล้วทำไมเคียวโกะจังถึงเป็นแบบนี้T[]T!
    #609
    0
  13. #608 devil_girl021 (@devilgirl021) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มกราคม 2556 / 17:21
    ม่ายยยน้า จำให้สิเคียวโกะจัง TT
    สึนะจะตายไม่ได้นะ Y_Y
    #608
    0
  14. #607 reborn2116 (@reborn2116) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มกราคม 2556 / 16:05
    สึคุูงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง 0[]0
    นิกซ์อย่าฆ่าสึนะนะ ไม่งั้นฉันจะฆ่านายตายก่อนใครเพื่อนแน่
    #607
    0
  15. #606 nook (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มกราคม 2556 / 15:07
    สนุกมากเลยคะ

    อยากอ่านต่อแล้ว ><

    น่าสงสารสึนะจัง T^T
    #606
    0
  16. #605 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มกราคม 2556 / 10:40
    สึนะจะตายจริงๆหรอเนี่ย ไม่เอาอ่ะ
    ทำไมเคียวโกะเปนอย่างนี้อ่ะ รึว่าโดนลบความทรงจำอ่ะ
    อ่านแล้วสงสารสึนะมากๆๆๆ
    สนุกมากครับ จะรอน่ะครับ
    #605
    0