<ฆ่าควรค่า, 3> - ช่างชั่ว

ตอนที่ 2 : ตอนที่๑ ชีวิตที่ถูกทำลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 ต.ค. 62

พี่คะ ตื่นมากินข้าวค่ะ”

เสียงหวานใสอันตราตรึงของหญิงสาวดังเข้ามาในภวังค์ ชูชัยลืมตามองใบหน้าแสนสวยของสะบันงาด้วยความรัก ไม่ว่าจะเป็นดวงตากลมใสอ่อนเดียงสา ริมฝีปากสีอ่อนจิ้มลิ้ม หรือผมยาวปะบ่ารับกรอบหน้า ทุกอย่างที่ประกอบเป็นเธอทำให้เขารักจนไม่เหลือสายตาไว้มองหญิงใดอีก

ราวกับว่าเขาเกิดมาเพื่อรักภรรยาของเขาก็ไม่ปาน ชูชัยหลงรักสะบันงาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ และเธอเองก็รักเขาไม่น้อยไปกว่ากัน ชีวิตอันแสนหวานชื่นที่ใครเห็นก็ต้องอิจฉา ชายหนุ่มตั้งใจเก็บเงินเพื่อขอเธอแต่งงานสร้างครอบครัวดังหวัง หญิงสาวสวมแหวนเพชรและฝากชีวิตให้เขาดูแล

ชูชัยยังจำได้ว่าสะบันงาของเขางดงามราวเจ้าหญิงในวันแต่งงาน

เขาบอกรักเธอ... เป็นของกันและกันด้วยความเต็มใจ สะบันงาอยากมีลูกมาก แต่แต่งงานมาร่วมปีก็ยังไม่ท้อง เมื่อไปตรวจก็พบว่าเธอเป็นผู้มีบุตรยาก แต่ชูชัยก็อุตส่าห์ทุ่มเงินเพื่อใช้การแพทย์เข้าช่วย จ่ายเกือบล้านแลกกับลูกน้อยในครรภ์ที่จะเติมเต็มความฝันของทั้งคู่ให้สมบูรณ์

ชูชัยมั่นใจว่าลูกสาวต้องสวยเหมือนสะบันงา

เสื้อผ้าเด็กลายน่ารัก เปลไกว ขวดนม ถูกเตรียมพร้อมไว้หมด

สะบันงาสวยเปล่งปลั่งมากขึ้นเมื่อจะได้เป็นแม่

ทุกเช้า สาวท้องอุ้ยอ้ายจะตื่นมาทำกับข้าวให้กินก่อนชูชัยไปทำงาน สะบันงายืนยันว่าเขาต้องกินข้าวเช้าเพื่อสุขภาพที่ดี และเขาก็รีบกลับบ้านเสียจนเพื่อนล้อว่ากลัวเมีย ทั้งที่ชูชัยแค่อยากรีบกลับมากอดสะบันงาและทานข้าวเย็นมื้ออร่อยด้วยกัน พูดคุยและหลับไปโดยมีร่างนุ่มนิ่มของเธออยู่เคียงข้าง

แต่ความจริงมันโหดร้ายกว่าใครจะคาดคิด

ร่างของเธอแข็งทื่ออยู่ในโลงศพ

ชูชัยแทบจะทรุดเมื่อกลับบ้านมาและเห็นว่าภรรยาของเขาลื่นล้มลงมา เพราะการซ่อมบันไดอันโคตรทุเรศของช่าง หว่างขาของเธอเจิ่งนองและคาวไปด้วยเลือด ก้อนเนื้อนั่นคือลูกสาวตัวน้อยของเขา ชูชัยจำได้ว่าเขาใช้มือเปื้อนเลือดโอบกอดอย่างอ่อนโยน พยายามปลอบเธอว่ายังมีลูกใหม่ได้

ทว่า สะบันงาก็ทนเจ็บไม่ไหว ขาดใจตายก่อนรถพยาบาลจะมาถึง

ภรรยาแสนสวยของเขานอนนิ่งอยู่ในโลง สำลีอุดจมูก คราบของเสียไหลซึมออกตามทวาร ไม่มีอีกแล้วพวงแก้มนุ่มนิ่มขาวผุดผ่อง ชูชัยก้มลงจูบแก้มแข็งคล้ำทั้งฉุนฟอร์มาลิน ชูชัยแตะหน้าท้องของเธอที่เคยมีความหวังตัวน้อยเติบโตอยู่ในนั้น ความหวังที่เขาเล่านิทานให้ฟังทุกวัน

“ไอ้ช่างชั่ว!”

คิดได้เท่านั้น ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นมาด้วยความแค้น ขับรถไปไซต์ก่อสร้างเพื่อจะไปเอาเรื่องพวกช่างที่ทำงานอย่างไร้คุณภาพ ความแค้นสุมอกแทบบ้าคลั่งเกินกว่าที่เขาจะอดทนหรือมีมนุษย์ปุถุชนคนใดข่มเอาไว้ได้ พวกช่างนั่งเมากันอยู่ข้างตึก ไม่รู้ร้อนรู้หนาวว่าตัวเองเพิ่งทำผู้หญิงตายทั้งกลม

ผู้หญิง... ที่เป็นภรรยา เป็นแม่ของลูก

เป็นทุกอย่างในชีวิต

“พวกมึงทำเมียกูตาย มึงไม่คิดจะรับผิดชอบหรือไง?

“กูไม่ได้ทำอะไรเมียมึง อีนั่นมันคงซุ่มซ่ามล้มลงมาเอง”

“มึงเรียกเมียกูว่าอีนั่นเหรอ?” ชูชัยตะคอกถามพร้อมเดินเข้าไปหาบรรดาช่างหลายสิบคนอย่างไม่กลัวเกรง “เมียกูท้องได้หกเดือน ถ้าไม่ใช่เพราะบันไดสถุลของพวกมึง อีกไม่นานลูกกูก็ลืมตาดูโลกแล้ว มึงจะสำนึกผิด ขอโทษกูสักคำก็ไม่มี จิตใจพวกมึงมันโคตรระยำ มึงไปกราบขอโทษเมียกับลูกกูเดี๋ยวนี้”

“เห้ย นี่มึงเป็นบ้าเหรอ กูบอกว่าเมียมึงซุ่มซ่าม ยังจะโทษกูอีก”

“ไอ้ชั่วเอ๊ย!

ชูชัยปล่อยหมัดอัดเข้าไปยังใบหน้าของผู้รับเหมาจนหันไปตามแรง

“มึงกล้าต่อยกูเหรอวะ?

“เออ มากกว่านี้กูก็กล้า”

“เห้ย พวกเรา รุมมัน” ผู้รับเหมาออกคำสั่ง พวกช่างที่กำลังเมาอยู่ก็ลุกขึ้นมามองชูชัยอย่างเย้ยหยัน คนแรกต่อยเขาล้มลงไปกับพื้น คนที่เหลือตามเข้ามารุมกระทืบซ้ำ ชูชัยทั้งแค้นทั้งอายที่การมาครั้งนี้นอกจากจะไม่สามารถทำอะไรได้ ยังกลายเป็นของเล่นให้มันเหยียบย่ำกันอีก

น้ำตาอันหลั่งออกมาจากความอดสูไหลอาบลงมาถึงคอ ชูชัยเขม็งมองแม้จะไม่เหลือแรงให้หนี

แต่ตอนนี้ชูชัยไม่ได้ต้องการหนี

เขาปล่อยให้ฝ่าเท้าของมันขยี้บนหน้า เพื่อจะได้มองพวกมันให้ชัด มองให้เข้าใจว่าการได้เป็นฝ่ายเหยียบย่ำคนอื่นนั้นมันสะใจอย่างไร ให้รอยเท้าของมันฝังความแค้นเข้าไปถึงจิตวิญญาณ เพราะอีกไม่นานเขาจะกลับมาแก้แค้นและเหยียบย่ำพวกมันแบบเดียวกัน เหยียดหยามแบบเดียวกัน

ไม่สิ มันต้องทรมานกว่าร้อยเท่า!

“ถ้ามึงไม่จบเรื่องนี้ มึงได้ตามไปเป็นครอบครัวสุขสันต์กับเมียมึงในนรกแน่”

ช่างชั่วเหล่านั้นหัวเราะให้ความพ่ายแพ้หมดท่าของชูชัย

“เห้ย ไป พวกเรา”

แต่นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่มันจะได้จากไปอย่างผู้ชนะและทิ้งเขาไว้อย่างขยะไร้ค่า เพราะวันหน้าที่ชูชัยกลับมาอีกครั้ง พวกมันต่างหากที่จะต้องพ่ายแพ้และไม่เหลืออะไรแม้แต่ชีวิต ชูชัยคลี่ยิ้มออกมาทั้งริมฝีปากห้อเลือด จินตนาการว่าพวกมันต้องลงมานอนบนพื้นแบบเขาก็สะใจเกินจะเอ่ย

......................................................................................................................................................

ชูชัยแตะบาดแผลตัวเองในกระจก

มันสะท้อนภาพชายวัยสี่สิบสองปี โครงหน้ายาว คางเหลี่ยม หนวดเคราขึ้นพอสมควร คิ้วเข้มพาดเป็นเส้นตรง ผิวหนังเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นจากการโหมงานมาหลายปี ชูชัยอาจไม่จัดว่าหล่อแต่ก็ภูมิฐานไม่เบา ดวงตาดุคมราวเหยี่ยวขรึมนิ่งกลับมาฉายแววผู้ล่าอีกครั้ง

รอยฟกช้ำจากการถูกกระทำยังอยู่

ความเจ็บช้ำจากการถูกกระทำยังอยู่

เมียเขาไม่อยู่...

บ้านที่ไม่เหมือนบ้าน เพราะไม่มีสมาชิกในบ้าน ชายหนุ่มอุตส่าห์เก็บออมสร้างเนื้อตัวเพื่อซื้อบ้านอยู่กับเมีย แต่มันก็บังอาจมาพรากชีวิตเธอไปเพราะความสะเพร่าขี้เกียจและยังปฏิบัติต่อแบบไร้สำนึก หันไปมองบันไดเจ้ากรรมก็เพิ่มความแค้นเข้าไปอีก มือเริ่มกำหมัดแน่น

สะบันงาทำอาหารอร่อย เธอจบมาด้านสุขภาพจึงรู้ว่าแต่ละวันเขาควรกินอะไรจึงจะดีต่อร่างกาย บางครั้งชูชัยขี้เกียจตื่นเช้า แต่เธอก็จะขู่ด้วยคำว่า ไม่อยากอายุยืนไว้เลี้ยงหลานหรือ ชูชัยเดินไปเติมน้ำร้อนลงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ลิ้นชาด้านไม่รับรู้ความอร่อย ไม่สนว่าจะเปรี้ยวหวานเค็มจืดอย่างไร

อย่าว่าแต่หลานเถอะ

ลูกก็ตาย เมียก็ตาย

แต่ที่ชูชัยยังไม่ตายและไม่คิดฆ่าตัวตาย เพราะหัวใจยังสูบฉีดกระแสความแค้นไปหล่อเลี้ยงร่างกาย เขาจะตายทำไมกันเล่า ในเมื่อยังเหลือเรื่องน่าทำอย่างการแก้แค้นพวกช่างชั่ว ชูชัยไม่บอกญาติฝั่งสะบันงาด้วยว่าเป็นความผิดของช่าง เขาไม่คิดจะแจ้งความเพื่อให้พวกมันผิดแค่ประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายหรอก

เขาจะฆ่าพวกมันโดยเจตนาเอง

จะฆ่าโดยเจตนา ไตร่ตรองไว้ก่อน เตรียมอาวุธให้พร้อม และล่อมันมาฆ่าให้โหดเหี้ยม

ถ้าแจ้งความมีหลักฐานว่าเคยมีคดีกันมา การฆาตกรรมแก้แค้นย่อมเป็นการยากและถูกจับได้โดยง่าย เรื่องอะไรเขาต้องมาติดคุกเพราะการฆ่าคนชั่วที่ทำร้ายเขาก่อน ในขณะที่การฆ่าคนดีด้วยความประมาทกลับรับโทษไม่นานก็ได้ออกมาทำบ้านคนอื่นห่วยแตกไร้สำนึกในอาชีพต่อ

บ้านไหนไม่ตายก็แล้วไป

แต่ต้องรอมีศพอีกกี่ศพหรือ

มีใครสมควรตายเพราะความประมาทของคนสะเพร่าหรือ

ชีวิตของคนๆ หนึ่งอุตส่าห์ดิ้นรนผ่านอุปสรรคมาไม่รู้กี่เรื่อง การเรียน การงาน สังคม ความรัก แต่ในวันที่กำลังจะมีความสุขกลับถูกทำลายเพราะคนขี้เกียจไม่กี่คน สิ่งที่เขาเคยทำมากลายเป็นศูนย์ ทั้งยังทำลายชีวิตคนที่ยังอยู่ โดยไม่มีสักนิดจะรู้สึกเสียใจกับความโฉดชั่วที่เคยกระทำ

ชูชัยอ่านข่าวคดีโหดในอดีตเป็นแรงบันดาลใจ

หลายปีมานี้มีคดีน่ากลัวที่สังหารเหยื่ออย่างโหดเหี้ยมอยู่หลายคดี แต่ที่ใครก็รู้จักและชวนผวาทั่วประเทศ เพราะนอกจากวิธีการฆาตกรรมจะเข้าขั้นโรคจิต ยังหาคนร้ายหรือสาเหตุการลงมือไม่ได้นอกจากการคาดเดาอันไร้หลักฐานรองรับ คือคดีแลปสยองและคดีเร้าเตอร์

คดีแลปสยองเกิดในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เหยื่อล้วนอยู่ในคณะวิทยาศาสตร์ วิธีการฆ่าไม่พ้นใช้อุปกรณ์ในห้องแลป บ้างก็เอาหลอดทดลองยัดรูทวาร บ้างก็กดศีรษะลงอ่างน้ำร้อน หลายคนเชื่อว่าเป็นอาถรรพ์ของผีสาว แต่ตำรวจย่อมไม่สามารถเชื่อเรื่องแบบนั้น ทว่าก็จนปัญญาตอบว่าใครเป็นคนทำ

คดีเร้าเตอร์ไม่มีอะไรบอกได้ว่าคนร้ายเลือกเหยื่อจากอะไร เพราะมีหลายเพศหลายวัย สถานที่ฆ่าก็ไม่เป็นหลักแหล่ง ทั้งยังทิ้งช่วงลงมืออย่างไม่มีจุดเชื่อมโยง ตำรวจและนักสืบต่างพากันปวดหัว จับต้นชนปลายอะไรไม่ได้ ทั้งที่คนร้ายทิ้งอุปกรณ์การฆ่ากับเครื่องเร้าเตอร์สีดำไว้ให้ดูต่างหน้าทุกครั้งที่ก่อเหตุ

ชูชัยเองทราบเพียงคนร้ายคือคนแค้น

ชูชัยไม่คิดว่าคนร้ายจะเป็นแค่ฆาตกรโรคจิตที่สุ่มฆ่าคนโดยไม่มีความแค้นเข้ามาเกี่ยวข้อง เพราะวิธีอำมหิตผิดมนุษย์นั้นซ่อนบางอย่างไว้และยังประวัติเหยื่อที่ไม่ขาวสะอาดเท่าไรนัก นักโทษข่มขืนบ้าง ปล้นชิงทรัพย์บ้าง ค้ามนุษย์บ้าง พวกเดนมนุษย์นั่นถ้าไปกระทำใครก่อนจนเขาอาฆาตแค้นและเอาคืนแบบนั้นก็เป็นเรื่องที่ชูชัยเข้าใจเป็นอย่างดี

เหตุใดเราจึงมีหน้าที่ต้องให้อภัยคนที่ไม่เคยสำนึกผิดและทิ้งบาดแผลทางจิตใจไว้ด้วยเล่า

เหตุใดการเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นถึงกลายเป็นจำเลยสังคม ถูกบีบบังคับว่าต้องให้อภัยไม่เช่นนั้นจะโดนตราหน้าว่าชั่วร้าย ผู้มีศีลธรรมเหล่านั้นไม่เคยแยแสตอนที่เขาเป็นฝ่ายถูกกระทำจนแหลกเหลวและไม่เคยร้องห้ามตอนพวกชั่วนั่นย่ำยีเขาสักครั้ง โธ่เอ๊ย มันไม่ได้มีศีลธรรมอะไรหนักหรอก

ก็แค่พวกขี้ขลาดที่ไปทำเขาได้แต่กลัวจนปัสสาวะราดตอนเขาจะมาเอาคืนก็เท่านั้น

ไอดอลของเขากลายเป็นฆาตกรปริศนาไปแล้ว

ชายหนุ่มประทับใจคดีเร้าเตอร์มากกว่าหลายส่วน แม้จะไม่รู้ว่าเป็นใครแต่เป็นต้นแบบในใจเรียบร้อย ชูชัยรู้สึกชื่นชมในการหาและสร้างอาวุธมาใช้กับพวกชั่ว ฆ่าคนแบบไม่มีใครจับได้ เขาเริ่มเปิดข่าวในอดีตขึ้นมาอ่านและออกแบบวิธีการฆ่าของตัวเองโดยหวังว่าจะได้ออกข่าวดังไม่แพ้กัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #1 แฟนจ๋า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 01:25

    เนื้อหาแปลกใหม่ สไตล์นี้ไม่เคยอ่าน ติดตามค่ะ

    #1
    1
    • #1-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 2)
      28 มีนาคม 2563 / 04:14
      เป็นแนวฆาตกรโรคจิต
      #1-1