บ่วงรักจอมมารยา

ตอนที่ 29 : บทที่ 10 อุบัติเหตุไม่คาดคิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    31 พ.ค. 61












สาธิตาชักมือออกแทบไม่ทันเมื่ออีกฝ่ายลืมตาขึ้น ใบหน้างามร้อนผ่าว ไม่คิดว่าเขาจะตื่นมากะทันหัน

“เอ่อ คือ ฉันมาเยี่ยมคุณ แต่เดี๋ยวก็กลับแล้ว รอให้แม่บ้านของคุณกลับมาเท่านั้นเอง”  

พูดจบก็ลุกขึ้นยืน คิดว่าจะไปรอแม่บ้านที่โซฟามุมห้อง ทว่ามือของหล่อนถูกมือใหญ่เกี่ยวกำไว้ เป็นเหตุให้หญิงสาวต้องชะงัก หัวใจไหววาบ แก้มสาวอุ่นสร้านเป็นสีเรื่อ

“เอ่อ มีอะไรจะให้ช่วยหรือคะ” แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกกับสิ่งที่เขาทำ ปรายตามองมือที่ถูกเขากุมไม่ยอมปล่อย ทว่าชายหนุ่มกลับมองหล่อนนิ่งเป็นครู่ ก่อนจะเอ่ย

“คุณมานานแล้วหรือยัง” น้ำเสียงค่อนข้างแหบเอ่ยถาม

“ก็ไม่นานหรอกค่ะ พอดีว่าผ่านมาก็เลยแวะมาเยี่ยมคุณก็เท่านั้น”

เมื่อพูดจบมือใหญ่ที่กุมมือเล็กเอาไว้ก็คลายออกในทันที หญิงสาวใจหายวาบ รู้สึกเสียดายสัมผัสอุ่นนั้น

“อ้อ ถ้าอย่างนั้นต้องขอบคุณที่อุตส่าห์แวะมาเยี่ยมผม”

ใบหน้าที่อ่อนเพลียเมื่อครู่ดูจะตึงขึ้นจนหญิงสาวต้องนิ่วหน้า เขาควรดีใจที่หล่อนกำลังจะไป ไม่ใช่ทำท่าโกรธแบบนี้ แต่เพียงครู่เดียวเขาก็ปรับสีหน้าและแววตาเป็นเย็นชาไร้ความรู้สึกเช่นเดิม หญิงสาวเห็นเช่นนั้นก็ถอนใจยาว ขยับห่างออกมาอีกนิด อย่างนึกหมั่นไส้ขึ้นมาตงิดๆ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่ได้ลำบากอะไร พอดีทางผ่านน่ะค่ะ” ถึงเวลาที่สาธิตาจะเอาคืน และหล่อนได้เห็นสีหน้าของเขาตึงขึ้นอีกครั้ง จึงยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะหมุนตัวก้าวไปนั่งที่โซฟา

วีรินทร์มองคนหุ่นงามใบหน้าสวยยกขาเรียวงามกลมกลึงขึ้นไขว่ห้างแล้วเม้มปาก ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ และบอกตัวเองว่าอย่าใส่ใจกับหล่อน

“จริงๆ ผมไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว คุณไม่ต้องมาอีกก็ได้นะครับ”

สาธิตาเหลือบตามองคนพูด ใบหน้านั้นเชิดอย่างถือดี ทว่าในใจกลับวิบโหวงปวดแปลบ

ขณะที่วีรินทร์ผ่อนลมหายใจยาว แล้วเหลือบตาขึ้นมองเพดาน ถามตนเองว่าทำไมต้องหงุดหงิดเมื่อรู้ว่าหล่อนไม่ได้ตั้งใจมาเยี่ยมตน หลายวันมานี้เขามองหาหล่อนเช่นกัน ใครๆ พากันมาเยี่ยมยกเว้นหล่อน พอได้พบกันวันนี้เขาก็ดีใจ ทว่าเมื่อได้ฟังหล่อนพูดเขาก็เสียความรู้สึก ถ้าไม่อยากมาจะมาทำไม...

“คุณกลับไปเถอะคุณสาธิตา ผมไม่อยากรบกวนคุณ”

ในที่สุดเขาก็เอ่ยออกมาเรียบๆ สีหน้าและแววตากลับมาเป็นวีรินทร์คนเดิม

“แน่นอนค่ะ แต่ฉันรอคุณป้าแม่บ้านของคุณ แกฝากคุณไว้กับฉัน ฉันเลยไม่อาจหนีกลับก่อนได้ รอประเดี๋ยวก็คงมาค่ะ”

ช่วงเวลาแห่งความอึดอัดแม่บ้านของวีรินทร์ก็ก้าวเข้ามาพอดี ทำให้สาธิตาโล่งอก ในขณะที่คนป่วยเองก็ผ่อนลมหายใจพรืด

“ขอโทษนะคะช้าไปนิด อ้าว คุณวีตื่นแล้ว” แม่บ้านมองคนโน้นทีคนนี้ที เพราะทั้งคู่ต่างมีทีท่ามึนตึง ส่วนสาธิตาลุกขึ้นยืน แล้วยิ้มให้นาง

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าอย่างนั้นสาขอตัวกลับเลยแล้วกันนะคะ”

หญิงสาวบอกกับแม่บ้านยิ้มๆ โดยไม่ลืมหันไปมองคนป่วย

“กลับก่อนนะคะคุณวี ขอให้หายเร็วๆ นะคะ”

 “ขอบคุณครับ”

สิ้นเสียงทุ้มๆ หญิงสาวก็หมุนตัวออกจากห้องเขา โดยไม่หันกลับไปมองอีก วีรินทร์ลอบผ่อนลมหายใจยาว แม่บ้านก้าวเท้าเข้าไปหาพลางบอก

“คุณสาเธอมาสักพักใหญ่แล้วค่ะ พอดีป้าออกไปซื้อของมานิดหน่อย เลยฝากคุณไว้กับเธอ”

ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง รู้สึกหงุดหงิดในใจชอบพิกล ทั้งที่คิดมาเสมอว่าหล่อนอยู่ห่างเขานั่นแหละดีแล้ว เขาจะได้สบายใจ ไม่ต้องมาวุ่นวายอะไร แต่พอหล่อนถอยห่างและทำท่าเหมือนไม่สนใจใยดีเขาขึ้นมาจริงๆ กลับเป็นเขาที่รู้สึกหงุดหงิด

ชายหนุ่มหลุบตาลงมองขาข้างที่บาดเจ็บแล้วถอนใจยาว คิดไปถึงอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ความจริงวันนั้นเขาเองก็ผิด เพราะมัวแต่คิดถึงสาธิตา เขาไม่ได้พบหล่อนหลายวันจากเรื่องคราวนั้น ค่อนข้างไม่สบายใจแต่ไม่ได้โทร.หาหล่อน  ทำให้เขาไม่ทันระวังรถมอเตอร์ไซค์ที่เสียหลักปาดหน้าจนต้องหักหลบกะทันหัน แต่เขาไม่คิดจะโทษหล่อน ที่เป็นต้นเหตุให้เขาต้องมานอนแบบนี้...

ชายหนุ่มถอนหายใจแต่แล้วก็ต้องหันไปมองคนที่ร้องอุทานขึ้น

“เอ๊ะ! นี่มันกุญแจรถของคุณสาหรือเปล่าคะเนี่ย”

วีรินทร์ขมวดคิ้วเป็นครู่ ก่อนจะค่อยๆ คลายออก

“ไม่ได้ๆ เดี๋ยวป้าตามเอาไปให้ก่อนนะคะคุณวี”

เมื่อแม่บ้านหันหลังให้ เขาก็เอ่ยค้านออกมา

“ไม่ต้องหรอกครับป้า”

แม่บ้านชะงัก ก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความกังขา

“แล้วป้ารู้เหรอว่าคุณสาเธอจอดรถไว้ที่ไหน ปล่อยเถอะ เดี๋ยวพอเธอรู้ตัวก็กลับมาเองแหละ ตามออกไปเดี๋ยวจะคลาดกันเสียเปล่าๆ”

แม่บ้านเลิกคิ้ว พลางยิ้มแฉ่งออกมาเห็นจริงตามที่ชายหนุ่มกล่าว

“จริงด้วยค่ะ งั้นป้าไม่ไปแล้ว” แม่บ้านนั่งลงที่เดิม ขณะที่วีรินทร์รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมานิด ดีเสียจนเขาต้องนิ่วหน้าลงเพราะนึกแปลกใจตัวเอง

ขณะเดียวกันนั้นสาธิตาเดินกลับไปที่รถยนต์ด้วยใบหน้างอเง้า หญิงสาวเม้มปากกัดฟันไปตลอดทาง ทั้งโกรธและน้อยใจ มือเล็กเปิดกระเป๋าถือของตนแล้วควานหากุญแจรถยนต์ แต่แล้วก็ต้องย่นคิ้วเข้าหากันอย่างหงุดหงิด เมื่อไม่พบ

“เอ๊ะ! หายไปไหน” หญิงสาวพยายามหาเท่าไรก็ไม่พบ กระทั่งนึกขึ้นได้ว่า “ตายจริง! หรือว่าเราจะลืมวางไว้ที่ห้องคุณวี”

หญิงสาวถอนหายใจพรืด ใบหน้างามบูดบึ้งหนักขึ้นไปอีก

“ให้มันได้อย่างนี้สิสาธิตา! เธอนี่มันสะเพร่าเสียจริงเชียว”

บ่นตัวเองเสร็จก็หมุนตัวกลับไปที่ห้องพักฟื้นของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว


ขอเชิญติดตามเรื่องต่อไปใน จันทร์โลมดิน แอดแฟนไว้นะคะ เริ่มอัป 1 มิถุนายน 2561 จ้า 







สั่งซื้อหนังสือได้ที่...
1.ร้านนิยายรักดอตคอม
2.ร้านบุ๊กทูโก
3.ร้านบุ๊กออนไลน์
4.ร้านบุ๊กฟอร์ฟัน

#รวมเรื่องรัก 3 จัดส่งเรียบร้อยแล้วจ้าาาา <3 
ตรวจสอบสถานะได้ที่แฟนเพจ นิราอร บุ๊คส์ 
ประกอยด้วยเรื่อง เสน่ห์นางมาร บ่วงรักจอมมารยา คืนพันธนาการ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น