<ฆ่าควรค่า, 3> - ช่างชั่ว

ตอนที่ 3 : ตอนที่๒ อยากเป็นฆาตกร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 มี.ค. 63

โลกของชูชัยมีแต่ความแค้น

ชายหนุ่มมีมรดกเป็นบ้านของยายอยู่ค่อนไปทางใต้ แต่ไม่ได้อยู่ติดทะเลสวยงามซ้ำยังเป็นพื้นที่เสื่อมโทรม ปลูกอะไรก็ไม่ขึ้นสร้างความช้ำใจหนักหนา ความจริงตาของชูชัยเคยมีสวนยางพารา แต่พอตาตายไป ยายก็เอาไปขายโดยไม่ปรึกษาใคร ได้เงินน้อยนิดและเหลือที่ดินทรุดโทรมดังกล่าว

ยายเองตายไปเมื่อหลายปีก่อน ตายในบ้านโทรมๆ พร้อมภาระหนี้ที่มาจากไหนไม่รู้อีกกองหนึ่ง ชูชัยไม่รู้สึกเสียใจมากนักและก็ไม่ได้แค้นคนที่มาหลอกซื้อที่ยายเท่านี้ เพราะมันหลอกแล้วก็แล้วไป ยังไม่ทิ้งความฉิบหายไว้ดูต่างหน้าเหมือนพวกช่าง นึกไปแล้วก็แค้นช่าง

เขาใช้เครื่องดัดเสียงโทรไปจ้างวานพวกช่างกลุ่มเดิมมา โดยที่ตัวเขาเองก็แปลงโฉมใหม่ ไว้หนวดเครา ทำผมดัดย้อมเป็นสีน้ำตาล ใส่เสื้อผ้าหลวมใช้ผ้าหนาเพื่อให้อ้วนท้วม ทาผิวคล้ำเข้ม เจาะหู กันคิ้วออก สิ่งเหล่านี้อาจไม่ทำให้เขาหล่อขึ้น แต่มันก็พอทำให้เขาเปลี่ยนเป็นอีกคน

“ผมชูนาม”

ชูชัยในคราบ ชูนามเอ่ยด้วยท่าทีเรียบนิ่ง มองบรรดาช่างที่ครั้งหนึ่งซ่อมของคุณภาพให้เขาจนสะบันงากับสาวน้อยในท้องต้องตายอนาถ ซ้ำยังไม่รู้สึกสำนึกผิดและรุมกระทืบเขาอีก วันนี้ถึงวันชำระแค้น พวกมันทุกคนมากันครบก็ดี เขาจะจัดการเรียบให้ตายตามกันไปให้หมด

ใช่ พวกมันยังคงเป็นช่างแย่ไร้มารยาท แค่เข้ามาก็มองนู่นมองนี่แล้วยังถือวิสาสะหยิบน้ำบนโต๊ะดื่มไม่เกรงใจเจ้าของบ้าน ชูชัยเพิ่งไปค้นข้อมูลมาก็เห็นว่าคนอื่นที่ถูกช่างทำบ้านก็ต่างเจ็บช้ำน้ำใจกันทั้งนั้น เพราะทำงานได้ห่วยแตกขอไปที ไม่นึกว่าตัวเองรับเงินเขามาแล้วควรทำตามหน้าที่

ชายหนุ่มนำพวกช่างมาถึงบ่อปลาที่พังไปตามกาลเวลา

บ่อนั้นเคยมีปลาแหวกว่ายท่ามกลางน้ำใส แต่อีกไม่นานจะมีศพพวกมันกองท่ามกลางน้ำเลือด กลิ่นคาวเค็มจะคลุ้งขนาดไหน ชูชัยอดระบายยิ้มด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ แต่ที่แน่นอน เลือดของมันคงแดงฉานเหมือนกับเลือดของลูกสาวเขาที่แตกเละอยู่เต็มหน้าขา

ลูก... ที่คงจะสวยเหมือนแม่

ลูก... เขาไม่เคยได้อุ้ม

ใครกันทำให้ลูกสาวเขากลายเป็นแค่เศษเนื้อ ตายไปก่อนได้ลืมตาดูโลก มันก็เพราะคนตรงหน้า ถ้าพวกมันทำงานได้ดีกว่านี้ สะบันงาก็คงได้ท้องจนคลอดเหมือนแม่ปกติทั่วไป ชูชัยเองก็จะได้มีครอบครัวตามความฝัน ไม่ต้องมาเป็นฆาตกรรอแก้แค้นพวกจัญไรแบบที่กำลังเป็นอยู่

“ไหนบันไดที่คุณบอกให้ซ่อมน่ะ?

“ไม่ได้อยู่ที่นี่น่ะ”

“แล้วอยู่ที่ไหน?

“อยู่อีกบ้าน แต่มันก็ไม่จำเป็นเท่าไรหรอก” คำตอบนั้นเป็นเรื่องจริง บันไดนั้นอยู่บ้านในกรุงเทพ ไม่ใช่บ้านทางใต้ที่จะเป็นลานประหารชีวิตในอีกไม่ช้า ความแค้นอันอัดอั้นกำลังจะถูกจัดการตามแรงปรารถนา มันไม่มีทางใดจะแก้ไขความชอกช้ำในใจชูชัยได้เลยถ้าไม่ใช่การกระทำที่เรียกว่าเอาคืน

“เอ้า แล้วคุณให้ผมมาซ่อมบ้านนี้ทำไม?

“เพราะมึงซ่อมไปแล้วยังไงล่ะ!

“เห้ย นี่มึง... ใส่อะไรให้กูกินวะไอ้ชูนาม?” ช่างเริ่มไม่พอใจแต่ยังไม่ทันทำอะไรก็รู้สึกหัวหมุน เริ่มเซล้มลงไป ชูชัยแสยะยิ้มเมื่อพบว่ายานอนหลับเริ่มออกฤทธิ์แล้ว สังเกตได้จากพวกมันตาปรือโงนเงน หมดสภาพต่อสู้ขัดขืนอีกเป็นแน่ ชูชัยพ่นลมหายใจออกจากปากตามอารมณ์  

“ยานอนหลับ แต่ไม่ต้องห่วง กูไม่เอาให้มึงนอนหรอก มึงจะแค่ไม่มีแรงเท่านั้น”

“มึง?

“กูชื่อชูชัย พอจำอะไรได้มากขึ้นไหม?

“ชูชัย?

“สงสัยมึงจะซ่อมบ้านห่วยๆ ไปซะทุกบ้าน จนจำไม่ได้สินะว่าเคยไปทำอะไรกับใครไว้บ้าง” ชายหนุ่มไม่นึกสงสัยเท่าไรนัก “กูจะเล่าให้มึงฟังก็ได้ ว่าหลายเดือนก่อนมึงไปซ่อมบันไดบ้านกู แต่มึงซ่อมจนบันไดพังกว่าเดิม จนเมียกูสะดุดล้มลงมาตายพร้อมกับลูกในท้องยังไงกันล่ะ”

“เมียมึงล้มเอง จะโทษกูได้ยังไง”

“โทษมึงไม่ได้เหรอ คนแบบพวกมึงนี่คงไม่รู้ผิดชอบชั่วดีสินะ” ชูชัยถีบเข้าไปกลางท้อง “ถ้าไม่ใช่เพราะมึง เมียกูต้องตายอนาถแบบนั้นไหม ถ้ามึงซ่อมของดีๆ ซื่อสัตย์ต่อลูกค้า ไม่ใช่เอาเงินไปแล้วแต่ไปซื้อของไม่ตรงสเปกมาใช้ กูรู้ความชั่วความสะเพร่าของมึงหมดแล้ว ไอ้สัตว์นรก”

“หนอย... มึง”

ช่างพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็หน้ามืดล้มตึงลงไปก่อน ชูชัยเข้าไปถีบอีกรอบ พอนึกถึงความพ่ายแพ้ในวันที่โดนรุมกระทืบก็ทำลงไปอีก ฝ่าเท้าเหยียบย่ำช่องท้องคนชั่วจนมันงอตัวทำอะไรไม่ได้นอกจากเงยหน้าขึ้นมองแววตาอำมหิตของชูชัย แววตานั้นเต็มไปด้วยความแค้น แต่ที่มากกว่านั้นคือความเศร้าโศก

น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมา

“เมียกูตายไปแล้ว ลูกกูตายไปแล้ว กูรู้ว่ากูไม่มีทางเอาชีวิตคนที่กูรักคืนมาได้ ตอนแรกกูไม่ได้กะจะฆ่าพวกมึงหรือเรียกร้องค่าเสียหายอะไรมากมาย กูแค่ต้องการให้มึงสำนึก แต่สิ่งที่มึงทำคือยกพวกมารุมกระทืบกู วันนั้นกูอยู่ใต้ตีนมึง แต่วันนี้มึงอยู่ใต้ตีนกู ชีวิตมึงมีค่าน้อยกว่าขี้เล็บนิ้วตีนกูอีก”

ช่างทั้งสิบมองหน้ากัน... เริ่มหวาดกลัวขึ้นมา

ไม่ใช่เพราะชูชัยเป็นเหมือนฆาตกร แต่เพราะชูชัยเหมือนคนบ้า

ฆาตกรยังน่ากลัวน้อยกว่าคนบ้า ถึงเจอฆาตกรยังพอเจรจาต่อรองกับมันได้ แต่ถ้าเจอคนบ้าใครจะรู้ว่าควรเจรจากับมันอย่างไรจึงรอด ซ้ำคนบ้านั้นยังมีความแค้นต่อกันโดยตรงด้วย ไอ้เรื่องต่อสู้ก็คงไม่ง่ายเพราะตอนนี้ร่างกายอ่อนแรงจากฤทธิ์ยาสลบ แค่เดินตรงยังทำไม่ค่อยได้

“มึงคิดว่ากูจะฆ่ามึงเหรอ?

“อย่านะมึง... ถ้ามึงฆ่ากู มึงก็ต้องติดคุก”

“ฮ่าๆ คุก? มึงคิดว่ากูกลัวเหรอ?” ชูชัยเงยหน้าหัวเราะ “ชีวิตนี้ กูกลัวแค่สะบันงาไม่อยู่กับกู แต่สิ่งที่กูกลัว พวกมึงก็ทำให้เกิดขึ้นแล้ว ทีนี้มันก็ถึงเวลาที่พวกมึงต้องกลัวกูบ้าง ฆ่าน่ะ กูฆ่าแน่ แต่มันไม่ใช่ตอนนี้ กูขอทรมานมึงก่อน ทรมานสักหลายวันกูค่อยฆ่ามึงทิ้ง มึงว่ามันน่ากลัวไหมล่ะ?

เขาเดินไปหยิบเชือกที่ตัดเป็นท่อนออกมาจากโต๊ะ

“อย่าทำบ้าๆ นะมึง”

“นี่มึงคิดว่ากูจะเอาเชือกมาผูกคอมึงเหรอ? ฝันไปเถอะว่ามันจะง่ายขนาดนั้น!” ชูชัยนำเชือกมามัดมือมัดเท้าทีละคน มัดอย่างแน่นไม่ให้ขยับได้ “ในเมื่อมึงขี้เกียจทำงานดีๆ กูก็จะให้มึงอยู่เฉยๆ แต่กูจะไม่ให้มึงพัก กูจะไม่ให้มึงนอนต่อให้มึงง่วงนอนยังไงก็ตาม แล้วกูจะให้มันนอนยาวทีเดียว”

บทลงโทษนี้ฟังเหมือนไม่น่ากลัว แต่ความจริงนั้นการไม่ได้นอนย่อมทรมานร่างกายและจิตใจอย่างมาก ชูชัยดึงเทปมาปิดปากกันเสียงน่ารำคาญเพื่อเปิดโทรทัศน์ เขาเปิดวิดีโองานแต่งงานระหว่างเขากับภรรยา ภาพรอยยิ้มอันสดใสของเธอยังคงสวยงามไม่มีเปลี่ยนแปลง

ชูชัยยังจำวันแรกที่เจอกันได้

สะบันงามาสมัครงานในบริษัทที่เขาทำ เธอสวมชุดกระโปรงสีอ่อนหวาน มัดผมเรียบร้อย อาจจะไม่ได้สวยบาดตาแต่ก็นุ่มนวลน่ามอง ชูชัยเคยอกหักมาหลายครั้งเพราะเข้าหาผู้หญิงไม่เก่งพยายามเต็มความสามารถเพื่อให้ได้เธอมาครอง พาไปกินข้าวกลางวันด้วยกันทุกมื้อ พาไปเที่ยวห้างดูหนังแบบที่แฟนทั่วไปทำ  

เมื่อความรักล้นอก ชูชัยขอเธอแต่งงาน ชีวิตคู่เป็นไปอย่างหวานชื่นจนเพื่อนล้อ เพราะชูชัยขยันทำงานก็จริง แต่พอเลิกงานก็รีบกลับบ้านไม่เคยออกไปเที่ยวกับเพื่อน เรื่องผู้หญิงอย่าว่าแต่คุย แค่มองยังไม่มอง ชายหนุ่มพอสร้างเนื้อสร้างตัวได้ก็มีผู้หญิงมาให้ท่าหลายคน แต่เขาก็ไม่เคยสนใจ

โลกของชูชัยมีเพียงภรรยา

การสูญเสียภรรยาไปพร้อมกับลูกย่อมสะเทือนความรู้สึกชูชัยเกินรับไหว แม้ความตายจะเป็นเรื่องธรรมดาของโลก เราต่างรู้ว่ายากดีมีจนทุกคนต้องตาย ไม่เคยมีใครหลีกเลี่ยงได้... แต่ความตายนั้นควรเป็นเวลาอันสมควร หรืออย่างน้อยตายด้วยโรคภัยยังพอทำใจได้ว่าเป็นธรรมชาติเกินกำลังแก้ไข

ถึงชูชัยจะรักลูกรักเมียอย่างไร ถ้าเธอต้องตายเพราะป่วยหนักหรืออุบัติเหตุสุดวิสัย ชูชัยเชื่อว่าถึงเจ็บปวดเขาก็ต้องทำใจได้ แต่นี่เธอมาตายเพราะความประมาทสิ้นคิดของคนชั่วที่ขนาดทำคนตายยังไม่มีสำนึกไม่คิดจะขอโทษสักคำ ย่อมเจ็บปวดเกินกว่าที่เขาจะก้มหน้ารับชะตากรรม

แก้แค้น... ต้องแก้แค้น

......................................................................................................................................................

“กินไปซะ”

เครื่องดื่มชูกำลังถูกเทกรอกปากช่างที่ง่วงจัดจากการอดนอนสองวันเต็ม พวกมันอ่อนเพลียทั้งยังเหม็นคลุ้งไปด้วยของเสีย ตอนแรกก็แค่ปัสสาวะ แต่พออยู่ไปอยู่มาก็ถ่ายหนักออกมาแบบไม่มีความอาย ร่างกายต้องการพักผ่อนแต่ถูกบังคับให้ตื่นตัวด้วยคาเฟอีนที่จับกรอกแทบมื้ออาหาร

ถ้าถามว่ามันสะใจอย่างไร คำตอบก็คือถ้าชูชัยไม่ดูวิดีโอเกี่ยวกับเมียหรือดูแล้วเศร้าก็มักมาระบายอารมณ์กับพวกมันด้วยการต่อยบ้าง เหยียบบ้าง กระทืบบ้าง จนช้ำไปทั้งตัว บางรายฟันร่วงออกจากปากเลือดไหลอาบเสื้อ และที่หนักไปกว่านั้นคือถ้าใครคิดจะหลับหรือทำท่าใกล้หลับนั้น...

“เห้ย กูให้มึงตื่น ไม่ได้ให้มึงนอน”

“กูไม่ไหวแล้ว กูขอนอนเถอะ กูขอร้อง”

“มึงคิดว่ากูเอามึงมาดูแลเหรอ กูเอามึงมาทรมาน กูบอกว่ากูไม่ให้มึงนอน แต่ในเมื่อมึงไม่ฟังกู มึงก็ต้องโดนแบบที่เพื่อนมึงโดน” ชูชัยไม่รีบร้อน เข้าครัวไปต้มน้ำเดือดมาหม้อหนึ่ง น้ำระอุเมื่ออุณหภูมิสูงเกินร้อยองศา และเขาก็ใช้น้ำเดือดสาดเข้าไปกลางใบหน้าคนที่เกลียดชัง

“โอ๊ย!

ผิวหนังแดงพองขึ้นมาเป็นทาง ลามลงมาถึงอกที่ถูกลวกไปพร้อมกัน พวกมันไม่มีสิทธิ์พูดอะไรนอกจากกรีดร้องด้วยเสียงโหยหวนสะท้อนความทรมานที่ได้รับ ชูชัยกระทืบซ้ำนึกถึงตอนที่ตัวเองถูกกระทืบก็ลงน้ำหนักแรงเกินควบคุม ชายหนุ่มเลือกที่จะกระทืบด้วยเท้าเปล่าเพื่อให้ผิวหนังสัมผัสชัยชนะอย่างแนบชิด  

เขาหัวเราะเหมือนกับที่พวกมันเคยหัวเราะ พวกมันร้องไห้เหมือนที่เขาเคยร้องไห้

“หนวกหู น่ารำคาญฉิบหาย”

น้ำเดือดสาดใส่แบบไร้ทิศทาง เสียงร้องดังไปทั่วบริเวณ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น