บ่วงรักจอมมารยา

ตอนที่ 26 : บทที่ 9 อาละวาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    28 พ.ค. 61









 

เมื่อเหตุการณ์วันนั้นผ่านมา จากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน สาธิตาไม่มาวุ่นวายกับวีรินทร์อีก ชายหนุ่มคิดว่าหล่อนคงถอดใจ เลิกวุ่นวายเพราะโกรธและอับอายที่เขาไม่ทำตามความต้องการของหล่อน ทว่าระยะเวลาที่ทอดตัวทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ ทำให้ชายหนุ่มกลับ คิดถึง เขาเริ่มครุ่นคิดทบทวนเรื่องของหล่อนใหม่อีกครั้ง

แผนของเขาสำเร็จใช่หรือไม่ หล่อนเกลียดหน้าอย่างที่เขาตั้งใจไว้จริงๆ แต่เหตุใดเขาจึงไม่ยินดีกับความสำเร็จนี้เลย

ชายหนุ่มถอนใจยาว เพราะเมื่อไม่มีผู้หญิงวุ่นวายคนนั้นมาป้วนเปี้ยนกวนใจให้รำคาญเหมือนเก่า เขากลับรู้สึกเหงาๆ เหมือนมีบางอย่างขาดหายไปจากชีวิต...

ก๊อก! ก๊อก!

วีรินทร์เงยหน้าขึ้นมองไปยังประตูพร้อมหัวใจกระตุกวาบ แต่แล้วต้องผ่อนลมหายใจพลางยิ้มเนือยๆ เมื่อคนที่ปรากฏอยู่ตรงช่องประตูกลายเป็นพิมพ์รดา...

“พิมพ์นั่นเอง มีอะไรหรือเปล่า”

รอยยิ้มเนือยๆ และคำถามไม่ชวนประทับใจของอดีตคนรักทำให้พิมพ์รดาคลายยิ้มลง สืบเท้าเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้

“เที่ยงแล้ว พิมพ์มาชวนวีไปทานข้าวด้วยกันค่ะ”

วีรินทร์เลิกคิ้ว ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาแล้วหัวเราะเบาๆ เขาลืมไปสนิทเลยว่าถึงเวลาพักเที่ยง

“ผมลืมไปเลย ทำงานเพลินไปหน่อย” เขาตอบแก้ต่าง ทว่าพิมพ์รดากลับไม่รู้สึกว่าเช่นนั้น

“ลืมเพราะทำงานเพลินหรือว่าลืมเพราะคิดถึงใครกันแน่คะ”

วีรินทร์สบตาคู่สวยของคนเคยรู้สึกดีแล้วยิ้มนิดๆ ส่ายหน้าพลางปิดแฟ้มเอกสาร แล้วตัดบทไม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืด

“ไปกันเถอะ คิดเอาไว้หรือยังว่าจะทานอะไรดีเที่ยงนี้”

คำถามของอีกฝ่ายเรียกค้อนหมั่นไส้จากพิมพ์รดาได้ในทันที อย่างที่รู้ๆ กันอยู่ ว่าเมื่อใดที่วีรินทร์เลี่ยงไปเรื่องอื่นนั่นหมายถึงเขาไม่อยากตอบคำถามนั้น และไม่คิดจะตอบหากไม่ต้องการ...

“เหมือนเดิมมั้งคะ อย่างที่เราเคยชอบสั่งมาทานกันบ่อยๆ แบบเมื่อก่อน...” หญิงสาวสบตาอีกฝ่าย ในเมื่อวีรินทร์ตั้งใจผลักไส หล่อนจึงรื้อฟื้นความทรงจำของเขาให้กลับคืน และหยุดมองเพียงแค่หล่อนคนเดียวเท่านั้น...

ทว่า... วีรินทร์เป็นประเภทที่หากตัดใจแล้ว เขาตัดมันขาดได้จริงๆ และไม่คิดจะหวนกลับไปอีกเป็นครั้งที่สอง...

“ขอโทษนะพิมพ์ แต่ผมจำไม่ได้เสียแล้วละ ว่าเมื่อก่อนเคยชอบอะไร รู้แค่ว่าตอนนี้ เวลานี้ ผมชอบอะไร...”

ชายหนุ่มผุดลุกเต็มความสูง พิมพ์รดามองใบหน้าหล่อเหลาด้วยสายตาตัดพ้อ พลางกวาดตามองเจ้าของเรือนร่างที่หล่อนรู้ดีว่ากำยำและแข็งแกร่งแค่ไหน และถึงแม้ภายนอกจะปกคลุมด้วยเสื้อผ้าเรียบร้อยปานใด แต่ไม่อาจทำให้หล่อนลืมไออุ่นจากเนื้อแท้ของเขาได้เลย และไม่อาจลดความน่าดูของเขาให้น้อยลงแม้เพียงนิด

พิมพ์รดาผ่อนลมหายใจยาว ก่อนจะลุกยืนแล้วส่งยิ้มให้เขาพลางบอก...

“จะว่าไป พิมพ์เองก็แทบจะจำไม่ได้แล้วเหมือนกัน เพราะช่วงหนึ่งดันเปลี่ยนรสนิยมไปชอบของแปลก”

ในเมื่อเขาไม่คิดถนอมน้ำใจกัน หล่อนจึงตอบกลับไปอย่างสาสม เอาให้อกกลัดหนองไปด้วยกันทั้งคู่ แต่หญิงสาวคิดผิด เพราะความหวังที่จะได้เห็นแววไหวจากนัยน์ตาคู่คมของอดีตคนเคยรักนั้นกลับกลายเป็นความเฉยชา เรียบสนิท ดั่งความมืดมิดยามราตรี ที่ไม่ได้หวั่นไหวกับสิ่งใดง่ายๆ เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป แม้แต่กับคำพูดที่แสนร้ายกาจและหล่อนคิดว่าทำร้ายจิตใจของเขาได้เป็นอย่างดี...

“ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอวี...” ในที่สุดพิมพ์รดาก็เอ่ยออกมา รู้สึกผิดหวังกับความเฉยชาของเขา

วีรินทร์ยกมือขึ้นกอดอก เขามองคนที่เคยคิดว่ารักด้วยสายตาของคนที่มองโลกแห่งความเป็นจริง

“จะให้รู้สึกอะไร ในเมื่อทุกอย่างมันก็นานมาแล้ว มันเป็นอดีต เป็นเรื่องเก่าไปแล้ว”

“จะไม่จดจำสักหน่อยเลยหรือไงกัน เรื่องดีๆ ก็มีนี่นะ”

เอ่ยถามเสียงแผ่ว พลางก้าวเท้าเข้าไปหาคนที่ก้าวออกมาจากหลังโต๊ะ

“ไม่ได้ลืมหรอก แต่ก็ไม่ได้แปลว่าต้องเก็บเอามาคิด ผมเป็นคนที่ก้าวไปข้างหน้าแล้วไม่ถอยหลัง คุณน่าจะรู้...”

พิมพ์รดาสะอึก สบตาคมกริบของวีรินทร์แล้วยิ่งยอกแสยงใจ เมื่อคิดถึงอดีตก็ได้แต่กล่าวโทษความโง่เขลาของตนเอง หากในเวลานั้นหล่อนครุ่นคิดให้ถ้วนถี่แล้วเลือกเขา วันนี้คงไม่เจ็บแบบนี้

“คุณลืมฉันได้จริงๆ หรือคะวี ไม่เหลือเยื่อใยเลยจริงๆ หรือคะวี”

เอ่ยถามพลางขยับเข้าใกล้กว่าเดิม หมายซบอกกว้างที่โหยหา ทว่าวีรินทร์กลับถอยห่าง สีหน้าที่เรียบสนิทบัดนี้บึ้งตึงและเข้มจัด ไม่ยอมให้อีกฝ่ายทำอย่างใจคิด

“อย่าทำแบบนี้พิมพ์ ไม่เห็นแก่ผมก็เห็นแก่สถานที่บ้าง”

กล่าวเตือนเสียงเข้ม ทำให้คนที่หมายรื้อฟื้นความหลังเม้มปากแน่น ก่อนจะเชิดหน้าขึ้น

“พิมพ์ไม่เชื่อว่าวีไม่หวั่นไหว พิมพ์รู้ว่าวียังไม่ลืมพิมพ์”

เมื่ออีกฝ่ายยังคงเชื่อมั่น วีรินทร์จึงทำได้เพียงถอนใจด้วยความระอาก่อนบอก

“เอาเถอะ คุณจะคิดอย่างไรก็ตามที แต่ตอนนี้มันเที่ยงกว่าแล้ว ถ้าคุณไม่หิวผมต้องขอตัว”

วีรินทร์ไม่เสียเวลาแก้ความเข้าใจกับอีกฝ่าย ร่างสูงก้าวยาวๆ ตรงไปยังประตู ไม่สนว่าคนข้างหลังจะมีสีหน้าท่าทางเช่นไร เพราะไม่อยากให้คนในอดีตคิดไปเองอีกแล้ว เขาเป็นคนเจ็บแล้วจำ แม้ไม่ลืม แต่ไม่คิดหวนคืนไปหาคนที่ไม่รักเขาจริง...










ขอเชิญติดตามเรื่องต่อไปใน จันทร์โลมดิน แอดแฟนไว้นะคะ เริ่มอัป 1 มิถุนายน 2561 จ้า 








#รวมเรื่องรัก 3 จัดส่งเรียบร้อยแล้วจ้าาาา <3 
ตรวจสอบสถานะได้ที่แฟนเพจ นิราอร บุ๊คส์ 
ประกอยด้วยเรื่อง เสน่ห์นางมาร บ่วงรักจอมมารยา คืนพันธนาการ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น