Flip Love พลิกรักกับดักหัวใจ Wonhyuk Kyumin Kihae

ตอนที่ 37 : *Flip Love*: Chapter 32 เมฆฝนเริ่มตั้งเค้า (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,325
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    26 เม.ย. 56




Chapter 32 : เมฆฝนเริ่มตั้งเค้า
 


             จุ้บ...จุ้บจุ้บ



            เสียงประทับริมฝีปากเบาๆลงบนหลังมือนิ่มดังขึ้นเป็นระยะจนเจ้าของมือเล็กที่ถูกกอบกุมและถูกกดริมฝีปากเริ่มจะเม้มยิ้มเอาไว้ไม่อยู่

“นี่ จะพอได้รึยังเนี่ย มือจะเปื่อยอยู่แล้ว” สุดท้ายคนที่เม้มยิ้มไม่อยู่ก็หลุดว่าออกมาอย่างเขินๆ

“ไม่เป็นไร ถึงจะเปื่อยผมก็หอมแบบเปื่อยๆของผมคนเดียว คึคึ”

 

ร่างหนาของเยซองที่นอนหนุนตักเล็กบนโซฟาในห้องส่วนตัวของเยซอง มือหนาที่ไม่ยอมปล่อยให้มือเล็กห่างไปไหน ทั้งที่ใบหน้าคมก็ซุกอยู่ที่แผ่นท้องเรียบแบน แต่เสียงทุ้มแหบก็ยังคงปล่อยถ้อยคำหวานเลี่ยน ให้คนฟังที่ตอนแรกก็ไม่ไหวจะชิน แต่ไม่รู้ไหงตอนนี้แก้มนวลถึงได้แดงก่ำอยู่ร่ำไป

วันนี้เจ้าของห้องรูปหล่อที่ฤกษ์ขโมยลูกสาวของคุณแม่ฮยอซอนมาที่คอนโดเขาได้ เพราะวันนี้คุณแม่คนเก่ง อดีตประธานสาขา ต้องไปเตรียมงานเลี้ยงรุ่นที่จะจัดขึ้นอีกไม่นาน เยซองไม่พูดพร่ำทำเพลงรวบคนรักพุ่งตรงมาที่แห่งนี้ทันที

คอนโดสีขรึมที่ดูไม่ค่อยสดใส เฟอร์นิเจอร์ส่วนมากเป็นสีเข้มตามประสาผู้ชาย ห้องที่มีเพียงเพื่อนสนิทไม่กี่คนที่เคยมา ไม่เคยให้คนในครอบครัวซึ่งขึ้นชื่อว่าควรจะสนิทและไว้ใจที่สุดมา แต่วันนี้ร่างสูงเจ้าของห้องรับรู้ได้ถึงความสดใสและแสงสว่างในห้องเขาเพิ่มขึ้นทีละนิด แค่มีคนน่ารักตัวเล็กคนนี้เข้ามา

 

“อ้ะ! นี่ พอเลยนะ”

มือเล็กรีบดึงออกจากการกอบกุมเพื่อดันหน้าคมที่ซุกเข้าแนบชิดราวเกินกว่าปกติ แม้จะมีเสื้อตัวนิ่มกั้นไว้ แต่ความอุ่นจากริมฝีปากหนาที่ส่งแรงกดอยู่ตรงแผ่นท้องบางก็ต้องเกร็งหนีอยู่ดี

“หอมมม...นุ่มมม...อื้อออออ” เสียงทุ้มที่ดังอู้อี้ลอดออกมาจากใบหน้าคมที่ยังคงไม่ยอมผละออกมา แม้จะโดนมือเล็กดันออกก็ตาม คำที่บ่งบอกความพอใจไม่น้อย แถมด้วยการซุกหน้าเข้าไปแล้วส่ายไปมา อย่างเมามันส์(?)

“อ้าาา ไม่เอานะ ลุกเลย อ้ะ ฮ่าๆๆ ไม่เอานะ...อ้ะ ฮ่าๆๆ อย่า...จักจี้ ฮ่าๆ...นี่ ฮ่าๆๆ..หยุดเลย ฮ่าๆ นะ”

คนตัวเล็กดิ้นไปมาไม่หยุดเมื่อมือที่รวบเอวบางไว้เฉยๆดันจับเอาเอวบางทั้งสองข้างมาละเลงมือจั้กจี๋ไม่ให้ได้หยุดหายใจ

เรียวอุคดิ้นหนีพยายามเอามือหนาออกจากเอวตัวเองทั้งที่ยังหยุดหัวเราะไม่ได้

“ฮ่าๆ...แฮ่กๆ...นะเหนื่อย...ฮ่าๆๆๆ แล้วน้าา..แฮ่กๆ...”

เสียงหอบเบาๆปนเสียงหัวเราะแทรกมา ทำให้คนตัวใหญ่กว่าเริ่มสงสารขึ้นมานิดนึง ใบหน้าคมคายที่มีรอยยิ้มไม่หุบเพราะได้แกล้งคนรักยิ้มอ่อนขึ้นมาด้วยความเอ็นดูนิดนึง เพราะรับรู้ได้ถึงสิ่งบางอย่างในหัวใจที่มันอุ่นๆ

“แฮ่ก...แฮ่กๆ...ไม่ต้อง...มายิ้มเลยนะ” เสียงพูดที่ยังเว้นระยะการหายใจเป็นระยะจากใบหน้าหวานที่มองค้อนๆมายังเยซองที่มือหนาทั้งสองข้างยังคงค้างอยู่ที่เอวบาง

“ก็อยากยิ้มนี่..คนมันมีความสุข” ใบหน้าหล่อพูดด้วยสีหน้าที่พาลให้คนโดนแกล้งยิ่งหมั่นไส้

“มีความสุขที่ได้แกล้งกันเนี่ยนะ...นี่แนะ ยิ้มนักกกกก”

มือเล็กยกขึ้นหยิบเนื้อส่วนแก้มที่เยอะเป็นพิเศษของแฟนหนุ่มให้ยืดออกมาแล้วส่ายไปมา แก้แค้นกลับไปน่ารักๆ แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะยอม

“อ้ะ!

จุ้บ

 

หากคิดว่าเสียงจุ้บนี้จะเป็นเสียงหอมแก้มเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว คงผิด เพราะคราวนี้ กลับเป็นเสียงที่เกิดจากริมฝีปากหนาประกบลงบนกลีบปากชมพูเร็วๆ

!!!” คนตัวเล็กเบิกตากว้างด้วยตกใจไม่น้อย แต่แล้วเมื่อใบหน้าคมค่อยเคลื่อนเข้ามาใกล้ๆพร้อมกับดวงตาคมที่ยังจ้องมาไม่วาง แก้มนิ่มที่มีสีชมพูระเรื่อก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มทันที

“.....”

“....อีกทีได้ม่ะ...”

“....”

“...ไม่ตอบงั้น ทำเลย”

“อ้ะ!!” ตาหวานเบิกกว้างเมื่อมือหนาจับมือเล็กทั้งสองข้างลงแล้วจับใบหน้าเรียวเข้าประกบจูบหวานที่ค่อยแนบลงบนกลีบปากสีหวานอย่างแผ่วเบา

กลีบปากเล็กที่เม้มหนีเล็กๆพร้อมกับดวงตาที่หลับลง รับรู้ได้เพียงรสสัมผัสที่ริมฝีปากหนาถ่ายทอดมา รสจูบที่เยซองค่อยๆมอบให้อย่างช้าๆ ริมฝีปากร้อนขบเม้มกลีบปากล่างอย่างอ้อนขอ รสจูบที่มากกว่า

ร่างบางค่อยๆแย้มกลีบปากบางออกน้อยให้คนร่างสูงได้สอดแทรกขเชิมรสหวานภายใน ลิ้นร้อนสอดเข้ากวาดชิมทีละนิดอย่างละเมียดละไม รสชาติหวานฉ่ำที่ได้ลิ้มเพียงนิดก็ยิ่งอยากได้มากขึ้น

มือหนายกขึ้นประคองใบหน้าเรียว เมื่อร่างบางค่อยเอนลงไปกับโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง

รสจูบที่ราวกับดึงเอาความรู้สึกมากมายมารวมกันไว้ที่หัวใจสองดวงแล้วส่งผ่านต่อกันทางด้วยความหวานฉ่ำ ปากหนาขยับเปลี่ยนประกบกลีบปากล่างขบเม้มจนกลีบปากสีชมพูนั้นแดงช้ำทีละนิดจนเจ้าของใบหน้าหวานเริ่มครางในลำคอจากลมหายใจที่ถูกแย่งชิงไม่ได้หยุด

“อือ...อืม...”

เสียงหวานดังขึ้นพร้อมกับแรงกำแน่นที่แขนเสื้อหนา เรียกให้เยซองจำใจต้องถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง

 

จุ้บ

เมื่อร่างหนายอมถอนจูบออกมาแล้ว แต่ใบหน้าหวานที่แดงก่ำกลับก้มหน้าหนีด้วยความเขินอายและแก้มแดงๆ ริมฝีปากหนาก็ก้มลงบดจูบแรงๆอีกซักที เรียกสายตาค้อนๆจากคนรักได้ดี

 

“....ยิ้มอีกแล้ว”

“...ก็มีความสุขนี่นา...เรียวอุคทำให้ผมมีความสุข ผมก็ยิ้มสิ...”

“(   -////- )” นัยน์ตาหวานมองเห็นแววตาสดใสเป็นประกายภายในแววตาคมแล้วก็เม้มปากอมยิ้ม เมื่อคิดว่าควรจะแสดงออกให้คนรักรู้บ้าง...ว่าเขาก็รู้สึกไม่ต่างกัน

 

“...ฉัน.....ก็มีความสุขเหมือนกันแหละน่า...”

 

จุ้บ

 

เป็นสถานการณ์ที่คิมเรียวอุคอยากจะตะโกนบอกไอ้หล่อตรงหน้านี้เหลือเกินว่า...ช่วยอย่าทำให้ใจเต้นแรงไปมากกว่านี้ได้มั้ยยยย...ใจมันเต้นแรงเกินไปแล้วนะ >///<

 

..

..

..

..

 

“ป้า จงอุนหายไปไหนอีกแล้ว วันนี้ก็วันหยุด ไม่เคยจะคิดอยู่ติดบ้านเลยใช่มั้ยเนี่ย”

เสียงของคิมจีอัน มารดาของเยซองเอ่ยถามคุณใช้ในบ้านด้วยน้ำเสียงติดเกรี้ยวกราดด้วยความอารมณ์เสีย ที่ลูกชายคนเดียวของตัวเองไม่เคยคิดจะโผล่หน้ามาให้เห็น

 

...แม้ว่าความจริง ต้นเหตุมาจากตนเองและสามีที่ไม่เคยแม้แต่จะใส่ใจใยดีอะไรเลย เพราะมัวแต่ทำงานติดต่อลูกค้า ไปต่างประเทศไม่ได้หยุดหย่อน

 

“คุณจงอุนกลับมาบ้านบ้างค่ะ บางอาทิตย์ก็อยู่ค้างสองสามวัน แต่ช่วงนี้ไม่ค่อย...” เสียงของหญิงสูงวัยเบาลงไป ก็พอทำให้คิมจีอันเข้าใจได้ไม่ยาก

“ไม่มาเลยใช่มั้ย เพราะอะไรกัน...เพราะฉันกลับมาบ้านรึไง หรือเพราะอะไร อย่าให้รู้นะว่าไปติด   สาว ที่ไหน เดี๋ยวลูกสาวคุณนายโกที่เล็งไว้หลุดมือขึ้นมาล่ะก็ตายเลย” จีอันกระฟัดกระเฟียดเล็กน้อยกระแทกตัวลงโซฟาอย่างไม่มีมาด

 

ป้าแม่บ้านถอนหายใจกับคุณนายของบ้าน ทั้งที่เมื่อก่อนหล่อนไม่เคยจะเป็นอย่างนี้ ตอนคุณหนูจงอุนยังเด็ก ก็ยังดูแลไม่ห่างจนเติบโตเป็นเด็กร่าเริง แต่แล้วเพียงแค่เกิดเหตุการณ์ที่สร้างปัญหาให้กับบริษัทของคุณชายพ่อคุณจงอุน ผู้เป็นภรรยาจึงต้องเข้าไปช่วย สิ่งนี้เองที่ทำให้หล่อนเริ่มเปลี่ยนไป

สังคมคุณนายทั้งหลายที่ค่อยๆเปลี่ยนเธอไป มีเวลาให้คุณหนูน้อยลง เจอกันครั้งนึงก็เริ่มเอาสิ่งที่ได้มาจากคุณหญิงคนอื่นมากดดันลูกชายตนเอง ไม่ว่าจะเป็น การเรียน คบเพื่อน หรือของแบรนด์เนมต่างๆ

จีอันเป็นถึงขั้นคิดจะส่งคุณหนูจงอุนไปเรียนต่างประเทศเพื่อชูหน้าชูตา จะดพูดได้เต็มปากว่ามีลูกชายเรียนอยู่เมืองนอก แล้วมีหรือที่คนรักเพื่อนอย่างคิมจงอุนจะยอม สุดท้ายหลังจากทะเลาะกันอย่างรุนแรงเรื่องไม่ยอมไปเรียนต่างประเทศ คิมจงอุนก็เริ่มเปลี่ยนไป เพราะแม่เขาที่เปลี่ยนไป...

 

“คุณจีอันคะ...ป้าว่า...คุณหนูคงอยากหาคนที่เธอรักเองมากกว่า...นะคะ...” แม้ว่าจะอายุมากกว่า แต่ถึงยังไงก็เป็นแค่คนใช้ ป้าแก่ๆคนนี้เลยทำได้แค่เอ่ยแย้งเบาๆ แล้วจบคำพูดลงหลังจากสบสายตาดุดันของคุณนายของบ้าน

“หาเองก็ได้ แต่ขอให้พาไปเชิดหน้า พาไปโชว์ตัวได้เต็มที่แล้วกัน...วันก่อนมีคนเห็นไปเดินอยู่กับใครก็ไม่รู้ตัวเล็กๆแต่งตัวธรรมดาไม่น่าจะใช่ลูกคุณหญิงคุณนายที่ไหน ฉันล่ะกลุ้มใจไม่รู้รักจริงหรือคบเล่นๆ ถ้าคบเล่นๆฉันก็ไม่สนใจหรอก อย่าจริงจังขึ้นมาก็แล้วกัน...นี่ป้า...ตั้งแต่วันนี้ถ้าจงอุนกลับเข้าบ้านรีบโทรแจ้งฉันทันทีรู้มั้ย...จะต้องจับมาคุยกันให้รู้เรื่องหน่อยแล้ว”

“.....” หญิงสูงวัยได้แต่ลอบถอนหายใจกับคำทีผู้เป็นแม่เอ่ย

เธอหวังอยากเห็นคุณจงอุนที่เคยร่าเริง ขี้เล่นกลับมา เห็นที่ว่าจะเป็นไปได้ยาก หรือไม่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

“ซองมิน ไหวรึเปล่า”

เสียงทุ้มของแฟนหนุ่มที่ลงมือลงโทษคนรักไปอย่างหนัก แต่แสนหอมหวานเมื่อคืนนี้เอ่ยถามอย่างห่วงใยเมื่อเห็นว่าร่างอวบก้าวเดินลงบันไดอย่างยากลำบากในตอนเช้าตรู่เช่นนี้(ความจริงเห็นตั้งแต่ตื่น แต่ไม่พูด) แต่กลับได้ค้อนวงลงเล็กๆกับแก้มแดงๆจากซองมินมาแทน

“ไม่อยากไหว เหมือนกันแต่ก็ต้องไหวอ่า...เมื่อวานอุตส่าห์โทรขอพ่อไว้แล้ว ไม่มาก็เสียเที่ยวซิ” ปากบางแดงช้ำว่าอย่างงอนๆ ย้อนไปเมื่อวานที่อุตส่าห์นัดแนะกับเพื่อนสนิทอย่างดี เรื่องอะไรเช้าวันนี้ที่จะได้เขาครัวของร้านพร้อมคยูฮยอนจะยกเลิกไปเพราะ...เอ่อ...เจ็บสะโพก...ได้ไงเล่า >////<

 

“หึ...ถ้าไม่ไหวตอนไหนก็บอกผมก็แล้วกันนะ” มือหนาประคองเอวอิ่มให้ค่อยๆเดินก้าวลงไปยังห้องครัวกว้าง สถานที่ลงโทษแสนหวานเมื่อคืน ที่ตอนนี้คงมีพนักงานเริ่มทยอยกันมาเตรียมข้าวของแล้ว

 

“อรุณสวัสดิ์ครับเชฟคิม”

คยูฮยอนเอ่ยทักคิบอมที่กำลังยืนอ่านรายการสินค้าที่ต้องทำส่งวันนี้

“อ่ะ อ้าว คุณคยู...ซองมิน...เป็นไง...ลงมาแต่เช้าเชียว...ไหวหรอเนี่ย...”

อาจเป็นคำถามที่ไม่มีอะไรมาก แต่น้ำเสียงกับท่าทางของคุณเชฟรูปหล่อนี่สิ คิ้วหนากับมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นเหมือนกำลังเย้าหยอกอะไรสักอย่าง

“เอ่อ..ไหวสิฮะ ทำไมเหรอ?” ตาหวานกลมใสหันไปมองหาคยูฮยอนอย่างไม่แน่ใจ ร่างสูงก็แสดงอาการเช่นเดียวกัน ไม่เข้าใจสิ่งที่เชฟใหญ่ของร้านต้องการจะสื่อ

 

“หึๆ...ไม่มีอะไรหรอกครับ...แค่...ที่หลังปิดไฟก่อนก็ดีนะครับคุณคยู”

“...!!!

คิบอมเข้ามากระซิบบอกคยูฮยอนใกล้ๆ เสียงเบาเสียอย่างที่ซองมินก็คงไม่ได้ยินเหมือนกัน คยูฮยอนฟังแล้วนิ่งไปนิดก่อนที่จะตกใจผงะออกมามองหน้าคมของอีกคน

“....ซองมิน..ไปนั่งรอตรงนั้นก่อนนะ” มือหนาดันหลังอวบให้ไปนั่งรอตรงเบาะนุ่ม ซองมินที่ปวดสะโพกเป็นทุนเลยไม่ขัดเดินไปนั่งนิ่ง

 

“เชฟ...เห็นเหรอครับ”

“ก็...เห็นสิ ไฟสว่างซะขนาดนั้น”

เมื่อคนน่ารักเดินไปห่างแล้วสองร่างสูงก็เอ่ยต่อบทสนทนา คิบอมหัวเราะเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของเจ้าของร้าน

“แล้วเชฟเห็นอะไร...”

“แค่แป้ปเดียวแหละน่า คุณคยูไม่ต้องห่วง ตอนนี้ผมมีดงเฮคนเดียว ใครมาโชว์อะไรผมก็ไม่เกิดอารมณ์กับคนอื่นหรอก”

คยูฮยอนไม่ทันจะเอ่ยจบคิบอมก็อธิบายต่อให้คนขี้หวงเข้าใจทันที

“...แล้วอีกอย่างนะ ผมต้องขอบคุณ คุณคยูเหมือนกัน เพราะเมื่อคืนผมก็ได้กำไรไม่น้อยจากการแวะมาดูร้านที่อาจจะเผลอลืมปิดไฟไว้น่ะสิ”

อธิบายกระจ่างแจ่มแจ้งให้คยูฮยอนฟังพร้อมด้วยเสียงหัวเราะถูกใจต่ำๆในคอ เมื่อนึกถึงคนรักที่แก้มแดงร้องเสียงหวานขอต่อรองเหลือสองรอบแล้วทบยอดมาเป็นวันนี้แต่เพิ่มรอบแทน...อย่างนี้คิบอมก็โอเคเหมือนกันนั่นแหละ

 

“ถ้าเชฟว่าอย่างนั้นผมก็ตามใจ หึ”

“เอาล่ะงั้นมาเริ่มงานของวันนี้กันเถอะนะ เอาล่ะทุกคนฟังนะ ออเดอร์ของวันนี้มี....”

เสียงทุ้มกังวาลในห้องครัวกว้าง บอกรายชื่อออเดอร์ต่างๆพร้อมแบ่งคนรับผิดชอบเบเกอรี่แต่ละชนิด

 

ดวงตาหวานมองไปทั่วห้องครัวที่แสนมีชีวิตชีวา ทุกคนกำลังสร้างสรรค์เมนูที่แสนหอมหวานพร้อมกันขึ้นมายิ่งทำให้ซองมินยิ้มกว้างอย่างชอบใจ

“คยูๆ วันนี้มีเค๊กชาเขียวหน้าถั่วแดงกวน ญี่ปุ่นสุดๆไปเลยเน้าะ”

“อยากลองทำเมนูไหนล่ะ เมนูนี้น่ะเหรอ”

“อื้มๆ ได้ใช่มั้ยอ่ะ” หน้าหวานพยักขึ้นลงเร็วๆราวกับกลัวคนรักเปลี่ยนใจ คยูฮยอนเห็นอย่างนั้นมีเหรอที่จะเปลี่ยนใจไปไหนรอดไม่ว่าเรื่องอะไร

“ได้ซิ...งั้นเดินไปที่เค้าเตอร์ตรงนั้นกันเถอะ”

ร่างอวบค่อยลุกขึ้นเดินตามร่างสูงที่เดินนำไปสองสามก้าว แต่แล้วไม่รู้ว่าเพราะจากอาการปวดสะโพก หรือเพราะเท้าเล็กก้าวไม่ระวังก็ดันไปสะดุดชนเข้ากับพนักงานชายในร้านคนหนึ่งเข้าเต็มๆ

 

ตุบ!

 

“อ้ะ ขอโทษฮะ”

“...ไม่เป็นไร”

ใบหน้าหวานกระแทกเข้ากับไหล่ของพนักงานคนนั้นเข้าอย่างแรง เสียงหวานเร่งเอ่ยขอโทษทันที และเสียงเข้มตอบกลับมาเบาๆแล้วก็หันกลับไปทำงานที่ค้างอยู่ในมือต่อ

 

...กลิ่นเหมือน...บุหรี่...กลิ่นบุหรี่คุ้นๆแต่ก็มีกลิ่นวนิลา...แต่ก็ไม่ใช่สะทีเดียว...งื้อ...กลิ่นอะไรกันแน่น

 

คนที่ไม่เคยสับสนเรื่องกลิ่นมาแต่ไหน โดยเฉพาะของหวานเกิดอาการสับสนไปชั่วครู่ เมื่อปลายจมูกเล็กได้กลิ่นที่ประสาทสัมผัสแยกไม่ออกจากไหล่หนาที่กระแทกเข้าเมื่อกี้นี้

“ซองมิน เป็นอะไรไป เจ็บจมูกงั้นเหรอ” คยูฮยอนเห็นสีหน้าคนรักแล้วเอ่ยถาม

“เปล่า...แค่งงกลิ่นน่ะ”

“กลิ่น?...อาจจะสับสนเพราะอยู่ในครัวรึเปล่า”

“อือ...ฉันก็คิดว่าอย่างนั้นเหมือนกันน่ะ” เมื่อคิดว่าคงจะเป็นเพราะอย่างที่ร่างสูงว่า ซองมินจึงเลิกคิดไปแล้วลงมือทำขนมไปเรื่อยๆโดยมีคยูฮยอนคอยช่วยอยู่ข้างๆไม่ห่าง

 

 

ผ่านไปไม่นานเบเกอรี่หลายชนิดก็เริ่มส่งกลิ่นหอมโชยไปทั่วจากเตาอบเครื่องใหญ่ เชฟหลักประจำร้านค่อยๆเดินชิม และเช็คคุณภาพของอาหารแบบสุ่มไปเรื่อยจนครบ

“น่าจะครบแล้วนะครับคุณคยู เหลือแต่ออเดอร์พิเศษเค๊กแต่งงานที่เจ้าสาวรีเควสเป็นสีขาวล้วน”

“สีขาวล้วนคงต้องเป็นวนิลาสินะครับ”

“ใช่ครับ เจ้าสาวเขาบอกเลยว่าเพราะจะกินวนิลาสีขาวอบอุ่น เลยมาสั่งที่ร้านเรา”

“งั้นเดี๋ยวผมเตรียมถาดกับอุปกรณ์อย่างอื่นตรงนี้เอง ฝากเชฟคิมเอาRecipe กับวนิลาซอสที่ตู้เก็บของในห้องสำนักงานแล้วกันครับ”

แบ่งงานกันชัดเจนคิบอมเดินหายออกไปทางประตูหลังร้านที่เชื่อมกับโกดังและสำนักงาน

...

...

...

แย่แล้วล่ะครับคุณคยู รีบโทรหาคุณยูยองเถอะ

ผ่านไปครู่เดียวคิบอมก็กลับมาพร้อมกับสีหน้าที่ดูยุ่งยาก และคำพูดที่ดูร้อนใจ คยูฮยอนเดินตามคิบอมออกมานอกร้านเพื่อคุยกันอย่างเป็นส่วนตัว

“มีอะไรงั้นเหรอครับ”

“...หัวเชื้อวนิลาสูตรเฉพาะของร้าน...กับRecipeลับของร้านหายไป...”

“....เชฟเช็คดีแล้วเหรอครับ”

“ครับ แต่สิ่งที่ทำให้ผมแน่ใจคือ กุญแจที่ล็อคตู้โดนงัดครับ”

ว่าจบร่างสูงทั้งสองก็พากันเข้าไปด้านในสำนักงานที่เก็บวนิลาสกัดแท้ที่หายากไว้(ที่ใช้ทั่วไปเป็นวนิลาสังเคราะห์เพราะฝักวนิลาสดราคาสูง) กับ Recipe ลับที่บันทึกไว้ของร้าน Vanilla Story

 

 

เดินดูเพียงครู่เดียว คยูฮยอนก็ถอนหายใจยาวออกมาแล้วเริ่มเล่า

“...เมื่อคืนตอนที่ผมยังอยู่ที่ร้าน ได้ยินเสียงเหมือนอะไรกระแทกเสียงดัง แต่พอออกมาดูกลับไม่มีอะไร กุญแจที่ล๊อคประตูข้างนอกก็ยังปิดสนิทเหมือนเดิมนี่ครับ”

“ครับ กุญแจที่ล๊อคด้านนอกยังปกติ แต่พอเข้าไปด้านในก็เหมือนมีร่องรอยโดนค้น แต่ไม่มาก เหมือนคนรีบหาอะไรบางอย่างมากกว่า”

“....งั้นขโมยนี่คงอยู่ไม่ไกลตัวเราสินะ”

“ผมว่าเราคงเป็นคนใน อย่างนี้คงต้องจับให้ได้แบบที่มันไม่มีข้อแก้ตัวเลยจะดีกว่านะ...แต่ยังไงเรื่องนี้เราคงต้องแจ้งให้คุณยูยองทราบ”

“ครับ เดี๋ยวผมจะให้คุณแม่ทราบเอง”

ปัญหาเริ่มก่อตัว และอาจจะกลายเป็นปัญหาใหญ่...แต่ไม่ใช่ภายในร้านร้านหนึ่ง...แต่กลับเป็น..ระหว่างคนรักคู่หนึ่งต่างหากล่ะ...

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._
 
70%

“หอมจัง วันนี้ทำอะไรกินเหรอ?” เสียงทุ้มที่เอ่ยถามอย่างสดใส พร้อมกับมือหนาที่สอดเข้ารัดเอวบางของฮยอกแจ ริมฝีปากก็ไม่พลาดที่กดจมูกหอมสูดดมกลิ่นหวานที่แก้มใส

“ครีมซุปน่ะ กินกับขนมปังที่ซื้อมาเมื่อวานไง” เสียงหวานตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ ไร้ร่องรอยความเศร้าหมองเช่นเคย

 

วันนี้ที่เป็นเหมือนเช้าวันใหม่ วันที่ทั้งซีวอน และฮยอกแจต่างได้ตัดสินใจทำสิ่งที่คิดมานานซะที

 

หลังจากกลางดึกเมื่อคืนที่เขาเห็นไหล่บางที่สั่นไหวจากการกลั้นเสียงร้องไห้และหยาดน้ำตาที่ไหลเปื้อนชื้นแก้มนวลแม้ว่าจะเชื่อไปทั้งใจว่าน้ำตานั้นมาจากคนตัวเล็กฝันร้าย แต่ใจดวงแกร่งก็ตัดสินใจเด็ดขาดได้ทันที

 

...ไม่ว่ายังไง เขาก็จะทำให้มิรินยอมยกเลิกเรื่องนี้ซะ จบเรื่องนี้ซะ...เขาไม่อยากจะเห็นน้ำตาแม้ซักหยดจากฮยอกแจ...ยิ่งถ้าเป็นน้ำตาที่มีสาเหตุเพราะเขา เขาคงจะทนไม่ได้...

 

ร่างสูงที่วูบหนึ่งในหัวใจอยากจะบอกความจริงทุกอย่างออกไป แต่ในใจก็ยังหวัง...หวังว่าเขาจะกล่อมให้มิรินยกเลิกและเข้าใจว่าสิ่งเขาที่ทำอยู่ตอนนี้ ไม่เป็นการโกหก หรือแสร้งทำแต่อย่างใด...ทุกอย่างมันมาจากหัวใจ ทุกอย่างเขาทำไปด้วยคำว่า...รัก

 

“ฮยอกแจ...”

“หืม?” ร่างบางครางรับสั้นๆในลำคอ ทั้งที่มือก็ยังคนซุปในหม้อที่ได้ที่แล้ว มือเล็กกดปิดไฟที่เตา พร้อมกับใบหน้าคมที่มาวางเกยอยู่บนไหล่เล็กทำให้ไม่เห็นสีหน้าของซีวอนเลยซักนิดว่าตอนนี้แววตาที่สื่อออกมามันมีความหมายมากแค่ไหน

 

“ผม...ถ้าผม...ทำให้คุณเสียใจวันใดขึ้นมา...อยากให้รู้ว่า...ผมไม่ได้อยากทำ...อยากให้คุณเชื่อผม..แค่นั้นได้มั้ย”

 

“......” ร่างเล็กหยุดชะงักนิ่ง หัวใจดวงน้อยเต้นเร็ว อย่างไม่อาจรู้ได้เลยว่า ซีวอนจะบอกอะไรออกมา หรือจะบอกความจริงที่แสนโหดร้ายนั้นให้คนอย่างเขาได้เลิกกลายเป็นคนโง่งมที่ถูกหลอกใช้เรื่อยไปเสียที

 

“.....” ความนิ่งชะงักของฮยอกแจทำให้ซีวอนที่รอดูปฏิกิริยาและคำพูดตอบรับผละอ้อมกอดออกมาเพื่อหมุนเอาร่างเล็กนั้นให้หันมาสบตากัน

ดวงตาหวานที่วูบไหว สื่อได้ถึงหัวใจดวงเล็กที่หวั่นไหวไปกับคำพูดของตน ซีวอนค่อยช้อนใบหน้าหวานด้วยมือหนาทั้งสองข้างที่แนบกับแก้มนิ่ม

 

“ฮยอกแจ...ในหัวใจผม...มีแค่คุณนะ”

 

ดวงตาหวานสั่นไหวหนักมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาคมที่จ้องมองมาคู่นั้น หากแม้มันเป็นคำโกหก...ก็คงเป็นคำโกหกที่แสนแนบเนียนจนห้ามใจไม่ให้เชื่อไม่ได้

 

“ฮึก...” น้ำตาหยาดเล็กที่ปริ่มออกมาจากคำพูดไม่กี่คำและแม้ไม่ใช่คำบอกรัก...แต่อย่างน้อยก็บอกให้รู้ว่าเขาคนไร้ค่าคนนี้สามารถเข้าไปในใจของเขาได้

 

 

ซีวอนรู้ว่าฮยอกแจคงรอคำว่ารักจากเขา...หากแต่คนตัวใหญ่แต่ไร้ความกล้าจะบอกรัก เมื่อความผิดนั้นยังค้ำคอไว้

ปลายนิ้วหนาเลื่อนไปเช็ดหยดน้ำตาออกจากแก้มใส ตามด้วยริมฝีปากได้รูปไล่ตามซับความชื้นทั่วใบหน้าหวาน

“.....ฮึก...” ฮยอกแจไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรออกไป กลัวใจเหลือเกิน กลัวใจตัวเองที่จะทนไม่ได้พูดทุกอย่างในหัวใจออกไป ได้แต่ปล่อยให้ริมฝีปากหนาบดจูบอย่างแผ่วเบา ทั้งใบหน้าและริมฝีปาก

 

“อืม...” กลีบปากสีชมพูถูกขบเม้มอย่างแนบสนิทแสนหวานราวกับตอกย้ำคำที่ตนเอ่ยบอก...ในใจดวงนี้มีเพียงเขา...

รสจูบแสนหวานจากคนตัวเล็กยิ่งทำให้ ซีวอนไม่อาจผละออกได้แม้แต่น้อย ริมฝีปากร้อนเม้มขบที่กลีบปากล่างแรงๆซ้ำๆให้ฮยอกแจต้องเผยอปากออกรับ พร้อมกับที่ลิ้นร้อนสอดเข้าแทรก กวาดต้อนหารสชาติแสนหวานที่กระจายทั่ว ลิ้นเล็กขยับพันรับอย่างคุ้นเคย

“อือ...”

มือหนาข้างหนึ่งประคองใบหน้าหวานให้ได้องศา เมื่อขยับใบหน้าคมเปลี่ยนทิศทางการบดจูบหวานที่เริ่มเปลี่ยนเป็นร้อนแรงขึ้น

มือหนาอีกข้างไล้สะโพกบางที่แนบอยู่กับเค้าเตอร์ครัว และเริ่มสอดเข้าไปด้านในเสื้อนุ่มของฮยอกแจ

 

“อื้อ...ซีวอน...” ฮยอกแจอาศัยช่วงที่ซีวอนผละออกเพื่อเปลี่ยนทิศทางการจูบในการเอ่ยเรียกและมือบางที่จับมือหนาไว้ไม่ให้สอดขึ้นสูงกว่าเดิม

“ดะเดี๋ยว...จะหยุดไม่ได้นะ” แก้มสีแดงๆที่โชว์ให้เห็นยิ่งทำให้ซีวอนไม่อยากทำตามที่ฮยอกแจบอกเลยซีกนิด

“หยุดไม่ได้ก็ไม่ต้องหยุดซิ” ว่าจบมือหนาก็สอดเข้าใต้เสื้อเช่นเดิม ปากหนากก้มลงกดหอมที่มุมปากเล็ก

“ไม่เอานะ ไหนวันนี้บอกว่าจะไปเดทกันไงล่ะ”

กึก

มือเล็กที่ยันอกแกร่งของตนไว้ กับใบหน้าเล็กที่เบนหนีไม่ทำให้ร่างสูงหยุดการกระทำได้เท่ากับคำพูดทวงสัญญานั่น

“เฮ้อ...โอเค ไปเดทก่อนก็ได้ จุ้บ”

!!!

ฮยอกแจได้แต่หน้าแดงมองคนตัวโตงอนๆ อย่างเข้าใจในคำพูดของอีกฝ่าย เปลี่ยนจาก...ก่อนไปเดท มาเป็นไปเดทก่อน...สินะ แถมกดจูบแรงๆอีกทีบนริมฝีปากแดงก่ำจากการบดจูบของเขาเองอีกต่างหากด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แปลกๆ

“เผลอเป็นไม่ได้เลยเชียว” เสียงหวานพึมพัมอย่างงอนๆ พลางหันหลังหนีอ้อมกอดที่กำลังจากสอดเข้ามารัดเอวบางไว้ แต่มีหรือจะทัน อ้อมแขนแกร่งรัดเอาเอวเล็กเข้าชิดแผ่นอกแกร่ง วางคางไว้ที่เดิม กดหอมซ้ำที่แก้มนิ่มหอม

ฮยอกแจหลบแก้มหนีเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าหน้าคมจะยื่นมากดหอมซ้ำเป็นครั้งที่สอง จึงได้แต่คว้าอากาศไป ใบหน้าหวานหัวเราะเบาๆชอบใจที่ซีวอนหน้าบูดไปครู่หนึ่ง

 

“ผมชอบจัง...ที่คุณยิ้มอยู่ในอ้อมกอดผมอย่างนี้”

“......ฉันก็ชอบ...ที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของซีวอนอย่างนี้เหมือนกัน”

 

จุ้บ

เป็นฮยอกแจที่กดริมฝีปากลงบนแก้มสาก บรรยากาศแสนหวานแบบคู่รัก ที่ฮยอกแจไม่อยากจะทำลายลงไปด้วยบาดแผลที่อยู่ภายใน เก็บเอาไว้ลึกที่สุด จนกว่ามันจะจบลง

 

Rrrrr

เสียงโทรศัพท์มือถือของซีวอนดังขึ้นเป็นจังหวะเรียกให้ ร่างสูงที่ยังไม่ปล่อยฮยอกแจไปไหน ก็เป็นอันต้องหยุดกอดหยุดหอมลง อย่างไม่เต็มใจนัก

 

“ครับ แม่”

 

เสียงทุ้มรับคำสั้นๆกับปลายสาย ด้วยรอยยิ้มจางๆ ผู้เป็นแม่ที่แม้จะมีงานมากมาย แต่ก็เป็นที่พึ่งและดูแลเขาได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องเลยสักนิด

// อยู่ไหนจ้ะ ตาวอน วันนี้แม่ว่างนะ ไม่มาบ้านใหญ่หน่อยเหรอ //

ชเวซูรี คุณนายใหญ่แห่งตระกูลชเวเอ่ยถามลูกชายคนเดียวที่ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเห็นตา

“ผมอยู่คอนโดน่ะครับ...ผมเข้าไปหาแม่ตอนนี้ได้ใช่มั้ย...ผมมีอีกนัดน่ะครับ” ตาคมมองไปที่แผ่นหลังบางในครัวเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ

“ผมมีเรื่องอยากปรึกษาแม่ด้วยน่ะ”

// หืม? มีอะไรไม่สบายใจเหรอเรา นี่ถ้าแม่ไม่โทรมาก็ไม่คิดถึงแม่ใช่มั้ยหือ? //

ซูรีเอ่ยแซวลูกชายเล็กน้อย แม้จะคิดว่า หากยากนักที่ซีวอนจะเอ่ยบอกกับเขาว่ามีเรื่องอยากจะปรึกษากันแบบนี้

“เปล่าครับ...ผมแค่...ไม่รู้จะทำยังไงกับเรื่องนี้ดีจริงๆ”

เสียงที่ดูกังวลของลูกชายทำให้ซูรีเข้าใจได้ไม่น้อยว่า คงเป็นเรื่องสำคัญมากจริงๆ

// งั้นเล่าให้แม่ฟังนะ แม่จะรอที่บ้านนี่แหละ //

 

 

ซีวอนรับคำแล้วจึงได้กดวางสายไป เท้ายาวก้าวเข้าไปหาร่างน้อยที่จัดโต๊ะมื้อเช้าใกล้จะเรียบร้อยแล้ว

“ฮยอกแจ...ผมขอแวะเข้าไปบ้านใหญ่ก่อนนะครับ...แล้วเราไปเดทกันตอนเย็นๆได้มั้ย” ซีวอนเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจเท่าไหร่ แม้ว่าเดทของพวกเขาจะไม่ได้นัดเวลาแน่นอน ในเมื่ออยู่ด้วยกันตลอดเวลา

“ได้ซิ...”ร่างบางหันมาตอบด้วยรอยยิ้ม บ่งบอกว่าไม่คิดอะไร แต่แล้วใจดวงน้อยที่กล้าขึ้นมานิด เอ่ยถามสิ่งที่คิดขึ้นมาในใจ

“แต่ว่า...ฉันไปด้วยได้มั้ย...บ้านใหญ่น่ะ...” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความกลัวไม่น้อย

“........”

ร่างสูงนิ่งไป...เขาไม่รู้จริงๆว่าควรจะตอบว่ายังไง เขาอยากจะไปคุยกับแม่เรื่องฮยอกแจ แล้วถ้าหากเจ้าตัวไปด้วย คงเป็นอย่างที่ตั้งใจไม่ได้ แต่ถ้าหากเขาปฏิเสธไป ฮยอกแจคงจะเสียใจ

 

“เอ่อ...ผมกลัวว่าคุณแม่ท่านจะมีเรื่องด่วนต้องคุยน่ะวันนี้คงไม่สะดวก...แล้ววันไหนผมจะพาเข้าไปที่บ้านใหญ่นะ แม่ท่านคงอยากเจอคุณ”

 

ร่างสูงโน้มตัวลงกอดร่างเล็ก มือใหญ่โอบหลังบาง แล้วเอ่ยบอกคำที่ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นเร็วขึ้นด้วยความหวังที่เพิ่มขึ้น แม้ใจอาจจะเจ็บกับความจริงที่ทำใจกล้า กล้าลองเสี่ยงคำตอบที่รู้ดีอยู่แล้วว่าไม่คู่ควร จะเอาฐานะอะไรไปเจอคนในครอบครัวของร่างสูงได้...

 

“อะอืม...งั้นเราไปเจอกันที่ร้านในอินซาดงร้านนั้นเหมือนเดิมดีมั้ย”

 

ใบหน้าหวานที่ซุกอยู่กับอกแกร่งบอกด้วยน้ำเสียงสดใสไม่น้อย ยามเมื่อคิดถึงร้านอาหารเล็กๆในย่านการค้า เดทที่เหมือนเป็นเดทแรกระหว่างพวกเขาจริงๆ...และสถานที่ที่จูบแรกของพวกเขาเกิดขึ้นเช่นกัน

“ไม่ให้ผมมารับที่นี่ล่ะ ฮยอกจะได้ไม่ต้องไปเอง”

“ไม่เป็นไรหรอก...ไปนัดเจอกัน...จะได้เหมือนเดทจริงๆน่ะ”

 

ใบหน้าหวานแดงก่ำยามบอกสิ่งที่ตนเองคิด เวลาเห็นคู่รักออกเดทกัน แล้วไปเจอกันตรงจุดนัด สีหน้ายามเจอกันมันดูมีความสุขทั้งสองฝ่าย...ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายรอหรือไม่ก็ตามนี่นา...

 

“ได้ครับ...งั้นเจอกันที่หน้าร้านนั้นตอนห้าโมงเย็นนะ” ซีวอนหัวเราะในลำคอเล็กน้อยกับความคิดแสนน่ารักของคนรัก

 

หลังจากผ่านมื้อเช้าไปเรียบร้อย ซีวอนก็ออกจากห้องไป ฮยอกแจจัดการงานบ้านทุกอย่างเรียบร้อย ก็หันมาเตรียมตัวกับเดทของวันนี้ด้วยความตื่นเต้น

ร่างบางหมุนตัวไปมาอยู่หน้ากระจกดูชุดใหม่ที่ฮีชอลพา(ลาก)ไปช๊อปมา ความรู้สึกที่เคยมีตั้งแต่ตอนเรียนมัธยม ความสุขของคนที่แอบรักเขาข้างเดียว ชุดยูนิฟอร์มที่เหมือนกันทั้งโรงเรียน แต่ก็ดูแล้วดูอีก เผื่อว่าเขาคนนั้นอาจจะมองมาเพียงนิดก็ยังดี

ใจดวงน้อยเต้นเร็ว ยามมองหน้าตัวเองในเงากระจกที่สะท้อนให้เห็น แก้มขาวที่มีสีชมพูระเรื่อ ยกขึ้นเพราะริ มฝีปากที่เม้มยิ้มไว้แน่น อย่างกลัวว่าตัวเองจะมีความสุขเกินกว่าจะได้รับ

 

“คิดอย่างนี้ ทำอย่างนี้แต่แรกก็ดีสิเรา” เสียงหวานบอกกับตัวเองด้วยรอยยิ้มบางๆ ความสุขระยะสั้นที่อยากจะยืดให้ยาวออกไป ควรใช้ให้มีค่า แม้ทุกวินาที

 

เวลาผ่านไปจนเข้าสู่ช่วงบ่าย ร่างบางที่อาบน้ำใหม่หอมกรุ่นก็ได้แต่งตัวด้วยชุดที่เลือกแล้วเลือกอีกเสียที เสื้อคอปาดสีเทาเข้มทับด้วยเสื้อโค๊ตยาวสีดำ กับผ้าพันคอสีครีมน้ำตาลผืนใหญ่และกางเกงขายาวสีดำพอดีตัว เพียงแค่นี้ร่างบอบบางก็ยิ่งดูมีเสน่ห์มากเพียงพอแล้ว

ดวงหน้าหวานที่วันนี้ขอเคลือบริมฝีปากด้วยลิปสีอ่อนสักนิด ด้วยความไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน ฮยอกแจก็ดูกระจกซ้ำไปมาสลับกับดูนาฬิกาบนผนังห้อง

“ได้รึยังนะ ดูเยอะไปรึเปล่าเนี่ย” มือเล็กจัดผ้าพันคอที่พันอยู่ไปมาหลายรอบก็ยิ่งเหมือนไม่ได้ดังใจ ทั้งๆที่ดูแล้วก็ไม่แตกต่างกันซักเท่าไหร่

แต่แล้วเมื่อนาฬิกาชี้บอกเวลาบ่าย 3 โมงกว่า ฮยอกแจก็เดินไปคว้ากระเป๋าสีเทากับถุงกระดาษสีขาวขึ้นมาถือไว้ พลางก้าวเดินออกจากห้องไป

..

..

..

เวลา 4 นาฬิกา ลีฮยอกแจก็มายืนที่หน้าร้านประจำในย่านอินซาดงแล้ว ใบหน้าหวานมีรอยยิ้มประดับไว้ไม่ได้ขาด มองไปทั่วๆด้วยดวงตาเป็นประกาย จนคนผ่านไปผ่านมาอดใจเผลอมองไม่ได้

โชคดีอยู่บ้างที่วันนี้อากาศไม่หนาวนักทั้งที่ทุกวันต้องมีหิมะตกลงมาให้เห็น ร่างบางกำเชือกที่รั้งถุงกระดาษในมือแน่น ถุงกระดาษที่ใส่ผ้าพันคอสีน้ำเงินเข้ม

ผ้าสีเข้มผืนยาวที่อาจจะไม่ได้สวยดูดีเหมือนของมียี่ห้อ แต่ก็ไม่ได้ดูแย่เพราะเขาตั้งใจทำเต็มที่ เร่งวันเร่งคืนให้เสร็จทันใช้ช่วงอากาศหนาวๆเช่นนี้ แม้บางคืนจะต้องแอบตื่นขึ้นมาถักจนนอนไม่พอก็ตาม

 

ฮยอกแจยืนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นานอย่างไม่รู้ตัวฟ้าก็เริ่มโปรยความมืดมาโดยรอบ ข้อมือเล็กยกขึ้นดูเวลา ภาพที่เห็นคือ เข็มสั้นชี้อย่างหมิ่นเหม่อยู่ที่เลข 6

“จะ 6 โมงแล้วเหรอเนี่ย” แม้จะตกใจอยู่ไม่น้อย หากแต่ความห่วงใยมีมากกว่า มือเล็กหยิบโทรศัพท์ออกมากดหมายเลขไปยังคนรักร่างสูง

 

เสียงสัญญาณดังเป็นจังหวะห่างบอกได้ว่า โทรติด แต่ไม่มีคนรับ...ดวงตาหวานมองซ้ายทีขวาทีอย่างสอดส่ายสายตาหาร่างสูงที่อาจจะกำลังมา สลับกับกดหมายเลขโทรหาอีกครั้ง แต่ทุกอย่างก็เป็นเช่นเดิม...

 

“จะมีเรื่องอะไรรึเปล่านะ”

 

ฮยอกแจหยุดการโทรไปในครั้งที่สี่...เปลี่ยนเป็นเดินไปดูแถวๆร้านนั้น มองหาไปตามทางไกลๆ...ท้องฟ้าเริ่มมืดลง คนก็เริ่มน้อยลง...

 

“ลองโทรดูอีกครั้งแล้วกัน”

ใจดวงน้อยเต้นเร็วด้วยความเป็นห่วง...ภาวนาในใจให้อีกฝ่ายรับโทรศัพท์...

...หากแต่การโทรครั้งนี้กลับกลายเป็นว่า...เสียงสัญญาณที่ควรดังเว้นจังหวะห่างๆกัน กลับเป็นจังหวะเว้นสั้นๆอย่างที่บ่งบอกว่า...สายไม่ว่าง...

 

“.........” ก้อนหนืดที่ฝืนกลืนลงคอ เหมือนกับเป็นตัวช่วยว่า อย่าเพิ่งคิดไป อย่าเพิ่งคิด...

 

...อย่าเพิ่งคิดไป ฮยอกแจ เขาอาจจะมีเรื่องสำคัญหรือเรื่องด่วนก็ได้....

 

“ฮึก....” แม้จะพยายามบอกกับตัวเอง แต่แล้วสุดท้ายก็ห้ามหยดน้ำตาไม่ได้ เมื่อห้ามหัวใจไม่ให้คิดไปเช่นกันว่า

...ทำไม...ถ้าหากว่าสายไม่ว่าง...แสดงว่ากำลังมีอีกสายที่คุยด้วยอยู่...แล้วที่เขาโทรไปล่ะ...ไม่สำคัญสินะ...เขาจะรอนานแค่ไหนก็ไม่เป็นไร...

 

“ฮึกๆ...ฮึก”

 

มือเล็กกำโทรศัพท์ทิ้งลงข้างกาย ร่างบางย่อตัวลง พลางซบใบหน้าที่เริ่มชุ่มไปกับเข่าเล็ก ความเหนื่อยเมื่อยล้าจากการยืนรอในอากาศแสนหนาวเหน็บแสนยาวนาน เพิ่งจะตรงเข้าเล่นงานให้คนไม่รู้ตัวว่าฝืนยืนมานานร่วม 3 ชม. ได้รู้ตัวเสียที

 

...ไม่ว่าเมื่อไหร่...เขาก็ไม่ใช่คนมีค่า...ไม่ว่าเมื่อไหร่...หัวใจดวงนี้ก็ไม่เคยมีค่า...

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._



 
เร่ เข้ามาค่าาาาา ด่าวอนกันมั้ยเอ่ย อิอิ อย่าเพิ่งเลยนะ

รออ่านตอนต่อไปค่ะ มาดูกันว่า ชเวซีวอนหายไปไหน

แล้วจะมีคนที่ทุกคนอยากด่ามากกว่าวอนอีกค่ะ -.,-

แล้วก็ตามด้วยคยูมินเย่เรียว หรือง่ายๆว่า ทุกคู่ไล่กันไปโดยมีคิเฮมาเป็นระยะค่ะ

กิ้บกะว่าจะรวบให้เรื่องนี้ไม่ยืดออกไปเยอะ แต่เผลอทุกทีเลยเวลาพิม =="

อยากให้จบแบบไม่อืดอ่า ทุกคนรอกิ้บหน่อยเน้~~~~ >////<









ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน โหวต และคอมเม้นต์น่ารักๆให้มากๆเลยนะคะ ^^

ขอบคุณที่ยังรออ่านกันเสมอด้วยนะ ^_____^


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,942 ความคิดเห็น

  1. #1925 HyukJewel (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 00:06
    ใครพาพี่วอนไปไหน 
    ปล่อยให้น้องรอได้ยังไงง
    #1,925
    0
  2. #1741 Jai Jaja (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 19:40
    T^T

    กลัวจะเกิดเรื่องไม่ดี คยูกะซองมินจัง

    แบบว่ามานอนค้างที่ร้าน สูตรลับก็หาย

    TT______________TT

    ซองมินสู้ๆ

    #1,741
    0
  3. #1666 Bow Tunyarut (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 22:02
    ทำเหมือนดงเฮเลยฮยอกแจ
    วอนมันจะได้รู้สึก
    #1,666
    0
  4. #1665 Bow Tunyarut (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 22:01
    ทำเหมือนดงเฮเลยฮยอกแจ
    วอนมันจะได้รู้สึก
    #1,665
    0
  5. #1580 MayChuly (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 10:36
    ซีวอนแกเนี่ย จริงๆเลยนะ โอ๊ยยยยย ฉันล่ะเซ็งแกจริงๆเลยอ่ะ 
    #1,580
    0
  6. #1550 รักฮยอกเเจ & ซุปเปอร์จูเนียร์ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 18:42
    เลิกรักมันไปเลยฮยอก



    ไรเตอร์มาอัพเร็วๆนะค่ะ



    เป็นกำลังใจให้นะค่ะ
    #1,550
    0
  7. #1548 run ji (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 16:02
    ..เบื่อซีวอน...!!
    #1,548
    0
  8. #1547 love_kihae (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 14:39
    อย่าไปร้องไห้ให้ไอ่คนแบบนั้นเลยนะฮยอก!!!!!!!!!!!!
    #1,547
    0
  9. #1546 kungking (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 06:44
    วอนทำอะไรอยู่ให้ฮยอกสามชัวโมง
    #1,546
    0
  10. #1545 ae snoopy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 18:21


    ฮยอกของชั้นเสียนำ้ตาให้กับอิวอนอีกแล้วเหรอเนี่ย
    #1,545
    0
  11. #1544 honeypan (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 15:12
    อิเชี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย #ด่าเมนอย่างอดใจไม่ไหว

    แม่ม!! แกทำอย่างได้ยังไง

    สามชั่วโมงนะเว่ย สามชั่วโมง!!!!

    แกคิดว่าสามนาทีเหรอ

    ฮยอกแจ คนแบบนี้อย่าไปรักมันเลย อย่าไปรอมันเลย ตัดใจออกมาเถอะT^T
    #1,544
    0
  12. #1543 Ada (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 13:28
    ฮยอกต้องบ้าแน่ๆ 3 ชั่วโมงนะไม่ใช่ 3 นาที

    อ้าาาา อยากฆ่าอิวอน -*-
    #1,543
    0
  13. #1542 Mind-myy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 09:46
    วอนทำไมปล่อยให้ฮยอกรอเนี๊ย  ตั้งสามชั่วโมง นิสัยไม่ดี
    #1,542
    0
  14. #1540 Bakery_LuvSuJu (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 01:38
    มินน่ารักมากเลยอ่าา >< เย่อุคหวานมากกก ฮยอกยืนรอมา 3 ชม.วอนทำอย่างนี้ได้ยังไงอ่า มีอะไรทำไมไมโทร.บอกฮยอกก่อนจะได้ไม่ต้องมายืนรออย่างนี้ เกลียดวอนที่สุด =_= ไรเตอร์มาต่อไวไวน้าา ติดตาม ๆๆ
    #1,540
    0
  15. #1539 Redberrylips (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 01:27
    ทำไมวอนไม่มาอ่ะ ทำไมอ่ะ ฮยอกร้องไห้เเล้วนั่นอ่ะ คือเซ็งตรงทำไมพระเอกทำไรชักช้า นางเอกของป้าก็มีเเต่เสียใจ ฮืออ 
    #1,539
    0
  16. #1538 Pinocchio (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 01:18
    วอนอ่ะลีลาชักช้า คำบอกรักเหมือนแค่ลมปาก
    มีอะไรเคลียร์กันตรงๆ เลยดิ!
    น่าจะโดนฮยอกแจทิ้งซะก็ดี
    #1,538
    0
  17. #1536 Hype (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 21:58
    เกิดอารายยขึ้ยนนนนนนนนนน แง้งงงงงง
    #1,536
    0
  18. #1535 mee (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 20:55
    อะไรกันเนี่ย มีใครมายื้อวอนหรือป่าว

    ถ้ารู้ว่าที่วอนมาช้าเพราะมิรีนะ จะไปจัดการทั้งคู่เลย
    #1,535
    0
  19. #1534 ae snoopy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 11:21


    คนที่มินเดินชนแน่ๆๆเลย
    #1,534
    0
  20. #1533 Mind-myy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 08:34
    คนที่เดินชนกับมินแน่ๆเลย 

    คยูมินอย่าดราม่านะ
    #1,533
    0
  21. #1532 Hype (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 21:32
    เงิ้บบบ วอนฮยอกๆๆๆๆ .^.
    #1,532
    0
  22. #1531 Redberrylips (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 17:03
    คนนั้นเเน่เลยที่มีกลิ่นบุหรี่ ใช่มะ
    #1,531
    0
  23. #1529 love_kihae (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 15:21
    เอาแล้วไง อย่าหาว่ามินขโมยนะคยู T^T
    #1,529
    0
  24. #1528 ยัยแม่มด (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 12:10
    ทำไมดราม่าอ่า คยูจะว่ามินเอาไปเหรอ แง๊ ไม่เอาแบบนี้นะคะะะะะะ T^T
    ใจร้ายเกินไปแล้ววววว


    ต้องเป็นผู้ชายคนนั้นที่น้องมินเดินชนแน่ๆเลย 
    โอ๊ยยย ดราม่าจงหายไป เพี้ยงๆๆๆๆๆๆ
    #1,528
    0
  25. #1527 KaemmiiZ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 10:47
    เยเรียวน่ารักอะ =w=
    เกร้ดด สูตรลับหายไปหรอ T^T
    #1,527
    0