Fic Reborn 1896 พอเถอะ!!ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว

ตอนที่ 24 : นางเงือกที่หื่นกระหายกับหัวใจของโกคุเดระ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    20 ต.ค. 55



 

   จริงๆแล้วผมว่าจะยังไม่ลง จนกว่าจะถึง10เม้นของตอนนี้ แต่ผมเห็นคอมเม้นบอกว่าอยากให้ผมแต่งต่อ

ถ้าคุณกล้าขอผมก็กล้าให้  เพื่อความสุขและรอยยิ้มของคุณ   ผมนิกซ์วันเดอเรอร์ทำให้ได้อยู่แล้ว
                                                            100%
_____________________________________________________________________________





“ปู่ค่ะ ฉันกลัวว่าพวกเขาจะไปไม่ถึงป่าควีนเอลฟ์นะสิ ก็ที่อ่าวนั่นมันมี”

“นาตาลีเอ้ย เจ้าอย่ากังวลไปเลย พวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา”

“ฉันก็แค่ เป็นห่วงโกโก้”

“เป็นห่วงโกโก้หรือว่าเป็นห่วง เจ้าเรียวเฮกันแน่ ฮึ้ย ”     ปู่ฮอบกิ้นเบ๊ะปากใส่นาตาลี

“อุ้ย ปู่ก็”

“ว่าแต่คุณปู่ค่ะ ทำไมไม่บอกให้พวกเขารู้ว่าในน้ำมันมีอะไร”  ไอริสยังคงทอดสายตามองไปยัง

เรือสองลำที่หายไปไกลจนลับสายตา ถึงเธอจะเป็นห่วงยามาโมโตะแค่ไหนแต่ก็ไม่แสดงออกไป

อาจจะเป็นเพราะหน้าที่ผู้พิทักษ์นี้เป็นกำแพงขว้างกันหัวใจของเธอไว้ แม้แค่คำพูดก็มิอาจพูด

ออกมาได้  ทำได้เพียงมองแผ่นหลังของเขาที่ค่อยๆห่างออกไปเท่านั้น

“บอกไปแล้วเขาจะเชื่อเรอะ บางอย่างให้เห็นด้วยตาตัวเอ็งแหละดีแล้ว”

ถึงแม้ว่าเขาจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ในใจกลับเป็นห่วงหลานสาวมากเหลือเกิน

“เฮ้อ..พวกเราก็กลับหมู่บ้านกันเถอะ”

“ค่ะ”





ปราสาทหิมะน้ำแข็ง วันเดอเรอร์


คาไลน์   ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์

 


“โอ้วว! ตรงนั้นแหละ”

“ตรงนี้หรอนายท่าน”

“อ๊าใช่แรงอีกสิ คาไลน์”

“แรงแค่นี้พอไหมขอรับ!!!

“เอ่อ โอ้ยย มันแรงเกินไป  แต่ก็ดี โอ้ว มายก็อท!!

“เฮ้อ..แรงดีใช้ได้นะคาไลน์”

“กระผมถนัดอยู่แล้วขอรับ เรื่องแบบนี้”

“ไว้วันหลังนวดให้ข้าอีกนะ  เออแล้วนิกซ์ทำไมไม่มาสักที พักนี้ชักหายหน้าหายไม่ค่อยมาหา

ข้าเหมือเมื่อก่อน”  

“ป่านนี้ก็คงจะขลุกอยู่ในห้องของผู้หญิงคนนั้นแหละครับท่านอามาดอล พวกเขาเริ่มจะสนิท

แล้วก็คุ้นเคยกันมากแล้วละ”

“จริงสิ แล้วฮอนไปไหน”

“โฮ้ย รายนั้นก็คงไม่ไปไหนหรอกขอครับ คงจะอยู่แถวๆนี้แหละ”

“แล้วข้าจะต้องติกแหงกในปราสาทนี้อีกนานแคไหนเนี่ย ข้าเบื่อจะตายอยู่แล้วคาไลน์”

“คงอีกไม่นานแล้วละขอรับนายท่าน ประตูสู่สวรรค์กำลังเปิดในไม่ช้านี้”

 
ชายหนุ่มผมสีทองนามว่าอามาดอล ทอดเรือนร่างเอนหลังนอนอยู่บนเตียงนอนอันหรูหรา ให้ข้ารับใช้บีบนวด

ปรนนิบัติพัดวี ผ่านไปได้สักพักนิกซ์ก็มาถึงและเปิดประตูเข้ามา


อามาดอล  บุรุษที่ไม่ฝักใฝ่ในอิสตรี 

 

 

“เรียกข้ามามีอะไรหรอครับ ท่านอามาดอล”  นิกซ์เดินตรงเข้ามาหาเขาที่ปลายเตียง

ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากปากของชายผู้นี้ ใบหน้าของเขายังคงแน่นิ่ง  ใช้เพียงแต่สายตา

จ้องมองไปยังชายหนุ่มผู้เป็นมือขวา ราวกับว่าใช้แววตาในการสื่อสาน  นิกซ์จ้องกลับและ

เหมือนว่าจะสามารถรับรู้ได้ในสิ่งที่เขาต้องการจะบอก  แล้วยิ้มให้เป็นสัญญาณแทนว่า

ผมเข้าใจแล้ว เมื่อเห็นว่ามือขวาของเข้าใจดีแล้ว อามาดอลก็ยิ้มตอบกลับไป การกระทำของทั้ง

คู่ สร้างสร้างความฉงนและสงสัยให้คาไลน์เป็นอย่างมาก เด็กหนุ่มผมสีขาวประดุจหิมะที่เหมือนว่า

จะอายุราวๆ
18ปีคนนี้ เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยฉลาดนัก หรืออาจจะเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าโง่เขลา

“เอ่อ พวกท่านทำอะไรกัน มองหน้ากันแล้วก็ยิ้ม”

“ฮ่าๆ”   อามาดอลหัวเราะด้วยความชอบใจ แล้วก็เริ่มการสนทนาต่อทันที

“ข้ามีเรื่องอยากจะให้เจ้าไปทำนิกซ์”

“เรื่องอะไรหรอครับ”

“เจ้าจงไปตามดูพวกนั้นเพราะข้ากลัวว่ามันจะไปไม่ถึงป่าควีนเอลฟ์นะสิ เพราะอะไรคงจะรู้

ใช่ไหมนิกซ์”

“ครับ อ่าวแบล็กเมอร์เมดสินะครับ”

“แล้วก็อีกอย่าง  ข้าอยากให้เจ้านำสิ่งนี้ ไปมอบให้เอ็มพิเดอาร์ แล้วฝากบอกนางด้วยนะว่า

ขอให้นางโชคดี  ฮ่ะๆๆ”

“ได้เลยครับ ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

หลังจากเสร็จสิ้นการสนทนานิกซ์ก็หันหลังแล้วเดินออกไปไปทันที  ในห้องตอนนี้ก็มีเพียง

อามาดอลและคาไลน์


“เรื่องแค่นี้ ทำไมถึงกับต้องให้ท่านนิกซ์ไปเองเลยละขอรับนายท่าน จริงๆแล้วให้กระผมไปก็ได้”

“ฮ่าๆ  ข้าก็อยากจะลองใจเขาดู ว่าป่านนี้แล้วเขายังจะยังยืนยันคำนั้นอยู่ไหม”

“อะไรกันครับ  แม้แต่ท่านอามาดอลเองก็ไม่สามารถอ่านใจเขาได้งั้นหรอ”

“ใช่  คนๆนี้ไม่ธรรมดา เขาคือผู้ที่ถูกเลือกให้เป็นราชา แต่ว่าเขากลับปฏิเสธ”

“เขาปฏิเสธได้ยังไงกันนะ ถ้าเป็นข้าละก็จะรีบตกลงในทันใดเรยขอรับ”

“แล้วที่ข้าไม่ให้เจ้าไปน่ะนะ ก็เพราะว่าข้ารู้ไงว่าเจ้าจะต้องแชไปหา ซิลิน่า เงือกน้อยกลอยใจ

ของเจ้าใช่ไหมละคาไลน์” 

 ขณะที่พูดหางตาของเขาก็ชำเลืองมองไปยังเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างหัวเตียง ทำเอาเด็กหนุ่มผู้นี้

ถึงกับยิ้มออกมาด้วยความเขินอาย

“แหม่ๆ นายท่านอย่าอ่านใจข้าสิครับ”

“ก็ถ้าเจ้าไปหานางแล้วจะกลับมาเมื่อไรละ นี่ก็หน้าฝน ฤดูผสมพันธ์แล้วสะด้วย ไม่อยากจะพูด

เลยว่าเหล่านางเงือกที่หื่นกระหายอย่างนางจะปล่อยเจ้ากลับมาหาข้า   แล้วใครจะนวดให้ข้า!

“ท่านอามาดอลพูดอะไรก็ไม่รู้  ข้าอายนะขอรับ”

 

 

ตอนนี้นิกซ์ก็ได้เดินออกมาไกลจากห้องนั่นแล้ว เขานั้นรู้ดีว่าเหตุใดอามาดอลจึงใช้ให้เขาไป

ความจริงแล้วไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เชื่อใจมือขวาของเขา หากแต่เป็นเพราะเหตุการณ์ที่กำลังจะ

เกิดขึ้นในภายหน้านี้ต่างหาก ทุกคนรู้เรื่องคาไลน์และซิลิน่าดี คนโง่เขลาเช่นเขาอาจจะทำให้

เสียเรื่องได้   เมื่อรู้ตัวว่าจะต้องไปแล้ว เขาก็อยากจะไปหานางสะก่อน ถึงจะพูดอะไรออกไปเธอ

ก็คงไม่เข้าใจ แต่อย่างน้อยก็ขอให้ได้เห็นหน้าเธอก็ยังดี    ดังนั้นเข้าจึงเดินเข้าไปหาเคียวโกะที่

ห้องของเธอ และก็เห็นว่าเธอกำลังเพลิดเพลินอยู่กับการเก็บดอกไม้ในทุ่งดอกไม้ที่แสนงดงาม

ที่เขาเนรมิตให้   ตอนนี้เขาและเธอสนิทสนมกันมากขึ้น บางทีอาจะเป็นเพราะความเหงา หรือ

ว่ามีเพียงแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่เธอจะสามารถพูดคุยด้วยได้  หญิงสาวยังคงมีรอยยิ้มที่

งดงาม  จนทำให้คนที่แอบมองอยู่ถึงกับแอบยิ้มออกมาจากใจ  และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาก็

พบว่าเขายืนมองอยู่แถมยังยิ้มออกมาอีกทำเอาที่กำลังแอบดูอยู่ถึงกับต้องเบือนหน้าหนีด้วย

ความอายเมื่อรู้ว่าหญิงสาวหันมา

“นี่คุณ มาตั้งแต่เมื่อไรค่ะ”

 สาวน้อยลุกขึ้นถือตระกร้าแล้วเดินเข้าไปหาเขา รอยยิ้มที่เหมือนพระอาทิตย์ส่องแสงนี้ก็ยังคง

ไม่จางหาย   ภาพที่อยู่เบื้องหน้ามันทำให้จิตใจของเขาสั่นครอนให้นึกย้อนไปถึงวันวาน 

ในตอนนี้เขาอยากจะโผลเข้าไปกอดเธอเหลือเกิน แต่ก็ทำได้แค่เพียงยืนมองเท่านั้น กระทั่งเธอ

มาหยุดที่ตรงหน้า และเอื้อมมือไปหยิบดอกไม้ดอกไม้ส่งให้เขา

“ให้ข้าหรอ”

“ค่ะ ฉันให้คุณ”     เธอส่งดอกไม้ให้เขาด้วยรอยยิ้ม

“มารีแอน”  

รอยยิ้มของคนตรงหน้ากลับสร้างความเจ็บปวดให้เขายิ่งนัก แต่เขาก็รับดอกไม้มาจากเธอด้วย

ความเต็มใจ

“คุณเรียกฉันว่ามารีแอนอีกแล้ว”   ในตอนนี้เธอยังคงจ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตา

“เอ่อเจ้าชื่อเคียวโกะสินะ”   

นิกซ์หันหนีแล้วเดินลงไปนั่งที่ทุ่งดอกไม้  เคียวโกะก็ยังตามมานั่งข้างๆเขา แล้วจ้องหน้าเขาอีกที

“ทำไมดวงตาของคุณเปลี่ยนเป็นสีทองละ วันก่อนยังเป็นสีเงิน”

“ดวงตาของพวกเราเปลี่ยนสีได้ไปตามอารมณ์ความรู้สึก และจะใส่เสื้อคลุมก็ต่อเมื่ออกไปข้างนอก
เพราะเดี๋ยวพวกมนุษย์จะรู้ว่าเราแตกต่าง”


“อ่อค่ะ แต่ว่าฉันอยากรู้ว่าคุณอายุเท่าไรหรอค่ะ”

“อยากรู้หรอ ลองทายสิ พนันได้เรยว่าเจ้าไม่มีวันเดาถูก”

“ดูจากหน้าตาแล้ว คงสักประมาณยี่สิบกว่าๆใช่ไหมละค่ะ”

“หึ ไม่ใช่หรอก สามต่างหาก”

“สามสิบงั้นหรอ!

“สามพันปี”  เขาหันมาตอบด้วยแววตาที่เย็นชา

“อ่อ สามสิบปีสินะค่ะ แต่ว่าหน้าคุณยังดูเด็กมากเลย ใช้ครีมอะไรหรอ หรือว่าเซรั่ม”

ขณะที่พูดเธอก็ใช้มือเล็กๆนั่นเอื้อมไปสัมผัสกับใบหน้าของเขา แต่ทว่าเขากลับหันมาแล้วคว้า

มือของเธอไว้สะก่อนจนแน่น แล้วจ้องเธอด้วยสีหน้าและแววตาที่เจ็บปวด

“ข้อร้องละ อย่าทำให้ข้ารักเจ้ามากไปกว่านี้เลยได้ไหม เพราะถ้าเป็นแบบนั้นเจ้าจะไม่ได้กลับ

บ้านอีกเลย แล้วก็จะลืมทุกอย่างที่เจ้าจำได้ในตอนนี้”

“นี่คุณหมายความว่าไง คุณบอกว่าคุณรักฉันงั้นหรอ”  เธอตกใจกับคำพูดของชายคนนี้

แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมในใจของเธอตอนนี้ถึงสั่นราวกับโดนลมพายุ เธอยังคงจ้องหน้าเขา

แบบไม่กระพริบตา  แต่ก็ไม่มีคำตอบใดใดออกมาจากปากของชายตรงหน้า

“ข้าต้องไปแล้วละ”   พูดจบเขาก็เดินจากไปทันที ทิ้งให้สาวน้อยยังคงสงสัยอยู่แบบนั้น

 

 

“ถ้าข้าอยู่ที่นี่ต่อไป  ข้าคงจะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวเช่นตอนนั้น”








 

ดวงตะวันเคลื่อนคล้อยที่ปลายฟ้า กลุ่มเมฆาลลอยละล่อง ท้องนภามืดครึ้มด้วยหมอกควัน

สีขาวจางๆที่สายลมพัดพามา ห้วงนทีรินหลั่งไหลไปตามกระแส เรือสองลำที่พายไปตามลำน้ำ

สีเขียวอมฟ้าดุจพลอยไพลิน ไร่เรี่ยกันมา   ริมสองฝากทางพรั่งพรูไปด้วยหมู่พันธ์พฤกษามวล

แมกไม้ และหินผาอยู่โดยรอบ ชลธารสายนี้ช่างทอดยาวไกลสุดลูกหูลูกตายิ่งนัก มองไป

ข้างหน้าก็เห็นน้ำจรดฟ้า  แลเห็นภูเขาน้ำแข็งอยู่ไกลๆ หากแต่มีผืนป่าใหญ่มาขวางกั้นไว้ ถ้าเดา

ไม่ผิดป่าผืนนี้คงจะเป็นที่ ที่พวกเขาจะต้องฝ่ามันไปให้ได้    ถึงตอนนี้สายน้ำก็ยังคงแน่นิ่ง  เรื่อ

ลำแรกที่มีฮิบาริ นอนพิงอยู่หัวเรือ   ยามาโมโตะนั่งตรงกลาง  และเรียวเฮผู้มีหน้าที่เป็นฝีพาย ก็

นำหน้าเรือของพวกสึนะมาได้ไม่ไกลนัก   เรือของบอสวองโกเล่ ก็แล่นตามมาเรื่อยๆ สึนะนั่ง

หน้าสุดตามด้วยโกคุเดระ ที่เป็นคนพาย และสาวน้อยโกโก้เป็นคนปิดท้าย  บรรยากาศหาได้สด

ชื่นแจ่มใสแต่อย่างใด  หากแต่มันกลับวังเวงและเงียบเหงาไร้ซึ่งเสียงนกเสียงกาชวนให้พิศวง

ยิ่งขึ้น

 

“เมื่อไรจะถึงสักทีอะฉันเริ่มจะปวดก้นแล้ว”   

สึนะถามโกโก้ด้วยสีหน้าที่สุดจะเซ็ง  นั่งเรือมาก็ตั่งนานแล้วแต่ก็ยังไปไม่ถึงไหน

“เห็นนั่นไหม โขดหินยักษ์ตรงกลางน้ำนั่นไง ถ้าผ่านมันไปเราก็จะเริ่มเข้าอ่าว

แบล็กเมอร์เมดแล้ว”

“โอ้ว ถ้างั้นก็รีบพายไปแบบสุดขั่วเลยย!! เจ้าหัวปลาหมึกเรามาแข่งกัน ย๊าๆๆ”

“ได้เลย  ไอ้หัวสนามหญ้า!!

 

เรียวเฮจ้ำอ้าวพายแบบสุดหูรูด  จนน้ำกระจายยฟองฟอดดดดด  แต่โกคุเดระก็ไม่ยอมแพ้

เร่งฝีภายแบบสุดชีวิต ในที่สุดเรือของเรียวเฮก็ล่วงหน้าผ่านโขดหินนั่นไปก่อน โกคุเดระก็

ตามมาไม่ห่าง ตอนนี้ก็จะเป็นเวลาเย็นแล้ว แต่ทว่าความเงียบและวังเวงนี้ยิ่งหนักขึ้นกว่าเดิม

บนบกสองข้างทางเต็มไปด้วยเศษซากโครงกระดูกของเหล่าสิงสาราสัตว์ ต้นไม่ที่เคยเขียวขจี

กลับแห้งตาย  เถาวัลย์สีดำเกาะเกี่ยวคดเคี้ยว พันเลื้อยไปตามผาหิน เหล่านกแสกสีดำแห่ง

ความตายกรีดร้องร้องโหยหวนชวนให้ขนหัวลุก  โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีดวงตาสีเงินปริศนากำลัง

เฝ้าดูพวกเขาอยู่  และอาจไม่แน่ว่าทั้งหมดนี้มันอาจจะเป็นลางบอกเหตุร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น


ในไม่ช้านี้ก็เป็นได้

 

“ฉันรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีเลย บรรยากาศแบบนี้มัน” 

ลางสังหรณ์สุดยอดของสึนะเหมือนกำลังจะบอกอะไรกับเขา  เขาจึงเตือนทุกคน

“นี่ทุกคน  ระวังตัวด้วยนะ อาจจะมีอะไรโผล่มาก็ได้”

 

“หึ”    ฮิบาริไม่สนใจอะไร เขาก็ยังคงนอนต่อไป เรียวเฮและยามาโมโตะเองก็เช่นกัน ดูเหมือน

ว่าจะไม่มีใครสนใจในคำพูดของเขาเลย เว้นก็แต่

“อึ้ย! น่ากลัวจังเลย”  

โก้โก้กลัวจนหลับตาปี๋ซุกใบหน้าไปที่แผ่นหลังโกคุเดระ  แล้วกอดเอวคนรักของเธอจนแน่น

ชายหนุ่มอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะละฝีพายแล้วเงยหน้าขึ้นไปชนกับศีรษะของเธอ  ใช้มืออีกข้าง

กุมมือของเธอไว้เบาๆ

“ไม่ต้องกลัวหรอก มีชั้นอยู่ทั้งคน”

“ก็เขาเล่ากันว่า ถ้ามีนกแสกร้องที่ไหนที่นั่นจะต้องมีคนตาย”

“เหอะ เห็นตัวมันเมื่อไรก่อนเถอะ ชั้นจะเป่ามันให้กระจุย”

“พี่อย่าทิ้งฉันนะ”   ฉันก็ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆฉันถึงน้ำตาไหลออกมา

“ชั้นไม่ทิ้งเธอหรอกโกโก้ เอ๊ะนี่มัน”    



น้ำตาของสาวน้อยหยดลงบนเสื้อของเขาจนแฉะ ทำให้เขารู้สึกได้ว่าเธอร้องไห้

เขาเองก็อยากจะพูดอะไรเพื่อปลอบใจเธอให้รู้สึกดีเหมือนกัน  แต่ว่าคนเช่นเขาไม่ใช่คนที่พูด

เก่งหรือพูดให้ใครรู้สึกดีได้เลย

คนอย่างชั้นมันพูดปลอบใจใครไม่เป็นหรอกนะ แต่ชั้นก็อยากจะทำให้เธอรู้สึกดี

พูดจบเขาก็วางไม้พายลงแล้วหันตัวไปค่อยๆใช่ปลายนิ้วที่ตอนนี้มันด้านเพราะพายเรือมานาน

เกลี่ยเช็ดน้ำตาให้เธอด้วยรอยยิ้ม  มือบางของหญิงสาวถูกเอื้อมขึ้นมาจับและลูบมือของเขา

ทันทีที่ได้สัมผัส ก็รู้ได้เลยว่ามันด้าน

“มือพี่ด้านหมดแล้วดูสิ”

“ช่างมันเถอะ”

“ช่างได้ไงเล่า”

“โกโก้  ฉันรักเธอนะ พูดตอนไม่ได้มีอะไรกัน ทีนี้เธอจะเชื่อรึยัง”

“ฮื้ออออ ฉันเชื่อ”   เมื่อได้ยินคำนี้น้ำตาของเธอก็เอ่อล้นออกมา

ถ้อยคำบอกรักของเขากลับทำให้เธอน้ำตาไหลยิ่งกว่าเดิม และในเมื่อคำพูดไม่เป็นผลเขาจึง

จับโน้มใบหน้าของเธอเข้ามาประกบจูบทันที ปลายลิ้นถูกแทรกเข้าไปสัมผัสกับเธอ  โกโก้เองก็

เต็มใจรับจูบนี้  แล้วส่งความรักนี้ผ่านทางลิ้นของเธอที่แทรกเข้าไปเช่นกัน  มืออีกข้างของ

โกคุเดระก็คล้องเอวของเธอไว้ ส่วนเธอก็โอบกอดรอบคอของเขา

 

 ทั้งคู่จูบกันอย่างดูดดื่มและเนิ่นนานจนคนที่อยู่เบื้องหน้าเริ่มรู้สึกขนลุกเสียวและสันหลัง

ถึงสึนะจะเงียบไม่พูดอะไร แต่ก็ได้ยินและรู้ว่าสองคนนี้ทำอะไรกันเมื่อเสียงพูดคุยนั้นเงียบไป

จนเขาทนไม่ไหวจึงได้เอ่ยออกมา



“เอ่อเดี๋ยวฉันพายเรือให้เอง  จะทำไรก็ทำเถอะไม่มีใครเห็นหรอก ฉันไม่รู้ไม่เห็นไรทั้งนั้นแหละ"                           

แล้วก็จ้ำฝีพายแบบหูดับตับไหม้ 

โหยย ใครมันจะทนได้ฟะ ก็เล่นมาจูบกันอย่างเมามันอยู่ข้างหลังฉันเนี่ย   สึนะคิดในใจ




รสจูบอันแสนจะหอมหวานนี้เกือบทำให้พวกเขาลืมไปว่ายังมีสึนะอยู่อีกคน ถึงพวกเรียวเฮจะ

มองไม่เห็นก็เถอะ  เมื่อได้ยินผู้เป็นบอสพูดมือขวาอย่างเขาก็รีบผงะออกและทันกลับมาทันที

“อุ้ย แฮ่ๆ”   โกคุเดระหันหน้ากลับมาเกาหัวและยิ้มแก้มปริ

 

ผ่านมาได้สักพักความเบื่อหน่ายเริ่มจะเข้ามาแทนที่ความกลัว ไม่มีใครคุยอะไรกันเลย

เรียวเฮเห็นว่ามันเงียบเกินไปก็เลยจะหาวิธีกำจัดความเงียบงันนี้  เผื่อว่าจะมีอะไรครึกครื้น

ขึ้นมาบ้าง เลยตะโกนถามโกโก้

“เออนี่โกโก้ เธอรู้ไหมว่าแถวนี้มันมีอะไร”

“ฉันก็ไม่เคยเห็นหรอก แต่เขาลือกันว่ามันมีนางเงือกอยู่น่ะ”

“ห๊า!! นางเงือกงั้นหรอ ว๊าวดีจังเลย”

“ดีอะไรของแกวะไอ้หัวสนามหญ้า”

“ก็ฉันเคยดูในหนังว่าถ้าผู้ชายคนไหนได้จุมพิตนางเงือก เขาจะไม่มีวันจมน้ำตายแล้วก็จะ

สามารถหายใจในน้ำได้ด้วยละ   โอ้ ยอดไปเลยนะ”

“ใช่   ถ้าเป็นผู้หญิงนะได้กินเนื้อของนางเงือกละก็จะงามเป็นอมตะ”   โกโก้พูดแทรก

“ก็แค่นิทานเท่านั้นแหละ นางเงือกมันมีจริงที่ไหนกันเล่า”

“ว๊าวสุดขั่วไปเลยนะ  ถ้าได้เห็นนางเงือกตัวเป็นๆ จะขอจูบสักทีนึง”  พูดแล้วก็น้ำลายหยด

“คุณพี่ชายนี่เลิกหื่นสักทีเถอะครับ”   สึนะชำเลืองมองเรียวเฮแล้วเบ๊ะปากใส่

“ฮ่าๆ ฉันเห็นด้วยกับสึนะ”   ยามาโมโตะเล่นเรียวเฮสะแล้ว

“โถ่  ยามาโมโตะนายจะไปเข้าใจอะไร นายไม่เคยมีแฟน นายไม่รู้หรอกว่ามันสุดขั่วไหน

ต้องอย่างฮิบารินี่สิ  เนอะฮิบาริ”

”นี่อย่าเอาผมไปเปรียบเทียบกับพวกคุณได้ไหม เดี๋ยวก็ขย้ำคาเรือนี่หรอก”  ถึงจะพูดแบบนี้แต่

จิงๆแล้วเขาก็กำลังแอบยิ้ม

 

“ฮ่าๆ สมน้ำหน้าเรียวเฮ”    โกโก้หัวเราะเยาะเรียวเฮใหญ่

“จริงสิครับ ที่คุณปู่ฮอบกิ้นบอกว่ามีบางอย่างในน้ำโฉบเอาคนลงไปกินได้

คงไม่ใช่นางเงือกหรอกนะ”      สึนะเริ่มหน้าซีด

“จะไปกลัวอะไรละซาวาดะ  ก็นางเงือกออกจะสวย ไม่ต้องขึ้นมาโฉบฉันหรอก ฉันลงไป

หาเองก็ได้ ฮ่าๆๆ โอ้วว สุดขั่วว ฮิ้ววว”


“บางทีนางเงือกอาจจะหน้าเละ มีเขี้ยว ลูกตาถล่นออกมาก็ได้นะ ฮ่าๆ”   นางเงือกในจิตนาการ

ของยามาโมโตะ

“หึ  นายคิดได้ยังไง ยามาโมโตะ ทาเคชิ”

“ถ้านาตาลีรู้นะ เรียวเฮต้องโดนตบตายแน่ๆเล้ย”    

“โดนตบสะบ้างก็ดี จะได้เลิกบ้า”   

“ผมก็ว่างั้นละครับรุ่นที่สิบ”

“ระวังนะเรียวเฮ ใครที่ได้เสพสมกับมัน ก็จะถูกมันลากลงไปในน้ำอย่างหื่นกระหาย เมื่อสมใจ

ของมันแล้ว มันก็จะฉีกกินอย่างโหดเหี้ยม  บางทีก็กินทั้งๆที่ยังไม่ตาย”

“พูดสะชั้นเห็นภาพเลยนะโกโก้”   เขาเอื้อมมือไปหยิกแก้มของเธอ

“ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งความสุดขั่วของฉันได้หรอก!!!

 

เวลาผ่านไปใกล้พบค่ำ ดวงตะวันกำลังจะลาลับขอบฟ้า ฝูงวิหกผกผินบินว่อน ความว่างจัดทำ

ให้ทุกคนเผลอหลับไป  เว้นก็แต่คนที่กำลังพายเรือ เรียวเฮพายเรือไปแล้วก็คอยชะเง้อแลมองหา

เหล่านางเงือกไป  สึนะที่สลับกับโกคุเดระก็พายเอื่อยๆตามมา เขายังคงมีสติและระวังตัวอยู่

ตลอดเวลา ต่างกับคนอื่นทีนอนหลับอย่างไม่สนใจอะไร   โกคุเดระกำลังสัปหงก โกโก้ก็นอนซบ

แผ่นหลังของเขา     ยามาโมโตะและฮิบาริก็นอนอยู่เหมือนกัน  ในไม่ช้าเรียวเฮก็เหลือบไปเห็น

เงาคนนั่งสยายผมอยู่บนโขดหินริมฝั่งน้ำ  และเมื่อพายเรือเข้าไปใกล้ๆ  ก็ต้องตกใจยิ่งนักกับ

ภาพของหญิงสาวแสนสวยที่ท่อนบนเป็นคนปกติเปลือกหน้าอกผมยาวปิดไว้ แต่ช่วงล่างกับมี

เกล็ดกขึ้นปกคลุมไปโดยรอบ  ตรงปลายแทนที่จะเป็นเท้าของคนแต่กลับกลายป็นหางของปลา 

สะบัดพัดไปมา  สิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้ามันทำให้เรียวเฮกับสึนะถึงกับอ้าปากค้าง
 


และเมื่อหันซ้ายแลขวา ก็ยิ่งตกลึงขึ้นไปอีก เมื่อเห็นเหล่าบรรดานางเงือกที่รายล้อมอยู่โดยรอบ

พวกนางทุกตนต่างพากันจับจ้องมายังลำเรือของเขา และส่งสายตาราวกับว่าจ้องจะกัดกิน

 บางตนก็ทำก็ทำเป็นแลบลิ้นเลียปาก บ้างก็กระดิกนิ้วกลางเรียกให้ท่า  แต่ก็มีอยู่นางหนึ่งที่

งดงามกว่านางเงือกทุกตัว และดูเหมือนว่าจะเป็นผู้นำของเหล่าวารีนางเงือกแห่งนี้

 

 

 ซิลิน่า นางพญาของบรรดาเงือกทั้งหลาย  คนรักของคาไลน์

 


“โอ้ววว มันมีนางเงือกอยู่จริงๆด้วย ซาวาดะ”  เรียวเฮตะลึงจนตะโกนออกมาทำให้ทุกคนที่หลับ

อยู่สะดุ้งตื่นไปตามๆกัน

“หะ นี่นางเงือกของจริงหรอแต่ว่าสวยมากเลย”   ยามาโมโตะถึงกับตาค้างโกโก้กับโกคุเดระก็

เช่นกัน

“มันมีอยู่จริงๆด้วยโกโก้”   โกคุเดระลุกขึ้นยืนมอง

“ระวังตัวนะครับทุกคน!!” 

 สึนะลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางมาดมั่น  เมื่อเห็นพวกนางเริ่มลงน้ำมาใกล้  ฮิบาริก็เช่นกัน

เปลวไฟดับเครื่องชนธาตุเมฆาของเขาลุกโชนไปทั่วทั้งทอนฟาคู่

นางเงือกซิลิน่าและพวกพ้องต่างพากันว่ายน้ำลงมาหาพวกเขา และล้อมพวกเขาเอาไว้ จากนั้น

พวกนางทั้งหมดก็ค่อยๆผุดขึ้นมาเหนือน้ำ ซิลิน่าแหวกว่ายมาข้างเรือของเรียวเฮ และเกาะที่

ขอบเรือของเขา ยิ่งดูใกล้ๆแล้ว นางช่างงดงามยิ่งนัก ผิวพรรณช่างเนียนขาวอมชมพูราวกับ

ไข่มุกในมหาสมุทร  เส้นผมสีทองสุกปลั่งนี้ยิ่งโดนน้ำมันก็ยิ่งสวย

“สวย..สวยอะไรอย่างงี้”   เรียวเฮจ้องเธอตาเขม็ง

“ไปให้พ้น ถ้าพวกเธอไม่อยากโดนขย้ำ!”  ฮิบาริแผ่รังสีอัมหิตให้พวกเธอจนซิลิน่ากลัวและบีบ

น้ำตาออกมา

“พวกมนุษย์ช่างโหดร้าย”  ขณะที่พูดเธอก็เอามือเช็ดน้ำตา

“ฮิบาริ นายอย่าไปขู่เธอสิเรียวเฮตะคอกใส่ฮิบาริทันที  ท่าทางเขาจะโดนความงามของนาง

สะกดเอาสะแล้ว

“หึ”    ได้ยินดังนั้นฮิบาริถึงกับหันหน้าหนี เขาไม่พอใจอย่างมาก

 

“ไม่เป็นไรนะจ๊ะคนสวย”

“ขอบใจนะ ท่านช่างมีจิตใจที่งดงาม”   นางยิ้มให้เขาแล้วเอื้อมมามือสัมผัสใบหน้าของเรียวเฮ

“นี่ จริงไหมที่เขาว่ากันว่า  ถ้าได้จูบนางเงือกแล้วจะไม่จมน้ำตาย”

“ท่านอยากรู้หรอ  ก็ลองจูบข้าดูสิ”

 ไม่ทันจะให้อรุ่ณหนุ่มโต้ตอบ   เธอก็จับใบหน้าองเขาโน้มลงน้ำไปหาตัวเอง

  แต่เรียวเฮผงะออกสะก่อน


“ห๊า! จริงหรอเดี๋ยวก่อนสิ  ฉันส่องกระจกเช็คความหล่อก่อนนะ แปบนึง”

 

พูดจบก็หยิบกระจกบานเล็กในกระเป๋าเสื้อของเขาออกมา ใช่แล้วนี่มันเป็นกระจกที่คุณปู

ฮอบกิ้น ได้ให้แก่เขาไว้ก่อนออกเดินทาง มันคือกระจกที่ผ่านพิธีกรรมศักดิสิทธิ์ เมื่อเอาออก

มาแล้วก็ส่องหน้าของตัวเอง แต่ในขณะที่กำลังส่องอยู่นั้นเขาก็เหลือบไปเห็นนางเงือกอีกตัวที่

อยู่ด้านหลัง เมื่อมองเงาในกระจกของพวกเธอแล้วกลับไม่ได้สวยงามอย่างที่เห็นด้วยตาปล่าว

หากแต่มันเป็น ภาพใบหน้าของผู้หญิงที่หน้าเละดวงตาเบิกกว้างราวกับจะถล่นออกมา แยกคม

เขี้ยวทั้งสองข้างอันยาวเฟื้อย ปลายลิ้นสีแดงแล็บออกมาจนน้ำลายไหลยืด ใบหน้าที่งดงาม

กลับแห้งเหี่ยวเหมือนกับหนังของซากปลาที่แห้งตาย ผมทีเคยสวยกลับแห้งแล้งตายอยู่บนหนัง

หัวที่สภาพมันไม่ต่างอะไรกับ เกล็ดปลาเน่าๆ  เรียวเฮเห็นแบบนี้ก็ตกใจจนแทบหงายหลัง

 

“โอ้ยยยยยย!!!!  ปีศาจ!!!!

 

“แฮ่    ในที่สุดซิลิน่าก็เผยร่างจริงของเธอออกมา ร่างของนางก็ไม่ต่างอะไรจากในกระจกเลย

“ฆ่ามันนนนนน!!    

“กรีดดดดดดดดดดดดดด     เหล่านางเงือกพากันกรีดร้องโหยหวน



เมื่อได้รับสัญญาณจากนางพญา   เหล่างนางเงือกนับร้อยนับพันต่างพรั่งพรูกันมาโจมตีพวก

เขา  ตอนนี้สายน้ำไม่ได้แน่นิ่งเหมือนเดิมแล้ว มันกลับมีคลื่นลมกระโชกแรงราวกับมีพายุ

ในน้ำก็เต็มไปด้วยเหล่าปีศาจนางเงือกที่หื่นกระหาย  และยิ่งฤดูนี้เป็นฤดูฝนด้วยแล้ว  น่านน้ำ

แห่งนี้จึงเต็มไปด้วยนางเงือกจากทั่วสาระทิศ  ต่างพากันมาผสมพันธุ์ มันเป็นฤดูทีพวกนางเงือก

จะดุร้ายกว่าปกติเพราะต้องหารหาคู่ แต่ก็มีใครจะผ่านมาละ  จะมีก็แต่พวกที่เหนือมนุษย์อย่าง

วันเดอเรอร์เท่านั้นแหละ  ที่จะสามารถควบคุมนางเงือกทีหื่นกระหายและโหดเหี้ยมเหล่านี้ได้

นอกจากนี้พวกนางเงือกยังถือคติที่ว่า ถ้าใครได้นางพญาแล้วก็จะต้องได้นางเงือกทุกตัว

 

“นานๆทีจะมีพวกมนุษย์หน้าโง่ผ่านมา อย่ามันให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!!!

 

ในชั่วพริบตาฝูงเงือกก็กระโจนอยู่เหนือน้ำไปมา หวังจะโฉบเอาพวกเขาลงไปกิน  สึนะเห็นท่า

ไม่ดีจึงเข้าสู่ไฮเปอร์โหมดลอยและขึ้นไป ปล่อยเอ็กเบินเนอร์ ใส่พวกนางทันที

“เอ็กเบินเนอร์!!!!     การโจมตีนี้ได้ผลแค่นางเงือกที่กระโจนขึ้นมาเท่านั้น มันไม่มีผลเมื่อพวก

เธออยู่ในน้ำ

“หึ จะขย้ำให้เละ!!  ฮิบาริที่ตั้งท่ารอ หันหลังชนกับยามาโมโตะ  ก็มีเงือกตัวหนึ่งพุ่งมาต่อหน้า 

เขาจึงซัดกลับด้วยทอนฟา  จนตัวของมันกระเด็นลงน้ำไป  เลือดไหลอาบหน้า กรีดร้องดังลั่น

ผลั่ว!

“อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยย”

 

“โอ้ย ให้ตายเถอะโรบิ้น”    เรียวเฮนั่งขาสั่นอยู่กับที่  เขายังช็อคไม่หาย

 

“อืม ได้เวลาลองอาวุธใหม่ของชั้นแล้ว!”  โกคุเดระคว้าธนูสีขาวในตำนานของเขาขึ้นมาง้าง

คันศร ลูกธนูถูกหยิบออกมา ตอนนี้เปลวไฟธาตุวายุลุกโชนทั่วไปคันธนู เล็งเป้าพร้อมยิง

 

“ย๊า!!   เมื่อลูกธนูดอกนี้ถูกยิงออกไป  แต่เป้าหมายก็เคลื่อนที่เร็วสิ้นดี มันกระโจนหลบไปมา

แต่น่าอัจศจรรย์ยิ่ง เมื่อลูกธนูของเขายังคงมีเปลวไฟและติดตามลงไปใต้น้ำ เสียบทะลุ

หัวใจของนางเงือกตัวนั้นจนเลือดแดงฉาน

 

“สุดยอดไปเลยพี่  สมกับเป็นธนูในตำนาน!!   โกโก้เองก็ไม่ยอมแพ้ เธอก็ใช้อาวุธคู่ใจซัดใส่

จนมือเป็นระวิง  โดนบ้างไม่โดนบ้าง ยืนอยู่ข้างๆโกคุเดระ

“เฮอะๆ เพราะฝีมีชั้นต่างหากละเฟ้ย!!”   โกคุเดระได้หน้าใหญ่

 

ทางด้านของยามาโมโตะเองก็กำลังฉุกระหุก  นางเงือกพากันพุ่งเหลามาทุกทิศทางแต่เขาก็ใช้

ดาบชิมุเระกินโทคิ หวดกลับไปได้ทุกท่วงท่าลีลา ดูๆไปแล้วเหมือนกับว่าเขากำลังเล่น

เบสบอลอยู่อย่างงั้นแหละ

“โอ้ยย ฉันชักจะมันมือแล้วละ ย๊า!!!

 

และในขณะที่เรียวเฮกำลังนั่งอึนอยู่นั้น นางเงือกซิลิน่าก็ยืดมือยาวมา ใช้กรงเล็บตะกาวหลัง

ของเขา จนเป็นแผลเลือดไหลซิบ

“อ๊ากกกก!!!  หลังฉันนนรอยแผลนี้ มันยาวจนจะถึงก้น เรียวเฮสะดุ้งพรวด

“โอ้วววว!!!  ในไม่กี่อึดใจร่างของเขาก็ถูกเส้นผม ที่น่ารังเกียจพันคอลากลงไปในน้ำ

 

บุ๋ม!!!

 

“คุณพี่ชายยยย!!   สึนะจะเข้าไปช่วยแต่ว่าเขาก็อยู่ในสถานะที่วางมือไม่ได้เลย พวกมันเยอะ

เหลือเกิน

“ไอ้หัวสนามหญ้า!!   ตอนนี้โกคุเดระเองก็ ยิงรัวแบบไม่ยั้ง  แต่ยิงเท่าไรลูกธนูในกระบอกก็ไม่

หมดสักที เหมือนกับว่ามันเพิ่มขึ้นมาเองเรื่อยๆ

 

เรียวเฮที่อยู่ใต้น้ำตอนนี้ก็กำลังจะแย่ ซิลิน่ากำลังแยกเขี้ยวจะกินหัวเขาแล้ว ไอ้หัวสนามหญ้า

ลืมตาขึ้นมาเห็นก็ตกใจสุดขีด แต่สัญชาติญาณแห่งความสุดหูรูดของเขาได้บอกเขาว่า

“เอาว๊ะ!! ไหนๆก็ไหนๆแล้ว มาจูบสักทีเถอะ เน่าก็เน่าละวะงานนี้!



ความเกรียนไม่เข้าใครออกใคร เรียวเฮจับซิลิน่าหน้าผี  มาประกบจูบทันที!

จ๊วบบบ!!

“อื้ออ!”    ซิลิน่าตอนนี้ถูกเรียวเฮจับกดสะแล้ว แม้แต่นาเงือกผีเน่ามันก็ยังไม่เว้น

จนซิลิน่าถึงกับตาเหลือก

 

“ย๊า!!!    เมื่อได้ที่แล้วก็โผล่ขึ้นมาหายใจเหนือน้ำ การกระทำของเขาสร้างความโมโห้ให้ซิลิน่า

เป็นอย่างมาก  เธอจ้องเรียวเฮตาขวาง  แหกป้ากกว้างกว่าเดิมและกำลังจะงับใบหน้าของเขา

แต่ทว่า

“โอ้ยย!  ไปให้พ้นนะนังบ้า!! ไม่สวยจริงอย่าได้สะเออะ ย๊ะ ย๊ะ ย๊า!!!

เรียวเฮ รัวหมัดใส่เธอไม่ยั้ง ตอนนี้เขาจะไม่มีวันจนน้ำตายอีกแล้ว เปลวไฟของเขายังติดในน้ำ

อีกด้วย หมัดขวาของเรียวเฮหนักยิ่งกว่าอะไร ซิลิน่าโดนเข้าไปก็ถึงกับลูกตาหลุดไปข้างนึง

 

“อ๊ายยยยยยยยยยยยยย!!!  เธอดำน้ำหนีลงไปแล้ว

 

“เหอะ รู้จักพี่น้อยไปสะแล้วน้องสาว”  เก็กท่าเท่แบบสุดหูรุด พร้อมกับทำเสียงหล่อเสยผม

 

“โอ้โห้ โครตเจ๋งเลยรุ่นพี่!”    ยามาโมโตะถึงกับตะลึงเรยทีเดียวเชียว ในโลกนี้จะมีใครทำ

เช่นนี้ได้อีก ไม่สิ ไม่มีใครกล้าทำมากกว่า




การต่อสู้ของคนกับนางเงือกดำเนินต่อไปอย่างดุเดือดเลือดพล่าน ซากนางเงือกลอยอยู่เต็ม

น่านน้ำ  แต่ไม่ว่าพวกเขาจะโจมตีกลับไปยังไงนางเงือกพวกนี้ก็ไม่หมดไปสักที จนพวกเขาชัก

จะเหนื่อยล้า  พลังไฟกำลังจะอ่อนลง  โกโก้ขาอ่อนทรุดลงไปนั่งกับเรือ  ตอนนี้พวกเขาเหมือน

เป็นเป้านิ่งให้พวกมันโจมตี

“โอ้ยย จะหมดแรงแล้ว”

“ไหวไหมโกโก้  อยู่ใกล้ๆชั้นไว้!”    โกคุเดระอึดจริงๆ เขายังคงยิงใส่พวกมันเหมือนไม่รู้สึกเหน็ด

เหนื่อย อาจเป็นเพราะพลังของธนูอันนี้ มันสามารถเพิ่มพลังให้แก่ผู้ที่ใช้มันได้ และยังเป็น

เกราะป้องกันให้เขาได้อีกด้วย สังเกตได้ว่าไม่มีนางเงือกตัวไหนจะแตะต้องตัวเขาและโกโก้

ได้เลยทั้งๆที่เป็นเป้านิ่ง

 

“ทุกคนระวังตัวนะครับ!!    สึนะตอนนี้ก็ยังคงปล่อยการโจมตีจากด้านบน

 

ทางด้านฮิบาริตอนนี้เริ่มจะหอบแล้ว เขาสู้โดยที่ไม่ได้หยุดเลยแม้แต่วินาทีเดียว  เขาพลาดไม่ได้

ขืนโดนลากลงน้ำไปละก็คงไม่ได้ขึ้นมาแน่  มีหวังได้เมียน้อยเป็นนางเงือกทั้งฝูงแน่แท้

“เฮ้อ..เฮ้อ”

 และในเสี้ยววินาทีนั้น  เงือกได้โอกาสที่เขาพักหายใจ ใช้กรงล็บยาวเฟื้ยจิกลงไปทีหัวไหลของ

เขาเข้าอย่างจัง ฮิบาริก็หันมาพอดี แต่ทว่าสร้อยคอที่ใส่อยู่กับเรืองแสงสีขาวเปล่งประกายอยู่

รอบตัวของผู้ที่ใส่มัน เมื่อนางเงือกโดนตัวของฮิบาริ มือและกรงเล็บที่มาสัมผัสโดนตัวเขากลับ

ไหม้ระเบิดเป็นจุล สลายหายไปทันทีในชั่วพริบตา 

บึ้ม!!!!

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด”  

 

เหล่านางเงือกกรีดร้องโหยหวนจนแสบแก้วหู  โกโก้เอามือปิดหูทั้งสองข้างไว้

“โอ้ยยย หูจะแตกอยู่แล้ว!!

 

“หึ ปิดบัญชีเลยก็แล้วกัน  โรล คอมบิโอฟอร์ม่า!!!” 

“อุ กิ๊วว!   โรล รับทราบแล้ว

  เม่นเมฆาของฮิบาริ ถูกเรียกออกมา  แล้วพุ่งตัวลงน้ำไปทันที   ลูกตุ่มหนามที่ลงไปในน้ำ

ก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ด้วยการเพิ่มพูนของธาตุเมฆา เปลวไฟพร้อมกับหนามอันแหลมคนนี้

ได้แทงทะลุร่างของพวกนางเงือกนับร้อยรับพันที่อยู่ในน้ำอย่างสยดสยอง บางตัวถูกแทงทะลุ

หน้าอก  บางตัวก็โดนแทงลุที่เบ้าตาจนเละถลนออกมา  ในน้ำตอนนี้มีแต่เศษซากเนื้อพวกนาง

ลอยละล่อง เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นพงไพร  ฝูงนกแสกบินว่อน   แม่น้ำเปลี่ยนจากสีฟ้า

กลายเป็นสีเลือดแดงฉานรับกับดวงอาทิตย์อัสดงที่กำลังจะลับขอบฟ้า   นางเงือกส่วนใหญ่ได้

ตายไปจนจะหมดแล้ว แต่มีบางตัวนี้หนีไปได้  ฝูงนกแร้งต่างพากันบินลงมารุมจิกกินซากเนื้อที่

ลอยไปตามน้ำ ช่างเป็นภาพที่อนาถจริงๆ

“หึ  จบแล้วสินะ”  ฮิบาริเขาทรุดลงไปทันที

 

“ดูเหมือนว่าพวกนางเงือกจะตายหมดแล้วละครับรุ่นที่สิบ”

“อืม”   สึนะเข้าสู่โหมดปกติลงมาทีเรือเหมือนเดิม

“ขึ้นฝั่งกันเถอะซาวะดะ”

 

เมื่อการต่อสู้ครั้งนี้สิ้นสุดลงพวกเขาจึงนำเรือเข้าฝั่ง เรือของฮิบาริมาถึงก่อนก็ได้ขึ้นฝั่งไปแล้ว

ตามมาด้วยเรียวเฮและยามาโมโตะ แผลจากซิลิน่าทำเอาเรียวเฮสะเสื้อขาดรุ่งริ่งเลือดไหลอาบ

ไปตามพื้น  ส่วนพวกสึนะโกคุเดระและโกโก้ก็ตามมาติดๆ  เมื่อวางธนูลงโกคุเดระถึงกับหมด

แรงนั่งลงกับพื้น  โกโก้เป็นห่วงจึงวิ่งมาประคองคนรักของเธอ

 

“เหนื่อยไหมพี่ฮายาโตะ”

“เห็นหน้าเธอก็หายเหนื่อยแล้ว”  เขาเอื้อมฝ่ามือไปจับที่แก้มของเธอ ทำเอาโกโก้เขินจน

หน้าแดง มืออีกข้างก็ไปลูบหัวของเธอเบาๆ

“อุ้ย..ฉันลืมธนูไว้ที่เรือ เดี๋ยวไปเอาก่อนนะ”

“อืม”  

 

โกโก้รีบวิ่งมาทีเรือ แล้วก็ก้มก้มตาหน้าลงไปหยิบธนูของเธอแต่ทว่า

“อ๊ายยยยยย!!!

 

เมื่อได้ยินเสียงร้องของเธอ  โกคุเดระกับทุกคนก็หันมาทันที และตกใจสุดขีดกับภาพของโกโก้ที่

ถูกเส้นผมของซิลิน่าพันคอไว้จนแน่น  ใบหน้าของนางเงือกตัวนี้เต็มไปด้วยความอาคาตแค้น

อีกทั้งเลือดยังไหลออกมาจากดวงตาข้างที่หลุดไปด้วยฝีมือของเรียวเฮอีกด้วย



“ฮายาโตะ!!!

 

“โกโก้!!!”   

 โกคุเดระรีบคว้าธนูมาหมายจะยิงมันแล้วช่วยชีวิตคนรักของเขา แต่ทว่าเวลามันน้อยเกินไป

เสี้ยววินาทีที่เขายิงลูกธนูออกมามันเป็นจังหวะเดียวกับ ที่ซิลิน่ากำลังจะลากโกโก้ลงน้ำ

ธนูพิคาตดอกนี้มันพุ่งตามลงไปเสียบทะลุหัวใจของนางเงือกตัวนี้   แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ในเมื่อ

หญิงสาวถูกดึงลงไปในน้ำจนหายลับไป  ภาพที่อยู่ตรงหน้ามันทำให้หัวใจของเขาแทบ

แตกสลาย  ภาพสุดท้ายของคนที่เขารักหมดหัวใจ จากไปแบบไม่ได้ร่ำรา  โดยที่เขาทำอะไร

ไม่ได้เลย  

 

“โกโก้!!!   โกคุเดระวิ่งตามไปจนถึงริมตลิ่ง และเขากำลังจะกระโดดน้ำตามลงไปหาเธอ

แต่ว่ายามาโมโตะและเรียวเฮ เข้ามาขวางและจับตัวเขาไว้จนแน่น

“ปล่อยชั้น!!  ชั้นจะลงไปช่วยโกโก้”

“ปล่อยสิวะ!!  ปล่อยยยยยย”

“อย่าไปนะโกคุเดระ ถ้านายลงไปนายไม่มีทางรอดแน่”  ยามาโมโตะเป็นห่วงเพื่อนจึงห้ามไว้

แล้วกอดเขาจนแน่น

“ยามาโมโตะ!  คนอย่างแกไม่มีวันเข้าใจหรอก ถ้าคนที่แกรักตายไปต่อหน้าต่อตา แกยังจะนิ่ง

เฉยอยู่ไหม!!!

  ยามาโมโตะได้ยินแบบนี้ก็นิ่งไปเลย

“หลีกไปสิวะ!!”    เขาผลักยามาโมโตะจนกระเด็น  แล้วก็กำลังจะลงน้ำไปแต่

 

ผลั๊ว!   เรียวเฮต่อยหน้าเขาอย่างแรง  จนโกคุเดระล้มลง

“ไอ้หัวปลาหมึก แกยอมรับความจริงได้แล้ว โกโก้ตายแล้ว ได้ยินไหม แกคิดหรอว่าถ้าตอนนี้เธอ

ยังอยู่  เธอจะอยากให้แกลงไปตายด้วย  หึ้ยย!! 

เรียวเฮกำลังจะซัดหมัดใส่หน้าใส่โกคุเดระอีกที แต่สึนะมาห้ามไว้สะก่อน”

“พอได้แล้วครับคุณพี่ชาย!!    โกคุเดระ  ฉันจะไม่ห้ามนายไม่ให้ไปหรอกนะ ฉันเข้าใจ

ความรู้สึกของนายดี ฉันรู้ว่าตอนนี้นายเจ็บปวดแค่ไหน กับการที่คนรักต้องมาตายไปต่อหน้าตา

ทั้งๆที่ช่วยอะไรเขาไม่ได้เลยน่ะ มันคงจะเจ็บมากกว่าฉันหลายเท่า ถ้านายอยากไปช่วยเธอก็

ไปเถอะ ยังไงฉันก็จะรอนายอยู่ตรงนี้  รอจนกว่านายจะกลับมา  แล้วพวกเราจะไปด้วยกัน”

 

“รุ่นที่สิบ.. ผม”   น้ำตาของโกคุเดระไหลอาบใบหน้า มันคงจะเป็นน้ำตาหยดแรกของเขา

 

“โถ่เว้ยยย!!  ชั้นขอโทดนะโกโก้ ที่ชั้นปกป้องเธอไว้ไม่ได้ ฮึ้ยยย!!”   

ตอนนี้โกคุเดระ นั่งคุกเข่าลงกับพื้น เขาต่อยไปทีพื้นดินอย่างแรง จนหมัดทั้งสองข้าง

ช้ำไปด้วยเลือด  น้ำตาหยดลงดินจนแฉะ

“ผมมันไม่เคยปกป้องสิ่งสำคัญในชีวิตไว้ได้เลยสักอย่าง ผมมันไม้ได้เรื่องจริงๆ

แม้แต่คนที่รักมากที่สุดผมก็ยังปกป้องเอาไว้ไม่ได้”

 

“ฉันรักเธอ!!!  ได้ยินไหมโกโก้  ชั้นขอโทษ เธอต้องมาตายแบบนี้ก็เพราะชั้น  ชั้นมันไม่สมควรที่

เธอจะมารักเลย  ทั้งๆที่บอกว่าจะปกป้องเธอ แต่ฉันก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้ ชั้นเสียใจฮื้อออ”

 

ภาพที่อยู่เบื้องหน้ามันสะเทือนใจของทุกคนมาก ไม่มีใครอยากให้โกโก้ตาย ทุกคนเสียใจ

ภาพวินาทีสุดท้ายของโกโก้ มันยังคงติดตาของพวกเขา โดยเฉพาะโกคุเดระ  เขายังคงนั่งร้องไห้

อยู่ตรงนั้น เพียงแค่เสียววินาทีเดียวเท่านั้น  ที่เธอจากเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ  ทุกคนเงียบไป

ได้ยินแต่เสียงร่ำไห้ของโกคุเดระ  จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งเอ่ยออกมา

 

“ส่วนชั้นจะไม่พูดอะไรมากหรอกนะ ชั้นแค่อยากจะถามนายว่า นายเป็นใคร แล้วมาที่นี่

เพราะอะไร”   นี่คือคำพูดจากปากของฮิบาริ เคียวยะ

คำพูดของฮิบาริทำให้โกคุเดระ นิ่งไปสักพัก 

 

“ความรักมันทำให้ชั้น เกือบหลงลืมหน้าที่ของตัวเอง เกือบลืมไปแล้วว่าชั้นเป็นใคร

ชั้นเป็นมือขวาวองโกเล่   ผม..ผมขอโทดนะครับรุ่นที่สิบ  ผมนี่มันแย่จริงๆ ไม่ว่าจะหน้าที่อะไร

ลูก คนรัก หรือว่ามือขวา ผมก็ทำไม้ได้ดีเลยสักอย่าง  ผมอยากจะมีเวลาให้มากกว่านี้ ผมยัง

ไม่ได้ทำอะไรให้เธอภูมิใจในตัวผมเลย  ผมอยากจะใช้เวลาที่เหลืออยู่กับเธอ แต่ผมก็ไม่มีโอกาส

แล้ว  ผมไม่เคยขออะไรจากพระเจ้าเลย ถ้าวันนี้ผมขอได้  ผมจะขอโอกาสสักครั้ง ขอให้ผมได้ทำ

หน้าที่คนรักกับเธออีกครั้ง  ตอนนี้ชีวิตผมก็เหลือแค่หน้าที่เพียงอย่างเดียวคือการเป็นมือขวา

ของรุ่นที่สิบ  แล้วผมจะไม่มีวันทำพลาดอีก” 

 

เขาเช็ดน้ำตาแล้วเดินไปทีริมน้ำ  ดวงตาที่ตอนนี้มันมองไม่เห็นเพราะคราบน้ำตา แล้วก็นึกภาพ

ของคนที่เขารัก  เพื่อไปบอกลาเธอเป็นครั้งสุดท้าย


“โกโก้  ฉันจะรักเธอคนเดียวตลอดไป”

 

“ลาก่อนนะ..ที่รัก”

_________________________________________________________________________


ผมเสียใจครับคุณนักอ่าน ผมไม่รู้จะอธิบายยังไงเลย ถ้าคุณติดตามต่อไปละก็คุณอาจจะเจออะไรที่ไม่คาดฝันก็เป็นได้  ในตอนหน้าจะเป็นตอนเฉลยปริศนาทุกสิ่งทุกอย่างของนิกซ์วันเดอเรอร์ มารีแอนและเคียวโกะ ใครที่กำลังข้องใจคุณจะได้รู้แน่!  ถ้าอยากอ่านต่อเร็วๆเม้นให้ผมเยอะๆ ผมแต่งตอนต่อไปเสร็จแล้ว จะเอามาลงให้ทันทีถ้าพวกคุณอ่านแล้วเม้น  น้ำตาผมไหลจริงๆนะตอนนี้

อยากอ่านต่อ อย่างน้อยขอ 10  เม้น ขึ้นไป

 



© Tenpoints !
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

1,107 ความคิดเห็น

  1. #1102 ชิปปี้ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 19:58
    เอ่อ คือเพิ่งมาอ่านตอนเนี่ยตอนแรกอ่าา แบบก้หนุกดีน้า แต่ว่า... รุ่นพี่จะโรคจิตปายหนายฟะ 😅😅😅😅😅😅

    #รอยจูบบนต้นคอคงย้อนกลับไปเป้นครั้งที่ 2 ไม่ได้แล้วสินะ อยากจะร้ากเธอ~~~~~~~~~

    #1102
    0
  2. #974 'LatTe' (@sakoruji1874) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มีนาคม 2557 / 15:57
    ถ้าเคียวโกะจำได้แล้วทูน่าจะอยุ่ยังงายยยยยยยยยย ;(
    #974
    0
  3. #853 Shadow D.Nuvora (@nono1234) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:33
    นายไม่อยากไดหรอตาฮิ เมียน้อยนะ 555+
    #853
    0
  4. #840 ๐๐llRunGll๐๐ (@Monkeiiz_l2ung) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:14
    ง่าาาา เศร้าาาาา
    โกโก้...ทำไมไปเร็วแบบนี้  TT^TT
    #840
    0
  5. #830 เบลเฟกอล (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:25
    ได้เมียน้อยเป็นเงือกทั้งฝูงเลยหรอ ท่านฮิ เยอะโครตอ่ะOo0
    #830
    0
  6. #699 เคนจัง (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มกราคม 2556 / 23:08
    ไม่นะโกโก้ต้องไม่ตาย

    ตอนนี้ทำให้นย้ำตาของผมไหลพล้อมกันโกะคุเดระเรย

    เศร้าจริงๆๆ
    #699
    0
  7. #635 pead (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 16:22
    แหมเรียวเฮหน้าสิ่วหน้าขวานแท้ยังหื่นได้อีกน่ะัเนี่ย

    ไม่เอาโกโก้ต้องไม่ตาย ไม่งั้นโกคุเทระน่าสงสารมากๆอ่ะ
    #635
    0
  8. #424 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 15:25
    สงสารโกคุอ่ะ T-T

    โกโก้ตายแล้วจริงเหรอ

    สนุกมากครับ
    #424
    0
  9. วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 17:32
    สนุกมากเลยค่าาาา สู้ๆ
    #369
    0
  10. #333 ❥ßabeⓀuran~ (@babebabelovebel) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 16:14
    โกคุเดระน่าสงสารT T
    #333
    0
  11. #243 pojitsu (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2555 / 10:45
    ต่อๆๆๆ

    อยากอ่านตอนจบไวๆ

    อยากรู้ว่า"จุดจบวันเดอร์เรอร์"เป็นยังงัย
    #243
    0
  12. #234 LazyGirl* (@peerada27) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2555 / 12:46
    เคียวโกะน่ารักอ่ะ >[]<
    ใช้ครีมหรือเซรั่ม?555555555555555555555
    #234
    0
  13. #229 Sea (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2555 / 22:23
    เศร้าอ่ะแต่ก็สนุกดีค่ะอัพไวๆน่ะค่ะ

    #229
    0
  14. #223 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 20:36
    หื่นแม้กระทั้งเงือกที่ตัวเองบอกว่าน่าเกียจ หื่นสุดกู่จริงๆ เรียวเฮ
    เสียใขด้วยนะ ฮายาโตะซัง
    #223
    0
  15. #219 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2555 / 19:54
    หน้ากลัวอ่ะ T[ ]T สงสารโกโก้
    #219
    0
  16. #216 reborn 007 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2555 / 21:06
    เฮ้ย!!!นางเงือกซิลิน่าสวยอ่ะ..แม้เป็นภาพลวงตาก็เถอะ..แต่โอเคๆ

    แต่อยากรู้ว่า"นิกซ์"เนี่ยะมันใช่คนเดียวกับ"เดม่อน สเปด"ผู้พิทักษ์สายหมอกรุ่น 1หรือเปล่า

    เพราะมันสะดุดตรงที่คนรักของ"นิกซ์"กับ"เดม่อน สเปด"ชื่อ "มารี แอน"เหมือนกัน
    #216
    0
  17. #215 Zeekay (@243648510612) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2555 / 08:39
    เเตีอยากให้โกโก้ตายไปจริงๆนั่นเเหละ จะได้ไม่ต้องพากลับญี่ปุ่น ชอบดีเเฟนตาซีสุดๆ เเหม เเล้วก็เปลี่ยนจาก อามาดอล ชายปริศนา เป็นชายที่ไม่ฝักใฝ่ในิสตรีเเล้ว ก็ชวนคิดอ่า ตกลงฝักใฝ่บุรุษรึเปล่า คาไลน์หน้าใสๆ ไปรักๆกับนางเงือก โอ้ ใช้คำว่าคนรักเลยเหรอ มันต้องมี อะไรบางอ่างเเน่
    #215
    0
  18. #214 pookkizz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 00:04
    แต่งต่อเร็วๆอยากรู้ตอนจบจะแย่แล้ว
    #214
    0
  19. #212 pookkizz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2555 / 18:18
    แต่ในกลุ่ม"วันเดอร์เรอร์"เนี่ยะดูท่าว่า"นิกซ์"จะสุภาพบุรุษมากๆเลย

    ขนาดผู้หญิงน่ารักๆอย่างเคียวโกะมาอยู่ในห้อง(เพราะโดนจับตัวมา)

    ยังไม่คิดแม้แต่จะแตะต้องตัวเลยอ่ะ...แม้ว่าจะแอบชอบก็เถอะ...น่ารักอ่ะ
    #212
    0
  20. #211 pookkizz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2555 / 18:13
    เฮ่ย!!!!แต่งต่อดีกะลังอิน(อินเนอร์แรง)อยากรู้ว่า"วันเดอร์เรอร์"จะแพ้หรือชนะเมื่อสู้กับวองโกเล่
    #211
    0
  21. #209 Zeekay (@243648510612) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 18:26
    กลับมาอีกที อามาดอล สวยดีนะ เเต่ชอบคาโลน์มากกว่า เเล้วก็ อามาดอล ผู้รุษผู้ถูกตราหน้าว่าปริศนา หึ้ย ออกจะหล่อ เเล้วโดนหาว่าปริศนายังไงอ่า ตัวละครปริศนา มันน่าจะคาเเรกเตอร์เเบบ นิกซ์ไม่ใช่รึ อันนั่นมันลับล่อจนดูปริศนา เเต่อามาดอลนี่ ยังกะท่าน คิคิคิคิ
    #209
    0
  22. #208 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 22:53
    รอจ้า นางเงือก???
    #208
    0
  23. #207 สาวหน้ากากดำ (@sui0123) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 13:19
    สนุกมากๆคะ
    #207
    0
  24. #202 Zeekay (@243648510612) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2555 / 20:23
    ภาพสวยดี
    #202
    0