P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 51 : ♦ 46 ♦ จะมีสักกี่คนที่รักษาสัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 ม.ค. 58

 
 
Chapter 46
จะมีสักกี่คนที่รักษาสัญญา

 

  

 

เด็กคนใหม่เป็นสีขาว

ตอนชายฉกรรจ์ร่างยักษ์คนหนึ่งเปิดประตูห้องขัง แสงก็ลอดเข้ามา เขาเห็นทุกอย่างของเด็กทาสคนใหม่เป็นสีขาว ผิวขาวมาก ผมสีเงิน ตาข้างหนึ่งก็เป็นสีขาว ดูสว่างเจิดจ้า ผอมมากจนเห็นกระดูกปูดโปนแต่ว่าสูงพอสมควรสำหรับเด็กอายุไล่ๆ กันกับเขา ส่วนเขานั่งกอดตัวเองอยู่ที่มุมห้องขัง น้ำตาไหลเพราะหิวมากทั้งๆ ที่ควรจะชินได้แล้ว เด็กใหม่คนนั้นถูกล่ามโซ่เข้ากับผนังข้างๆ เขา โซ่ยาวแค่ศอกเดียว ขยับไม่ได้มาก แต่ด้วยพื้นที่ที่เหลือมีน้อยเลยอยู่ใกล้กัน

คัตวาเฝ้ามอง ตอนนั้นเองที่ดวงตาสบกันโดยไม่ได้ตั้งใจ

อย่างเดียวที่ไม่เป็นสีขาว คือนัยน์ตาข้างซ้ายที่เห็นเป็นสีเทาๆ ท่ามกลางความมืดสลัวที่ทิ้งตัวลงมา มีเพียงแสงจางๆ จากดวงจันทร์ที่ลอดผ่านซี่กรงสูงเหนือศีรษะลอดผ่านให้พอมองเห็นได้ มันดูเข้มเกินกว่าจะเป็นสีขาว คัตวาสงสัยว่ามันจะเป็นสีอะไรถ้ากระทบแสง

เพราะถูกล่ามเอาไว้ใกล้กันมาก เด็กสีขาวเลยเอื้อมมือออกมาคว้าตัวเขาเข้าไปรวบไว้ในอ้อมแขนได้ คัตวาสะดุ้งสุดตัวด้วยว่าไม่คุ้นกับสัมผัสทางกาย อีกฝ่ายซุกหน้าผากเข้ากับบ่าเขา เด็กชายผมแดงนั่งตัวแข็งทื่อ สีขาวเหมือนสีของหิมะ ควรจะเย็นยะเยียบ หนาวจนทำให้ผิวหนังลอกได้ แต่มือของเด็กสีขาวกลับอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ ร่างกายก็ด้วย คัตวาได้ยินเสียงอะไรบางอย่างเต้นตุบๆ ไม่แน่ใจว่าได้ยินด้วยหูหรือสัมผัสได้จากอะไร แต่มันกลับเรียกน้ำตาให้ไหลลงมาได้อย่างน่าประหลาด ทั้งๆ ที่ร้องไปก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมา

คัตวาถึงเพิ่งเข้าใจว่ามันคือการกอด

คัตวากอดกลับ ร้องไห้แทบขาดใจแบบที่ไม่ได้ร้องมานานแล้ว แผ่นหลังที่เขาจับได้เต็มไปด้วยเลือดซึมชื้น คงเพิ่งถูก ประทับตราสินค้า มาได้ไม่นาน ทีหลังถึงเพิ่งรู้ว่ามันเรียงเป็นคำว่า สลาฟตัวอักษรแรกจรดอยู่เหนือบั้นเอว บนหลังของคัตวาก็มีเช่นกัน แต่เขียนว่า ระบุไม่ได้

อีกฝ่ายยิ่งกอดแน่นกว่าเดิม พึมพำเป็นภาษาที่ฟังไม่ออก แต่รับรู้ได้ว่ากำลังปลอบโยน เด็กคนอื่นๆ ก็ร้องไห้เหมือนกัน บางคนไม่สนใจ ตาลอย มองเหม่อไปที่เพดาน บางคนคร่ำครวญหาพ่อแม่ บางคนสวดหาพระเจ้า แต่ไม่มีใครโวยวายให้เสียงดังจนเกินไป ทุกคนกรีดร้องด้วยเสียงที่เบากว่าการกระซิบเพียงนิดเดียว

พวกโจรสลัดชอบส่งเสียงเอะอะ แต่มันไม่ชอบเสียงจากคนอื่น

เด็กสีขาวลูบผมเขาพร้อมกับถามอะไรบางอย่าง ฟังไม่ออกอีกแล้ว คัตวายกแขนมอมๆ ขึ้นปาดน้ำตาอย่างงงๆ เสียงโซ่กระทบกันดังคลอไปกับเสียงคลื่นที่ซัดใส่ท้องเรือ คนถามขมวดคิ้วมุ่น ทำท่าคิดหนัก

“เจ้าอยู่ที่นี่นานแล้วเหรอ”

สำเนียงแปลกแปร่ง แต่คราวนี้คัตวาฟังออก เขาเลยพยักหน้า

“เจ้ามาจากไหน”

คัตวาส่ายหัว

“ข้าชื่อวลาดิเมียร์ -- วลาดิเมียร์ ลวอฟ”

เขากะพริบตา ชื่อผิดเพี้ยนไม่คุ้นเคยดังผ่านหู เด็กชายพยายามลอกเลียนเสียงตอบไปแบบแหบๆ

“ฟลาดี---” เขาออกเสียงไม่ได้ “วา--- เอ่อ--- วลา---”

“โววา” เจ้าของชื่อชันเข่าขึ้นกอด “โววาก็ได้”

“โววา”

“อือ โววา” พูดได้เท่านั้นก็สำลัก น้ำตาไหลออกมาเอง ก่อนจะเริ่มสะอื้น คัตวาตกใจ เด็กคนนั้นเหมือนแสง เหมือนหิมะ เหมือนอะไรสักอย่างที่สะอาดเกินกว่าจะมาอยู่ด้วยกันตรงนี้ เขาเลยตกใจมาก แม้แต่จะเอื้อมไปจับยังกลัวแปดเปื้อน ได้แต่หันรีหันขวางทำอะไรไม่ถูก ก่อนที่วลาดิเมียร์จะดึงเขาเข้าไปกอดอีกครั้งแล้วเป็นฝ่ายร้องไห้บ้าง

“ข้า...” เด็กชายผมแดงไม่รู้จะพูดอะไร “ข้า... ข้าชื่อคัตวา”

วลาดิเมียร์มองหน้าเขา กระซิบถาม

“เรากำลังจะไปที่ไหน” แต่คัตวาส่ายหัวอีก เลยเปลี่ยนคำถามใหม่ “เขาจะทำอะไรกับเรา”

“ข้าไม่รู้” คัตวาตอบไม่เต็มเสียง “ข้า... เคยเห็นแต่คนพวกนั้นพาตัวออกไป แต่ไม่มีใครกลับมา...”

เด็กชายผิวสีซีดดูเหมือนจะซีดลงไปอีก กอดแน่น เป็นอ้อมกอดเล็กๆ ของเด็กอายุแค่สิบต้นๆ แต่อุ่นที่สุดเท่าที่คัตวาเคยได้สัมผัส มันไม่ใช่ครั้งแรกที่มีเด็กใหม่เข้ามาแล้วไถ่ถามอย่างขวัญเสีย แต่มันเป็นครั้งแรกที่มีคนกอดเขา... ไม่เหมือนกับมือสากหยาบกร้านของพวกคนที่มาซื้อทาสไปไว้บนเตียง และไม่เหมือนกับแส้ที่เฆี่ยนจนช้ำเลือดช้ำหนอง...

เขาไม่รู้ว่าทำไมมันถึงอุ่นได้ขนาดนี้ เขาไม่เคยรู้จัก รู้แต่เขาโหยหามันเหลือเกิน

 

“ได้เวลาอาหารแล้ว ไอ้พวกสวะ มากินซะ”

 

เสียงเคาะเหล็กดังแก๊งๆ แล้วโจรสลัดร่างยักษ์อีกคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องขัง หน้าตาดูไม่เหมือนคนครัวเลยแม้แต่น้อย ข้างๆ กันเป็นหม้อใบใหญ่แต่เย็นชืด ข้างในดูเละๆ ข้นคลั่ก เหมือนเอาเศษอาหารมายัดใส่รวมกัน

ไอ้ยักษ์บ่นว่าเสียแรงเสียเวลา แต่กัปตันไม่อยากให้ทาสตายเยอะเกินไป ไม่อย่างนั้นในห้องขังนี้จะมีจำนวนคนเพิ่มขึ้นได้อีกมาก ก็แค่ยัดๆ มันเข้าไป ไม่มีอากาศหายใจก็ไม่เป็นไร -- พูดไปคนคุมทาสก็ตักอาหารให้ไปด้วย ไม่มีจาน บางคนเอามือรอง บางคนรับไม่ได้ก็ก้มลงกินจากพื้น

เด็กชายคอแห้งมาก เขากินอะไรไม่ลง

“เป็นอะไรไอ้เด็กเวร” อีกฝ่ายถามเสียงกระชากเมื่อเห็นเขานั่งนิ่ง “ไม่ยอมกินรึยังไง”

คัตวาตัวสั่น ตอบไม่ได้ แล้วไอ้ยักษ์นั่นก็สบถอะไรออกมายาวเหยียด หยิบกรวยเหล็กขอบคมขึ้นมายัดใส่ปากเขา เทอาหารลงไปแล้วเดินแจกต่อ คัตวาสำลัก ปากกับลิ้นเต็มไปด้วยเลือดเพราะถูกบาด ก่อนน้ำย่อยในร่างกายจะปฏิเสธการยัดเยียดทั้งหมดโดยอัตโนมัติ สำรอกทุกสิ่งกลับออกมาอย่างรุนแรง ลำคอแสบร้อนเหมือนไฟไหม้

เด็กชายไม่มีแรงเหลือจะขยับตัว เขาหอบจนตัวโยน ร่างกายสั่นระริก แล้วชั่ววินาทีก่อนที่โจรสลัดผู้นั้นจะปิดประตูจากไป คัตวาก็เห็นดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลข้างหนึ่งกำลังมองมา

“แบ่งกับของข้าก็ได้”

วลาดิเมียร์กระซิบ ยื่นส่วนแบ่งที่ยังพอเป็นชิ้นเป็นอันมาให้ คัตวาส่ายศีรษะดิกๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม หน้าตาเปรอะเปื้อน มือก็เปื้อน ไม่มีอะไรสะอาด แต่วลาดิเมียร์ไม่พูด แค่เอื้อมมือมาเช็ดปากให้เขา เช็ดทั้งเลือดทั้งของเก่าอย่างไม่รังเกียจ ก่อนจะยิ้มให้จางๆ แบบที่เด็กชายไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตการเป็นทาส

“ค่อยๆ กินนะ”

ท่ามกลางโลกที่มืดสนิท ในวันคืนที่ไม่ต่างอะไรกับขุมนรก รอยยิ้มนั่นทำให้หัวใจอุ่นจนทนไม่ได้... เหมือนเทน้ำร้อนลงไปในแก้วที่เย็นเฉียบ ตัดกันรุนแรงจนเกิดรอยปริร้าว...

 

คัตวารู้สึกเหมือนหัวใจถูกกรีดเป็นแผลเหวอะหวะ ช้ำเลือดกว่าที่เคย...

เขาทำได้เพียงร้องไห้กับมือข้างนั้น

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

วลาดิเมียร์รู้จักโลกภายนอกมากกว่าที่คัตวารู้จัก

เด็กชายผมสีเงินเล่าอะไรๆ ให้เขาฟังหลายเรื่อง ทั้งเรื่องที่เคยทำงานในก้นครัวเรือสินค้า เรื่องที่ถูกโจรสลัดโจมตี เรื่องระบบงานและความสัมพันธ์ต่างๆ ที่ไม่รู้จัก คัตวานึกภาพไม่ออก วลาดิเมียร์เลยไม่ได้เล่าต่อ บอกแค่ว่านายหน้าค้าทาสคนหนึ่งแวะมาหาที่เรือ เจรจาอยู่นานจนกัปตันยอมให้เลือกเด็กหลายคนในสังกัดไปเป็นทาสได้ และวลาดิเมียร์เป็นหนึ่งในนั้น

แผลบนหลังของเด็กชายผมเงินเริ่มดีขึ้น วลาดิเมียร์สอนให้อ่านเขียนเล็กน้อยเท่าที่เจ้าตัวพอจะรู้ ช่วยให้ลืมความโหดร้ายและสิ้นหวังของโลกไปได้บ้าง รอยยิ้มของชาวสลาฟเป็นยิ้มเจื่อนๆ แห้งๆ ดูพยายามฝืน แต่คัตวาเด็กเกินกว่าจะสนใจ เพียงแค่วลาดิเมียร์ยิ้มให้ก็มากเกินพอแล้ว ดีกว่าที่เด็กชายจะกล้าเฝ้าฝันด้วยซ้ำ

ยิ่งใหญ่เกินไป อบอุ่นเกินไปจนรับไว้ได้ไม่หมด

ความอุ่นนั่นจะค่อยๆ กัดกร่อนร่างกายและจิตใจเขาไปเรื่อยๆ ประหนึ่งน้ำกรด คัตวาไม่รู้ว่าทำไม อาจจะเพราะว่าเขาไม่รู้จักความรู้สึกอื่นใดนอกจากความเจ็บ มันฝังรากลึกลงไปในกล้ามเนื้อทุกมัดยิ่งกว่าตัวปรสิต เพราะสิ่งอื่นๆ ที่ไม่ใช่การเหยียดหยาม กดขี่ ทารุณ ไม่เคยแผ้วพานเข้ามาในชีวิตทั้งสิบสองปีของเด็กชายเลย...

วลาดิเมียร์สอนคำให้มากมาย บอกว่าเวลาได้กินอะไรอร่อยๆ จะรู้สึกเป็นยังไง ตอนที่มีคนชอบ ตอนที่นึกชอบใคร ตอนที่อยากลอง อยากเสี่ยง ทำอะไรแผลงๆ แล้วหัวเราะสนุกสนาน

“ข้าอยากทำอะไรอย่างนั้นได้บ้าง”

“ถ้าเราหนีไปด้วยกันได้ ข้าจะพาเจ้าไปทำทุกอย่าง” เด็กชายผมเงินยิ้ม เหมือนกำลังฝันอยู่ในคำโกหกลมๆ แล้งๆ ของตัวเอง “ข้าสัญญา”

คัตวากลืนน้ำลายไม่ลงคอ วลาดิเมียร์ดูอยู่ห่างไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง เหมือนภาพเลือนๆ ของใครสักคนที่เขาไม่รู้จัก อาจจะพ่อแม่ หรือไม่ก็นายจ้างคนเก่าที่เอาเข้ามาทิ้งไว้ในระบบค้าทาส...

หัวใจบีบตัวแรงจนได้แผลอีกครั้งอย่างไม่มีเหตุผล เด็กชายปาดขอบตาที่แห้งผาก กระซิบถามเสียงเครือ

“เจ้าจะทิ้งข้าไหม...”

“ไม่หรอก”

“โววา” เสียงเรียก เว้าวอน “เจ้า... จะไม่ทิ้งข้าจริงๆ นะ...”

 

“ข้าสัญญา”

 

มันอบอุ่นจนไม่คุ้น แต่ในโลกที่ไม่เคยมีแสง แม้แสงจะสว่างเกินกว่าที่ดวงตาเขาจะรับได้ก็ไม่เป็นไร

วลาดิเมียร์เป็นทุกอย่างในโลกของเขา...

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

แล้ววันหนึ่ง, โซ่ที่ล่ามพวกเขาสองคนเอาไว้เกิดขาดขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ

ฟังจากพวกลูกเรือพูดคุยกัน ตอนนั้นเรือใกล้เทียบท่าแล้ว แว่วๆ ว่าเป็นเกาะค้าทาสของธาลัสซา ดูเหมือนการเดินทางไปที่นั่นจะลำบากไม่ใช่เล่น คลื่นซัดรุนแรง ทาสบางคนถูกแรงกระชากเพราะโซ่รั้งไว้จนข้อต่อหลุดไปก็หลายคน แต่ที่หนักหนาสาหัสที่สุดคงไม่พ้นผนังไม้ผุๆ ที่ติดกับโซ่เก่าๆ ของเด็กชายทั้งสอง มันกร่อนจนหลุดออกเป็นแผ่น เรือโคลงเคลง เหวี่ยงตัวเด็กทั้งคู่ไปกระแทกกับผนังห้องอีกด้านหนึ่งอย่างไม่ปรานี

ทุกคนในห้องมองพวกเขาเป็นตาเดียว

ทั้งคู่ลืมเจ็บไปชั่วขณะ พวกเขาเป็นอิสระแล้ว -- แค่สั้นๆ -- แต่ว่าเป็นอิสระแล้ว

ดวงตาข้างเดียวของวลาดิเมียร์ฉายแววอันตราย เป็นดวงตาของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้มีชีวิตรอด คัตวาไม่เคยเห็นมันมาก่อน หากคนผมสีเงินไม่ปล่อยเวลาให้เสียไปเปล่าๆ ได้นาน เขาหันมาคว้าไหล่คัตวาไว้

“หนีกันเถอะ”

ไปไหน... คัตวาไม่ได้ถาม แต่เขาก็ไม่แย้ง ไม่มีใครส่งเสียงออกมาสักแอะระหว่างที่วลาดิเมียร์หันกลับไปหาทางเปิดประตูเหล็กที่ยังคงปิดสนิท พอดีจังหวะกับตอนที่ใครสักคนเปิดผัวะเข้ามาอย่างแรง!

“เล่นบ้าอะไรกัน หนวกหูโว้ย!

บานประตูฟาดเข้าที่กลางหน้า วลาดิเมียร์กระเด็นลิ่วไปอีกทาง คัตวารีบตะเกียกตะกายจะเอาตัวเข้าไปบังไว้ โจรสลัดร่างมหึมากวาดตามองไปรอบๆ เห็นเด็กชายทั้งสองคนอยู่ที่กลางห้องก็เลิกคิ้ว เคี้ยวมวนยาสูบในปากจนแตก ปรากฏรอยยิ้มบูดเบี้ยวไม่น่าดูบนใบหน้า

มันก้าวอาดๆ เข้ามา เงื้อมือขึ้นตบฉาดเข้าที่บ้องหู คัตวาล้มโครม เลือดกบปากจนสำลัก รู้สึกเหมือนถูกค้อนใหญ่ๆ กระแทกใส่กะโหลกศีรษะ หูอื้อจนไม่ได้ยินแม้แต่เสียงคลื่น วลาดิเมียร์รีบกระโจนเข้ามาขวางไว้ พร้อมๆ กับเปลวไฟสีส้มบาดตาที่เผาผลาญทุกอย่าง!

“อ๊ากกก---!!!

คัตวามาได้ยินอีกครั้งก็ตอนที่ไอ้ยักษ์นั่นดิ้นทุรนทุรายอยู่กับพื้น ร้องโหยหวน ตัวติดไฟที่กำลังส่งเสียงปะทุอย่างน่ากลัวราวกับปิศาจร้าย แลบเลียไปตามพื้นไม้มาถึงปลายเท้า เด็กชายผมแดงรีบถอยกรูดไปเช่นเดียวกับเด็กคนอื่นๆ ที่พยายามทำตัวลีบกับผนังให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

วลาดิเมียร์ยืนอยู่ตรงกลาง หอบหายใจหนัก ตาข้างนั้นไร้แววระหว่างที่ดูดไฟกลับเข้ามือไปอย่างไม่น่าเชื่อ

“โววา” คัตวาพยายามเรียกทั้งๆ ที่เสียงแหบแห้งไปหมด เลือดยังเต็มปาก “โววา---”

 

“ไม่เป็นไรนะ” มือสีขาวซีดเอื้อมมาหา “ไปกันเถอะ”

 

คัตวารีบคว้าไว้ ยันขาลีบๆ ของตัวเองลุกขึ้นยืนโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ

เขาไม่เคยเห็นใต้ท้องเรือมาก่อน ทุกครั้งที่ถูกพาไปไหน ทาสทั้งหมดจะถูกปิดตาเพื่อไม่ให้หาทางหนีเจอ แต่วลาดิเมียร์เคยเป็นเด็กรับใช้บนเรือมาก่อน ห้องต่างๆ บนเรือก็คงไม่ต่างกันเท่าไรนักเลยทำให้พอคลำทางไปได้ พวกเขาทั้งสองคนพยายามจับโซ่ที่ข้อมือข้อเท้าเอาไว้ไม่ให้ส่งเสียงดัง หากก็ยากเหลือเกินสำหรับเด็กอายุสิบสองสิบสามที่ผอมเกินมาตรฐาน

แว่วเสียงตะโกนมาตามทางเดิน ใครสักคนคงไปถึงที่เกิดเหตุแล้ว

“ทาสหนีออกมาได้! เสียงห้าวๆ ตะโกนลั่น “นั่นแล้วเอ็งจะยืนบื้ออยู่ทำไม รีบไปแจ้งกัปตันเข้าสิวะ! แล้วไปเรียกคนมาช่วยข้าตามหาพวกมันด้วย!” ได้ยินเสียงชักดาบขึ้นมา “ไอ้พวกขยะตัวกระเปี๊ยก จับได้เมื่อไรข้าจะนั่งถอดเล็บมันทีละเล็บ ไอ้พวกเด็กไม่เจียมกะลาหัว!

“เด็กผมสีเงินกับสีแดงนั่นหายไป” ลูกเรืออีกคนส่งเสียงมาตามทาง “ฉิบหายล่ะโว้ย กัปตันชอบเด็กพวกนั้นซะด้วย ตั้งใจจะเอาไปขายเป็นสัตว์เลี้ยงให้พวกเศรษฐี เสือกพยศเสียฉิบ เผาไอ้อลันซะเกือบตาย!

“มันไปเอาไฟมาจากไหนวะ”

“อลันมันโง่เอาคบไฟเข้าไปในห้องขังล่ะมั้ง ช่างหัวมันเหอะ ตายๆ ไปซะได้ก็ดี ข้าเบื่อหน้ามันจะแย่อยู่แล้ว”

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาทุกที คัตวาตัวสั่นระริก แทบก้าวขาไม่ออก ร้อนจนวลาดิเมียร์ต้องลากตัวเพื่อนร่วมทางเข้าไปในห้องอับๆ ห้องหนึ่ง เต็มไปด้วยลังไม้ที่ส่งกลิ่นฉุนอย่างประหลาดเรียงรายกันเป็นแถวๆ เหนือหัวมีตะขอเหล็กห้อยอะไรเอาไว้เต็มไปหมด เป็นจำพวกเนื้อสัตว์กับใบไม้แห้งที่ไม่เคยเห็น วลาดิเมียร์บอกว่าเป็นเครื่องเทศ

แล้วเด็กชายก็ดันตัวคัตวาเข้าไปในซอกหลืบเล็กๆ ระหว่างลังไม้ เก็บโซ่ที่สะท้อนแสงได้เข้าไปข้างในลึกๆ หนูสีเทาอวบอ้วนตัวหนึ่งเดินเข้ามาดมๆ อย่างสนอกสนใจ ตัวมันใหญ่กว่ามือของคัตวาด้วยซ้ำ เขาพยายามปัดไล่มันไปอย่างไม่คาดหวังอะไรนัก แต่ฟันคมๆ ของมันก็ไม่น่าพิสมัยเท่าไร

“ข้าจะไปหาทางหนี” วลาดิเมียร์จับหนูตัวนั้นโยนไปห่างๆ มันส่งเสียงจี๊ดจ๊าดลั่น “เราจะขึ้นไปบนดาดฟ้า แล้วหนีลงทะเล”

คัตวาหน้าซีด “ข... ข้าว่ายน้ำไม่เป็น---”

“งั้นเอาแผ่นไม้อะไรไปเกาะก็ได้ แต่ดีกว่าอยู่บนนี้แน่”

ร่างของเด็กชายผมแดงยิ่งสั่นหนักเข้าไปอีก มือเล็กๆ ตะปบเข้าที่เสื้อของวลาดิเมียร์ได้ก็จับไว้นิ่งไม่ยอมปล่อย นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงฉายแววเว้าวอนอย่างน่าสงสาร ลิ้นหัวใจเปิดปิดรัวเร็วจนเลือดแทบไหลตามไม่ทัน

ทาสชาวสลาฟเอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำตาให้ ฉีกยิ้มจนเห็นเขี้ยว

“แล้วข้าจะกลับมา” เด็กชายว่า “รอข้าอยู่ตรงนี้ พอเจอทางออกแล้วข้าจะกลับมารับเจ้า แล้วเราจะหนีไปด้วยกัน”

“แต่---”

 

“ข้าจะกลับมารับเจ้า ข้าสัญญา”

 

วลาดิเมียร์ยิ้มให้เป็นครั้งสุดท้าย ขยี้หัวเขาแล้วผละจากไป

คัตวาทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งกอดเข่ารออยู่เงียบๆ เขาตัวเล็กมาก พอได้ลังไม้ขนาดใหญ่พวกนี้บังเอาไว้ก็พ้นสายตาของคนอื่นๆ ไปได้สบาย เด็กชายนั่งอยู่ในเงามืด เริ่มต้นนับเลขที่วลาดิเมียร์เคยสอนให้ พอนับต่อไม่เป็นแล้วก็เริ่มนับใหม่อีกรอบ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เสียงฝีเท้าหนักๆ ผ่านไปพร้อมกับเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวาย เขากลั้นหายใจ เด็กชายไม่เคยได้นับถือศาสนาเลยไม่รู้จะสวดหาใคร เลยได้แต่กระซิบเพรียกหาคนเพียงคนเดียวในโลกที่มีตัวตนสำหรับเขา

 

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร

โววาจะกลับมา โววาสัญญาว่าจะกลับมา

 

สังหรณ์ร้ายไล่ไปตามเส้นสันหลัง คัตวาไม่สนใจ

ไม่ว่าเขาจะต้องนับเลขถึงเท่าไร ไม่ว่าจะมีวันสิ้นสุดหรือไม่ แต่โววาจะกลับมา...

 

ใช่หรือเปล่า...

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

 

“แต่ – เจ้า – ไม่ – เคย – กลับ – มา!!



 

เสียงตะคอกเหมือนคนเสียสติดึงทุกคนออกจากภวังค์ ภาพความทรงจำแค่นั้นมากเกินพอแล้วสำหรับดวงวิญญาณที่กำลังจะแตกสลาย

ท่ามกลางไอเวทที่เริ่มเล่นซ้ำๆ วนอยู่ที่ร่างของเด็กชายในซอกหลืบ คัตวายืนอยู่ตรงนั้น

เขาไม่ใช่แค่เด็กผอมแห้งเหลือแต่กระดูกอีกแล้ว แต่เป็นชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยรอยสักสีดำ กลืนกินผิวแทบทุกส่วนไม่เว้นแม้แต่ใบหน้า หากทุกอย่างกลับยังคงเหมือนเดิม... เส้นผมสีน้ำตาลแดงเหมือนเลือดแห้งที่ยุ่งเหยิงรุงรัง นัยน์ตาลึกโหลสีเดียวกันที่เหมือนไม่มีชีวิต และความอ่อนแอที่สั่งสมมาตลอดนับตั้งแต่ลืมตาดูโลก...

ดวงตาคู่นั้นร้องไห้ หากเปลวไฟที่ฉายชัดอยู่ในนั้นกลับเป็นคำสาปกับความคลั่งแค้นอันไร้สติ ไอเวทสีดำยิ่งทะลักทลายออกมาจากร่างกายราวเขื่อนแตก กดหน่วงลงจนแทบจะกลืนอากาศหายใจเข้าไปหมด

“ข้ารอเจ้า! ข้าร้องเรียกเจ้า! ข้าขอให้เจ้ากลับมา! คัตวากรีดร้อง คอแหบแห้งจนฟังแทบไม่ออก “แต่เจ้าไม่เคยกลับมา! เจ้าไม่เคยจำได้ เจ้าไม่เคยรับรู้ เจ้ากลับไปหาโลกของเจ้าแล้วทิ้งข้าไว้ตรงนั้น -- กับพวกมัน! พวกมันที่ถอดเล็บข้าทีละเล็บ ทำทุกอย่างเท่าที่พวกมันจะนึกออก -- พวกมันที่ใช้ข้าเป็นที่ระบายความโรคจิตโสโครกนั่น! พวกมันที่โทษว่าเป็นความผิดของข้าที่ทำให้เจ้าหนีไปได้!

“แต่ข้าไม่ได้---” วลาดิเมียร์พยายามจะพูด คัตวาคำรามลั่น

“หุบปาก!! เสียงเขาฟังเหมือนสัตว์ป่า เหมือนสิงโตบาดเจ็บ “ข้ารอ! รอตั้งแต่ตอนนั้น รอมาตลอด แต่แปดปีที่ผ่านมา เจ้าก็แค่โยนทิ้งทุกอย่างไปแล้วเสวยสุขโง่ๆ อยู่กับกรงสัตว์!” ถ้อยคำแตกพร่าไปนิดหนึ่งกับชื่อมารูน แต่ก็เพียงชั่ววินาทีเดียวเท่านั้น “แล้วข้าล่ะ! -- ข้า! -- ข้าที่เจ้าสัญญาว่าจะไม่ทิ้งไป ข้าที่ต้องรับโทษแทนเจ้า ถูกมันย่ำยีทุกอย่างแทนเจ้า! แล้วข้าที่เชื่อสุดหัวใจว่าสักวันเจ้าจะกลับมาน่ะ... มันไปอยู่ที่ไหน!

 

พ่อครัวหนุ่มอ้าปาก แล้วก็หุบ แล้วอ้าขึ้นอีกครั้งซ้ำๆ หากไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ตอนนั้นเองที่เวทมนตร์ของแกเร็ธเริ่มเปลี่ยนไป มันหอบเอาความทรงจำของทะเลคลั่งไปผสมปนเปกับของใครอีกคน ลากขึ้นมาจากรอยกรีดบนแผ่นหลังของวลาดิเมียร์ขึ้นมาบนอากาศ

ก่อนจะสูญสลายลงช้าๆ กลายเป็นฝุ่นผง...

ทุกคนยืนอึ้ง หัวใจแตกร้าว

 

คัตวาแทบสำลัก กระซิบเสียงแหบเครือด้วยสติสุดท้ายที่เขาพอจะคงเอาไว้ได้

 

“แล้วข้าล่ะ...”

 

ไม่มีความทรงจำใดที่หวนกลับคืน วลาดิเมียร์ลืมมันไปแล้วโดยสิ้นเชิง

ไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของความคิด... ไม่มากพอจะทำให้เวทมนตร์ของแกเร็ธทำงาน...

 

 

“ทั้งๆ ที่เจ้าเป็นทุกอย่างในโลกของข้า...”

 

 

ไอเวทสีดำแสยะยิ้มในความมืด ก่อนจะกลืนความเป็นมนุษย์หยดสุดท้ายที่เหลืออยู่ไปเสียสิ้น!

 

 

xxxxxxxxxx

 
 


From Writer:

สวัสดีปีใหม่ทุกๆ คนค่ะ
เนื้อเรื่องกำลังดราม่ากันหนักหน่วงทีเดียวเชียว (รับปีใหม่เลย ฮา) แต่ยังไงก็ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดีสำหรับทุกๆ คนนะคะ มีความสุขกันมากๆ อยู่ด้วยกันไปนานๆ เน้อ~

สารภาพตรงๆ ตอนแรก ฉากที่ย้อนอดีตคัตวา เขียนให้วลาดจูบไปแล้วแหละ จูบหน้าผาก -- อารมณ์พาไปค่ะ -- น่าจะเป็นครั้งแรกที่เขียนจูบโดยที่ตัวละครไร้ซึ่ง sexual desire ค่ะ แค่รัก แค่รักมากๆ แค่กลัวมากๆ แค่ไม่รู้จะพูดอะไร แค่ไม่รู้จะสื่อสารยังไง แค่เป็นรักแบบสากลโลกที่มอบให้เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
จริงๆ แล้วชอบมาก เสียดายมากที่ต้องลบ แต่คิดๆ ดูแล้วกลัวคนเข้าใจผิดว่าวายจริงซะมากกว่า อันที่จริงแล้วไม่เกี่ยวเลย มันไม่ใช่รักระหว่างคนสองคน ไม่เกี่ยวว่าชายหรือหญิง เหมือนเวลาเห็นเด็กเล็กๆ จูบกันน่ะค่ะ ใสบริสุทธิ์ระดับนั้น เพียงแต่ในเรื่องมัน 12-13 กันแล้ว ออกจะโตไปนิด คนจะเข้าใจผิดได้ง่ายไปหน่อย แค่นี้ก็จิ้นกันเยอะพอแล้ว (ฮา)

เฉลยฝั่งคัตวาแล้ว ใกล้จบเต็มที มารอลุ้นกันดีกว่าค่ะว่าตอนถัดไปเราจะใช้เวลานานแค่ไหน 55555555555 *โดนคนอ่านไล่ตบหายไป*

ปล. คัตวาไม่ใช่นางเอก(?)นะ
ปล.2 และวลาดก็ไม่ใช่ตัวร้ายจริงๆ นะคะคุณ ถถถถถถถถ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #575 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 15:39
    ชื่อตอนที่แล้วกับตอนนี้นี่..... #รู้สึกเจ็บที่อก
    แต่พ่อได้อ่านตอนนี้น้ำตาจะไหล (เริ่มปริ่ม)
    คัตวาลูก...  ตอกย้ำคำว่าโลกทั้งใบลงไปอีก..
    พูดไม่ออก  แต่นี่เป็นตอนในดวงใจเลย
    ฟิลลิ่งเต็มขนาดนี้  ปรบมือให้คนเขียนค่ะ #รัวมือรัวกลอง

    แต่ตอนเด็กทั้งคู่นี่สาวน้อยมุ้งมิ้งมากนะ <3 (ยิ้ม)

    ปล. ตอนนี้คือตอนที่เด็กๆที่บ้านร้องไห้หนักสุดแล้วค่ะ
    ตั้งแต่บ่ายยันค่ำ  ร้องไห้จนเราให้น้องร้องแทนทีเดียว =..=
    #575
    0
  2. #474 Ranko (@ranko) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 15:04
    โฮวววววววว สงสารคัตวา แต่ยังคงเป็นแม่ยกวลาดอยู่นะคะ //ซับน้ำตา

    ชอบตรงที่บอกวลาดเป็นโลกทั้งใบของคัตวา คือแบบคัตวาไม่มีใครเชื่อใจอีกแล้วนอกจากวลาด แล้ววลาดก็มาทำร้ายความเชื่อใจ
    วลาดดดดดดด บอกเหตุผลที่หนูลืมคัตวามาซิลูกก TT
    #474
    0
  3. #473 PimPim (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 23:13
    ไรท์ใจร้ายกับคัตวาจังอะ ตอนจบให้คัตวาไปกับวลาดด้วยเหอะน๊า สงสารอ่า TT
    #473
    0
  4. #472 worm-book (@m130341) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 22:25
    คือชอบเรื่องนี้อะ อ่านแล้วมันได้อารมณ์มาก ตัดจบแต่ละตอนก็ค้างอยากพุ่งไปบทต่อไป
    ช่วงหลังงี้ดราม่าติดกันหลายตอน ต้องกลั้นน้ำตาอยู่หลายรอบ โอยยย
    คุณน้องคัตวามีอดีตน่าสงสารอะ ทีนี้ชักจะอยากรู้ด้านวลาดบ้างแล้วสิว่าตกลงมันเป็นยังไงกันแน่
    ยังเป็นแม่ยกวลาดเสมอต้นเสมอปลายค่ะ...แต่ก็แอบปันใจให้คัตวาบ้างแล้ว ;w;
    #472
    0
  5. #470 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 12:55
    ไม่เอาแบบนี้น่ะ  เศร้าเกินไปแล้ว ทำไมวลาดถึงได้ลืม เพราะไม่สำคัญเหรอไม่ได้คิดจะกลับไปช่วยจริงๆใช่มั้ย  สงสารทะลคลั่ง ไม่อยากให้ทะเลคลั่งต้องทรมาณอีกแล้ว 
    ค้างมากกกกกกกก อยากอ่านต่อ
    #470
    0
  6. วันที่ 4 มกราคม 2558 / 08:10
    สงสารคัตวาอ่ะไรท์ม่ต่อไวๆน้าาา
    #459
    0
  7. #458 123mo321 (@jmomiji) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 23:40
    โววาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!! อธิบายมาดิ!!! ไม่มีเหตุผลดีๆเราจะไปดักตบ(คนเขียน)เอ็งนะโว้ยT_T
    #ข้ามเม้นนี้ไป
    #458
    0
  8. #457 Meemie ❤ (@mimy2712) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 22:57
    อดีตคัตวาเป็นอะไรที่ดราม่ามากกกกก T_T เคยชอบวลาดอันดับหนึ่งตั้งแต่เรื่องเจ้าชายละ มาตอนนี้ขอย้ายข้างแล้ว คัตวาาาาาาาาา
    #457
    0
  9. #456 Sushi_Burger (@superkiller) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 21:42
    *ขอป้ายไฟให้โววาค่ะ*

    โอยย เด็กบ้า เด็กอะไรหล่อ เด็กอะไรดูอบอุ่นหัวใจขนาดนี้ เข้าใจอารมณ์นะคะ ตอนกำลังกลัวมากๆเวลาเห็นใครก็อยากกอด แล้วคนนั้นยิ่งกลัวเหมใือนตัวเองเลยปลอบเขาไปเหมือนกัน โอย แง รู้ไหมว่าทำเเบบนี้อันตรายต่อหัวใจใครต่อใครขนาดไหนนนนนนนน 

    ไหนจะไปสอนให้เขารู้นู่นรู้นี่ มีสอนด้วยนะว่าเวลารู้สึกชอบจะเป็นยังไง วลาด อิเด็กแก่แดด อิเด็กบร้าาาา คัตวาเลยรู้สึกชอบขึ้นมาจริงๆแล้วไงล่ะ บร้าาาาาาาาาาาา 

    มันดีบกว่าชอบแบบวายๆ(?)อีกนะคะ มันชอบแบบ แบบเป็นโลกทั้งใบอะ แบบคนสำคัญมากๆคนแรกในชีวิตจนเป้นโลกได้ทั้งใบเลย ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

    //กอดปลอบคัตวา โฮ โลกทั้งใบของนายหายไปคนเศร้ามากสินะ โฮววววววววว *เเล้วเกิดใหม่เป็นปานวาด/โดนชก*

    ปล.คัตวานี่สารภาพรักได้ดุเดือดจริ-----*ตาย*

    ปล2.ตอนนี้วลาดคัมแบ๊คมาหล่อได้สมกับที่หายจากบทเด่นไปหลายตอนจริงๆค่ะ ฟฟฟฟฟฟ

    ปล3.น้องจะกัดผ้าเช็ดหน้ารอเลยค่ะพี่ โฮกกกกก โฮกกกกกกกกกก



    #456
    0
  10. #455 Alistna (@fernps) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 20:44
    คัตวาาาาาาาาา นาย นาย 
    #455
    0
  11. #454 MadCat (@rambo-nat) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 14:50
    ขอสครีม กี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสส เด็กน้อยยยยยยยย ดราม่าาาาาาาาาา คำว่า "เจ้าเป็นทุกอย่างในโลกของข้า" นี่ พาสาววายสลัดดราม่าทิ้ง แล้วกรีดร้อง เด็กน้อยยยยยยยยยยยยยยยยยย //โดนตบ
    #454
    0
  12. #453 dark-violin (@dark-violin) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 14:28
    จริงๆก็จะไม่คิดถ้าไม่เห็น ปล. นะคะ.....แต่วลาดเกือบหล่อหมดจดแล้วนะ คือมันหล่อมากเลยนะ แล้วคัตวาคือน่ารักน่าสงสารมากเลยค่ะ แง
    อดีตคัตวาเป็นอะไรที่ดราม่ากว่าที่คิดอีกค่ะ...คือก็เตรียมใจไว้แล้ว แต่นี่มันฉีกกระฉาก
    ขยี้ทำลายหัวใจมากค่ะะ โฮรววววว
    #453
    0