บ่วงรักจอมมารยา

ตอนที่ 28 : บทที่ 10 อุบัติเหตุไม่คาดคิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    30 พ.ค. 61












ธาริตหันไปมองวริศรา ฝ่ายนั้นกระสับกระส่ายไม่แพ้คนอื่นๆ จึงก้าวเข้าไปหา แล้วนั่งลงข้างพลางบอก

“คุณวีไม่เป็นอะไรหรอก”

วริศราสบตาชายหนุ่มแล้วเม้มปากแน่น รู้สึกลำคอตีบตันพูดไม่ออก ซึ่งธาริตเองก็เข้าใจ 

 เกือบสองชั่วโมงถัดมา ผลการผ่าตัดออกมาสมบูรณ์           วีรินทร์ปลอดภัยจากอุบัติเหตุครั้งนี้ แต่เขาได้รับบาดเจ็บจากการขาหักและศีรษะแตก เมื่อพบคู่กรณีเขาก็ต้องยอมความไป เพราะอีกฝ่ายนั้นเป็นเพียงคนหาเช้ากินค่ำ มีชีวิตที่น่าเห็นใจมากพอสมควร เขาจึงตัดสินใจถอนแจ้งความ...

ชายหนุ่มถูกย้ายเข้ามาอยู่ในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์เต็ม เขามีแม่บ้านคอยเฝ้า แต่ช่วงเลิกงานทั้งธาริต วริศราและพิมพ์รดาจะมาเยี่ยมเยือนเสมอ

“เป็นอย่างไรบ้างคะวี ขยับได้บ้างหรือยังคะ” พิมพ์รดาลูบฝ่ามือกับท่อนแขนของเขาเบาๆ กวาดตามองศีรษะที่ถูกพันผ้า และเลื่อนลงไปยังท่อนขาที่ถูกโยงไว้กับเครื่องมือแพทย์

“เริ่มขยับได้บ้างแล้วละ อีกสักอาทิตย์คงกลับบ้านได้ละมั้ง เดี๋ยวจะวิ่งให้ดู”

ฟังคำพูดติดตลกของเขาแล้ว ทั้งพิมพ์รดาและวริศราต่างเบิกตากว้างและกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า

“ฝันไปเถอะค่ะ!!

 สองสาวหันมาสบตากัน ก่อนจะเมินหน้าไปคนละทาง ขณะที่ธาริตลอบผ่อนลมหายใจ ใบหน้าอมยิ้ม

“กลับบ้านคงได้ แต่ถ้าเรื่องวิ่งผมว่าคงยังหรอก อีกครึ่งเดือนนั่นแหละ” ธาริตหัวเราะเบาๆ

“ผมห่วงงาน ไหนจะเด็กๆ อีก” เขาห่วงงานสอน ใบหน้าคมคายค่อนข้างเครียด ก่อนจะกวาดตามองคนทั้งสาม แล้วคิดถึงใครอีกคนที่หายหน้าหายตาไป ไม่มาให้เห็นอีกนับแต่วันที่ออกจากบ้านเขาคราวนั้น

พิมพ์รดานิ่วหน้า ก่อนจะเอ่ยถาม

“มองหาใครหรือคะ”

ชายหนุ่มสบตาอดีตคนรัก พลางตอบ

“เปล่าหรอก” เขาตวัดสายตาไปยังธาริต พลางเอ่ย

“ขอบคถุณมากนะครับคุณริต ที่ช่วยเป็นธุระให้หลายเรื่องเลย”

“ไม่เป็นไรครับ เรื่องเล็กน้อย คุณวีพักผ่อนมากๆ จะดีกว่านะครับจะได้หายออกไปสอนเด็กๆ ได้เร็วๆ”

ชายหนุ่มบอกกับอาจารย์รุ่นพี่ นึกอยากบอกว่าสาธิตามาหาเขาสามครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งเขาจะหลับเสมอจึงไม่พบเจอกัน อีกอย่างเมื่อเห็นผู้หญิงสองคนมองด้วยสายตาเป็นห่วง เขาก็เลือกที่หุบปากเงียบ คิดว่าดีเหมือนกัน ที่น้องสาวตัดสินใจเลิกวุ่นวายกับเขาแล้ว

จากนั้นไม่นานก็หมดเวลาเยี่ยมไข้ ทั้งหมดลากลับรวมถึงพิมพ์รดาที่จำใจกลับเพราะวีรินทร์ไม่ต้องการรบกวนใครแม้แต่น้อย จึงเหลือเพียงแม่บ้านที่อยู่ดูแล

เวลาสิบเจ็ดนาฬิกาเศษของวันต่อมา สาธิตาขับรถมาจากบ้านเพื่อน หญิงสาวกำลังจะผ่านโรงพยาบาลที่วีรินทร์พักรักษาตัว หล่อนเกือบเลยไปแต่แล้วจิตใต้สำนึกบอกให้ไปหาเขา รู้ตัวอีกทีก็มาหยุดที่หน้าห้องพักฟื้น แม้ลึกๆ จะยังโกรธเรื่องที่เขาทำไว้กับตนเอง ทว่าความห่วงใยมีมากกว่า หญิงสาวสูดลมหายใจเต็มปอด ก่อนจะค่อยๆ ดันประตูเข้าไปภายในห้องพักฟื้นของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา  

ภายในห้องเงียบเชียบ บนเตียงมีร่างสูงใหญ่นอนเหยียดยาวบนนั้น พอเดินเข้าหาหญิงสาวก็พบกับแม่บ้านของเขา ฝ่ายนั้นรีบลุกจากโซฟาขึ้นทักทายหญิงสาวด้วยความยินดี

“สวัสดีค่ะคุณสา มาคนเดียวหรือคะ” แม่บ้านถามพลางสำรวจสาวสวยตรงหน้า

“ค่ะ สาผ่านมาเลยแวะมาเยี่ยมคุณวี” สาธิตาตอบพลางยิ้มให้แม่บ้าน ก่อนจะก้าวเข้าไปหยุดเกือบชิดเตียง แม่บ้านก้าวตามไปหยุดใกล้ๆ เห็นอีกฝ่ายมองเจ้านายของตน

“คุณวีเป็นยังไงบ้างคะ ดีขึ้นบ้างหรือเปล่า”

แม่บ้านฉีกยิ้มพลางตอบ

“ดีขึ้นแล้วค่ะ พูดได้เยอะเลย”

สาธิตาทำเสียงรับรู้ นัยน์ตาคู่งามมองเขาด้วยความรู้สึกโล่งใจ ดีขึ้นก็ดีแล้ว

“เอ่อ คุณสาคะ คือป้าอยากจะขอตัวลงไปข้างล่างสักประเดี๋ยว อยากรบกวนคุณสาช่วยอยู่กับคุณวีสักครู่จะได้ไหมคะ ป้าจะรีบไปรีบกลับค่ะ”

สาธิตานิ่งไปนิดหนึ่ง แต่เมื่อสบตาคาดหวังหญิงสาวจึงยิ้มให้

“ได้สิคะ สาอยู่เฝ้าคุณวีให้ค่ะ ป้าไปเถอะ”

แม่บ้านยิ้มขอบคุณ

“ขอบคุณค่ะ งั้นป้าไปก่อนนะคะ จะรีบกลับมาค่ะ”

ว่าแล้วแม่บ้านก็ก้าวออกจากห้องพักฟื้นของนายจ้าง ทิ้งให้สาธิตายืนจังงังอยู่ที่เดิม นานเกือบนาทีร่างบางจึงขยับเข้าไปใกล้อีกนิด และได้มีโอกาศสำรวจเขาเต็มๆ ก็คราวนี้ หลังจากที่มาแล้วสามครั้งตอนที่เขายังไม่รู้สึกตัว มาวันนี้เขาก็หลับอีก แต่ก็ดีแล้วจะได้ไม่ต้องจ้องตากัน

หญิงสาวกวาดตามองใบหน้าที่มีบางจุดฟกช้ำเพราะการกระแทก เห็นสภาพเขาในยามนี้แล้วอดเป็นห่วงไม่ได้ แม้จะไม่ได้ดูเลวร้ายอะไรมากนัก แต่ใจหล่อนช่างอ่อนแอ คอยแต่จะสงสาร ทั้งที่เขาออกจะร้ายกาจกับหล่อนเสียขนาดนั้น

“นิสัยไม่ดี เขาร้ายกับตัวขนาดนี้ยังจะ...” หญิงสาวหงุดหงิดตนเอง ทว่าเท้ากลับขยับเข้าไปใกล้ แล้วในที่สุดก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงนั่นเอง

มองเขาแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นแตะลงบนเหนือคิ้วที่มีผ้าพันแผลแปะติดไว้ หญิงสาวไล้แผ่วๆ พลางกระซิบ

“ถึงคุณจะร้ายกับฉันแต่ฉันก็ยังเป็นห่วงคุณ” หญิงสาวหลุบตามองใบหน้าคมคาย ริมฝีปากได้รูปของเขาเผยอน้อยๆ พลางเลื่อนมือลงลูบแก้มสากของเขาแผ่วเบา “หายเร็วๆ นะคะ”

เสียงแผ่วหวานที่ดังแว่วทำให้คนป่วยเริ่มรู้สึกตัว ก่อนลืมตาขึ้นมอง

“คุณสา”





ขอเชิญติดตามเรื่องต่อไปใน จันทร์โลมดิน แอดแฟนไว้นะคะ เริ่มอัป 1 มิถุนายน 2561 จ้า 







สั่งซื้อหนังสือได้ที่...
1.ร้านนิยายรักดอตคอม
2.ร้านบุ๊กทูโก
3.ร้านบุ๊กออนไลน์
4.ร้านบุ๊กฟอร์ฟัน

#รวมเรื่องรัก 3 จัดส่งเรียบร้อยแล้วจ้าาาา <3 
ตรวจสอบสถานะได้ที่แฟนเพจ นิราอร บุ๊คส์ 
ประกอยด้วยเรื่อง เสน่ห์นางมาร บ่วงรักจอมมารยา คืนพันธนาการ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น