วันรักคืนร้อน

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 18 ดาราจำเป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    22 ก.ย. 55

“คุณกร ตื่นรึยังคะ คุณครูมะลิมารอพบแน่ะค่ะ”

 

ชายหนุ่มเจ้าของห้องส่งสัญญาณให้หญิงสาวเข้าไปหลบอยู่ในห้องน้ำ ซึ่งเป็นบริเวณเดียวกับที่เธอเห็นเขาเดินออกมาในสภาพกึ่งเปลือยเมื่อเย็นวานนั่นเอง ก่อนที่เขาจะเดินไปเปิดประตูห้องนอนทักทายแม่บ้านหญิงวัยกลางคน พร้อมกับแสร้งทำท่างัวเงียอ้าปากหาวราวกับเพิ่งตื่นนอนหมาดๆ โดยมีหญิงสาวตัวยุ่งแอบมองอยู่หลังกำแพงอย่างลุ้นระทึก กลัวว่าจะถูกจับได้

 

“ครับ ป้าเจียม ตื่นแล้วครับ ฝากบอกคุณครูมะลิว่าผมขอล้างหน้าล้างตาก่อน แล้วเดี๋ยวจะลงไปหานะครับ”

 

สีหน้าที่ดูไม่สู้ดีนัก กับท่าทางการยืนที่ผิดปกติของนายน้อยเจ้าของบ้าน ทำให้หญิงวัยกลางคนที่ช่างสังเกตรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของชายหนุ่มที่นางเลี้ยงดูมาตั้งแต่สมัยฟันน้ำนมยังไม่ร่วงดี อดถามอย่างเป็นห่วงมิได้

 

“คุณกรเป็นอะไรไปคะ ทำไมยืนตัวงอแปลกๆ ไม่สบาย ปวดท้องหรือเปล่าคะ ให้ป้าหายาหม่องมาทาให้ไหม”

 

“ปละ เปล่าครับ ไม่ได้เป็นอะไรเลย อ้อ ใช่ คือว่าปวดท้องแบบอยากเข้าห้องน้ำน่ะครับ ถ้างั้นฝากบอกครูมะลิด้วยนะครับ ผมขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

 

 “อ้อ ปวดท้องเข้าห้องน้ำนี่เอง ป้าก็เป็นห่วงนึกว่าไม่สบาย เอ๋...แล้วเมื่อตะกี้ป้าว่าเหมือนได้ยินเสียงอะไรโครมครามดังไปถึงข้างนอกนะ มีตัวอะไรเข้ามาในห้องหรือเปล่าคะ ให้ป้าช่วยดูให้ไหม”

 

“เสียง?...อ๋อ เสียงนั่นเอง เมื่อกี้ผมคงละเมอนอนกลิ้งมากไปเลยตกเตียงน่ะครับ โอ๊ะ...ป้าเจียมครับ ผมไม่ไหวแล้ว ข้าศึกบุกมาประชิดกำแพงเมืองแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ”

 

เมื่อเห็นว่านางเจียมผู้เปรียบเสมือนแม่นมของเขาทำท่าว่าจะเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มก็แกล้งตีสีเบ้หน้าราวกับกำลังปวดท้องหนัก พลางรีบรุนหลังแม่บ้านหญิงวัยกลางคนออกไป แล้วปิดประตูลงกลอนทันที ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

 

“ฉันว่านายน่าจะเลิกทำรีสอร์ตแล้วหันไปเป็นดาราแทนจะเหมาะกว่านะ”

 

อรุสาเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มี่ขลุ่ย เธอหลบออกมาจากที่ซ่อนพลางมองคนกระล่อนตรงหน้าอย่างด้วยรอยยิ้มหยัน

 

“ทำไมครับ เพราะผมหน้าตาดีงั้นเหรอ”

 

คนที่ถูกมองว่าควรไปเป็นดารามากกว่ามาทำรีสอร์ต แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจคำพูดเหน็บแนมประชดประชันนั้น พลางแกล้งท่าเก๊กหล่อเสียเต็มประดา จนอรุสาต้องรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง พลางเอ่ยถามถึงหญิงสาวอีกคนที่ถูกเอ่ยถึงเมื่อครู่นี้ด้วยความสงสัย

 

“แหวะ...หน้าตานายก็อย่างกับโจรโรคจิตที่ชอบขโมยชุดชั้นในผู้หญิง แถมยังพูดจากระล่อนปลิ้นปล้อนอย่างกับปลาไหลมากกว่าน่ะสิ ว่าแต่คุณครูมะลิอะไรนั่น แฟนนายเหรอ ฉันจำได้ว่าเมื่อวานป้าเจียมก็พูดถึงครูคนนี้เหมือนกัน”

 

“นั่นแน่ ทำเป็นถามแบบนี้แอบหึงผมเข้าแล้วล่ะสิ ถ้าอยากรู้จริงๆ ล่ะก็ เขยิบมาใกล้ๆ นี่สิ เดี๋ยวผมจะกระซิบบอกให้ฟัง เอาไหม?”

 

หลังได้ยินคำถามนั้น หนุ่มผิวเข้มก็คลี่ยิ้มกว้างพลางหันไปทำท่ายักคิ้วหลิ่วตาให้หญิงสาวทันที แต่กลับถูกอีกฝ่ายตีหน้ายักษ์ใส่พูดสวนกลับมาทันควัน

 

“บ้า! ฉันจะไปหึงนายทำไมมิทราบ แฟนหรือคนรักก็ไม่ใช่ แถมเพิ่งเจอหน้ากันยังไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ อย่ามาทำขี้ตู่หลงตัวเองไปหน่อยเลยน่า นายน่ะรีบๆ ออกไปหาแม่มะลิฮิปโปอะไรนั่นเสียที ฉันอยากออกไปจากที่นี่จะแย่อยู่แล้ว รู้ไหม”

 

“เอ้าๆ ดูสิ พูดแทงใจดำแค่นี้ทำโมโหกลบเกลื่อนความเขินเหรอครับ อยากออกก็ออกไปสิ ผมไม่ได้ผูกขาล่ามโซ่เอาไว้นี่นา โอ๊ย! เอาอีกแล้วคุณนี่ชอบใช้ความรุนแรงนักหรือไง เดี๋ยวก็จับปล้ำทำเมียให้เข็ดเสียเลย”

 

ธมกรแกล้งเดินเฉียดเข้าไปใกล้หญิงสาว ทำเอาร่างเล็กถึงกับผวาตกใจรีบก้าวถอยหลังพรวดๆ จนเสียหลักหงายหลังล้มลงไปบนเตียง ชายหนุ่มจึงแกล้งทำท่าจะกระโจนขึ้นไปคร่อมร่างเธอเอาไว้ แต่ดูเหมือนครั้งนี้อรุสาจะไหวตัวทัน เพราะเธอกลิ้งตัวหลบไปอีกทางก่อนจะคว้าเอาหมอนใบโตขึ้นมาฟาดใส่จอมทะลึ่งแบบไม่ยั้งมือ ธมกรเอียงตัวหลบไปมาพร้อมกับปัดป้องอาวุธนุ่มนิ่มนั้นเป็นพัลวัน ก่อนจะอาศัยจังหวะที่หญิงสาวยกหมอนขึ้นสูงนั้นสอดแขนเข้าไปล็อกตัวเธอเอาไว้ และกดลงแนบกับพื้นเตียงอย่างรวดเร็ว และรวบสองมือของเธอเอาไว้ตรึงให้อยู่นิ่งกับที่ และไม่ลืมที่จะใช้ท่อนขาแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อกดขาหญิงสาวเอาไว้ ไม่ให้เผลอถูกเธอเล่นงานที่จุดยุทธศาสตร์ซ้ำอีกเป็นหนที่สอง

 

“ปล่อยนะ ปล่อยฉัน ถ้าไม่ปล่อยฉันจะร้องให้ป้าเจียมช่วยจริงๆ ด้วย”

 

“ไม่ปล่อย มีอะไรไหม อยากร้องก็ร้องสิครับคุณผู้หญิง เพราะผมจะปิดปากคุณไว้ด้วยริมฝีปากนี้เอง กล้าร้องไหมล่ะ”

 

หนุ่มผิวเข้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ พลางมองจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาท้าทาย เขาโน้มหน้าลงไปใกล้ในระยะที่เพียงแค่ใครสักคนขยับตัวก็ทำให้ริมฝีปากสองคู่สัมผัสกันได้ไม่ยาก และค้างอยู่ในท่านั้นอย่างลองเชิงวัดใจอีกฝ่าย

 

ใบหน้าที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ กับลมหายใจร้อนผ่าวของชายหนุ่มที่เป่ารดดวงหน้าเธออยู่ ทำให้อรุสาเกิดอาการชะงักไปในทันใด หัวใจเต้นถี่ระรัวเร็วยิ่งขึ้น แต่หญิงสาวก็พยายามบอกตัวเองว่าเป็นเพราะอาการเหนื่อยหอบจากการลงไม้ลงมือกับเขาเมื่อครู่นี้ แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่กล้ามองสบสายตาคมของคนที่อยู่ด้านบนเช่นนี้ บางทีมันอาจจะใกล้มากเกินไป หรือไม่อีกทีก็เพราะเธอรู้สึกรังเกียจเขาจนไม่อยากมองหน้าก็เป็นได้ เหตุผลข้อหลังดูจะมีน้ำหนักมากกว่า เธอจึงบอกและย้ำกับตัวเองให้เชื่อเช่นนั้น พร้อมกับเม้มปากแน่นสนิทไม่กล้าส่งเสียงร้องออกไป และไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเพื่อขัดขืน

 

ทั้งสองเล่มเกมแข่งความอดทนกันอยู่นาน กระทั่งเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องนอน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนสองคนที่ดังสลับกัน ในที่สุดเกมก็จบลงเมื่อธมกรตัดสินใจเป็นฝ่ายยอมแพ้ เขาขยับตัวออกห่างพร้อมกับปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระ ก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาอีก ทิ้งให้อรุสานอนแผ่อย่างหมดแรงอยู่บนเตียงพร้อมกับถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกที่ไม่ถูกเขาทำมิดีมิร้ายมากกว่านี้ ทว่า ไม่รู้ทำไมข้างในใจลึกๆ กลับรู้สึกผิดหวังที่อีกฝ่ายถอนตัวไปเสียก่อน บางทีอาจเพราะว่าเธอมีนิสัยชอบเอาชนะ แต่เมื่อคู่ต่อสู้ยอมแพ้ง่ายๆ จึงเหมือนกับว่าได้รับชัยชนะนั้นมาอย่างไม่โปร่งใสก็เป็นได้

 

โปรดติดตามตอนต่อไปเร็วๆ นี้ค่ะ >>>

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

79 ความคิดเห็น

  1. #73 จิรารัตน์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 23:04
    ปวดท้อง  เหรอจ๊ะ  อิอิ
    #73
    0
  2. #43 tungkn4841 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2555 / 02:23
    เกือบไปแล้วคุณสา ส่วนนายกรไม่ใช่ย่อยเลย รอไรเตอร์มา up ต่อ
    #43
    0
  3. #41 jeabkiss (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กันยายน 2555 / 16:53
    คุณกรแสดงได้เนียนมาก
    #41
    0