ต้องรักมาเฟีย (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 131,768 Views

  • 626 Comments

  • 2,052 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    50

    Overall
    131,768

ตอนที่ 17 : บทที่ 3-2 (ฉบับรีไรท์ 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5283
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    11 พ.ค. 61

...ต้องรักมาเฟีย...
บทที่ 3-2 (ฉบับรีไรท์ 100%)


สั่งซื้อได้ที่เว็บสนพ. ไลต์ออฟเลิฟ ราคา 329 บาท
สมาชิกมีส่วนลดค่ะ
หรือที่เว็บ นายอินทร์
หรือที่หน้าร้านนายอินทร์
และร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศค่ะ
.............................
เรื่อง มาเฟียพันเล่ห์
(ป๋าฟราน + หนูแอล)
นามปากกา นิ่มแก้ว

.............................
เรื่อง หนี้รักมาเฟียร้าย
นามปากกา ศรัณยา

.............................
เรื่อง ปาฎิหาริย์รักมนตราไอยคุปต์
นามปากกา Loney Star

.............................



 

“หมายถึง ถ้าฉันโอเค คุณจะรับฉันเข้าทำงานเลยเหรอคะ” เตชิตาถามเสียงดัง ตาโตนั้นเบิกกว้างด้วยความตกใจ ที่การสัมภาษณ์มันช่างง่ายกว่าที่เธอนึกกังวล แล้วทำไมคนก่อนหน้าเธอถึงได้ไม่ผ่านล่ะ ยิ่งคิดเตชิตาก็ยิ่งสงสัย แต่ไม่กล้าถามชายหนุ่มมากไปกว่านี้ ในเมื่อเขารับเธอเข้าทำงานก็น่าจะดีสำหรับเธอแล้ว

 

“ก็ใช่น่ะสิ เดี๋ยวคุณบอกที่อยู่กับคาร์ก แล้วพรุ่งนี้ผมจะให้เขาไปขนของใช้ที่จำเป็นของคุณมาไว้ที่บ้านผม”

 

“เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันเอาไปเองดีกว่า ฉันเกรงใจ”

 

“ไม่เป็นไร ทำตามที่ผมบอกก็พอ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้คุณเริ่มงานได้” ชายหนุ่มบอกเสร็จสรรพโดยไม่รอให้เตชิตาได้โต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น

 

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอทราบรายละเอียดเพิ่มเติมนอกเหนือจากการดูแลลูกชายคุณด้วยค่ะ ฉันจะได้ทำถูก”

 

“ก็ดูแลทุกเรื่องของแพทริค ตั้งแต่ตื่นจนเข้านอน อ้อ แล้วตอนเช้าคุณก็ไปส่งแพทริคและเย็นคุณก็ไปรับกลับจากโรงเรียนด้วย แต่ในระหว่างที่แพทริคไปเรียน คุณจะออกไปทำธุระอะไรก็ได้ แต่ว่าคุณต้องกลับเข้ามาก่อนแพทริคจะเลิกเรียน แต่ว่าผมจะมีวันหยุดให้คุณอาทิตย์ละวัน คือวันเสาร์ เท่านี้ง่ายๆ คุณทำได้ใช่ไหม”

 

“ก็ไม่ยากเกินความสามารถของฉันค่ะ แต่ถ้าฉันต้องไปส่งงานในระหว่างที่แพทริคอยู่บ้านละคะ”

 

“ผมจะให้ริต้า หัวหน้าแม่บ้านช่วยดูให้ระหว่างที่คุณไปทำธุระ และถ้าคุณจะไปไหน คุณสามารถบอกราฟได้ เขาเป็นคนสนิทของผมอีกคนที่จะมีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของคุณกับแพทริคในเวลาที่คุณทั้งสองคนไปข้างนอก คุณจะได้สะดวกและกลับมาดูแลแพทริคต่อโดยที่คุณไม่ต้องเหนื่อยขึ้นรถมาเอง”

 

“แต่ฉันคิดว่า ฉันไปไหนมาไหนเองจะสะดวกกว่าค่ะ ถ้าฉันต้องไปมหาวิทยาลัยหรือธุระข้างนอก ฉันจะแจ้งให้คุณทราบก่อนแล้วกันค่ะ” เตชิตาอึ้งไปหลายวินาทีเมื่อเขาบอก ก่อนตอบชายหนุ่มอย่างที่เธอคิดว่ามันน่าจะโอเคสำหรับเธอมากกว่า

 

ตกลงนี่เราไปเป็นพี่เลี้ยงหรือว่าไปเป็นสมาชิกอีกคนในบ้านของเขากันแน่ ทำไมฟังไปฟังมามันดูสะดวกสบายไปซะทุกอย่างแบบนี้นะ

 

“ก็ได้ โอเค ตามใจคุณแล้วกัน” ชายหนุ่มพยักหน้า ริมฝีปากหนายิ้มหวานให้เตชิตาที่ดูจะอึดอัดไม่น้อยกับสิ่งที่เขาต้องการ

 

โอเค เขาจะยังไม่บังคับอะไรเธอมาก หวังว่าเธอจะช่วยดูแลแพทริคได้ดีอย่างที่อวดคุณสมบัติไว้ก็แล้วกัน  

 

“ขอบคุณค่ะ ฉันจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด”

 

“แล้วพรุ่งนี้เจอกันเตชิตา” เขาว่าพร้อมยิ้มกว้าง ตาสีเหล็กทอประกายระยิบระยับ ใบหน้าคมคายนั้นยื่นเข้ามาใกล้จนเตชิตาใจสั่นเมื่อไม่ทันตั้งตัว

 

“เอ่อ...ค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อน” หญิงสาวบอกเสียงตะกุกตะกัก พลางกลืนน้ำลายลงคอเมื่อกลิ่นน้ำหอมของเขากระทบเข้ากับจมูกของเธอ หวังว่าเธอจะอยู่รอดปลอดภัยไม่แพ้สายตาหวานๆ ของเขาในระยะเวลาที่ต้องทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กนี้ด้วยเถอะ

 

 

เสียงเพลงดังคลอเบาๆ ภายในร้านอาหารเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากที่พักของเตชิตา หลังจากที่หญิงสาวออกมาจากตึกของเดอร์ลูดส์มอเตอร์สปอร์ตเอนเตอร์ไพรส์ เธอก็ตรงมาที่ร้านนี้เพื่อนั่งรอมาเรีย ป่านทอและอันเดรส เพียงไม่ถึงชั่วโมงทุกคนก็มารวมตัวกันครบ

 

“ตกลงเธอได้งานหรือเปล่าต้องรัก” มาเรียเปิดฉากถามเป็นคนแรกหลังจากที่ทั้งหมดจัดการอาหารตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว

 

“นั่นสิคะพี่ต้องรัก ไปสัมภาษณ์งานมาเป็นยังไงบ้าง ป่านละตื่นเต้นแทนเลยเมื่อมาเรียบอกว่าคนที่รับสมัครคือคุณฟรานเซสโก้”

 

“นั่นสิพี่ก็อยากรู้ ตกลงเขารับไหม แล้วเราโอเคหรือเปล่ากับงานนี้” อันเดรสถามขึ้นอีกคน

 

“ไม่มีพลาดจ้ะ เขาตอบรับเรียบร้อย” เตชิตาตอบเสียงใส ใบหน้าเรียวนั้นบานเป็นจานเชิงยามที่คิดถึงเงินเดือนที่จะได้ในแต่ละเดือน

 

“เย้ เยี่ยมไปเลยต้องรัก มันต้องแบบนี้สิเพื่อนฉัน” มาเรียเอ่ยเสียงดังด้วยความดีใจ แขนเรียวกอดคอเพื่อนรักพร้อมยิ้มกว้าง

 

“ยินดีด้วยค่ะพี่ต้องรัก ป่านว่าแล้วว่าอย่างที่พี่ต้องได้งานนี้” ป่านทอยิ้มกว้างไม่แพ้มาเรีย

 

“ดีจัง แต่พี่เป็นห่วงเรามากกว่า จะไหวเหรอทำงานหลายที่ สุขภาพจะแย่ได้นะถ้าไม่ได้พักเต็มที่” อันเดรสถามเสียงระคนห่วงใยจนทุกคนสัมผัสได้ โดยเฉพาะป่านทอที่มองอันเดรสด้วยแววตาหม่นแสงลงไปนิด ก่อนปรับให้กลับมาดูสดใสตามเดิมอย่างรวดเร็วโดยที่ยังไม่มีใครทันได้สังเกต

 

“ขอบคุณค่ะพี่โอม แต่ว่าก็น่าจะได้พักอยู่ค่ะเพราะว่าทางนั้นเขามีเงื่อนไขพ่วงมาด้วย” หญิงสาวบอกเสียงเบา ก่อนส่งยิ้มแหยมาให้ทุกคน

 

“เงื่อนไขอะไรกันต้องรัก” มาเรียทำตาโตถามเสียงดัง




..............................................................

ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านและอุดหนุนผลงานของนิ่มนะคะ


        ด้วยรัก.../นิ่มแก้ว/

                        10/05/61


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

0 ความคิดเห็น