ต้องรักมาเฟีย (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,412 Views

  • 625 Comments

  • 2,058 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    124

    Overall
    131,412

ตอนที่ 24 : บทที่ 4-3 (ฉบับรีไรท์ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    2 ก.ค. 61


...ต้องรักมาเฟีย...
บทที่ 4-3 (ฉบับรีไรท์ 100%)


สั่งซื้อได้ที่เว็บสนพ. ไลต์ออฟเลิฟ ราคา 329 บาท
สมาชิกมีส่วนลดค่ะ
หรือที่เว็บ นายอินทร์
หรือที่หน้าร้านนายอินทร์
และร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศค่ะ
หรือในรูปแบบ e-book โหลดได้ที่เว็บสนพ.ค่ะ

.............................
เรื่อง มาเฟียพันเล่ห์
(ป๋าฟราน + หนูแอล)

นามปากกา นิ่มแก้ว


.............................
เรื่อง หนี้รักมาเฟียร้าย
นามปากกา ศรัณยา

.............................
เรื่อง ปาฏิหาริย์รักมนตราไอยคุปต์
นามปากกา Lonely Star ค่ะ



.............................



 

“ซานด้า เดี๋ยวเถอะ ชักเอาใหญ่แล้ว นี่คือคุณเตชิตา พี่เลี้ยงคนใหม่ของคุณแพทริค รู้จักเอาไว้” ริต้าตีแขนซานด้าไปเสียหนึ่งทีเมื่อเห็นหลานสาวของตัวเองเริ่มทำนิสัยไม่น่ารัก

 

“สวัสดีค่ะ หนูซานด้าค่ะ” ซานด้าบอกเสียงใส ตาสวยนั้นเปล่งประกายความยินดีที่ได้รู้จักพี่เลี้ยงคนใหม่

 

“สวัสดีจ้ะ ว่าแต่ตอนนี้กี่โมงแล้วคะ” เตชิตาตอบรับซานด้าก่อนหันไปถามริต้า

 

“เจ็ดโมงแล้วค่ะ อุ๊ย! ตายแล้ว” ริต้าตอบก่อนนึกขึ้นได้ว่าแพทริคต้องรีบไปเรียน

 

“แพทริค รีบไปโรงเรียนก่อน เดี๋ยวจะสาย เดี๋ยวฉันไปส่ง” หญิงสาวบอกพลางเดินมาจับมือเด็กชายให้เดินตามเธอ

 

“ไม่ต้องจับ ผมเดินเองได้” แพทริคบอกเสียงขุ่น ตากลมโตจ้องเตชิตาเขม็งเมื่อหญิงสาวทำอย่างกับว่าเขาเป็นเด็กน้อยที่ต้องตามประกบ

 

“โอเคๆ ไปโรงเรียนกัน” เธอยอมปล่อยมือจากแพทริคแล้วให้เด็กชายเดินนำเธอไป หญิงสาวหันมายิ้มให้กับริต้าและซานด้าก่อนเอ่ยรั้งท้าย

 

“เดี๋ยวฉันกลับมานะคะ อย่าลืมทานขนมปังตอนร้อนๆ มันจะอร่อยกว่าค่ะ” หญิงสาวบอก ตาโตเปล่งประกาย ริมฝีปากนั้นยิ้มกว้างก่อนรีบสาวเท้าตามแพทริคที่หันมามองเธอก่อนส่ายศีรษะน้อยๆ

 

แพทริคพ่นลมหายใจยามมองมาที่เตชิตาที่ยังร่ำลากับริต้าและซานด้าไม่เสร็จสักที จะว่าไปเจอพี่เลี้ยงคนนี้วันแรกมันก็ใช่ว่าจะเลวร้ายอะไร อาหารเช้าที่เธอทำก็อร่อยดีอยู่หรอก แต่ว่าเขาก็ยังไม่ชอบที่จะมีพี่เลี้ยงอยู่ดี

 

ไม่ได้นะแพทริค นายจะมาล้มความตั้งใจเดิมที่จะประท้วงเพียงเพราะอาหารเช้ามื้อเดียวไม่ได้เด็ดขาด

 

 

จากคฤหาสน์ของตระกูลเดอร์ลูดส์ไปโรงเรียนของแพทริคใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง ตลอดทางเตชิตาพยายามชวนหนุ่มน้อยคุยตั้งแต่เรื่องส่วนตัวจนถึงเรื่องสัพเพเหระ แต่แพทริคก็เงียบกริบ

 

แพทริคมองหญิงสาวตาขวางที่เห็นเตชิตาถามอะไรมากมาย แม้ว่าโทนเสียงที่เธอใช้ถามเขาจะชวนฟังไม่น้อย แต่ไอ้เสียงหวานหูนั้นก็รบกวนสมองส่วนที่เขากำลังใช้คิดหาวิธีแกล้งหญิงสาวเพื่อไม่ให้เธอได้อยู่เป็นพี่เลี้ยงของเขาสำเร็จเป็นอันต้องล้มพับลงไปเพราะเขาไม่สามารถคิดอะไรออกเมื่อยังมีเสียงของเตชิตาถามเขามาตลอดทาง

 

“เป็นนกแก้วหรือไงกัน พูดไม่หยุดเลย ไม่เหนื่อยหรือไง” แพทริคถามเสียงเขียว ตากลมโตมองเตชิตาด้วยความสงสัย ผู้หญิงคนนี้ไปกินอะไรมาถึงได้มีพลังงานล้นเหลือมาพูดกับเขามากขนาดนี้ ผิดกับพี่เลี้ยงเขาคนก่อนๆ ไม่เห็นจะมีปากมีเสียงสักนิด แถมออกจะหวาดกลัวเขาด้วยซ้ำ

 

“ก็แล้วฉันถามทำไมนายไม่ตอบ ถ้าตอบ ฉันรู้ฉันก็ไม่ถามแล้ว จริงไหม?” เตชิตาเอียงคอถาม รอยยิ้มนั้นถูกเจ้าตัวกระตุกขึ้นเมื่อเห็นเด็กชายถลึงตาใส่เธอเขียวปัด

 

“จะมาเป็นพี่เลี้ยง แต่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผมเลยเนี่ยนะ ผ่านมาได้ยังไง แด๊ดคิดอะไรอยู่เนี่ย” เด็กชายบอกพลางถอนหายใจแล้วเบือนหน้ามามองนอกรถทันที

 

เตชิตาสะอึกไปนิด มันก็จริงอย่างที่แพทริคว่า เธอน่าจะหาข้อมูลมาให้แน่นกว่านี้ แต่เพราะไม่คิดว่าเคมีที่เคยเข้ากันกับเด็กได้ดีจะเริ่มถดถอยลงเมื่อได้มาเจอเด็กหัวรั้นวางมาดอย่างแพทริคแบบนี้

 

“โอเค ฉันไม่ถามก็ได้ ตั้งใจเรียนแล้วกัน ตอนเย็นฉันจะมารับนะ” เตชิตาบอกเมื่อราฟหยุดรถ

 

“อย่ามาทำตัวเหมือนแม่ผมนะ เข้ามาที่นี่เพราะอยากจับแด๊ดล่ะสิ” เด็กชายโวยวายลั่น หรี่ตามองเตชิตาราวกับกำลังจับพิรุธหญิงสาว

 

“โอ้โห ทำอย่างกับว่าแด๊ดนายน่าจับมากนักล่ะ ยกเว้นฉันไว้คนแล้วกันนะ” เตชิตารีบตอบ แม้ว่ายามที่เอ่ยถึงชายหนุ่มที่กำลังเป็นหัวข้อสนทนาระหว่างเธอกับแพทริคจะทำเธอใจสั่นไปนิดเมื่อภาพชายหนุ่มทำตาวิบวับและพูดจาสองแง่สองง่ามกับเธอย้อนเข้ามาในความทรงจำอีกครั้ง

 

“แน่ใจเหรอ? อย่างแด๊ด สาวที่ไหนก็อยากมาเป็นแฟน แด๊ดทั้งหล่อทั้งรวย สาวที่ไหนไม่มองก็ตาถั่วแล้ว” แพทริคย้ำคำว่า ตาถั่วใส่เตชิตาที่พ่นลมหายใจพรืด ตาสวยกลอกขึ้นฟ้า

 

ที่แพทริคพูดมาก็จริง ผู้ชายอย่างฟรานเซสโก้ทั้งหล่อ รวย ดูดีมีชาติตระกูล แต่สำหรับเธอ เธอว่าเขาเป็นตัวอันตรายนัก ยิ่งต่อใจเธอด้วยแล้วยิ่งไปกันใหญ่ ถ้าเธออยู่ห่างเขาได้ แล้วโฟกัสเพียงแค่งาน มันก็น่าจะดีกว่าเอาตัวไปพัวพันกับเขาที่มีผู้หญิงรายล้อมรอบตัวมากมาย เธอไม่อยากไปสู้รบตบมือกับใคร อีกอย่าง อยู่แบบเดิมๆ อย่างที่เธอเคยเป็นมันน่าจะดีกว่าหาเรื่องใส่ตัว แค่นี้วันหนึ่งเธอก็แทบไม่มีเวลามาคิดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แล้ว ไหนจะเรียน ไหนจะต้องหาเงิน แม้ถ้าได้ชายหนุ่มมาเป็นแฟนแล้วจะสบายไปทั้งชาติก็เถอะ แต่เธอหาด้วยตัวเธอเองน่าจะดีกว่าได้ชื่อว่าไปเกาะเขา

 

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบวิ่งเข้าหาผู้ชายเพียงเพราะเงินหรอกนะแพทริค นายสบายใจได้” บอกเสียงจริงจัง ตาสวยมองแพทริคด้วยความมุ่งมั่น

 

“ผมจะเชื่อได้เหรอ”

 

“ได้สิ ถือว่าฉันเป็นพี่สาวของนายอีกคนก็ได้ อย่าคิดว่าฉันเป็นพี่เลี้ยงเลยดีไหม จะได้ไม่ต้องมานั่งจับผิดกันแบบนี้”

 

“ฮึ! นี่ไง หลอกให้ผมตายใจชัดๆ ผมไม่ต้องการพี่สาว แล้วก็ไม่ต้องการพี่เลี้ยงด้วย ตอนเย็นไม่ต้องมารับผมหรอก ให้ราฟมารับคนเดียวก็พอ” แพทริคทำเสียงขึ้นจมูกก่อนลงจากรถ

 

เตชิตาอ้าปากค้างกับคำพูดจาร้ายกาจของเด็กชายก่อนจะหันมาทางราฟเมื่อเขาถามขึ้น ทำให้เธอละสายตาที่กำลังมองแพทริคมามองชายหนุ่มแทน

 

“คุณเตชิตาจะกลับคฤหาสน์เดอร์ลูดส์เลยหรือเปล่าครับ”

 

เมื่อแพทริคเข้าโรงเรียนไปแล้ว ราฟที่นั่งฟังการสนทนามาตลอดทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อเห็นเตชิตาหน้าเหวอ

 

สำหรับเขา แพทริคเป็นเด็กแสบชนิดที่เรียกว่าถ้าไม่ถูกใจแล้วละก็ จะร้ายกาจถึงที่สุด แต่ขณะเดียวกันเขาเองก็เคยเห็นแพทริคในมุมน่ารักตอนที่พ่อกับแม่ของแพทริคยังอยู่ แม้ในตอนนั้นแพทริคจะยังเล็กมากก็ตาม แต่หลังจากที่ฟาบริโนน้องชายของฟรานเซสโก้กับภรรยาจากไป และเจ้านายของเขารับแพทริคมาเป็นบุตรบุญธรรม แพทริคก็เริ่มมีความแสบและเกเรขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเวลาที่ฟรานเซสโก้ควงกับผู้หญิงหรือพาเข้ามาในบ้าน เด็กชายจะคอยกันออกไปทุกราย และตอนนี้เขาคิดว่าเตชิตาก็กำลังเจอแพทริคในโหมดเกเรเช่นกัน เพราะที่แพทริคกล่าวหาว่าหญิงสาวคิดจะมาทำงานนี้เพื่อต้องการจะมาใกล้ชิดกับฟรานเซสโก้ เขาเห็นแบบนี้แล้วก็เห็นใจหญิงสาวไม่น้อย

 

“กลับเลยค่ะ” เตชิตาตอบพลางเอนตัวพิงเบาะรถด้วยความเหนื่อยใจที่ถูกแพทริคเข้าใจผิด หนำซ้ำยังถูกต่อว่าว่าตาถั่วอีกด้วย

 

ตกลงนี่ถ้าเราชอบเขาก็ผิด ไม่ชอบเขาก็ผิดหรือเนี่ย หญิงสาวถอนหายใจเนือยๆ

 

“ครับ แต่ถ้าคุณเตชิตาจะไปไหนบอกได้เลยนะครับ ส่วนคุณแพทริค อย่าถือสาเลยครับ คงฝังใจเพราะพี่เลี้ยงคนก่อนๆ ของเขาที่เข้ามาก็ต้องการใกล้ชิดคุณฟรานเซสโก้จริงๆ ครับ คุณแพทริคคงยังไม่พร้อมที่จะมีแม่คนใหม่น่ะครับ” ราฟอธิบายพลางส่งยิ้มละมุนให้หญิงสาว

 

“เจ้านายคุณนี่เสน่ห์แรงจริงๆ นะคะ ขนาดที่ผู้หญิงต้องใช้เด็กมาเป็นสื่อเลย ฉันเลยโดนพ่วงไปด้วยอีกคน” เตชิตาบอก ใบหน้าสวยส่ายน้อยๆ

 

“นั่นแหละครับคุณฟรานเซสโก้ แต่ถ้าคุณเตชิตาได้รู้จักคุณฟรานเซสโก้จริงๆ เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ควรปฏิเสธเลยล่ะครับ”

 

“โอเค ฉันเชื่อแล้วค่ะว่าเจ้านายคุณนั้นดีจริงๆ” ถ้าไม่นับตอนเวลาที่เขาชอบมาทำสายตาหวานเยิ้มกับเธอ เตชิตาต่อในใจ โดยมีราฟที่ยิ้มๆ ก่อนออกรถเพื่อกลับมาที่คฤหาสน์เดอร์ลูดส์






..............................................................

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านและอุดหนุนผลงานของนิ่มนะคะ


        ด้วยรัก.../นิ่มแก้ว/

                        02/07/61


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

0 ความคิดเห็น