[Fic] Chu ผมกับเขาเรา.... (Kyuhyun.Siwon.Sungmin.Ryeowook)

ตอนที่ 31 : [Chu] ไม่มีวันสิ้นสุด 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    24 ส.ค. 56

  

 

 

 

 

 
 
studio  theme.

 

    ซีวอนขับรถมาส่งเรียวอุคตอนเย็นหลังจากผ่านเหตุการณ์อันน่าปวดหัวไป เขาจอดรถไว้ที่ลาดจอดรถด้านล่างคอนโดของเรียวอุค ในรถยังคงได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์เท่านั้น ร่างบางเอื้อมมือเพื่อจะไปเปิดประตูรถแต่ก็ถูกซีวอนกดล็อครถเอาไว้ พอเรียวอุคกดปลดล็อค ซีวอนก็กดล็อคอีกทันที คนตัวเล็กหันไปมองซีวอนด้วยสายตาตำหนิ แต่ชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งด้านข้างก็จ้องตากลับ ทำเอาเรียวอุคต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาไปเสียเอง...

 

 

                “พรุ่งนี้ฉันจะมารับ” ซีวอนเอ่ย


                “อย่าลำบากเลยครับ”

  

 

                “ฉันไม่ลำบากอะไรเลย” ซีวอนตอบ ก็จริงนะ..เขาไม่ได้เดือดร้อนลำบากอะไรกับใครเลย เขาออกจะมีความสุขซะด้วยซ้ำที่มายุ่งวุ่นวายของชีวิตเรียวอุค

 

 

               “แต่ผมลำบาก...” ...ใจ  

 

 

                “ดีออกไม่ใช่เหรอ มีคนคอยรับคอยส่ง สบายนายเลยสิท่า”

 

 

                “ผมไม่เคยคิดอะไรแบบนั้น”

 

 

                “อ้อเหรอ ....เพิ่งรู้เลยนะเนี่ย” ร่างสูงกระแทกเสียง ก่อนจะเปิดประตูรถเดินออกไป เดินมาเปิดประตูด้านเรียวอุคก่อนจะทั้งดึงทั้งลากเรียวอุคให้ออกมาอย่างไม่สนใจว่าอีกคนหนึ่งจะเจ็บแค่ไหน ...

 

 

                “คุณซีวอนคุณจะทำอะไร?!”

 

 

                “ฉันจะไปส่งที่ห้อง! ร่างสูงไม่ได้สนใจเสียงประท้วงของเรียวอุคแต่อย่างใด 

 

 

                “ผมไม่ต้องการ”

 

 

                “แต่ฉันอยากทำ” ว่าแล้วก็เดินนำหน้าเรียวอุคไป เรียวอุคถอนหายใจออกมาก่อนจะจำใจเดินเข้าไปในคอนโด คงเป็นทางเดียวสินะ

 

 

                พอมาถึงหน้าห้อง เรียวอุคก็โค้งขอบคุณซีวอนตามมารยาท ซีวอนยิ้มรับแต่ก็ไม่ได้เดินกลับไปไหน ยังคงยืนอยู่ที่เดิมเช่นเดียวกันกับเรียวอุคที่ยังไม่เข้าห้องไป

                ...รอให้ซีวอนไปก่อนดีกว่า...

                เรียวอุคคิดในใจ เพราะจะได้มั่นใจว่าในคืนนี้จะไม่มีใครมารบกวนอีก

 

 

                “เข้าไปสิ” ซีวอนพูด “ถ้านายยังไม่เข้าไปฉันก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ”

 

 

                เรียวอุคส่ายหัว ก่อนจะเสียบคีย์การ์ดไปที่เครื่องหน้าประตูก่อนจะกดใส่รหัสห้องของตัวเองลงไป ในใจก็คิดว่าแค่เข้าห้องมันก็คงจะจบเรื่องสินะ แต่พอเปิดประตูไปมือของซีวอนก็ดันร่างของเรียวอุคเข้าไปในห้องก่อนที่จะแทรกตัวเข้าตามไปด้วย ไฟในห้องเปิดอยู่ เรียวอุคก็คงพอจะเดาอะไรได้แล้วว่าใครอยู่ที่นี่ ... 

 

 

                ...คยู...

 

 

                เรียวอุคยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นคยูฮยอนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ร่างสูงมีสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เพราะเห็นว่าชีวอนมากับตน

 

 

                “ไง ...” ซีวอนเอ่ยทักชายร่างสูงที่เดินเข้ามาใกล้ตัวเองและเรียวอุค “อาหารเช้าไม่อร่อยเหรอ” เขาเอ่ยถามอย่างขำๆ แต่คยูฮยอนนั้นไม่ได้ขำกับตัวเองเสียด้วยสิ ร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของซีวอนก่อนจะจ้องหน้าเขา 

 

 

                “ทำไม..?” ซีวอนถามอย่างท้าทาย  คยูฮยอนก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรมาก ร่างสูงพุ่งเข้าไปชกหน้าซีวอนอย่างสุดแรงจนซีวอนถึงกับเซไปติดประตู คยูฮยอนก็ไม่รอให้ซีวอนตั้งตัวได้ทันเดินเข้าไปชกที่หน้าซีวอนอีกรอบแต่คราวนี้ซีวอนตั้งสติได้ทัน สวนหมัดกลับไปโดนหน้าคยูฮยอนเต็มๆ แล้วกำลังจะต่อให้อีกสักหมัดแต่ก็โดนเรียวอุคจับแขนของเขาเอาไว้ซะก่อน ซีวอนถึงยอมลดมือลงไม่ทำร้ายคยูฮยอน

 

 

“ผมขอร้องล่ะ...อย่า อย่าทำอะไรเขาเลยนะครับ..” เรียวอุคพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา น้ำตามากมายไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้นอีกครั้ง

 

 

...เหมือนกับตอนแรกที่เจอซีวอนไม่มีผิด ตอนนั้นเรียวอุคก็ทำแบบนี้

 

 

“เรียวอุค!!!!! คยูฮยอนตะคอกใส่เรียวอุคเมื่อเห็นว่าร่างบางนั้นกำลังจับแขนของซีวอน

 

 

ซีวอนหัวเราในลำคอ เขาเลื่อนมืออีกข้างมาจับมือเล็กของเรียวอุคเอาไว้ มันยิ่งทำให้คยูฮยอนนั้นคลั่งมากขึ้น เขาไม่ได้คิดจะจริงกับการชกต่อยครั้งนี้มากเท่าไหร่ ที่มาก็เพียงแค่อยากจะยั่วโมโหคยูฮยอนก็เท่านั้นเอง หึ!

 

 

 

“แก!!! ร่างสูงเดินเข้ามา แต่โดนเรียวอุคเอาตัวไปขวางเอาไว้ไม่ให้ทั้งสองมีเรื่องกันอีก เมื่อคยูฮยอนเห็นแบบนั้นเลยจับแขนเรียวอุคอีกข้างเอาไว้แล้วกระชากให้ร่างบางเข้ามาหาตัวเอง

 

...ไม่คิดจะถนุถนอมกันบ้างเลยหรือ...คยูฮยอน...

 

ร่างของเรียวอุคเซไปตามแรงกระชากของคยูฮยอน แต่ก็ใช่ว่าซีวอนจะปล่อยให้เรียวอุคกลับเข้าไปหาคยูฮยอนง่ายๆ เขาออกแรงดึงเรียวอุคเอาไว้ ก่อนจะกระชากด้วยแรงมากมายให้เรียวอุคให้มาอยู่กับเขา เรียวอุคเซมาทางซีวอนแต่ก็ถูกอีกฝ่ายดึงกลับไปเช่นกัน 

 

ร่างบางรู้สึกเหมือนแขนจะหลุด มันทั้งเจ็บ ... เจ็บทั้งร่างกาย หัวใจก็เจ็บ เขาไม่ใช่สิ่งของ ถึงจะดึงกันไปกระชากกันมาแบบนี้ได้นะ ...

 

 

“ปล่อยมือแล้วก็ไสหัวออกไปซะ!

 

 

 

“ทำไมฉันต้องออกไป”

 

 

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับเรียวอุค แล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องของแก!”

 

 

“แกมั่นใจเหรอคยู จริงๆ แล้วตอนนี้ฉันกับเรียวอุคเราสองคนอาจจะมีอะไรลึกซึ้งกว่าที่แกคิดก็ได้” ซีวอนพูดอย่างมีชัย เขาจับมือเรียวอุคเอาไว้ก่อนจะยักคิ้วให้ร่างสูงเป็นเชิงให้อีกคนมองว่าตอนนี้เขาสามารถจับต้องตัวเรียวอุคได้มากกว่า

 

 

เป็นไปดังคาด คยูฮยอนมองดูการกระทำของซีวอน มือนั้นกำลังจับมือของเรียวอุค มือที่เมื่อก่อนมีเพียงตัวเองเท่านั้นที่สามารถจะจับมันได้

 

 

แบบนี้หมายความว่ายัง!?

 

 

“แก!? คยูฮยอนขบฟันกรามแน่นด้วยความโกรธที่พลุ่งพลาน ทำท่าจะเข้าไปกระชากคอเสื้อซีวอนอย่างเอาเรื่อง แต่ก็ถูกเรียวอุคขวางเอาไว้

 

 

 

“พอเถอะครับคุณคยู!”

 

 

นี่มันเรื่องอะไรกันเรียวอุค?! ฉันงงไปหมดแล้วสายตาของคยูที่จ้องมามันดูปวดร้าวและสับสนจนเรียวอุคเองไม่กล้าสบแววตาคู่นั้นของเขาเลยจริงๆ ....

 

 

ได้โปรด ออกไป ....ทั้งสองคนนั่นแหละ

 

 

ฉันไปก็ได้ แต่นายต้องไปกับฉัน เรามีเรื่องต้องคุยกันเรียวอุคคยูพูดแล้วเอื้อมมือไปจับแขนเรียวอุคไว้ ซีวอนเองก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน เพราะเขาเองก็จับแขนอีกข้างของเรียวอุคอยู่เช่นเดียวกัน

 

เสียใจว่ะ เพราะฉันปล่อยให้เรียวอุคไปกับแกไม่ได้ J

 

 

 

 

 

 


ตอนนี้ซีวอนกำลังขับรถออกมาจากคอนโดของเรียวอุค แต่ไม่ได้มาคนเดียว ...ร่างสูงพาเรียวอุคมาด้วย

สารภาพตรงๆ เลยว่าการพาเรียวอุคออกมาด้วยมันไม่ได้อยู่ในแผนการของเขาเลยสักนิด แต่เมื่อเขาเห็นสภาพของเรียยวอุคบวกกับอารมณ์ที่เดือดจนไม่เห็นคนรักอยู่ในสายตาของคยูฮยอนแล้ว ชีวอนก็ตัดสินใจทื่จะพาเรียวอุคออกมาด้วย ถ้าหากเขาทิ้งเรียวอุคไว้กับคยูฮยอนก็ไม่รู้ว่าเรียวอุคจะต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง

สภาพแบบนี้ของเรียวอุคมันทำให้คนอย่างซีวอนที่ตัวจริงเป็นคนที่อ่อนโยนอยู่บ้างทนสงสารไม่ได้ ... สงสารแกมสมเพช น่ะ

เรียวอุคนั่งอยู่ในรถอย่างเงียบๆ ร่างบางคิดต่างกับซีวอนอยู่มาก การที่เขาออกมากับซีวอนในครั้งนี้มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย จะพูดให้ถูกมันไม่ได้ต่างอะไรจากการเทน้ำมันราดรดบนกองไฟซะมากกว่า แต่จะให้ทำยังไงได้ ในเมื่อเรียวอุคไม่รู้จะดับไฟอย่างคยูฮยอนด้วยวิธีใด

 

“ชีวิตนายนี่มัน...  ซีวอนเว้นคำพูด เขาไม่อยากจะพูดคำนี้อีกแล้ว รู้สึกว่าตั้งแต่เขาเจอเรียวอุคมา เขาพูดคำนี้กับเรียวอุคไม่ต่ำกว่าร้อยรอบไปแล้ว “หึ.... วันนี้ฉันพูดคำนี้กับนายไปกี่รอบกันแล้วเนี่ย  ...น่าสมเพชชะมัด” ซีวอนกระแทกเสียงใส่ แลตาไปมองคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง เรียวอุคไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา มีเพียงแต่น้ำตาเท่านั้นที่ไหลไม่หยุดตั้งแต่ที่ซีวอนกับคยูฮยอนชกกัน

 

 

“จอดรถ”

 

 

“ทำไม จะกลับไปหามันรึไง!?”

 

 

“จอดคราวนี้เรียวอุคพูดสั้นลงยิ่งกว่าเดิม ไม่มีคำพูดอะไรออกมาจากริมฝีปากบางอีก ทั้งๆ ที่ในใจมีเป็นร้อยเป็นพันคำพูด แต่เรียวอุคหมดเรี่ยวแรงแล้ว....

 

 

“เป็นพวกชอบความรุนแรงรึไงถึงได้ชอบถูกคนอื่นทำร้ายนัก หะ?!”

 

 

“แล้วคุณเป็นพวกโรคจิตหรือไงกัน!? ถึงได้ชอบทำให้คนอื่นมีความทุกข์นัก” เรียวอุคสวนกลับ ทั้งๆ ที่ตัวเองแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงต่อกร

 

 

เพิ่งรู้เหรอ J

 

----------------------------------------------------------------------------------
 

ร่างสูงยิ้มอย่างมีเล่ห์นัยให้กับอีกฝ่าย มือหนาเอื้อมไปเชยคางมนของอีกคนให้เชิดหน้าขึ้น พร้อมกับส่งสายตา ... โลมเลียให้กับเรียวอุค มืออีกข้างของซีวอนปลดเข็มขัดนิรภัยออกแล้วจู่โจมเข้าไปประชิดตัวเรียวอุคทาบริมฝีปากของตัวเองลงไปกับริมฝีปากเล็กแน่นโดยไม่เปิดให้อีกฝ่ายได้โต้แย้งอะไร ฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายกำลังตกใจนั้นรุกล้ำเข้าไปในปากของอีกฝ่าย  เรียวอุคที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเมื่อถูกรุกราน ร่างบางรวบรวมแรงทั้งหมดแล้วผลักตัวของซีวอนออกไป ก่อนจะฟาดฝ่ามือของตัวเองลงบนใบหน้าหล่อเหลาของอีกคนอย่างเต็มแรง

ร่างสูงยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองที่ตอนนี้แดงจนเห็นเป็นรอยฝ่ามือเล็กบนหน้า เขามองเรียวอุคที่นั่งตัวสั่นชิดติดประตูรถ

ชอบความรุนแรงก็ไม่บอกสิ้นคำ ร่างสูงก็พุ่งเข้าไปรวบแขนเล็กทั้งสองข้างนั้นแล้วออกแรงบีบด้วยมือของเขา ริมฝีปากร้อนทาบลงบนลำคอขาวขบเม้มจนเป็นรอยแดงช้ำ ค่อยๆไล่ต่ำลงมาฝังรอยแดงช้ำนั้นอีกหลายจุดตามลำคอขาว  ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาบนใบหน้าโฉบฉวยทาบริมฝีปากตัวเองกับริมฝีปากเมื่อครู่อีกครั้ง ขบริมฝีปากบางจนได้เลือด แต่มันก็ยังไม่พอใจสำหรับซีวอนที่โดนตอกกลับว่าโรคจิต ในเมื่อเขาเป็นโรคจิตในสายตาเรียวอุคไปแล้ว งั้นก็จะแสดงให้เห็นแล้วกันว่าคนโรคจิตที่แท้จริงมันเป็นยังไงเขาปล่อยมืออีกข้างของตัวเองออก ทำให้มือข้างหนึ่งของร่างบางหลุดจากการเกาะกุมร่างบางทั้งดิ้นทั้งตีร่างสูงด้วยหมายจะให้ตัวเองรอด แต่ซีวอนก็ทาบฝ่ามือหนาของตัวเองลงบนลำคอขาวของเรียวอุคออกแรงบีบ ถึงจะไม่แรงอะไรมากแต่ก็ทำให้อีกฝ่ายหายใจติดขัดเหมือนกัน

เรียวอุคออกแรงดิ้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อแรงของตัวเองเป็นรองต่ออีกฝ่าย น้ำตามากมายพรั่งพรูออกมาจากดวงตาของเขา แม้เขาจะคิดว่ามันแห้งเหือดไปจนหมดแล้ว แต่ก็พบว่าไม่เลยมันยังคงไหลออกมาเรื่อยๆ  มือบางไล่คว้าไปทั่วออกแรง ทุบ ตี บนตัวของซีวอน แต่ร่างสูงก็ไม่ลดละ ฉกฉวยริมฝีปากบางของเขาไปครอบครองอีกครั้ง พร้อมกับมือหนาที่เลื่อนต่ำลงไปด้านล่าง ....

ฮึก ... ฮึก ปละ ....ปล่อย” 

เสียงเล็กพยายามพูดออกมาด้วยแรงน้อยนิด มันปนเปไปกับเสียงสะอึกสะอื้นกับความเจ็บปวดที่ได้รับ ตอนนี้เขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปอีกแล้ว ถึงแม้จะให้กราบแทบเท้าเรียวอุคก็คงจะทำได้ เพราะเขาไม่ได้ยินยอมที่จะเป็นของซีวอน

ฮืออ ปล่ะ   ปล่อยผม!”

ริมฝีปากเล็กที่เต็มไปด้วยเลือดสีแดงจากแผลในปากของร่างบางขยับเพื่อพูด มันทั้งเจ็บ ... ทั้งแสบ เจ็บปวดไปหมด .. หมดแล้ว

 

ซีวอนหยุดนิ่งมองดูร่างที่อยู่ด้านล่างของตัวเองในตอนนี้ ร่างบางสั่นระริกไปด้วยความหวาดกลัวแววตาคู่นั้นสั่นคลอน ถึงแม้น้ำตาจะบดบังแววตาของร่างบางไปบ้างแต่เขาก็รู้ว่าในแววตาของเรียวอุคมีความหวาดกลัวอยู่มาก ริมฝีปากบางเต็มไปด้วยแผลและเลือดที่ไหลซึมออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา กระดุมเสื้อของร่างบางนั้นถูกปลดจนถึงเม็ดสุดท้าย เผยให้เห็นรอยสีแดงที่เขาขบเม้มทำให้เกิดเป็นรอยมากมายเต็มผิวขาวเนียน

เรียวอุคในตอนนี้ ช่างดูไม่ต่างจาก ... ลูกแมวในกรงเล็บของสุนัข...

 

เมื่อเห็นอีกฝ่ายหยุดการกระทำ มือบางที่ยังสั่นเทาอยู่ก็ค่อยๆเลื่อนไปเปิดประตู แต่ถูกมือหนากระชากกลับมาภายในคราวเดียว

จะไปไหน

ได้โปรด... ปล่อย

จะไปไหน ฉันจะไปส่ง

ไม่ต้อง... ปล่อยผมไป ได้โปรด....เขาพูดขึ้น

ซีวอนมองเรียวอุคใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เขาไม่ได้ทำอะไรได้แต่นั่งนิ่ง จนเมื่อเวลาผ่านไปสักพักเรียวอุคก็เปิดประตูลงจากรถไป ทั้งสภาพแบบนั้น .....

 

ร่างบางเดินโซเซไปตามขอบถนน ไม่มีจุดมุ่งหมาย สองแขนโอบกอดตัวเองเพื่อบรรเทาความหนาว.. หนาวใจ หัวใจของตัวเองตอนนี้ยิ่งกว่าถูกแช่เอาไว้ในอุณหภูมิติดลบ ถึงแม้เหตุการณ์ที่เพิ่งจะผ่านพ้นกับตัวเองนั้นมันควรจะเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้น แต่มันกลับตรงข้ามกับเขา ทั้งความหวาดกลัว ความเจ็บปวด ความทรมานถาโถมเข้าใส่ในคราวเดียวกัน จนหัวใจของเขาเย็นเฉียบส่งผลให้ทั้งร่างกายเย็นตามไปด้วย

น้ำตายังคงหลั่งไหลลงมาเรื่อยๆไม่รู้จักจบสิ้น ทั้งๆที่คิดว่าคนเรามันต้องมีลิมิตที่น้ำตามันจะต้อง แต่นี่... เดินมาเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้แต่น้ำตาก็ยังไม่หยุดไหลสักที  ความอ่อนแอก็ก่อกำลังขึ้น  มันช่างน่าสมเพชอย่างที่ซีวอนบอกกับตัวเองจริงๆ  ทั้งน่าสมเพช ทั้งน่ารังเกียจ ... คิมเรียวอุค

ไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ ไม่ว่าจะเดินไปทางก็มีเพียงความมืดเท่านั้นที่รออยู่ด้านหน้า ก็เช่นเดียวกับชีวิตของตัวเองที่ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็คงจะมีแต่หนทางที่ผิดทั้งนั้น ผิด ... ตัวเองผิด   คิมเรียวอุคช่างเป็นคนที่พระเจ้าไม่เข้าข้างเลยซะจริงๆ 

 

 

ไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหน เรียวอุคที่เริ่มได้สติแสงไฟจากคอนโดด้านหน้าทำให้เขาแสบตา กระพริบตาถี่ๆเพื่อมองว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ก็ต้องพบสิ่งที่ประหลาดใจว่า ...

... ตอนนี้ตัวเรียวอุคเองยืนอยู่ด้านหน้าคอนโดของคิบอม...

 

ปิ๊งป่องงงงงงง

เสียงกริ่งจากหน้าห้องดังขึ้น คิบอมละความสนใจจากบทละครที่ตัวเองกำลังท่องอยู่ก่อนจะเดินไปที่หน้าประตู และเมื่อเปิดประตูออกไปก็พบ ใครคนหนึ่งที่ตัวเองอยากจะเจอมาก ... แต่ไม่ใช่ในสภาพแบบนี้ ...

เรียวอุคยืนอยู่ตรงหน้าคิบอม ใบหน้าซีดเซียว ริมฝีปากแห้งและห่อเลือด ลำคอมีจุดแดงๆหลายจุด กระดุมเสื้อที่ติดอย่างไม่พิถีพิถันอะไร รวมถึงคราบน้ำตาเต็มใบหน้านั้น ... ทำให้คิบอมอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไม เรียวอุคถึงเป็นแบบนี้ แต่พอคิดได้ก็มีอยู่แค่คนเดียว ...

 

ร่างบางโผลเข้ากอดร่างสูงแน่น ก่อนจะปล่อยโฮออกมา เขาต้องการใครสักคนที่เป็นที่พักพิงให้ตัวเอง คอยปลอบใจอยู่ข้างๆ ให้กำลังใจและมีความหวังดีให้เสมอ และจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา ก็คงจะมีแต่คิบอมที่เป็นให้ได้  ร่างสูงกอดตอบลูบหลังร่างบางอย่างปลอบใจ

มันใช่ไหม...ร่างสูงกัดฟันพูด

ฮึก ...

มันทำอะไรนาย!” คิบอมกัดฟันพูดอย่างอดทน สภาพของเรียวอุคในตอนนี้มันทำให้เขาอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นมา แต่ก็ยังไม่อยากจะทำอะไรวู่วามเพราะเรียวอุคคงยังไม่พร้อมจะเล่าอะไร

 

ใครมาเหรอ คิ....” 

ทางด้านดงเฮที่เห็นคิบอมไปเปิดประตูนานแล้ว ก็ออกไปถามด้วยความเป็นห่วง แต่เมื่อเห็นภาพบาดใจตรงหน้าก็ทำให้ตัวเองหยุดชะงักไป มือบางที่ถือแก้วนมอยู่ก็ตกลงมากระทบกับพื้น

เพล้ง!!

เสียงแก้วที่กระทบลงกับพื้นทำให้เรียวอุคสะดุ้ง ร่างสูงยังกอดปลอบโยนร่างบางอยู่แต่ก็อดจะหันไปมองด้านหลังไม่ได้ ดงเฮมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาสับสน เรียวอุคที่ใบหน้ามีแต่คราบน้ำตากำลังกอดกับคิบอมแนบแน่น... และคิบอมก็กอดปลอบพร้อมพูดคำประเล้าประโลมใจ ...

มันช่างปักลึกลงกลางใจ ลีดงเฮ เหลือเกิน....

 

คิบอมพาเรียวอุคมานั่งที่โซฟากลางห้อง เขาซับคราบน้ำตาจากใบหน้าของร่างบางอย่างอ่อนโยน เรียวอุคหยุดร้องไห้ได้สักพักหนึ่งแล้ว เหลือเพียงคราบน้ำตาและคราบเลือดที่ซึมออกมาจากริมฝีปากเท่านั้นบนใบหน้า คิบอมส่ายหัวเบาๆ กับการนั่งนิ่งๆเหมือนเด็กเพิ่งหกล้มมาไม่มีผิดของเรียวอุคไม่ได้ เขาลุกขึ้นก่อนจะไปหยิบเสื้อคลุมตัวหนามาคลุมร่างของเรียวอุคที่เย็นเฉียบไปหมดทั้งตัวเอาไว้

ฉันไปเอาน้ำมาให้นะ”  คิบอมพูด เรียวอุคพยักหน้ารับ

 

ดงเฮยืนอยู่ที่เคาเตอร์ห้องครัว ในหัวสมองกำลังทะเลาะกันว่าควรจะทำยังไงต่อไป จะเอาน้ำไปเสิร์ฟดีไหม จะให้พวกเขาอยู่กันตามลำพังดีไหม มันสับสนไปหมด หัวใจเต้นรัว น้ำตาเริ่มเอ่อล้นที่ดวงตาของตัวเอง แต่จะร้องไห้ทำไมล่ะดงเฮ?   มันไม่ใช่เรื่องอะไรของเราที่จะไปร้องไห้ไม่ใช่เหรอ ก็ในเมื่อเข้ามาทีหลังเรียวอุคมันก็ต้องได้กินความเจ็บปวดเป็นธรรมดา

มายืนอะไรอยู่ตรงนี้เสียงทุ้มของคิบอมดังขึ้น ทำให้ดงเฮตื่นจากภวังค์ เขาหันไปมองคิบอม

เป็นอะไร?” เมื่อคิบอมเห็นว่าดงเฮไม่ตอบตัวเองแถมยังก้มหน้าหลบตาก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ แต่ดงเฮก็ขยับหนี

ผมควร ... ออกไป มันคงเป็นเรื่องของคุณสองคน ไม่ใช่เรื่องของผม ใช่ไหม?” ร่างบางเอ่ยถามออกมา ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองรอคำตอบจากอีกฝ่าย คิบอมนิ่งเงียบก่อนจะพยักหน้ารับ   เพียงแค่นั้น หัวใจของดงเฮก็ร้าวไปอีก 

... อยากได้ยินคำรั้งให้เขาอยู่กับคิบอมบ้าง ...

... แค่สักนิดก็ยังดี ถึงแม้จะได้แค่แอบชอบคิบอม แต่ก็ไม่ผิดที่จะหวัง ....

... แต่ทำยังไงได้ คิบอมไม่ได้เผื่อใจให้ตัวเองเลย ...

 

 

ดงเฮเดินออกจากห้องไป พร้อมๆกับที่คิบอมเดินมาหาเรียวอุคพร้อมกับแก้วน้ำใบใส ร่างสูงนั่งลงข้างๆตัวเรียวอุค

มันทำอะไรคิบอมยังคงเอ่ยคำถามเดิม

“....”

ฉันถามว่ามันทำอะไรนายเรียวอุคคิบอมกดดันกับคำถาม เรียวอุคเงยหน้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่เปื้อนคราบน้ำตา ...

นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลย... ขอบคุณที่คอยปกป้องฉันมาตลอด ขอบคุณจริงๆ”

ทำไมจู่ๆ ถึงพูดแบบนี้ คิบอมพูดอย่างรู้ทัน จะมีสักกี่เรื่องที่คิบอมเดาใจเรียวอุคไม่ออก...

ไม่รู้สิ.... ฉันแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ นายไม่ต้องถือสาหรอก

ไหนบอกว่าฉันเป็นเพื่อนที่นายรักที่สุดไง แล้วทำไมต้องคอยปิดบังด้วยคิบอมพูดอย่างเอาแต่ใจพร้อมกับกุมมือบางไว้

ฉันแค่กำลังคิดว่าจะย้ายไปอยู่ที่อื่นน่ะ

นายไม่ได้ผิดอะไร ทำไมนายต้องหนี มาอยู่กับฉัน ฉันจะดูแลนายเอง   ไอ้คยูอีกแล้วใช่ไหม ไอ้บ้านั่นอีกแล้วใช่ไหม ฉันจะไปจัดการมันพูดแล้วร่างสูงก็ลุกขึ้น แต่มือบางนั้นรั้งเขาเอาไว้ เมื่อเห็นหน้าเรียวอุค คิบอมก็ ใจอ่อน ...

มันต่างหากล่ะที่ผิด แล้วทำไมจะต้องเป็นนายที่เดือดร้อนอยู่ทุกเรื่อง!!

ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ตอนนี้ฉันก็แค่ต้องการคนที่ฉันจะพักใจ พิงกายอยู่ด้วยได้ นายเป็นคนคนนั้น แล้วตอนนี้ฉันก็พร้อมจะสู้กับปัญหาอีกครั้ง

แต่ ....

ฉันไม่เป็นอะไรหรอก นายก็รู้เรียวอุคพูดพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน เขาซบหัวลงกับไหล่กว้างของคิบอมเพื่อพักแรง หลับตาลงไม่อยากรับรู้อะไรๆในวันนี้อีกต่อไป

 

คิบอมโอบตัวเรียวอุคเข้ามาแนบชิด ตอนนี้ร่างบางคงจะหลับไปแล้ว ปล่อยให้เรียวอุคได้พักผ่อนบ้างก็คงจะดี เขาช้อนตัวเรียวอุคขึ้นก่อนจะพาร่างเล็กนั้นเข้าไปนอนในห้องนอนของตัวเอง จัดการห่มผ้าปรับแอร์ให้อยู่ในอุณหภูมิพอเหมาะ ก่อนจะกลับไปดูเรียวอุคอีกครั้ง เรียวอุคปรือตาขึ้นมามองใบหน้าคมที่อยู่ห่างจากเขาเพียงแค่นิดเดียว ...

ดงเฮออกไปนานแล้วนะ ไปหาเค้าเถอะ เดี๋ยวจะน้อยใจเอาเสียงเล็กพูดแค่นั้นก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

 

ดงเฮนั่งอยู่ที่ชิงช้าในสนามหน้าคอนโด เขาก้มหน้านิ่งตั้งแต่มานั่งที่นี่ ใครผ่านไปผ่านมาคงได้ยินเพียงเสียงสะอื้นน้อยๆของเขาเท่านั้น ทั้งๆที่สัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วว่าถ้าคิบอมมีความสุข ตัวเองก็ควรจะมีความสุขตาม แต่ทำไมถึงต้องมาร้องไห้อยู่ด้วยก็ไม่รู้ ... ก็มัน   ปวดใจ นี่นา ...

เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอกเสียงที่ฟังดูเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงของคิบอมที่ดังมาจากด้านหลังนั้นทำให้ดงเฮสะดุ้ง  เหมือนจะดุก็ไม่เชิงเพราะร่างสูงก็เอาเสื้อโค้ตหนามาคลุมร่างของตัวเองเอาไว้แล้ว

ร้องไห้ทำไม?” เสียงเย็นชานั้นยังถามอยู่เรื่อยๆ ทำเอาใจของดงเฮชาวาบ เพราะเหมือนจะเป็นห่วง แต่น้ำเสียงนั้นดูเหมือนจะตำหนิตัวเองซะมากกว่า

ดงเฮ ....

คุณเรียวอุคล่ะเมื่อเก็บเสียงสะอื้นของตัวเองได้แล้ว ดงเฮก็เอ่ยขึ้นมาเบาๆ แต่คิบอมก็ได้ยินชัดหมดทุกคน เขาเดินอ้อมไปด้านหน้าของดงเฮ ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าที่ร่างบางนั้นนั่งอยู่

ดวงตาคู่สวยของร่างบางเบิกโตพร้อมกับคำถามมากมายว่าคิบอมทำอย่างนี้ทำไม ... กำลังจะเอ่ยปากถามแท้ๆ แต่สัมผัสของมือหนาของคิบอมที่ประทับลงบนใบหน้าของตัวเองเพื่อซับคราบน้ำตาก็ทำให้หมดคำถาม

... ทั้ง อ่อนโยน และ อบอุ่น ...

คะ...คิ คิบอม ..

หืม?”

แล้วคุณเรียวอุคล่ะอดที่จะถามไม่ได้ ว่าร่างบางที่อยู่ด้านบนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง

หลับไปแล้วล่ะ นายก็ขึ้นไปได้แล้ว

ผมควรให้คุณสองคนอยู่ด้ยกัน

ฉันสองคนก็คุยกันเสร็จแล้ว

คุณก็คงรอเวลาที่จะอยู่กับคุณเรียวอุคแบบนี้มานาน...

... ใช่ ... มันนานมาก ที่คิบอมรอเวลาที่จะได้อยู่ดูแลเรียวอุคแบบนี้มานาน แต่เมื่อถึงตอนนี้ ถึงแม้จะรู้สึกอยากดูแลเรียวอุค อยู่ข้างๆเรียวอุค แต่มันก็ไม่เท่ากับการที่หัวใจของตัวเองเรียกหาว่า ดงเฮจะเป็นอย่างไรบ้าง ...

... คิบอมรู้ใจตัวเองแล้วล่ะ ...

ตอนนี้ฉันก็มีนายแล้วร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่มันก็ทำให้คนที่ฟังนั้นหัวใจพองโตขึ้นมาได้ ดงเฮเช็ดคราบน้ำตาของตัวเองก่อนจะลุกขึ้น ร่างสูงก็ยืนขึ้นก่อนจะกุมมือบางนั้นไว้

อย่าให้ความหวังผมมากนะ เดี๋ยวผมจะเจ็บมากทีหลัง

ฉันไม่เคยให้ความหวังใคร ถ้าฉันพูดออกไปนั่นคือฉันจริงใจที่จะพูด”  ร่างสูงยังคงตอบด้วยเสียงเรียบ ตามฉบับคนหยิ่ง

ร่างบางยิ้มกว้าง ถือวิสาสะกอดร่างสูงหลวมๆ แต่คิบอมก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ปล่อยให้ดงเฮกอดตัวเองไปอย่างนั้น   นานๆ จะได้ทำตามใจตัวเองบ้างสักที ....

 

--------------------------------------------------------------------
 
20 ก.ย. 54

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

5,799 ความคิดเห็น

  1. #5706 oopip kornrawee (@oopip) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 04:40
    อิซี!!!! รู้สึกผิดบ้างไหมมม สงสารอุคบ้างง
    #5706
    0
  2. #5659 love ryeo wook -////- (@lovelyangel) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 13:26
    ยิ่งอ่านยิ่งสนุก กำลังเข้มข้นเลย สงสารอุคอ่ะ โดนตลอดเลย เจอแต่คนใจร้าย
    #5659
    0
  3. #5631 poppoka (@poppap24_elf) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 17:04
    ค่อยยังชั่ว นึกว่าคิเฮจะมีเรื่องเหมือนกัน
    #5631
    0
  4. #5593 annie137 (@luvminnie) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2556 / 17:11
    ไอ่บ้าคยู ตามหาซองมินก่อนได้มั้ยยย
    #5593
    0
  5. #5547 Nok Yaki (@newmarukoe28) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:34
    เอ้าเอาแล้ว คยูอุควอน เอาไงดีหล่ะ
    #5547
    0
  6. #5481 Hanoy_4701 (@hanoy123) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 03:53
    ฮู่ววว -0-โล่งอก
    #5481
    0
  7. #5381 nachi (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 เมษายน 2555 / 00:51
    เฮน่ารักอ่ะ

    #5381
    0
  8. #5321 Hajima_homin (@kimhomin) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 11:17
    สงสารอุคเจอศึกหลายทาง
    #5321
    0
  9. #5266 angsanasj (@angsanana) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 มีนาคม 2555 / 02:39
    คิเฮ ><  น่ารัก
    #5266
    0
  10. #5192 LoveHae_KyuMin (@partyzigalee) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:39
     วอนร้ายเหมือนคยูเลยอ่ะ   คิเฮ น่ารัก
    #5192
    0
  11. #5023 เนื้อคู่คิมรยอ>.< (@phatz) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2554 / 01:40
    คิเฮ >[]<
    #5023
    0
  12. #4973 jjj (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2554 / 20:51
    ถ้าซีวอนรู้ว่าเรียวอุคเป็นน้อง จะเป็นยังไงต่อไป

    จะนึกออกได้ว่าเป็นลูกชู้ของพ่อ แล้วทำร้ายเรียวอุคต่อไปรึเปล่า

    หรือว่าจะเปลี่ยนใจ แสดงความเป็นตัวตนของตนเอง(คนดี)

    เห็นใจเรียวและช่วยเหลือน้องชายตัวเองค่ะ ไรท์เตอร์
    #4973
    0
  13. #4957 พริกหยวก (@ywis-vampirism) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 23:30
    วอนจะ.....เรียววว ! O.O
    เห่ยยยยยยย ! เรียวเป็นของโจวมันนะ!!!
    แล้วเฮกะบอม ใจตรงกันซะงั้น >////<
    #4957
    0
  14. #4942 137 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 20:12
    วอนเทอทำอาร๊ายยยยยยย
    #4942
    0
  15. #4888 Kid The Phantom Thief (@primo-decimo) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 00:32
     เฮ้อ~ วอนนทำไม ?
    คิเฮ~
    #4888
    0
  16. #4835 PK !!!* (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 14:58
    เอามินไปอยู่ไหนเนี้ยย
    #4835
    0
  17. #4794 mind-sgf (@mind-sgf) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 14:14
     สงสารเรียว คยูแม่มมมมมมม!!
    #4794
    0
  18. #4748 tg_HeeHyuk (@tg_thip) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2554 / 01:30
     วอนรุนแรงได้อีก
    สงสารหนูอุค

    คนหยิ่ง แต่จริงใจนะเนี่ย
    น่ารักๆ

    #4748
    0
  19. #4733 มาย (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2554 / 16:01
    สงสารอุคจังทำไงดีล่ะเนี้ย
    #4733
    0
  20. #4653 Game_Love_KyuWook&TaoKacha (@gamelovekyuwook) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 17:22
     ปูเสื่อรอค้า!! มาอัพต่อเร็วๆๆนะคะ^^
    #4653
    0
  21. #4649 luv_kr (@chian020) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2554 / 12:09
    บอมเป็นเพื่อนที่ดีมากๆอ่ะ
    เฮ้อออ!!!!สงสารอุค

    #4649
    0
  22. #4645 sungminpink (@sungminpink) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2554 / 20:18
    ไรเตอร์สู้ๆนะคะ ชอบเรื่องนี้ดี

    เหมือนสอนความเป็นคนสองหน้าของผู้ชายเจ้าชู้

    รออัพนะคะ
    #4645
    0
  23. #4631 N0ii2d (@chayaniid) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2554 / 12:58
     TT รีบๆ มาอัพต่อนะัคะ
    อยากรู้ว่าจะเป็นไงต่อไป
    #4631
    0
  24. #4630 ying-yow (@ying-yow) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2554 / 23:40
    ตอนแรกก็แอบเห็นใจด๊องแต่รู้อย่างนี้แล้ก็สบายใจ

    จริงอย่าทีบอมพูดเลยอุคไม่ได้เป็นคนทำแต่อุคก็เดือดร้อนทุกทีจริงๆ
    #4630
    0
  25. #4628 far_fah_far (@farfahfar) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2554 / 15:50
     คิเฮT^Tลงเอยกันแล้วสิน่ะ

    แล้วที่เหลือจะเป็นยังไงต่อไปล่ะเนี้ย
    วอนชอบอุคใช่ไหมฮะ
    #4628
    0