ต้องรักมาเฟีย (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,764 Views

  • 626 Comments

  • 2,053 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    46

    Overall
    131,764

ตอนที่ 25 : บทที่ 4-4 (ฉบับรีไรท์ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    9 ก.ค. 61

...ต้องรักมาเฟีย...
บทที่ 4-4 (ฉบับรีไรท์ 100%)








สั่งซื้อได้ที่เว็บสนพ. ไลต์ออฟเลิฟ ราคา 329 บาท
สมาชิกมีส่วนลดค่ะ
หรือที่เว็บ นายอินทร์
หรือที่หน้าร้านนายอินทร์
และร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศค่ะ
.............................

 

แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาที่โต๊ะทำงานของฟรานเซสโก้เปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง ชายหนุ่มปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าหลังจากเหลือบมามองนาฬิกาบนข้อมือตัวเองแล้วพบว่ามันเป็นเวลาห้าโมงเย็น

 

“คุณฟรานเซสโก้จะกลับเลยหรือเปล่าครับ” คาร์กถามเมื่อเห็นชายหนุ่มปิดแฟ้มเอกสาร

 

“ใช่ นายโทร.ไปบอกริต้าแล้วใช่ไหมว่าฉันจะกลับไปทานอาหารเย็นกับแพทริค”

 

“ครับ”

 

“ดีมาก ระหว่างทางแวะร้านเบเกอร์รี่ด้วยนะ ฉันจะซื้อเค้กไปฝากแพทริคหน่อย”

 

“ได้ครับ เอ่อ...คุณฟรานเซสโก้ครับ”          

 

“ว่ายังไง?

 

“ริต้าบอกว่าวันนี้ตอนเช้าคุณแพทริคกินอาหารได้มากเลยทีเดียวครับ”

 

“นายฟังริต้าไม่ผิดใช่ไหม? ฉันคงไม่ได้หูฝาดไปนะที่ได้ยินว่าแพทริคกินข้าวได้เยอะ” ชายหนุ่มถามพลางเลิกคิ้วแปลกใจ เพราะปกติเขาจะได้รับรายงานว่าแพทริคไม่ค่อยเจริญอาหารนัก และเป็นเรื่องที่เขายังหาวิธีแก้ไขไม่ได้ แต่วันนี้เขากลับไปรับรายงานต่างไปจากครั้งก่อนๆ

 

“ไม่ผิดแน่ครับ เห็นริต้าว่าเป็นเพราะคุณเตชิตาครับที่ทำให้คุณแพทริคทานอาหารเช้าได้มากกว่าปกติเยอะเลย”

 

“เตชิตาอย่างนั้นเหรอ?

 

“ครับ มีคุณเตชิตามาเป็นพี่เลี้ยงคราวนี้เห็นทีว่าจะมีแต่เรื่องดีๆ นะครับ” คาร์กเอ่ยยิ้มๆ

 

“ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน ว่าแต่ นี่นายไม่ได้คิดอะไรกับเตชิตาใช่ไหม ถึงได้ยิ้มมากขนาดนั้น” ฟรานเซสโก้พูดไปก็ยิ้มไปแม้จะยังแปลกใจไม่น้อย คำบอกของคาร์กทำให้เขาเบาใจไปกว่าครึ่ง อย่างน้อยวันนี้หญิงสาวก็ทำให้ลูกชายตัวแสบของเขากินข้าวได้เยอะ นับว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ ก่อนประโยคหลังเสียงของชายหนุ่มจะเข้มกว่าเดิม

 

“เปล่าครับ ไม่ได้คิดอะไรเลย ผมแค่ดีใจที่เห็นคุณแพทริคทานอาหารได้มากขึ้นครับ เท่านั้นจริงๆ” คาร์กรีบตอบ เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นบนใบหน้าทันทีที่โดนตาคู่คมจ้องเขม็ง ก่อนลอบกลืนน้ำลายลงคอหลังตอบเสร็จ

 

“งั้นก็แล้วไป รีบไปเถอะเดี๋ยวแพทริคจะรอ” เอ่ยจบฟรานเซสโก้ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาขยับเสื้อสูทให้เข้าที่ก่อนเดินตรงไปยังประตู ในใจนึกถึงรอยยิ้มของแพทริค เขากลับไปกินข้าวเย็นด้วยคงดีใจ ก่อนที่ใบหน้าหวานๆ ของเตชิตาจะผุดขึ้นมา ชายหนุ่มกระตุกยิ้มเพียงนิดเมื่อคิดว่าอีกไม่ถึงสองชั่วโมงเขาก็จะได้เห็นแล้วว่าหญิงสาวกับแพทริคเข้ากันได้ดีมากแค่ไหน

 

“ครับ” คาร์กเป่าปากด้วยความโล่งใจก่อนรีบเดินตามฟรานเซสโก้ไป

 

 

รถยนต์คันหรูขับเข้ามาจอดตรงหน้าประตูทางของคฤหาสน์ตระกูลเดอร์ลูดส์ ฟรานเซสโก้รีบเปิดประตูลงมาจากรถโดยไม่รอคาร์กเหมือนเคย ในมือของชายหนุ่มนั้นมีกล่องขนมที่ติดชื่อร้านเบเกอรี่ชื่อดังกล่องใหญ่

 

“คุณฟรานเซสโก้มาแล้วเหรอคะ” ซานด้าที่เดินออกมารับถามขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเมื่อเห็นเจ้านายกลับมาบ้านเร็วกว่าทุกวัน

 

“ใช่ เอาขนมในกล่องไปจัดใส่จานด้วย” เขาบอกพร้อมกับส่งกล่องขนมให้ซานด้าที่รับมาถือไว้

 

“ค่ะ”

 

“แล้วนี่แพทริคไปไหน ไม่เห็นลงมารับฉันเลย” แม้จะถามถึงแพทริค แต่สายตาคู่คมกลับมองหาเตชิตา

 

“คุณแพทริคกำลังอาบน้ำค่ะ”

 

“ขอบใจซานด้า แล้วพี่เลี้ยงคนใหม่ล่ะไปไหน” ในที่สุดเขาก็ต้องถามจนได้ ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย ปกติถ้าเป็นคนอื่นจะต้องวิ่งออกมารอรับเขาแล้ว แต่นี่กลับไร้ซึ่งวี่แววของเธอ

 

“คุณต้องรักเหรอคะ?

 

แค่เธอมาวันแรกก็ตีสนิทลูกน้องของเราจนสนิทสนมเรียกชื่อเล่นกันแล้ว เก่งจริงๆ เข้ากับซานด้าได้ดีแบบนี้ก็หวังว่าเธอจะเข้ากับแพทริคได้ดีไม่แพ้กัน

 

“ใช่! ไปไหน หรือว่าอยู่กับแพทริค” ตาคมมองซานด้า  

 

“อ๋อ คุณต้องรักเธอออกไปข้างนอกน่ะค่ะ เธอฝากฉันมาบอกคุณว่าเธอขอออกไปทำธุระข้างนอกค่ะ” ริต้าที่เดินมาสมทบตอบแทนซานด้าที่ได้แต่ยิ้มแหยส่งมาให้ฟรานเซสโก้เมื่อชายหนุ่มหน้าตึงขึ้น

 

“ทำธุระอย่างนั้นเหรอ ที่ไหน แล้วเมื่อไรจะกลับ ทำไมไม่เห็นมาบอกฉันเอง แล้วไม่ได้บอกหรือไงว่าฉันจะกลับมากินข้าวด้วย” เอ่ยเสียงเข้มรัวเร็วด้วยความอยากรู้ ตาสีเหล็กนั้นจ้องริต้าเขม็ง นี่เขารีบทำงานเพราะจะได้รีบกลับมาหาแพทริคกับจะได้เจอกับเตชิตา

 

บ้าฉิบ!’ ฟรานเซสโก้สบถในใจอย่างไม่สบอารมณ์ เขาก็ไม่เคยนึกว่าจะต้องมากระวนกระวายใจเพียงเพราะไม่ได้เห็นใบหน้าหวานๆ  ของเตชิตาที่เพิ่งก้าวเข้ามาในชีวิตของเขา น่าแปลก ที่เธอยังไม่ได้ทำอะไร แต่เขากลับคิดถึงเธอจนแทบบ้า ยิ่งคิดก็ยิ่งหัวเสียที่ไม่ได้เจอหญิงสาว

 

“เอ่อ...ฉันบอกแล้วค่ะว่าคุณจะกลับมาทานข้าวเย็นด้วย แต่เธอบอกว่าต้องรีบไปข้างนอกค่ะ ส่วนเธอไปที่ไหนฉันไม่ทราบ แต่เห็นบอกว่าจะกลับมาบอกคุณเองอีกที น่าจะเป็นเรื่องด่วนมั้งคะ” ริต้าตอบไปเหงื่อแตกไปด้วยความกลัวสายตาดุๆ ของเจ้านายหนุ่มที่จ้องเธอตาวาวเมื่อกลับมาแล้วไม่เจอพี่เลี้ยงของแพทริค

 

“แล้วทำไมเธอไม่โทร.หาฉันเนี่ย” ฟรานเซสโก้เอ่ยเสียงหงุดหงิด

 

“เธอไม่มีเบอร์โทร.ของคุณฟรานเซสโก้ครับ” คาร์กตอบแทนริต้าที่ยืนหน้าซีด เช่นเดียวกับซานด้าที่ยืนตัวลีบเมื่อเจ้านายเริ่มทำหน้าถมึงทึง

 

ฟรานเซสโก้ชะงักไปนิดเมื่อคาร์กบอก ก่อนเอ่ยต่อ “แล้วเธอบอกหรือเปล่าว่าจะกลับมาตอนไหน”

 

“ไม่ได้บอกค่ะ”

 

“บ้าเอ๊ย!” ฟรานเซสโก้สบถอีกครั้งก่อนสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ ระงับอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น

 

..............................................................

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านและอุดหนุนผลงานของนิ่มนะคะ


        ด้วยรัก.../นิ่มแก้ว/

                        09/07/61

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

0 ความคิดเห็น