เมียจำแลง (รีไรท์)

ตอนที่ 1 : บาดแผลจากรอยจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    19 ม.ค. 62

ตอนที่ 1

บาดแผลจากรอยจำ

 

 

 

 

 แพรวเลือกเขาเพราะเป็นหลานรักของคุณปู่ใช่ไหม?

คำพูดตัดพ้อต่อว่าที่ฟังแทบไม่รู้เรื่องจากปากคนเมาพร่ำเพ้ออยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ลลัลดาก็ไม่ได้สนใจ เพราะเธอเองก็เมาหนักจนแทบโงหัวไม่ขึ้นเช่นกัน

เพราะพี่รุตเป็นลูกเมียถูกกฏหมาย เพราะเขาจะได้ทุกอย่างใช่ไหม?

ร่างอรชรในชุดกี่เพ้าสั้นเต่อเผยเรียวขาขาวนวลที่นอนเคียงข้าง รู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ โลกของเธอราวกับกำลังพลิกคว่ำพลิกหงาย และมีหลายมิติเสียจนน่าเวียนหัวไปหมด

ไม่เลย...เธอไม่ควรจะดื่มเข้าไปเยอะขนาดนั้น รู้ทั้งรู้ว่า ตัวเองกับแอลกอฮอล์ไม่ได้จะรู้จักมักคุ้นกันสักนิด ก็ยังดื่มเข้าไปอีก

มันเป็นเพราะเงิน...เงินที่จะได้รับจากค่าดริ๊งค์ จึงทำให้เธอเผลอลืมตัว อยากกอบโกยให้มากๆ เพราะเวลานี้ ชีวิตไร้หลักที่พึ่งพิงใดๆ นอกจากตัวเองเท่านั้น กว่าจะรู้อีกที ก็เดินซัดเซหัวทิ่มหัวตำ และเกือบถูกลูกค้าลวนลามปลุกปล้ำเอาเสียแล้ว

เพราะเขาเป็นลูกเมียแต่ง...ไม่ใช่ลูกนอกกฏหมายเหมือนพี่ใช่ไหม?

เสียงเพ้อพร่ำคร่ำครวญของเขาช่างน่ารำคาญ แต่ในสถานการณ์ช่วยเหลือตัวเองได้ไม่เต็มร้อย เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากนอนรอให้สร่างเมา อาจจะถึงพรุ่งนี้เช้าหรือเมื่อไหร่...แล้วกลับบ้านไปเสีย

แต่แล้วเธอก็ไม่ได้นอนอย่างสงบอย่างที่ตั้งใจไว้ เมื่อมือของคนข้างๆ ป่ายเปะมาจับต้องตามเนื้อตัว และไม่ว่าจะปัดป้องผลักไสออกไปสักกี่ครั้ง มันก็ยังกลับมาอีก แถมยังบีบคลำคลึงเคล้นหนักมือขึ้นเรื่อยๆ

อย่าสิคะคุณ...ฉันจะนอน น้ำเสียงอ้อแอ้พอกันเอ่ยผ่านกลีบปากหยักสวยสีแดงฉ่ำ

คำขอไม่ได้รับการตอบสนอง เมื่อยังรู้สึกได้ว่ามือไม้ของเขายุบยับอยู่บนตัว จนต้องเผยอเปิดเปลือกตาหนาหนักขึ้นมามอง แล้วก็ต้องตกใจ เพราะผู้ชายใจดีที่ช่วยพาเธอออกมาให้พ้นร้านเหล้าแห่งนั้นกำลังชะโงกกายคร่อมอยู่เหนือร่าง

ใบหน้าคร้ามเข้มลดลงมาหา พร้อมกับกลิ่นเหล้ารุนแรงที่ปะปนมาพร้อมกับลมหายใจ

จะทำอะไร...อย่านะ

มือบางยันใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาคมกล้าลุกวาวโรจน์อย่างน่ากลัวดูราวกับว่าโกรธเกลียดกันมาสักชาติหนึ่งได้

แพรวอย่ามาห้ามพี่...รู้ไหมว่าพี่แอบรักแพรวมาก่อนเขา...พี่รักแพรวมาก่อนพี่รุต

พูดจบใบหน้าร้อนฉ่านั่นก็ก้มลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอและลามไล่มาถึงทรวงอก ใบหน้างามสะบัดขัดขืน พร้อมกับดันใบหน้าหื่นกระหายนั่นออกไปให้ไกล แต่สองมือก็ไร้เรี่ยวแรงเต็มที

ฉันไม่ใช่แพรว...อย่านะ...อย่านะคะ

ใบหน้าคร้ามชะงักงันไป รวมถึงท่าทางหื่นๆ นั่นด้วย ดวงตาที่แดงก่ำหรี่ลงแล้วพิศมองหน้าตาตื่นตระหนกของคนที่อยู่ใต้ร่าง

เธอ?

เขาย่นคิ้ว ราวกับกำลังทบทวนอยู่ว่า เธอเป็นใคร แล้วทำไมถึงได้มานอนอยู่บนเตียงเดียวกับเขา

ปล่อยฉันเถอะค่ะ คำพูดเจือด้วยกลิ่นเหล้าเช่นเดียวกัน จากกลีบปากอิ่มตึงสีแดงเรื่อบนใบหน้าขาวใสทำให้เขาระลึกได้

เธอกับเขาเจอกันเมื่อชั่วโมงก่อนนี้ ที่ร้านเหล้าแถวนี้เอง เธอเข้ามาเกาะแขน ขอร้องให้เขาช่วยพาออกมาจากสถานที่แห่งนั้น แล้วก็มีผู้ชายกับผู้หญิงคู่หนึ่งเข้ามาพูดเรื่องค่าตัวของเธอ พร้อมกับข่มขู่จะบังคับพาเธอกลับไปและเขาก็ควักเงินจ่ายให้ เพื่อแลกกับอิสรภาพให้เธอ ก่อนที่จะเดินจูงกันออกมา

เธอขอตามเขาขึ้นรถมาด้วย เขาถามจะให้ไปส่งที่ไหน เธอบอกที่ไหนก็ได้ แล้วเขาก็รู้สึกตัวว่าเมาจนขับรถต่อไปอีกไม่ไหว ไม่อยากเสี่ยงขับไปเจอด่านตรวจวัดแอลกอฮอล์ ที่อาจจะทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมาทีหลัง พอดีเห็นป้ายไฟสะดุดตาก็เลยเลี้ยวรถแวะพักที่โมเต็ลข้างทางนี่

ให้ตายเถอะ หล่อนไม่ใช่แพรวพิชชาจริงๆ ด้วย หน้าตาของหล่อนก็สะสวยดีอยู่หรอก และการที่หล่อนไปทำงานร้านเหล้าแบบนั้น หึๆ แล้วจะให้เขาคิดว่าหล่อนเป็นอะไรได้

ฉันจ่ายตังค์ค่าตัวเธอไปแล้วนิ

จำได้ว่าควักแบงค์เป็นฟ่อน เพื่อที่จะพาหล่อนออกมาด้วยกัน

ช่วยฉันด้วยค่ะคุณ...ได้โปรดพาฉันออกไปจากที่นี่

แล้วเขาจะได้อะไรตอบแทนความช่วยเหลือครั้งนี้ล่ะ?

วาคิม ไอ้หน้าโง่...แกไม่ควรเสียเวลาชีวิต หรือยอมเสียเปรียบให้ใครหน้าไหนอีก

วิศรุตไม่ได้รักแพรวพิชชา...แต่หญิงสาวก็ยอมตกลงแต่งงานกับพี่ชายของเขาที่ไม่ได้รักเธอเพียงเพราะเพื่อเงิน...ไม่มีรักแท้เหลืออยู่ในโลกนี้แล้ว นอกจากเรื่องของผลประโยชน์ที่ต่างแลกกัน

และการที่เขายอมจ่ายเงินเยอะขนาดนั้น...ไม่ใช่เพราะเมตตาธรรม...เขาควรจะได้อะไรตอบแทนกลับคืนมาบ้าง

ฉันยังไม่มีเงินคืนให้คุณตอนนี้หรอกค่ะ

สติที่เหลือไม่มากนักของเธอ ยังสามารถโต้ตอบบทสนทนากลับมาได้

แล้วเธอมีอะไรจะให้ฉันล่ะ?

เขาตั้งคำถามอย่างคนที่จะไม่ยอมโง่ถูกเอารัดเอาเปรียบอีกต่อไป

หญิงสาวใต้ร่างนิ่งงันไป หล่อนมึนเมา สับสน และก็นึกอะไรไม่ออกทั้งนั้น

เอาล่ะ อย่ามาเสียเวลาต่อความยาวสาวความยืดอีกเลย ตอนนี้เขาอยากได้ใครสักคนมาช่วยเขาปลดปล่อยความรู้สึกย่ำแย่ที่กำลังเป็นอยู่ในนาทีนี้ออกไป และเขาก็จ่ายเงินไปแล้วด้วย

ฉันไม่มีค่ะ

มีสิ...เธอมีในสิ่งที่ฉันต้องการ ดวงตาคมกล้าหรี่ลง พร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันผุดที่มุมปาก ก่อนจะลดใบหน้าลงไปซุกไซ้อีกครั้งหนึ่ง

อย่าค่ะ...อย่า...ได้โปรด

ฉันจ่ายเงินเธอไปแล้ว

ใบหน้าหื่นกระหายที่พยายามซุกไซ้ว่า

แต่ฉันไม่ได้ขายตัว

 เสียงดังทักท้วงมา พยายามปัดป้องสุดชีวิต

เธอออกมากับลูกค้า...ไม่ขายตัวเรียกว่าอะไร?”

เขาอยากหัวเราะให้ลั่นโลกกับคำแก้ตัวนั่น หล่อนทำงานร้านเหล้า และเขาก็จ่ายเงินเพื่อหิ้วหล่อนออกมา คงไม่ได้เรียกว่าขายตัวสินะ

ออฟงั้นเหรอ?

...แล้วมันจะต่างกันตรงไหน ?

การที่ผู้ชายสักคนพาหล่อนออกมา แม่สาวเจ้ามารยาที่กำลังดีดดิ้นอยู่ใต้ร่างนี่ คงไม่คิดว่าเขาจะพาหล่อนไปกินข้าวต้ม แล้วพาไปส่งบ้านหรอกกระมัง...ที่ยังไม่ยอมง่ายๆ เพราะอะไรล่ะ?

ทำไม...เงินมันน้อยไปหรือ?

โต้เถียงกันไป แต่ก็ไม่หยุดรุกราน ยิ่งหล่อนดิ้นรนขัดขืนทำให้เขายิ่งนึกสนุก

ผู้ชายแสนดีมีแต่ในนิยาย...ในชีวิตจริงแล้ว ผู้ชายแสนดีคือไอ้โง่ที่ไม่ถูกเลือก และเขาก็จะไม่มีวันยอมเป็นไอ้โง่ที่เสียเปรียบหรือถูกเอาเปรียบซ้ำสอง

แต่ไม่ทันได้ฟังคำตอบที่คนถูกถามถึงกับนิ่งงันไปคิดไม่ออก มือใหญ่ที่แข็งแรงก็จัดการรวบกดข้อมือเล็กบางของร่างอรชรที่กำลังดิ้นรนต่อสู้ โดยไม่รู้ว่าการสัมผัสเสียดสีของเนื้อนุ่มนิ่มนั่น ยิ่งปลุกความหื่นกระหายในตัวเขา พร้อมกับอยากเอาชนะ อยากเป็นผู้ประกาศชัย หลังจากที่พ่ายแพ้สนามหัวใจ ที่ไม่แม้แต่จะได้ลงแข่งขันมาอย่างยับเยินก่อนหน้านี้

ใบหน้าร้อนฉ่าก่ำแดงซุกไซ้ ทั้งจูบทั้งดูดและกัดลงไปอย่างไม่ปราณี ให้สมกับความแค้นเคืองที่กำลังคุกรุ่นอยู่ในใจ โดยไม่ฟังเสียงร้องอ้อนวอนห้ามปรามเลยสักนิด ไรเคราเขียวเป็นตอที่โกนไปเมื่อวันก่อนครืดครูดไปตามผิวเนื้ออ่อน ล้วนสร้างความรู้สึกวาบหวิวสยิวสะท้าน ลดแรงต้านทานขัดขืนให้น้อยลงไป

ร่างใหญ่ทิ้งกายหนาหนักลงมาทับทาบเอาไว้เป็นการลดทอนกำลัง ไม่คณนาต่อการขัดขืนพยายามดิ้นรนเอาตัวรอด ไม่นานนักเขาก็ถอดเสื้อผ้าน้อยชิ้นที่หล่อนสวมใส่ออกไปจากร่างกายขาวโพลน ที่แดงเป็นจ้ำเป็นจุดด้วยอารมณ์บ้าระห่ำจากความใคร่

กายอรชรบิดเร่าๆ หลังจากถูกสต๊าฟด้วยมวลน้ำหนักมหาศาลอยู่นานเป็นครู่ใหญ่ ถึงเธอจะเมาแต่ก็นึกรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

เทพบุตรขี่ม้าขาวที่เข้ามาช่วยชีวิตเธอไว้จากชายหื่นลูกค้าที่พยายามจะปลุกปล้ำ เขาไม่ใช่คนใจดี...ไม่ใช่พ่อพระอย่างที่เธอคิดไว้อีกแล้วในนาทีนี้

หญิงสาวพยายามยันร่างลุกขึ้น พลิกตัวตะกายหนี แต่ด้วยความเมาทำเอาเธอหัวทิ่มหัวตำจนแทบหน้าคะมำตกเตียง แต่ก่อนที่จะหลุดรอดพ้นเงื้อมมือของเขาไปได้ มือแข็งแรงเพียงข้างเดียวที่คว้าหมับจับลงบนข้อเท้าเล็ก ก็ออกแรงฉุดกระชากลากดึงเธอกลับคืนไป แล้วผลักให้นอนหงายลงไปบนเตียงอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะเข้ามากระชากชุดชั้นในตัวจ้อยนั่นออกไปเสียจากร่าง

อย่าค่ะ...ได้โปรด...

น้ำตาแห่งความตระหนกและหวาดกลัวห้ามปราม พยายามยกมือไหว้อ้อนวอน

แต่ดูเหมือนคำขอร้องจะถูกปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง ร่างใหญ่เต็มล่ำไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่เปล่าเปลือยเปิดเผยหมดจดกระโจนลงมาหา กอดจูบลูบไล้ไซ้ซุกพัลวัน ฝ่ามือนั่นก็เคล้นคลึงสัมผัสไปทั่วร่าง กระทั่งวางลง ณ จุดอ่อนไหวบนกายสาว ก่อนจะปลุกปั่นเร่งเร้าทำเอาเธอถึงกับตัวอ่อนระทดระทวยหมดเรี่ยวแรงไปในทันที

อย่าค่ะ...

เสียงร้องห้ามไม่ทันขาดคำ ความหวามล้ำจากริมฝีปากร้อนรุ่ม และปลายลิ้นสากอุ่นก็ทำให้ร่างงามจิกเกร็งขึ้นมา กลีบปากที่เอ่ยร้องไหว้วอนขอเปลี่ยนเป็นคร่ำครวญ ครางกระเส่าไม่เป็นภาษา ด้วยความรู้สึกวาบหวามล้ำลึก

“อาห์....”

เธอราวกับถูกพาไปยังอีกโลกหนึ่งที่ไม่เคยพานพบมาก่อน แล้วมือหนาจัดการแยกขาเรียวขาวออกจากกัน ก่อนจะโถมตัวเข้ามาแทนที่ นาทีที่สัมผัสถึงความแกร่งกร้าวผ่าวร้อนชำแรกแทรกเข้ามาในร่าง ดวงตาของเธอเบิกโพลงค้าง อ้าปากกรีดร้องด้วยความตกใจ

ความเจ็บที่แล่นลามจากจุดที่ถูกจ้วงจ้ำกลางกาย แผ่ซ่านกำจายไปทั้งเนื้อทั้งตัว รู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกฉีกทึ้ง ก่อนที่การดิ้นรนทั้งหมดจะหยุดนิ่งลง เพราะมันเปล่าประโยชน์ไปเสียแล้ว

ไม่...

เธอปฏิเสธได้เพียงแค่เสียงแผ่วเบาที่ลอยพริ้วออกมาจากริมฝีปากหยักอวบอิ่มสีแดงสดสั่นระริก แต่ส่วนอื่นๆ ในร่างกาย มิได้ตอบสนองเธอ หรือปฏิเสธเขาได้อีกต่อไป

น้ำตาใสๆ ผุดล้นกลบเต็มดวงตาคู่งามที่เห็นเพียงแสงไฟพริบพร่า สลับกับใบหน้าก่ำแดงของผู้ชายร้ายกาจที่กำลังกระโจนจ้วงอยู่บนกายอย่างบ้าคลั่ง สาดซัดทั้งความเสียวซ่าน สุขสม และเจ็บปวดลงมาบนกายเธออยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะแผดเสียงแหบห้าวกระหึ่มอยู่ข้างหู...ที่ยังคงจะดังอยู่เนิ่นนานไม่รู้หาย


ชอบก็อย่าลืมกดหัวใจด้านล่าง 

และคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะจ๊ะ




กดติดตามผลงานของนักเขียนได้ที่เพจนี้นะจ๊ะ 

จะได้ไม่พลาดการติดตามน๊า ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น