P.I.R.A.T.E.S ระวัง•ทะเล•คลั่ง!!

ตอนที่ 52 : ♦ 47 ♦ ไม่มีตัวเลือกระหว่างความตายกับแผ่นดิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 591
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 ม.ค. 58

 
 
Chapter 47
ไม่มีตัวเลือกระหว่างความตายกับแผ่นดิน

 

  

 

“หลบ!!”

เกรกอรี่ที่ตั้งสติได้เป็นคนแรกรีบตะโกนก้อง แต่ไม่ทันแล้ว เงามืดของเวทมนตร์เข้าโอบล้อมตัวคัตวาอย่างรวดเร็ว แว่วเสียงอีกฝ่ายกรีดร้องอย่างเจ็บปวดออกมาได้แค่ชั่วครู่ ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะระเบิดออกอย่างรุนแรงที่สุด!

ไม่มีใครตั้งตัวทัน ทุกคนกระเด็นกันไปคนละทิศละทางแล้วแต่แรงกระแทกจะพาไป หากน่าแปลก เกรกอรี่ไม่เจ็บเลยสักนิดเดียว ทั้งๆ ที่ไอเวทนั่นสามารถเฉือนเนื้อเขาไปได้ง่ายๆ คนอื่นๆ เองก็ล้วนแล้วแต่ได้แผล แต่เขากลับไม่มีแม้แต่รอยข่วน

แล้วท่ามกลางความมืดของปิศาจร้ายที่เข้าครอบงำ ชายหนุ่มก็มองเห็น

เด็กผมแดงคนนั้น...

 

เด็กคนเดิมกับที่เกรกอรี่เห็นในความฝัน ที่กรีดร้องจนแทบไม่เหลือน้ำตา ที่ยังคงเฝ้ามองมาราวกับจะขอร้อง...

 

เงาดำๆ พุ่งวูบ มันไม่ใช่ฝูงงูที่มองเห็นได้ชัดเจนอีกต่อไปแล้ว แต่กลับเป็นกลุ่มควันเลือนๆ ประหนึ่งภูตผี เลื้อยไล่ไปตามอากาศก่อนจะเข้าโจมตีอย่างไร้ทิศทาง ไร้ระบบระเบียบ และไร้ซึ่งตัวตนให้เข่นฆ่า!

ต้นหนหนุ่มปราดเข้าไปช่วยคาร์ลอสหิ้วปีกกัปตันเรือขึ้นมาไว้ ราล์ฟเสียเลือดมากเกินไปแล้ว ฮันส์เหวี่ยงดาบเปะปะ แทบไม่ต่างอะไรจากฟันควันไฟ ผิวเนื้อเจ็บแสบขึ้นมาทันทีที่ราวกับถูกบาดด้วยใบมีดโกน

“หนีกันไปก่อนสักรอบเถอะ อเล็กเซย์มันไปถึงไหนวะ!

“อยู่นี่ครับ” แว่วเสียงไกลๆ มาจากในป่า ใกล้กับต้นไม้บางส่วนที่ถูกแรงปะทะเมื่อครู่โค่นเอาอย่างน่ากลัวที่สุด ในอ้อมแขนมีนางรำสาวอยู่ด้วย สะบักสะบอมไม่น้อยแต่ไม่ถึงขั้นอันตราย

“มาเร็วเข้า! หนีออกไปจากที่นี่กันสักที!

วลาดิเมียร์ตะโกนเรียกเสียงแหบแห้ง ฟังลุกลนอย่างประหลาดระหว่างที่พยายามชะลอฝูงงูพวกนั้นด้วยเปลวไฟ นัยน์ตาข้างเดียวฉายแววไหวที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา ความทรงจำของทะเลคลั่งกัดกร่อนจิตใจทุกคนที่เฝ้ามองอยู่ได้ไม่น้อยเลย แต่สังหรณ์บางอย่างมีอิทธิพลรุนแรงกว่า เกรกอรี่รู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง พวกเขาจะหายตัวหนีไปได้ง่ายๆ อย่างนี้เลยหรือ

แล้วในเมื่อเวทในกายเป็นเวทเดียวกัน ชายหนุ่มจึงพอเดาออก... ปิศาจพวกนั้นกำลังจะทำตามเจตจำนงของแม่มดแห่งทะเล!

 

“อย่าหายตัวต่อหน้าปิศาจนั่น!

“แล้วจะให้ทำยังไง!

 

วลาดิเมียร์ตะคอกกลับจนสุดเสียง ดวงตาร้าว ดูราวกับถูกย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่เพิ่งรู้จักกันครั้งแรก สมัยที่ยังเป็นสัตว์ร้าย บาดเจ็บ พยศ และบ้าคลั่ง ฮันส์กับคาร์ลอสลากตัวราล์ฟให้เข้ามารวมกลุ่มใกล้ๆ กันอย่างยากลำบาก ปล่อยให้เปลวไฟของวลาดิเมียร์เป็นโล่คุ้มกัน แม้จะกันได้ไม่เต็มร้อยก็ตาม

เกรกอรี่ยืนห่างออกไปอีก มองเงาดำๆ ที่พุ่งเข้าใส่พวกลูกเรือจากทุกทิศทุกทางราวกับพายุแล้วได้แต่สบถลั่น มีแต่เขาที่หลุดวงโคจรมาได้อย่างไร้เหตุผล จะได้รับผลกระทบก็แค่พื้นดินที่ยังสั่นสะเทือนเป็นระลอก หันมองไปอีกด้าน ต้นไม้ในป่ายังขยับไหวเป็นระยะอย่างมาดร้าย คำสาปของแม่มดชรายังไม่หยุดทำงาน...

พวกเขาอยู่กลางวงล้อมศัตรูแบบไม่มีทางหนี แล้วจะให้ทำยังไง

เกรกอรี่กัดฟันกรอด เขาต้องรีบตัดสินใจแล้ว ก่อนที่คัตวาจะคลั่งกว่านี้ ก่อนที่วลาดิเมียร์จะเสียสติตามไป และก่อนที่เกาะทั้งเกาะจะเริ่มต้นฆ่าอีกครั้ง!

 

‘...ยังจะฆ่าอยู่ไหม...’

อีซากระซิบแผ่วๆ มาจากภายในตัวของเกรกอรี่ หัวหน้าลูกเรือใจหายวาบ

 

นั่นไม่ใช่คำถามด้วยซ้ำไป.

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

“นี่คือผู้สมรู้ร่วมคิดที่เจ้าบอกงั้นหรือ”

“ครับ”

“แล้วสถานการณ์ที่เกาะนั่น?”

“ยัง... ไม่ดีเท่าไร...”

วิลเลียม เบิร์นส์ ตอบไม่เต็มเสียงนัก นัยน์ตาหลังกรอบแว่นเสมองไปทางอื่น ไม่ยอมสบกับแววสีน้ำเงินสมุทรจัดจ้าของ หัวหน้าสายสืบแห่งราชวงศ์ มันกำลังฉายประกายวาววับอย่างที่คนใต้บัญชามั่นใจว่าไม่ใช่ลางดีแน่ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีพยานยืนมองอยู่ข้างหลังแบบนั้น

วิลเลียมใช้อุปกรณ์เวทหายตัวจากเกาะของกองทัพเรือไปปรากฏตัวอยู่ที่ฐานทัพในหัวเมืองเหนือ ยังคงเป็นกระท่อมเล็กๆ เก่าๆ ในย่านสลัมเหมือนเคย ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงทั้งๆ ที่เขาก็ไม่ได้กลับมารับคำสั่งจาก หัวหน้าโดยตรงมานานมากแล้ว รู้สึกผิดด้วยส่วนหนึ่ง ไม่อยากพบหน้าด้วยอีกส่วนหนึ่ง เพียงแค่ครั้งนี้ไทเลอร์ เบอร์ตัน ประกาศไว้ชัดเจนว่า “ต้องกลับมา”

ไม่น่าติดต่อไปเลยสักนิด...

ประตูเปิด ชายหนุ่มในชุดทหารเลวเดินนำเข้ามา ตามมาด้วยชายผมสองสีหน้าตาดุจัดคนหนึ่งที่กระแทกประตูปิดอย่างไร้มารยาทที่สุด วิลเลียมสาบานได้ว่าเขาคุ้นหน้าไอ้หนุ่มที่ย้อมผมสีแดงนั่นเหลือเกิน แต่เมื่อไทเลอร์ไม่ว่าอะไร เขาก็ไม่มีสิทธิ์จะออกปากถาม ทำได้เพียงส่งตัวคนในอ้อมแขนไปให้

ไทเลอร์หยิบตรวนขึ้นมารวบข้อมือนั่นเอาไว้ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้าอ่อนเยาว์ของคนสลบอย่างพิจารณา ปากก็สั่งไปด้วย

“รายงานตัวผู้ต้องหา”

“แกเร็ธ เล็นนิกซ์” วิลเลียมหยุดเว้นไปสักพักหนึ่งกว่าจะยอมขยายความต่อ “ชาวทาเวียร์ อายุยี่สิบห้า สมรู้ร่วมคิดกับทะเลคลั่งในคดีฆาตกรรมสังหารหมู่โจรสลัด ทั้งเมื่อสามปีก่อนและในปีนี้”

“หลักฐาน?”

ก้อนขมๆ จุกขึ้นมาที่คอหอย สายลับหนุ่มหลับตาลง กระซิบ

“ข้าอยู่ในเหตุการณ์ด้วย”

ไทเลอร์พยักหน้ารับช้าๆ พลางกวาดตามองแกเร็ธอีกครั้ง ใบหน้าอ่อนเกินอายุมีริ้วรอยบาดแผลบ้างแต่ไม่มาก เส้นผมสีทองตัดสั้นเรียบร้อย คาดศีรษะไว้ด้วยเชือกถักสีดำยาวจรดเอว รูปร่างผอมแห้ง ลักษณะรูปหน้าไม่ได้มีเค้าของอาชญากรอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

 

“เจ้าสักให้เด็กนี่งั้นหรือ”

 

หัวหน้าสายสืบถามลอยๆ เมื่อเห็นรอยสักรูปลูกศรบนหลังมือขวาของแกเร็ธ ช่างสักด้วยกันย่อมดูออก พวกเขาก็เหมือนศิลปินที่มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง ไม่มีช่างสักคนไหนที่มีลายเส้นเหมือนกัน

วิลเลียมยังคงไม่สบตา

“เจ้าแฝงตัวอยู่กับทะเลคลั่งตั้งแต่เมื่อไร”

“ปีนี้”

“แล้วกับผู้ต้องหานี่?”

“สำคัญตรงไหน”

“เจ้าไม่เคยส่งรายงานมาเลยในช่วงสามปีที่ผ่านมา”

วิลเลียมเหลือบกลับมาสบด้วย ดวงตาสีดำด้านวาวขึ้นมาวูบหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ หากก็รีบแปรกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ในชั่ววินาที แล้วตามมาด้วยเสียงถอนหายใจยาวอย่างยอมจำนน

“สามปีครึ่ง ก่อนจะเข้าร่วมกับทะเลคลั่ง ข้าเจอเขาที่ชายหาด เป็นเชลยที่ถูกพวกโจรสลัดซามูเอลทิ้งลงทะเล” เสียงทุ้มนุ่มฟังแข็งกร้าวขึ้นอย่างประหลาด “ยังมีอะไรอีกไหมครับ หัวหน้า

ไทเลอร์ไม่ซักไซ้อะไรต่อ เพียงแค่เบนสายตากลับไปยังกลุ่มคนในห้องที่เหลือ ริกซัสยังคงยืนกอดอกอยู่ไม่ห่าง ท่าทางเอาเรื่อง ส่วนองครักษ์ประจำตัวก็ยังคงตีสีหน้าเรียบเฉยอ่านไม่ออกเอาไว้ได้อย่างไร้ที่ติ ไทเลอร์พ่นลมหายใจยาว เด็กพวกนี้ดื้อด้านแท้ๆ ไม่ว่าจะวิลเลียมหรือริกซัสก็เถอะ...

 “ท่านอยากรู้อะไรก็ถามสิริก” หัวหน้าสายสืบพยักเพยิดไปทางวิลเลียม “ท่านคงไม่เคยได้ยินชื่อไอ้เวรนี่เท่าไร ส่วนใหญ่มันจะประจำการอยู่ในทาเวียร์ ไม่ค่อยได้มายุ่งกับส่วนกลางนัก แต่มันอยู่ในเหตุการณ์โดยตรง”

“เจ้าให้ข้าถามได้รึไง?”

“ข้าเห็นท่านจ้องแบบนั้นแล้วใจไม่ดี ถามๆ ไปเถอะ” ไทเลอร์กลอกตา “ตอบคำถามไอ้เด็กนี่แทนข้า วิลเลียม แล้วข้าจะไม่เอาเรื่องอะไรที่เจ้าหนีราชการ”

วิลเลียมเสียงแข็งขึ้น “ข้าแค่ไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องส่งรายงานเรื่องยิบย่อย”

“ทั้งๆ ที่เจ้าแฝงตัวไปกับทะเลคลั่ง จนไปถึงเกาะนั่นแล้วน่ะนะ?”

“ข้าไม่ได้ต้องการสมบัติ---”

“ข้าไม่ได้คิดว่าเจ้าต้องการสมบัติ” ไทเลอร์กดเสียงต่ำ รัศมีอำนาจแผ่กระจายอยู่โดยรอบ “เจ้าได้หน้าแน่ที่เป็นคนส่งข่าวเรื่องผู้บุกรุกเกาะนั่น ไม่ต้องห่วง แต่รายงานว่างเปล่าตลอดสามปีก็ควรค่าแก่การลงโทษ ถ้าไม่อยากเข้าคุกเป็นเพื่อนเจ้าคนทาเวียร์นี่ก็ตอบคำถามมันไปซะ ข้าจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นให้”

“เจ้าตอบไม่ได้เลยหาคนมาตอบแทน ว่างั้นเหอะ” ริกซัสแขวะลอยๆ ไทเลอร์ยักไหล่

“จะทางไหนท่านก็ได้คำตอบเหมือนกัน อย่าเรื่องมาก”

“ท่านเป็น... สายสืบหรือ...” วิลเลียมถามช้าๆ หัวคิ้วขมวดเข้าระหว่างที่กวาดตามองชายหนุ่มผมสองสี ไอ้หนุ่มทหารเลวข้างหลังหันไปกลั้นหัวเราะกึกๆ ส่วนไทเลอร์เองก็เผลอหลุดยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้

 

“เจ้าชายรัชทายาท”

 

วิลเลียมชะงักไปนิดหนึ่ง ใบหน้าที่นิ่งขรึมมาตลอดแสดงอารมณ์ออกมาชัดเจนก็คราวนี้ เขามองเหมือนไม่อยากเชื่อสายตา หากไทเลอร์ไม่ใช่คนประเภทที่จะหยิบเชื้อพระวงศ์ลงมาล้อเล่น ช่างสักหนุ่มจึงทำได้เพียงรีบเก็บสีหน้าเอาไว้แล้วก้มศีรษะลงน้อยๆ เป็นเชิงทำความเคารพ เสียงอ่อนลง

“มีสิ่งใดที่กระหม่อมจะสามารถ... ทูลถวายได้บ้าง...”

เป็นไม่กี่ครั้งที่เจ้าชายหนุ่มไม่ใส่ใจเรื่องคำราชาศัพท์ เพียงแค่ถามสั้นๆ เสียงห้วน

“มีใครอยู่บนเกาะนั่นบ้าง”

วิลเลียมนิ่งเงียบ เหลียวไปมองไทเลอร์คล้ายจะขอคำปรึกษา คนเป็นหัวหน้าจึงพยักหน้ารับเบาๆ ช่วยยืนยันได้ว่าเจ้าชายรับรู้ถึงตัวตนของเกาะค้าทาสแล้วเรียบร้อย ไม่ว่าจะรู้มาจากใครก็ตาม

“ตอนนี้ไม่ใช่ฤดูค้าทาส ก่อนที่กระหม่อมจะออกมา มีทหารเรืออยู่ทางด้านหน้าของเกาะราวยี่สิบคน” วิลเลียมตอบเนิบๆ ท่าทางใจเย็นลงบ้างแล้ว “ส่วนที่วิหารมีโจรสลัดฉายา กรงสัตว์ หกคน ผู้สมรู้ร่วมคิดกับตัวทะเลคลั่งเองรวมสองคน ทหารเรือที่เฝ้ายามอยู่ถูกฆ่าตายหมด”

“สั่งการอะไรไปบ้าง”

“อพยพทหารเรือออกจากพื้นที่ แล้วให้หน่วยเวทและกองทัพเรือไปเก็บกวาดหลังจากคำสาปหยุดทำงานพะย่ะค่ะ”

 

นั่นหมายถึงหลังจากที่ผู้บุกรุกสิ้นชีวิต...

 

ริกซัสหันกลับไปสบตาเอียน หวังลึกๆ ว่าคนสนิทของเขาจะบอกว่าสิ่งที่ตีความอยู่ในหัวผิดพลาด แต่เปล่าเลย สีหน้าขององครักษ์คู่กายซีดลงไปทันตาไม่แพ้กัน แบบที่คนเป็นเจ้าชายเห็นแล้วใจหายวาบ...

ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง

“จะหยุดได้ยังไง” เขาตวัดถามเสียงกร้าวทั้งๆ ที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว “คำสาปนั่นน่ะ จะหยุดได้ยังไง!

“กระหม่อมเข้าใจว่าแค่หายตัวออกมาได้ก็คง---”

“ยังไม่มีใครออกมา” นักเวทสาวจากแดนตะวันออกที่เงียบมานานขัดขึ้นกลางคัน ทุกคนเหลียวไปมองอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหล่อนอยู่ที่นั่นด้วย “ข้าสัมผัสได้ คำสาปของนางไม่ได้หนีกันง่ายๆ แค่หายตัวหรอก นางมีปิศาจใต้บัญชาอีกมากที่พร้อมจะทำตามคำสั่ง แม้แต่ปิศาจของทะเลคลั่งกับหัวหน้าลูกเรือผิวเข้มคนนั้น ถ้าทั้งคู่ขาดสติเมื่อไรก็ถูกควบคุมได้เช่นกัน” นากาอินส่ายศีรษะเบาๆ “ถ้าหายตัวออกมา มีหวังโดนปิศาจตามไปฆ่าตายกลางห้วงเวทมนตร์แน่ แค่ชั่วพริบตา มนุษย์สู้ปิศาจไม่ได้หรอก”

“ถ้างั้น...”

“ก็หยุดไม่ได้พะย่ะค่ะ” วิลเลียมพึมพำต่อแทนให้ ท้ายเสียงไหวไปเช่นกัน “ไม่มีทางรอด จนกว่าแม่มดแห่งทะเลจะได้รับเครื่องเซ่นไหว้ของนาง...”

ริกซัสพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางยกมือขึ้นนวดขมับ ดวงตาร้าวจัด

วิลเลียมหรี่ตาลง

 

“ขอประทานอภัยพะย่ะค่ะ แต่ที่ข้อหัตถ์นั่น...”

 

ทุกคนหันมองข้อมือข้างซ้ายของเจ้าชายหนุ่มโดยพร้อมเพรียง มีสร้อยหนังเส้นหนึ่งถูกพันทบอยู่เหนือรอยสักสีดำสนิท ห้อยด้วยจี้แหวนสีแดงเลือดหมูลายเรียบ ไม่มีอะไรโดดเด่นจนเผลอมองข้ามไปได้ง่ายๆ

เอียนกับนากาอินเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ทั้งคู่เห็นกำไลกับรอยสักนั่นจนชินเสียแล้ว หากไทเลอร์กลับชะงักไปทันทีอย่างเพิ่งสังเกตเห็น คงเพราะปกติริกซัสเองก็ใส่เครื่องประดับประเภทแหวนหรือกำไลเป็นประจำอยู่แล้วจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพียงแต่จี้แหวนแบบนั้น...

ริกซัสลดแขนลง มองตาขวาง

“มันเป็นโจรสลัดในสังกัดข้า” เขาประกาศเสียงกร้าว “ไม่ต้องแปลกใจถ้าข้ารู้ว่ากองทัพเรือกับพวกเจ้าปิดบังอะไรกันอยู่ ถ้านั่นคือสิ่งที่เจ้าจะถาม”

“สัญลักษณ์โจรสลัด?” ไทเลอร์เปรยถามในฐานะที่ไม่ได้ดูแลข้อมูลฝั่งพื้นทะเลโดยตรง วิลเลียมผงกศีรษะรับ

“ของกลุ่มโจรสลัดกรงสัตว์ครับ”

หัวหน้าสายสืบประจำราชวงศ์ขมวดคิ้วเข้าคล้ายจะครุ่นคิด หยุดเงียบลงไป

 

แต่จี้แหวนแบบนั้น... คล้ายกับ...

 

“ข้าจะไม่ทนดูเพื่อนข้าตายไปง่ายๆ” ริกซัสหันไปประกาศกับเอียนและนากาอิน ทั้งสองคนหน้าเครียดขึ้นมาเช่นเดียวกัน

“เจ้าหายตัวไปรับไม่ไหวหรือคนสวย”

“พลังข้าอาจจะไม่พอพาทุกคนกลับมา”

“เราดึงคนจากหน่วยเวทของทางการไม่ได้ ถ้างั้น---”

 

“เลือดข้า”

 

บทสนทนาหยุดชะงักไปกลางคัน วิลเลียมเหลือบมองไทเลอร์ด้วยสายตาแปลกๆ ในขณะที่คนที่เหลือหันมองเจ้าของเสียงเป็นตาเดียว ชายหนุ่มยักไหล่ทีหนึ่งแล้วไม่พูดอะไรออกมาอีก ชั่วขณะหนึ่งที่เขานึกสงสัยว่าทำไมถึงหลุดปากออกไป แต่ก็ช้าไปแล้วเมื่อริกซัสเอ่ยถามขึ้นมาเสียงต่ำๆ

“อะไร”

เขาถอนหายใจยาว เอาเถอะ เขาอาจจะเลี้ยงเด็กคนนี้มาดีเกินไปก็ได้...

“เลือดข้า” ไทเลอร์ทวนคำให้ “ให้มันสัมผัสกับเวทของแม่มดแห่งทะเล จะช่วยหยุดคำสาปของนางได้ราวสองหรือสามชั่วโมง สำหรับคนตระกูลเบอร์ตัน พ่อของข้าเคยช่วยนางไว้ครั้งหนึ่งตอนที่เกิดกบฏนักเวท นางเป็นคนตรง นางเลยให้ของตอบแทนมา”

“งั้นก็เอาเลือดเจ้ามา ข้าจะไปเอง”

“ไม่ใช่ธุระของข้าด้วยสิ”

ริกซัสลุกพรวด “แต่ถ้าปล่อยแบบนี้ก็ได้ตายกันหมด---!

“ท่านคิดว่าข้าเป็นสายสืบมากี่ปีแล้ว ริก และในฐานะที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างราชวงศ์กับผู้ก่อการร้าย สิ่งหนึ่งที่ข้าต้องทำได้คือเฝ้ามองคนอื่นตายไปต่อหน้าต่อตา ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม” ไทเลอร์เอ่ยเสียงเย็นชา “ท่านอยู่ในราชสำนักมากี่ปีแล้ว คุ้นเคยกับมันเสีย ในเมื่อราชวงศ์ปล่อยโจรสลัดให้อยู่ในการควบคุมของกองทัพเรือ มันก็เป็นหน้าที่ของกองทัพเรือ ไม่ใช่ราชวงศ์”

ความหวังดับวูบ เจ้าชายหนุ่มสะอึกไป

 

วิลเลียมหลับตาลง ไม่เหลือความหวังให้คัตวากับมิเชลอีกแล้ว เหลือก็แต่แกเร็ธที่ยังไม่รู้วันตาย มีแค่โทษประหารรอคอยอยู่รำไรเมื่อจบเรื่องทั้งหมดลง...

แต่ระหว่างความตายกับแผ่นดิน เขาไม่มีสิทธิ์เลือกมากไปกว่านี้เลย...

 

“แล้วสายสืบ... ยังเป็นคนอยู่ไหม...”

เสียงห้าวๆ ของริกซัสดังขัดทุกจังหวะความคิด ลมหายใจของวิลเลียมชะงักไปนิดหนึ่ง กระแสเสียงนั่นเจือไปด้วยความหวังบางอย่างทั้งๆ ที่ไม่ควรจะเหลืออยู่ เนตรสีฟ้าอ่อนขององค์ชายดูมั่นใจกว่าที่จะคาดคิด

ไทเลอร์ขมวดคิ้วบ้าง

“อะไรนะ”

“ข้าหมายถึงเจ้า” เจ้าชายหนุ่มยกมือขึ้นชี้หน้า “ยังมีหัวใจอยู่ไหม ยังไม่ใช่อาวุธฆ่าคนใช่หรือเปล่า”

“ท่านจะพูดอะไร---”

 

“ต้องให้ใครอยู่ในนั้นเจ้าถึงจะยอมช่วย ไทเลอร์ เมียเจ้า? หรือว่าข้า?”

 

คนถูกถามหยุดเงียบไป ส่วนวิลเลียมเกือบสำลักกับหญิงสาวผู้ถูกพาดพิง

“ข้าไม่รู้ว่าท่านตั้งใจจะทำอะไร แต่บอกไว้เลยว่าข้าไม่ปล่อยให้ท่านไปง่ายๆ แน่ หัดเจียมสถานะตัวเองซะบ้างเถอะ” หัวหน้าสายสืบยังยืนกรานเด็ดขาด “ส่วนเวโรนิก้าเป็นนักขายข่าว ไม่ใช่สายลงภาคสนามเสียด้วย ไม่ต้องหยิบนางมาขู่ข้าหรอก ข้ากึ่งหย่ากึ่งแยกกันอยู่กับนางก็เพื่ออะไรแบบนี้แหละ”

แต่ริกซัสไม่ยอมแพ้แค่นั้น

“สมมตินะ ไทเลอร์” เขาว่า “ไม่เกี่ยวกับยศตำแหน่ง ถ้าข้าไม่ได้เป็นเจ้าชาย แต่ดันไปอยู่บนไอ้เกาะบ้านั่น เจ้าจะช่วยข้าไหม”

“แล้วแต่สถานการณ์ แต่ข้าก็ยังนึกไม่ออกว่าจะมีอะไรสำคัญกว่าชีวิตของเจ้าชายรัชทายาท” ไทเลอร์หยัดยิ้มนิดหนึ่งที่มุมปาก ยักไหล่อย่างเหยียดหยัน “แต่เสียใจด้วยนะที่ท่านไม่ได้อยู่บนเกาะนั้น และเสียใจด้วยที่ท่านยังมีตำแหน่งเจ้าชายค้ำคออยู่”

“แล้วลูกชายเจ้าล่ะ”

“ฮะ?”

ไทเลอร์กะพริบตาอย่างแปลกใจ ส่วนเอียนหันมามองราวกับจะรู้ว่านายเหนือหัวหมายถึงสิ่งใด หากริกซัสไม่ได้ใส่ใจปฏิกิริยาของคนฟังนัก แค่ถามต่อเสียงทรงอำนาจ -- แบบที่ต้องการคำตอบ -- และจะต้องเอาคำตอบมาให้จงได้

“ลูกของเจ้ากับเวโรนิก้า--- หมอนั่นไม่ได้ใช้นามสกุลของเจ้าใช่ไหม”

“ไม่ได้ใช้ ข้าฝากสายสืบในสังกัดข้าไปเลี้ยงแล้วยกให้มันไปเลย ยี่สิบกว่าปีแล้ว” สายสืบยกมือขึ้นกอดอก รีบออกตัว “ข้าไม่ได้ยุ่งกับเด็กนั่นนักหรอก พวกเราสายสืบไม่ควรมีครอบครัวมาตั้งแต่แรกแล้ว แต่เวโรนิก้าบอกว่าจะจัดการเองข้าเลยว่าอะไรไม่ได้ ชื่อนางก็เป็นคนตั้ง”

“หรือว่า...” วิลเลียมพึมพำเสียงแผ่ว เบิกตากว้างขึ้นคล้ายจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แต่ไทเลอร์ไม่ทันสังเกต ยังคงถามเสียงห้วน

“เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรด้วย”

“ชื่ออะไร”

“ท่านจะถามทำไม”

“ข้าถามว่าลูกชายเจ้าชื่ออะไร”

ไทเลอร์ขมวดคิ้วมุ่นเข้า ตอบอย่างเสียไม่ได้

 

“มันชื่อราฟาเอล -- ราฟาเอล อาเร็นส์ -- จะถามไปทำบ้าอะไร”

 

 

xxxxxxxxxx

 
 


From Writer:

กลับมาอัพแล้วค่า~ ขอโทษที่อัพรัวๆ แล้วหายไปค่ะ พอดีเปิดเทอมแล้ว สปีดก็ตกอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ 5555555 //ซับน้ำตา
มีประกาศนิดหน่อย ว่าจะบอกตั้งนานแล้วแต่รอปั่นตอนนี้เสร็จ เลยลากยาวมาถึงตอนนี้แน่ะกว่าจะได้ประกาศ นั่นคือ

นิยายเรื่อง P.R.I.N.C.E เจ้าชายสายพันธุ์นรก ติดรอบ 20 ผลงานของงานประกวด Enter Books Writer Episode 4 ค่าาาา~

ลิ้งค์ประกาศ >> http://www.enter-books.com/event/enter_episode_4/road_show/index.php
ตัวนิยายอยู่ทางนี้เลยค่ะ >>


จะเริ่มโพสต์ตอนที่ 2 ให้กรรมการลงคะแนนและให้คนอื่นๆ โหวตกันได้ในวันที่ 2 ก.พ.นี้ ถ้าใครชอบเรื่องนี้ก็แวะไปโหวตไปอ่านเวอร์ชั่นรีไรท์ล่าสุดกันได้นะคะ!
รักคนอ่านทุกๆ คนค่ะ เรื่องนี้ก็ใกล้จบแล้วเหมือนกัน อยู่ด้วยกันไปนานๆ นะคะ! ♥♥♥

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

604 ความคิดเห็น

  1. #576 ♠ e l f . (@sanael) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 15:43
    ทุกครั้งที่ริกซัสเอ่ยยศของตัวเองนั้นจะสะท้านแล้วรู้สึกถึงความมาเหนือ
    แต่มาเจอบรรทัดสุดท้าย.....................................................

    โคตรพีค
    พระเจ้าจอร์ช  ปมมาอย่างดีเลยว่ะ !!

    โห คุณพ่อ! อาชีพของพ่อทั้งเบื้องหน้าเบื้องหลังนี่.. ไม่ถูกกับลูกพ่ออย่างแรงนะพ่อ lol
    แต่ ณ จุดนี้ สนุกมากกกกก

    #576
    0
  2. #491 DriveMeCrazy (@greatmormon) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:31
    ชื่อคุ้นๆเนอะ แต่ไม่ได่อ่่านนาน ลืมไปแล้วอ่ะ
    #491
    0
  3. #482 Sushi_Burger (@superkiller) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 18:56
    //มอบความหล่อเต็มล้านให้กับชื่อราฟาเอลค่ะ *เเละเจ้าตัวด้วยค่ะ**ถึงตอนนี้จะออกมาแค่ถูกหิ้วปีกไปมา/กัปปิตันตบ*
    เวลาเจ้าชายเปิดตัวว่าเป็นรัชทายาททีไรต้องมีคนเงิบทุกทีสิน่า 55555 ส่วนเอียน บ้าเอ๊ย ทำไมแกออกมาแค่นี้ก็หล่อ ทำไมมมมมมมม *หงายท้อง ยอมแพ้*
    แต่ที่หงายท้องยอมแพ้แท้ๆต้องประโยคนี้
    "เจ้าหายตัวไปรับไม่ได้หรือคนสวย"
    ใครพูด เอียนใช่ไหม อย่ามาเต๊าะย้ำความงามของราชินีสิ แอออออออออออ //คนสวยทำอะไรก็ดี ออกมายังไงก็ดี๊ดี แออออออออออออ
    เลาจะไปเกาะกุงเกงเจ้าชายรอตอนต่อไปปปปปปปปปปป *เจ้าชายถีบ**ยินดีกับดิ๊กกี้ๆอีกทีด้วยนะคะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ*
    #482
    0
  4. #481 MadCat (@rambo-nat) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 17:13
    รู้สึกกร๊าววววว กริ๊วกร๊าวๆ ความสัมพันธ์มันช่างยุ่งเหยิงงงงงง 
    #481
    0
  5. #480 dark-violin (@dark-violin) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 14:54
    โอยยย ลุ้นจนหัวใจกระตุกค่ะ เจ้าชายเท่มากกกก รักเพื่อนมากกก
    แล้วอย่างนี้...เจ้าชายกับกัปตันก็นับพี่น้องกันได้สินะคะ????
    #480
    0
  6. #479 ' ✚PLOY : poiz,, ☆ (@frienderina) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 14:38
    โอย ลุ้นจนมือไม้เย็นไปหมดเลยค่ะ >.< ที่แท้พ่อจริงๆของราล์ฟก็คือไทเลอร์สินะ เกินคาดมาก 55 เจ้าชายจะช่วยมารูนได้มั้ยนะ ลุ้นมากๆ
    #479
    0
  7. #478 worm-book (@m130341) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 12:41
    กัปตันมีพ่อเพิ่มมาอีกคนแล้วสินะคะ...แต่ละคนโหดห้าวน่าดูกันทั้งนั้นเลยด้วย ทั้งคนให้กำเนิดทั้งพวกคนพาไปเลี้ยงนั่นแหละ
    ส่วนวิลเลี่ยมก็นะ ทำไมทำกับน้องแกเร็ธคนดีแบบนี้ล่ะตัวเธอ ทำม๊ายยยยยยยยยย//โหยหวน
    ขอแสดงความยินดีกับเรื่อง P.R.I.N.C.E. ด้วยค่ะ จะตามเชียร์แน่นอน!
    #478
    0
  8. #477 Bloody Rose (@sayurahime) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 06:34
    คุณพ่อนายพรานเป็นสายสืบที่ว่านั่นเอง ไปรับลูกชายเถอะลุง ดีไม่ดีอาจได้ของแถมมาด้วยนะ
    #477
    0
  9. วันที่ 24 มกราคม 2558 / 02:48
    อ้าววว  พ่อราฟเป็นนายพรานไม่ใช่หรอไรท์  แล้วจะเป็นไงต่อน้อ  มาต่อนะไรท์อดใจรออยู่
    #476
    0