Fic Reborn 1896 พอเถอะ!!ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว

ตอนที่ 25 : ปฐมบทแห่งความรักนิรันดิ์ ::: ที่ที่เราพบกันครั้งแรก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 644
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 ต.ค. 55




 
 ผม นิกซ์ ผู้แต่งไม่ได้มีเจตนาจะลบลู่เทพเจ้าแต่อย่างใด ทำไปเพื่อการแต่งนิยายเท่านั้นครับ

ขออย่าได้ถือโทษโกรธผมเลย ทั้งหมดนี้เพื่อ อรรถรสในการอ่านนิยาย

 
   ย้อนเวลากลับอดีตไปยังยุคมืดพันปีก่อนเข้าสู่คริสตกาล เป็นยุคที่อาณาจักรโรมันกำลังเจริญ

รุ่งเรื่อง ครอบคลุมดินแดนยุโรป  ยุคนี้เป็นยุคที่มีมนุษย์มีความเชื่อศรัธทาต่อเทพเจ้าและ

สิ่งอัจศจรรย์   ล้วนสิ่งมีชีวิตต่างๆมากมายเหลือคนานับ   แต่ก็อาจจะแบกสิ่งมีชีวิตเป็นได้สาม

เหล่าที่สูงกว่าเผ่าพันธุ์อื่นๆ  อันได้แก่  สูงสุดคือเทพเจ้าผู้ปกครองสวรรค์และพื้นพิภพ อย่างที่

สองคือผู้ที่สติมีปัญญาสูงส่ง มีร่างกายที่งดงามราวกับเทพเจ้าและนางฟ้า คือผู้ที่เป็นอมตะไม่มี

วันตายทั้งความงามและชีวิต มีพลังเหนือกว่ามนุษย์แต่ไม่ถึงกับเป็นเทพ เรียกคนพวกนี้ว่า เอลฟ์  

เอลฟ์มีทั้งหญิงและชายพวกเขามักจะอาศัยอยู่ตามป่าเขาลึกลับ มีพลังเวทมนต์พูดได้ทุกภาษา

บนโลก รวมถึงภาษาของพวกสัตว์ พวกที่สามคือมนุษย์ ที่ความต้องการไม่รู้จักจบสิ้น ตาม

ตำนานกล่าวไว้ว่า มนุษย์ เอลฟ์ และเทพเจ้า สามารถมีความรักต่อกันได้ แต่ไม่สามารถอยู่

ร่วมกันได้ อาจจะเรียกความรักแบบนี้ว่า ความรักต่างเผ่าพันธุ์  และไม่ว่าจะเป็นเผ่าพันธุ์ใดก็มี

ความรัก โลภโกรธ หลง ไม่ต่างกันเลย ทั้งมนุษย์ เอลฟ์  และเทพเจ้า  ต่างก็มีชั่ว ดี เลว ประปน

กันไป

 

     ในดินแดนอันสงบสุขของชายป่าอิตาลี่กับฝรั่งเศส ได้มีหญิงสาวผู้หนึ่ง นางงดงามราวกับ

ดอกไม้ที่ผลิบาน เรือนผมสีทองคาราเมลสุกประกายสวยงามทอดยาวถึงกลางหลัง ในชุด

กระโปรงยาวสีขาว นางมักจะมาเก็บดอกไม้ที่ทุ่งดอกบลูเบลแห่งนี้เสมอ เพื่อไปบูชา

เทพีแห่งความรักและความงามในวิหารศักดิ์สิทธิ สาวน้อยวัยสิบแปดปีผู้นี้มีนามว่า มารีแอน

ด้วยความงามของนาง เพราะเหตุนี้นางจึงเป็นที่หมายปองของเหล่าบุรุษที่ได้พบเห็น  แต่ก็ไม่มี

บุรุษคนไหนที่นางพอใจเลยแม้แต่คนเดียว จนวันนี้นางก็มาเก็บดอกไม้ตามปกติ แต่ระหว่างที่

นางกำลังเก็บดอกไม้อยู่นั้น ได้มีกระต่ายน้อยสีชมพูแสนน่ารัก มาปรากฏตัวให้เห็น ความน่ารัก

 ของมันทำให้เธอคิดอยากจะเอามันกลับไปที่หมู่บ้านด้วย  จึงคิดจะจับมันกลับไป แต่กระตายตัว

นั้นรู้ถึงอันตรายมันจึงวิ่งหนีอย่างสุดชีวิต เธอก็วิ่งตามมันไปจนเข้ามาในป่าลึก ซึ่งเธอเองก็ไม่

เคยเข้ามาก่อนเลย และตอนนี้ก็คงจะหลงทางเสียแล้ว ส่วนเจ้ากระตายก็หายเข้าไปในความมืด

ของพงไพร

 

“หยุดก่อนสิ เจ้ากระต่ายน้อย แย่แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน แล้วเราจะกลับบ้านยังไงละ ลองเดินไป

เรื่อยๆก็แล้วกัน”  

 

 ไม่รู้จะไปทางไหน  เธอจึงเดินไปเรื่อยๆ แต่ก็ต้องพบกับความสิ้นหวังเสียแล้ว    เพราะจะเดิน

ไปทางไหนก็ต้องวกกลับมาที่เดิม  ป่านี้ถูกปลกคลุมไปด้วยหมอกควันสีขาวยากที่จะพบ

ทางออก

 

“โถ่ เราคงจะหลงทางสะแล้ว นี่ก็จะค่ำแล้วด้วย”

ในขณะที่กำลังสิ้นหวังและนั่งพิงกับต้นไม้ใหญ่   ต้นเรดวู้ดใหญ่ยักษ์อยู่นั้น   โดยที่ไม่รู้เลยว่ามี

บางสิ่งกำลังมองเธอลงมาจากข้างบน  แล้วต้องตกใจยิ่งนัก  กับเสียงประหลาดที่เอ่ยออกมา 

 

“เจ้ากล้าดียังไงถึงได้เข้ามาในป่านี้ รู้ไหมว่าไม่เคยมีมนุษย์คนไหนเคยกลับออกไปได้เลย”

นิกซ์   เอลฟ์หนุ่มรูปงาม

 


“นั่นใคร เสียงของใคร หรือว่าจะเป็นเทพเจ้า”  เมื่อได้ยินเสียงนั้นนางก็ลุกขึ้น แล้วหันซ้ายแลขวา

หาเจ้าของเสียงนั้นแต่ก็ไม่พบ

“ฮ่ะๆ เทพเจ้าหรอ ไม่ใช่หรอก” 

“ถ้าเป็นคนก็แสดงตัวออกมาสิคะ ข้าจะได้เห็นท่าน”

“จะอยากเห็นข้าไปทำไม บางทีหน้าข้าอาจจะเหมือนยักษ์ก็ได้”  ขณะที่พูดเขาก็กำลังมองเธออยู่

บนต้นไม้ และยิ่งมองเห็นชัดๆ  แล้วโดนความงามของนางเล่นงานเข้าจนได้

“แถวนี้น่ะ ไม่มียักษ์หรอกค่ะ”

“แล้วเจ้าเข้ามาทำอะไรในป่านี้กันละ”     มนุษย์ทำไมถึงได้งดงามราวกับนางฟ้าเช่นนี้นะ

“ข้าหลงทางมาค่ะ หาทางกลับบ้านไม่เจอ” 

ได้ยินดังนั้นเขาจึงตัดสินใจ กระโดดลงมาจากบนต้นไม้  ตรงเบื้องหน้าของนาง ในทันทีที่เห็น

สาวน้อยก็ต้องกรีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อเห็นบุรุษในชุดคลุมสีน้ำเงินยาวจรดพื้น เสื้อคลุมนั้น

มีหมวกคลุมปิดใบหน้าไว้จนมิด แถมยังมีคันธนูสีขาวแขวนติดหลังไว้อีก จะให้คิดว่าเป็นอะไร

ไปได้ นอกจาก  โจรป่า

“กรีสสสสส!!  จะ โจร โจรป่า!!!”     

“อะไรนะ โจรป่างั้นหรอ ฮ่าๆ”

“อย่าทำอะไรข้าเลยนะ!! ข้าไม่มีสมบัติอะไรให้ท่านหรอก” 

“ข้าไม่ใช่โจรป่านะ”  

“ไม่ใช่โจรป่าแล้วท่านเป็นใคร”

“เป็นคนพเนจรที่บังเอิญผ่านมา”

“บังเอิญยังไงถึงขึ้นไปอยู่บนยอดของต้นเรดวูดได้ละ มันสูงมากเลยนะ แต่ว่าท่านช่วยพาข้ากลับ

บ้านได้ไหม ได้โปรดเถอะถ้าข้าไม่กลับไปพ่อจะต้องเป็นห่วงแน่ๆ”

 หญิงสาวร้องไห้คุกเข่าลงอ้อนวอนต่อหน้าของเขา

 

“พอๆ ไม่ต้องร้องไห้หรอก เจ้าจะได้กลับบ้านแน่”   ทำไมนะน้ำตาของมนุษย์ถึงทำให้ขาใจอ่อน


วิ๊ด วิ๊ววว!   ชายแปลกหน้าผิวปากเหมือนจะเรียกอะไรบางอย่าง ในไม่ช้าสายหมอกสีขาวเริ่ม


จางลง  พร้อมกับม้ายูนิคอนสีขาวทอประกาย  ได้วิ่งเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าของเขา


เลอบุส ยูนิคอนแห่งความกล้าหาญ

 

 

 “ว๊าว สวยมากๆเลย ยูนิคอนเป็นสัตว์ในตำนานไม่คิดเลยว่ามันจะมีอยู่จริง”

“มันเป็นสัตว์เลี้ยงของข้าเอง ชื่อว่า เลอบุส ขึ้นไปขี่ที่หลังของมันสิ ม้าตัวนี้จะนำพาเจ้าไปยัง

หมู่บ้านของเจ้า แต่มันไม่เคยให้ใครขี่ได้หรอกนอกจากข้า เจ้าก็ลองทำให้มันเชื่องดูสิ”

 

 หึยูนิคอนจะยอมให้หญิงพรหมจรรย์เท่านั้นแหละที่สัมผัสตัวมันได้ 

ชายหนุ่มแอบยิ้มเล็กน้อย ดวงตาก็คอยจ้องมองว่าม้าของเขาจะมีปฏิกิริยายังไงกับนาง  เพราะ

ยูนิคอนสามารถอ่านใจคนที่มันต้องการรู้ได้ และรับรู้ได้ว่าเธอคนนั้นเป็นสาวพรหมจรรย์


"ฮี่ๆๆๆๆ

แต่เมื่อไม่ทันที่หญิงสาวจะเดินเข้าไปหา มันกับเดินเข้ามาเธอแล้วนั่งลงเอาหัวนอนหนุนตักของ

นางทันที  จากนั้นก็ทำท่าทางคลอเคลีย  ยูนิคอนส่วนใหญ่มักจะตายเพราะความเจ้าชู้

“ฮ่าๆๆ เลอบุสเจ้านี่น่ะ”   ถ้างั้นก็แสดงว่านางเป็นหญิงพรหมจรรย์สินะ

“น่ารักมากเลย มันแสนจะเชื่อง”  เธอลูบหัวมันเบาๆพร้อมกับขึ้นไปขี่บนหลังของมัน

“ขอบคุณมากเลยนะค่ะ ถ้ามีโอกาสให้ข้าตอบแทนท่านบ้างนะ” หญิงสาวยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่

ก่อนจะไปก็ได้เหลียวหลังกลับมา



มารีแอน หญิงสาวผู้งดงาม  เคียวโกะในอดีตชาติ

 


“จริงสิ ข้าอยากรู้ชื่อของท่าน เผื่อว่าถ้าพ่อถามข้าจะได้บอกว่าท่านเป็นคนช่วยข้า ข้าชื่อมารีแอน

แล้วท่านละค่ะ” 

“ชื่อ นิกซ์”

“ค่ะท่านนิกซ์ ถ้างั้นพรุ่งนี้ตอนเช้าท่านช่วยมาที่ทุ่งดอกบลูเบลล์ตรงชายป่าด้านนู้นได้ไหม  ข้ามี

อะไรอยากจะให้ท่านเป็นการตอบแทน”

ไม่มีคำตอบใดๆจากชายผู้นี้ มีเพียงแค่รอยยิ้มเท่านั้นก่อนที่เขาจะเดินหายเข้าไปในป่า

 

 

     และเมื่อมารีแอนกำลังจะมาถึงหมู่บ่าน ยูนิคอนเลอบุสก็กลับกลายเป็นม้าสีดำธรรมดา

ราวกับว่ามันพลางตัวไว้ไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่ามันคือยูนิคอน จนกระทั่งมันเดินมาถึงหน้าบ้าน

ของเธอ และคุกเข่าย่อตัวลงกับพื้นเป็นสัญญาณว่าให้เธอลงได้  สาวน้อยค่อยๆก้าวเท้าลงจาก

หลังของมัน

 

“ขอบใจมากนะเลอบุส ฉันไม่รู้ว่าแกชอบกินอะไรเอาไว้คราวหลังฉันจะถามจากเจ้านายของแก”

 

“ฮี่ๆๆๆ

 

เลอบุส พยักหน้าราวกับว่ารู้เรื่องที่สาวน้อยพูด จากนั้นก็เดินกลับเข้าไปในป่าเพื่อไปหาผู้เป็น

เจ้านายของมัน      พ่อของนางซึ่งรอคอยการกลับมาของลูกสาวอย่างใจจดใจจอ เมื่อเห็นลูก

เดินเข้ามาเขาจึงรีบวิ่งออกไปหา

“มารีแอน!! ลูกหายไปไหนมาทำไมถึงได้กลับมามืดค่ำขนาดนี้พ่อเป็นห่วงเจ้าแทบแย่เลย

รู้ไหม”

“ลูกเดินหลงทางในป่าก็เลยมาช้าค่ะท่านพ่อ พอดีว่ามีคนใจดีช่วยลูกไว้”

“เดี๋ยวก่อนนะเจ้าหลงเข้าไปในป่าควีนเอลฟ์ใช่ไหม”    ผู้เป็นพ่อจับหัวไหลของลูกสาวจนแน่น

“ค่ะ”

“เป็นบ้าอะไรถึงเข้าไปในนั้น!! ป่านั้นมันมีอาถรรถ์รู้ไหม ไม่เคยมีใครเข้าไปแล้วกลับออกมาได้

เลยนะ แล้วทำไมเจ้าถึงได้รอดกลับมา!” 

“คนที่อยู่ในป่านั้นเขาช่วยลูกไว้ เขาบอกว่าเขาชื่อนิกซ์”

“ต่อไปนี้พ่อขอสั่งห้ามเจ้าไปใกล้แถวนั้นอีกเด็จขาดนะ! คราวหน้าเจ้าอาจจะไม่

โชคดีแบบนี้ก็ได้”

“ค่ะท่านพ่อ”

“ดึกแล้ว เจ้าก็ไปนอนเถอะ” 



มารีแอนเดินตรงเข้าไปในห้องนอนของเธอทันที แต่ผู้เป็นพ่อก็ยังคงมองดูเธอด้วยสีหน้าที่เป็น

ห่วง พ่อของเธอเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน สามารถทำนายอนาคตได้

“มารีแอน อย่าให้เป็นแบบที่พ่อเห็นเลยนะ”                 



เมื่อหญิงสาวเดินมาถึงห้องนอนแล้วเธอก็นั่งลงบนเตียงขนนก ทอดสายออกไปนอกหน้าต่างที่

ตอนนี้มองเห็นพระจันเต็มดวงสวยงามยิ่งนัก แต่ทว่ากลับเห็นร่างของชายชื่อนิกซ์อยู่ในนั้น

“ข้าว่าเราต้องได้เจอกันอีกแน่ค่ะ ท่านนิกซ์”

 

ท่ามกลางป่าควีนเอลฟ์ ดินแดนอันลึกลับของเหล่าเอลฟ์  ป่าแห่งนี้ในยามค่ำคืนช่างงดงาม

ยิ่งนัก นอกจากจะมีนครสีขาวตั้งตระหง่านอยู่แล้วยังมีแสงหิ่งห้อยสิเงินระยิบระยับ สลับกับ

ท้องฟ้าสีรุ้งในคืนที่มีแสงจันทร์กระจ่าง

ฝ่ายนิกซ์เองก็กำลังนั่งคิดถึงสาวน้อยคนนี้อยู่เช่นกัน เขายังคงนั่งอยู่ใต้ต้นเรดวู้ด ที่ที่เขาและเธอ

พบกันครั้งแรก เลอบุสก็นอนหนุนตักเขาอยู่ด้วย

 

“ป่านนี้เจ้าจะทำอะไรอยู่นะสาวน้อย  ทุ่งดอกบลูเบลงั้นเหรอ” 

 

 เขานั่งอยู่เพียงลำพังในยามค่ำคืน  จนกระทั่งมีหญิงสาวผมสีดำสนิทผิวพรรณขาวผ่องอำไพ

มานั่งลงเคียงข้างเขา

“นั่งทำอะไรอยู่คนเดียวหรอนิกซ์”  หญิงสาวผมสีดำเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มที่งดงาม

“ฟีโอน่า เหรอ”

“ใช่ข้าเอง”

“ข้าก็นั่งเล่นแบบนี้ของข้าอยู่ทุกวันนี่ ไม่เห็นแปลก” ขณะที่พูดรอยยิ้มของเขาได้เกิดขึ้นจนคน

ข้างๆมองเห็นได้

“แปลกตรงรอยยิ้มของเจ้าไง ตั้งแต่เราโตมาด้วยกัน ข้าพึ่งเคยเห็นรอยยิ้มแบบนี้ของเจ้าครั้งแรก

เรยนะสหายข้า   นางเอลฟ์คนไหนกันที่ทำให้เพื่อนรักของข้ายิ้มได้แบบนี้ เอ๋หรือว่าจะเป็นท่าน

เอ็มพิเดอาร์”

“เฮ้อ..เลิกพูดถึงนางเถอะ ข้าไม่เคยคิดอะไรกับนางทั้งนั้นแหละ”

“ใครๆก็รู้ว่านางพอใจเจ้ามากแค่ไหน นางก็จัดว่าเป็นเอลฟ์ที่สวยที่สุดในป่าแห่งนี้เลยนะ”

“แล้วเจ้าละพีโอน่าทำไมถึงไม่ชอบฮอน เขาเองก็รักเจ้ามากเช่นกัน”

“นั่นสิ พวกเราเหมือนกันเลยนะฮ่าๆ”  ฟีโอน่าหัวเราะชอบใจก่อนจะลุกเดินออกไป ปล่อยให้

นิกซ์นอนพิงต้นไม้อยู่แบบนั้นจนฟ้าสาง

 

     รุ่งอรุณเบิกฟ้า เหล่านกกาเริ่มออกหากิน แสดแดดอ่อนๆยามเช้าสอดประสานกับสายลม

พัดพามวลดอกไม้ให้พลิ้วไหวไปตามแรงลม ดอกไม้ป่าขึ้นอยู่เรียงรายสองข้างทาง เหล่าแมกไม้

น้อยใหญ่ผลิใบให้ร่มเงา บัดนี้สาวน้อยผู้เป็นเจ้าของเส้นผมสี่น้ำตาลทองสุกปลั่งหิ้วกระกร้าสาน

เดินเรื่อยมาจนถึงทุ่งดอกบลูเบลล์สีม่วงสดใส่ ที่กำลังแย้มบานอยู่เต็มทุ่งไปหมด เพื่อมารอพบ

ชายผู้นั้นตามสัญญา ในระหว่างที่นั่งรอก็เดินเล่นเก็บดอกไม้ไปพลางๆ จนเวลาผ่านไปถึงยาม

สาย  ก็ยังไม่มีวี่แววของคนๆนั้น เกิดความนึกคิดในใจขึ้นมาว่าเขาคงจะไม่มาเสียแล้ว   ตอนนี้

ในใจของหญิงสาวรู้สึกผิดหวังนิดหน่อยที่เขาไม่มา

 

“สายขนาดนี้แล้ว เค้าคงจะไม่มาแล้วละ กลับดีกว่าเรา” 

ตระกร้าข้าวของถูกยกขึ้นมาเตรียมพร้อมจะกลับ แต่ขณะที่กำลังจะเดินไปนั้นก็ต้องหยุดเพราะ

เสียงใครบางคน

“เจ้าจะไปไหนเหรอ”

“เอะ ใครน่ะ!  เมื่อหันหลังกลับไปมองก็พบว่าเป็นคนๆนั้น คนที่เธอกำลังรอคอย แต่ว่าเขาก็

ยังคงปิดหน้าจนมิดชิดเช่นเดิม

“ข้านึกว่าท่านจะไม่สะแล้ว แล้วก็กำลังจะกลับค่ะ”

“แล้วที่ให้ข้ามามีอะไรเหรอ”  แล้วทำไมข้าจะต้องมาด้วยนะ ทั้งๆที่พยามจะไม่มาแล้วแท้ๆ

สาวน้อยเดินตรงเข้ามาหาเขาพร้อมกับสีน่าที่เขินอาย สองมือไขว่หลังเหมือนกับว่าถืออะไร

บางอย่างไว้  เมื่อชายหนุ่มเห็นนางเดินเข้ามาใกล้ด้วยความตกใจเขาจึงถอยหนีจนไปติดกับ

ต้นไม้ด้านหลัง สีหน้าของเขาตอนนี้ก็เป็นเช่นเดียวกับนาง  ดั่งกับแอ๊ปเปิ้ลสีแดงที่กำลังสุกงอม

แต่น่าเสียดายยิ่งนักที่เธอไม่ได้เห็นสีหน้าของเขา

 

“เจ้าจะทำอะไร”

 “ข้าให้ท่านค่ะ  แทนคำขอบคุณ” มารีแอนยื่นช่อดอกบลูเบลล์ที่นางตั้งใจเก็บมาให้เขา และมอง

เข้าไปในดวงตาสีทอล์คู่นี้ พร้อมกับรอยยิ้ม

“ดอกบลูเบลล์เหรอ หอมดีนะ”

“ช่วยรับมันไปด้วยนะค่ะ”

นิกซ์ค่อยๆเอื้อมมือไปคว้าดอกไม้ในมือของเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่เอลฟ์หนุ่มเช่นเขารู้สึกหวั่นไหว

ได้ถึงเพียงนี้ เพียงแค่จะหยิบช่อดอกไม้แต่ทำไมมันช่างยากเย็น มือก็สั่นไปหมดจนกระทั่งได้

สัมผัสกับมือเล็กอันนุ่มละมุลของหญิงสาวผู้นี้ ก่อนจะคว้าดอกไม้นั้นมา ด้วยความอายหญิง

สาวจึงหันหลังกลับมาทันที

 

“วันนี้ข้าเอาหาหารมาด้วย  กินด้วยกันนะค่ะ”  จากนั้นเธอก็นั่งลงแล้วเปิดตระกร้าสานนั้นออก

ก็พบว่าอาหารที่เธอนำมามันคือ พาสต้าอบชีส และน้ำองุ่นแดง ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ๆและ

นั่งลงข้างๆเธอ

“นั่นเป็นอาหารที่เจ้าชอบเหรอ”

“ค่ะ แล้วทำไมท่านจะต้องคลุมหน้าด้วยละค่ะ หรือว่าท่านโดนแสงแดดไม่ได้”

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอก แต่ข้าคงบอกเจ้าไม่ได้”

“ไม่เป็นไรค่ะ บอกไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ถ้าท่านไม่อยากให้ข้ารู้ข้าก็จะไม่ถามอีก”  ถึงข้าจะมองไม่

เห็นใบหน้าของท่านแต่ข้าก็รู้ว่าท่านต้องเป็นคนดี  หญิงสาวสบถในใจ

สายลมพัดผ่านไป ในใจของทั้งคู่สั่นไหวจนบอกไม่ถูก ทุ่งดอกบลูเบลล์สีม่วงตอนนี้มีเพียงเขา

และเธอนั่งอยู่เคียงข้างกัน เอลฟ์หนุ่มไม่เคยมีความสุขเช่นนี้มาก่อน ทุกครั้งที่อยู่ใกล้หญิงสาว

ผู้นี้ ก็เหมือนกับว่ามีดอกไม้ผลิบานอยู่ในจิตใจ  เธอเองก็เช่นกันตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบกับเขามัน

ช่างเป็นเหมือนพรหมลิขิต ให้เขาและเธอมาพบกัน และอยากจะเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขาสัก

ครั้ง ป่านี้ยังคงเงียบสงบมีเพียงเสียงนกเล็กๆและใบไม้ปลิ่วไสวไปมา 

“มารีแอน”    ทำไมอยู่ๆข้าถึงได้ไปเรียกชื่อนางกันนะ

“ท่านเรียกชื่อข้า! หญิงสาวยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่เขาเรียกชื่อของเธอ

“เอ่อ..พรุ่งนี้เจ้ามาที่นี่อีกได้ไหม”  นี่เราพูดอะไรออกไปน่ะ แต่มันห้ามไม่ได้จริงๆ

“ค่ะ ข้าจะมาที่นี่อีก”

 

แล้วทั้งคู่ก็มาพบกันแบบนี้บ่อยๆ ทุกครั้งนางก็จะเอาพาสต้าอบชีส กับน้ำองุ่นแดง มาด้วย

เสมอๆ เวลาผ่านไปความคุ้นเคยเริ่มมากขึ้น  จนหัวใจของพวกเขาทั้งสองก็มีกันและกันอยู่จน

เต็มเปื่ยมหากแต่ไม่กล้าบอกออกไป เขาเองก็ยังคงปิดหน้าปิดตาอยู่เหมือนเดิม  วันนี้เป็นวันที่

อากาศค่อนข้างมืดครึ้ม มีหมอกควันปกคุลมไปทั่ว ท้องฟ้าเริ่มส่งเสียงร้อง เมฆฝนเริ่มก่อตัวจนกระทั่งสาด

เป็นสายฝนลงมา


ครึ้นๆ ครึ้นๆ  สายฟ้าฟาดกระหน่ำลงมาเรื่อยๆ พร้อมกับเม็ดฝน


“มารีแอน  ฝนกำลังจะตกแล้วหาที่หลบฝนก่อนเถอะ”

“อืม”

ในระหว่างที่กำลังจะเข้าไปหลบฝนในกระท่อมร้างแถวๆนั้นเขาก็ได้โอบกอดเธอพร้อมกับใช้เสื้อคลุมของเขา

คลุมร่างเธอไว้เพื่อกันไม่ให้เธอเปียก แต่ฝนแรงมากยังไงก็เปียกอยู่ดี

 
จนกระทั่งเข้ามาในกระท่อมร้างกลางป่า ที่ข้างในมันไม่มีอะไรอยู่เลย ตอนนี้ร่างเล็กหนาวจน

สั่นสะท้าน เดรสกระโปรงยาวสีขาวเปลือยไหล่ แบบชาวยุโรปที่เธอใส่อยู่นั้นก็บางเสียจนให้

ความอุ่นมิได้ นิกซ์เห็นดังนั้นจึงอุ้มธอมานั่งบนตัก แล้วเข้าไปโอบกอดนาง มารีแอนสะดุ้ง

เล็กน้อยก่อนจะ เอนหน้าไปซบหน้าอกแล้วเข้าไปซุกอยู่ในอ้อมกอดของเขา สักพักก็เริ่มสัมผัส

ได้ถึงไออุ่นจากเรือนกายของชายที่โอบกอดเธอ

 

แกร็ก! เสียงดีดนิ้วของนิกซ์ ดังขึ้นก่อนจะมีกองไฟเล็กๆ ลุกโชนให้ความอบอุ่นแกเขาและเธอ

มารีแอนเห็นดังนั้นก็แปลกใจมากที่อยู่ๆกองไฟก็ติดขึ้นมา

 

“นิกซ์ท่านทำอะไรน่ะ ทำไมถึงมีกองไฟขึ้นมาได้” นางหันไปมองกองไฟนั้นด้วยความสังสัยก่อน

จะเงยหนน้าขึ้นไปหาเขาจนปลายจมูกของเขาและเธอจรดกัน  หากแต่มีผ้าบางๆมากั้นระหว่าง

เขาและเธอ จนนิกซ์ถึงกับหยุดนิ่งมองเข้าไปในแววตาของนาง ได้สักพักก่อนที่เธอจะเอ่ย

ออกมา

“ข้าขอจูบท่านได้ไหมนิกซ์ แต่ไม่ต้องห่วงนะค่ะ ข้าจะไม่เปิดหน้าของท่าน ขอเปิดแค่ปากก็พอ”

“มารีแอน  เจ้า”

เมื่อได้ยินว่าเขาไม่ปฏิเสธใดๆหญิงสาวจึงใช้มือค่อยๆคลายผ้าปิดหน้าของเขาออกอย่างช้าๆ

จนเผยให้เห็นเรียวปากอมชมพูนั่น จากนั้นก็โน้มตัวขึ้นไปสัมผัสกับริมฝีปากของเขา ก่อนจะที่

เขาจะสอดแทรกลิ้นเข้ามาภายในปากเธอ มือหนาอีกข้างของเขาก็จับปลายคางของเธอเบาๆ

อย่างถนุถนอม คงเพราะว่าเขาและเธอมีความรักให้กันอยู่แล้ว จูบแรกครั้งนี้จึงเนินนาน ก่อนที่

จะผละออกมาอย่างช้าๆเพื่อนสูดลมหายใจ 

“รู้ไหมมารีแอนเจ้าคือจูบแรกของข้าน่ะ”

“ข้าก็เหมือนกันค่ะ”  มารีแอนยังคงซบอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขา

 

“เจ้าไม่กลัวข้าหรอ..ข้าสามารถใช้มนต์สะกดให้เจ้าหลงรักข้าได้นะ”

มารีแอนอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าไปสบตาเขา

“ท่านไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอก เพราะยังไงตอนนี้ข้าก็รักท่านหมดหัวใจแล้ว”

ขณะที่พูดเธอก็กำมือหลวมไว้ที่ปากเพื่อปิดบังความอายนี้

“ถ้าข้าไม่ใช่คน เจ้าจะรักข้ารึป่าว”

“ค่ะ..ไม่ว่าท่านจะเป็นตัวอะไร  หรือว่าอัปลักษณ์แค่ไหนก็ตาม”

ได้ยินคำบอกรักจากปากของเธอแบบนี้ มันยิ่งทำให้เขาแน่ใจว่าเธอคือคนที่ใช่สำหรับเขา

เพราะจะมีผู้หญิงสักกี่คนกันที่รักคนที่ไม่เคยเห็นหน้าตาเช่นนี้ มิน้ำซ้ำเธอยังไม่เรียกร้องที่จะ

ขอดูใบหน้าของเขาอีกด้วย  ทุกอย่างที่ผ่านมามันทำให้เขามั่นใจว่าจะเปิดเผยตัวตนของเขา

ให้นางรู้

“ข้าก็รักเจ้า มารีแอน”  ในไม่ช้าเขาก็จับมือของเธอขึ้นมาแนบชิดใบหน้าของตัวเอง แล้วกุมมือ

ของเธอมาค่อยๆคลายผ้าปิดหน้านี้ออกจนหมด  จนมารีแอนถึงกับตาค้างเมื่อเห็นใบหน้าอัน

แท้จริงของเขาที่งามผุดผ่องราวกับไข่มุกกระทบแสงจันทร์ เส้นผมสีเงินรับดวงตาสีน้ำผึ้ง

หูที่แหลมกว่าคนทั่วไป จนเธอถึงกับเอามือไปจับหูทั้งสองข้างของเขา

“พระเจ้า!..ท่านเป็นเอลฟ์  แล้วหูแหลมๆนี่มัน ข้าอยากเห็นเอลฟ์ตัวจริงมานานแล้ว

ก็เคยได้ยินเขาร่ำลือกันถึงเวทย์มนต์ของพวกเอล์”

“ใช่  ข้าเป็นเอลฟ์ เจ้ารู้ความลับของข้าแล้วงั้นข้าคงปล่อยเจ้าไปไม่ได้”

“ห๊า! ท่านจะทำอะไร  จะฆ่าข้างั้นหรอ”  หญิงสาวตกใจจนสะดุ้ง

 

“ใช่..ฆ่าความสาวของเจ้าน่ะ”

“อ๊ะ!

 เอลฟ์หนุ่มไม่รอช้า  จับใบหน้าของเธอเข้ามาประกบจูบทันที  จูบครั้งนี้มันช่างเร่าร้อนไปด้วย

ไฟรักที่กำลังโหมปุทะ เขาจูบเธออย่างหนักหน่วงจนไม่ให้เธอพักหายใจ แล้วกดร่างของเธอลง

ไปกับพื้น  มืออีกข้างกำลังจะถกกระโปปรงของเธอขึ้น  สาวน้อยพยายามเอามือมาขว้างไว้

“อย่านะ! ทำแบบนี้ไม่ได้”

ได้ยินแบบนี้นิกซ์ถึงกับหยุดชงักทันที

“ทำไมถึงไม่ได้ ในเมื่อเรารักกัน”

“ก็.. จริงๆแล้วข้าเป็น...


____________________________________________________________________________
อะ...แน๊!  ใครพอจะเดาได้บ้างว่ามารีแอนเป็นอะไร เอ๊ะหรือว่าเป็นเมน ฮ่าๆ แต่ว่าผมรู้สึกอายมากเลยอะ
อย่าหัวเราะผมนะ ผมอ๊ายๆ อยากอ่านความหน้าด้านของผมต่อไหม ฮ่าๆ ตอนต่อไปสำคัญมากนะ

อยากอ่านต่อขอ 236 เม้นอัพเท่านั้น

 
25 HOURs.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1,107 ความคิดเห็น

  1. #854 Shadow D.Nuvora (@nono1234) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:44
    หวานจัง อิจฉาเฟ้ย!!!
    #854
    0
  2. #841 ๐๐llRunGll๐๐ (@Monkeiiz_l2ung) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:18
    ห้ามทำไมเนี่ยมารีแอน เป็นอะไรก็ไม่พูดให้จบๆ  หาคำตอบเองจากบทต่อไปก็ได้ งุดงุด
    #841
    0
  3. #703 เคนจัง (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มกราคม 2556 / 23:34
    มารีแอนเจ้าเป็นกระเทยหรอ ไม่น๊า
    #703
    0
  4. #636 pead (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 16:32
    มารีแอนจะห้ามทำไมอ่ะ กำลังจิ้นได้ที่เชียว

    แล้วมารีแอนเปนไรอ่ะ
    #636
    0
  5. #425 kiralacus&tsunakyoko (@pearlv) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 15:34
    หวานอ่ะ ท่านนิกมีหื่นน่ะเนี่ย
    #425
    0
  6. วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 17:45
    มารีแอนจะอะไรหรอ!!?!?!?
    #370
    0
  7. #244 พจน์มาน (@mami-ko) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2555 / 17:54
    จิงๆ แล้วมารีแอนเป็น อีแอบ อะค้ะ ท่านนิกซ์ >,,<
    #244
    0
  8. #235 LazyGirl* (@peerada27) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2555 / 12:53
    เป็นอะไรอ่ะ อยากรู้แล้ว o.O
    #235
    0
  9. #231 Sea (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2555 / 22:26
    จะเป็นกำลังใจให้
    #231
    0
  10. #230 Sea (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2555 / 22:25
    อัพไว้ๆน่ะค่ะ
    #230
    0
  11. #228 Zeekay (@243648510612) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2555 / 10:41
    นั่นพี่เหรรอ เอาซะเทพเลย ส่วนเคียวโกะในอดีตกาลนั้น ดูธรรมดาเหมือนคนเอเชียเลย รูปมันดูไม่สมบูรณ์เท่าไหร่
    #228
    0
  12. #226 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2555 / 07:52
    เห็นรูปแล้ว ><

    #226
    0
  13. #224 สาวหน้ากากดำ (@sui0123) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 21:59
    น่ารักมากเลยคะั
    #224
    0
  14. #222 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 19:54
    คำมันสวยงามมากค่ะพี่ ><b
    #222
    0